ตอนที่ 637 - 638: ผมรู้สึกขยะแขยงที่เห็นคุณ, ตีคนด้วยที่เขี่ยบุหรี่

ตอนที่ 637 ผมรู้สึกขยะแขยงที่เห็นคุณ

“ฉันคิดว่าความรักของเธอที่มีต่อคุณนั้นบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอก่อกวนฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งน่ารำคาญมาก!” เกาเหวินซินกล่าวด้วยความรำคาญ

“คุณเว่อร์ไปหน่อยไหม? ดูเหมือนว่าคุณจะเกลียดทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผม” ซินเป่ยพูดติดตลก ภายในใจก็หวังว่าเธอจะปฏิเสธ

“ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคุณ แค่ไม่ชอบที่ถูกหยูเหวินจิงก่อกวนก็เท่านั้น”

ซินเป่ยอารมณ์ดีขึ้นทันตา และดีใจที่รู้ว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา

ซินเป่ยและเกาเหวินซินมาถึงคาเฟ่ก่อนหยูเหวินจิง แต่พวกเขาแยกโต๊ะกันนั่ง

ซินเป่ยจะเป็นคนคุยกับหยูเหวินจิงก่อน ถ้าหยูเหวินจิงยังไม่ยอมหยุด ถึงตอนนั้นเกาเหวินซินจะแสดงตัวออกมาและสั่งสอนเธอสักยกสองยก

ถ้าหากเกาเหวินซินอยากจะตบตีกับหยูเหวินซินจริง แน่นอนว่าซินเป่ยจะไม่ยืนดูผู้หญิงทะเลาะกัน และมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาที่เห็นด้วยกับเกาเหวินซิน หยูเหวินจิงหาเรื่องใส่ตัวเองก่อน ถ้าเธอไม่ได้รับบทเรียนในครั้งนี้ ก็มีความเป็นไปได้ว่าในครั้งต่อๆไปเธอก็จะทำพฤติกรรมแบบนี้อีก

ชั่วโมงนี้ไม่ค่อยมีคนในร้านคาเฟ่มากนัก

รออยู่ไม่นาน หยูเหวินจิงก็เดินเข้ามาในร้าน เธอดูตื่นเต้นที่เห็นซินเป่ย “ซินเป่ย นานแล้ว...”

“นั่งก่อนสิ” ซินเป่ยพูดแทรกขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หยูเหวินจิงไม่ได้คิดอะไรมากและนั่งลงตามที่เขาบอก

“หยูเหวินจิง ช่วงนี้คุณได้ไปก่อกวนเกาเหวินซินรึเปล่า?” ซินเป่ยยิงคำถามใส่เธอ

รอยยิ้มบนหน้าของหยูเหวินจินเลือนหายไป เธอคิดไม่ถึงว่าซินเป่ยนัดเธอให้มาพบเพราะเรื่องของเกาเหวินซิน ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าพวกเขาสองคนกำลังเดตกันอยู่

“คุณโทรเรียกให้ฉันมาเจอเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอคะ?”

“ใช่”

หยูเหวินจิงรู้สึกเจ็บและพูดด้วยความโมโห “เธอล่อลวงคุณ ฉันก็เลยลงโทษเธอยังไงล่ะ แล้วไงคะ? คุณชอบเธอเหรอ? หรือว่าเดตกับเธอจริงๆ? ทำไมคุณต้องใส่ใจขนาดนั้นด้วยล่ะ?”

เกาเหวินซินที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆกลอกตาอย่างเหลืออด ตลกมากที่หยูเหวินซินสรุปเอาเองว่าเธอล่อลวงซินเป่ยเพียงเพราะรูปๆเดียว

“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ” ซินเป่ยมองหยูเหวินจินด้วยสายตาเย็นชา เมื่อก่อนเขาไม่เคยรังเกียจตัวเองมากเท่ากับตอนนี้มาก่อน เขาตกหลุมรักผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว น่ารังเกียจ และคิดร้ายอย่างนี้ได้ยังไง?

“คุณเป็นของฉัน!” หยูเหวินจิงเกือบตะโกนออกมา ดูเหมือนว่าเธอลืมไปแล้วว่าเธอกับซินเป่ยเลิกกันไปเป็นปีแล้ว

“ผมเป็นของคุณ? คุณบ้าไปแล้วเหรอ? เราเลิกกันไปเป็นปีแล้วและคุณเป็นคนบอกเลิกผมเอง”

“ซินเป่ย ฉันรู้ค่ะและตอนนี้ฉันก็เสียใจมาก ฉันยังรักคุณอยู่นะคะ ฉันอยากให้เรากลับมาคบกันอีก”

ได้ยินคำพูดของผู้หญิงหน้าด้าน เกาเหวินซินก็ต้องกลอกตามองบนอีกครั้ง หยูเหวินจิงคนนี้มียางอายบ้างไหมเนี่ย!

ซินเป่ยเริ่มหงุดหงิดแล้ว “คุณเป็นคนที่ไร้ยางอายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ! คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? แค่เห็นคุณตอนนี้ผมก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว”

ประโยคนี้ทำให้เกาเหวินซินต้องยกนิ้วโป้งให้ซินเป่ยเลยทีเดียว

ห้าปีก่อนตอนที่ซินเป่ยเข้าร่วมทีมเรดเฟรม เขาไม่สามารถบอกใครได้แม้แต่ครอบครัวตัวเอง ตอนที่เขาเจอกับหยูเหวินจิงเมื่อสี่ปีก่อน เขาบอกเธอว่าเขาเป็นเพียงนายทหารยศธรรมดาทั่วไป

ในตอนแรกหยูเหวินจิงชอบเขาเพราะหน้าที่การงานที่มีเกียรติของเขา แต่คบๆกันไปก็ไม่พอใจที่เขาหาเงินได้ไม่มาก หลังจากนั้นเธอก็ไปคบกับคนรวยทั้งๆที่ยังไม่ได้เลิกกับเขา

ซินเป่ยไม่รู้เรื่องจนกระทั่งเขาไปเยี่ยมเธอ มันไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอทิ้งเขา แต่เธอยังทำให้เขาอับอายขายขี้หน้าด้วยการคบซ้อน

ไม่กี่เดือนต่อมาหยูเหวินจิงก็ถูกผู้ชายรวยทิ้ง แต่ไม่นานเธอก็โผเข้าหาผู้ชายรวยอีกคนและคบกันได้ไม่กี่เดือนก็ถูกทิ้งอีก ช่วงระยะเวลานั้น เธอได้ยินจากเพื่อนๆว่าแท้จริงแล้วซินเป่ยเป็นนายทหารระดับสูงในกองทัพ ดังนั้นเธอจึงทำทุกอย่างเพื่อตามหาเขา

แม้ว่าซินเป่ยจะไม่ได้ถือสาเรื่องที่เธอเคยนอนกับผู้ชายคนอื่น แต่เรื่องทรยศหักหลัง เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด และยิ่งตอนนี้หยูเหวินจิงเน่าเสียยิ่งกว่าเดิมเพราะนิสัยของเธอ ตอนนี้เขาทั้งรังเกียจและขยะแขยง

“ซินเป่ย...” หยูเหวินจิงน้ำตาไหลและดูน่าสงสาร “คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง?”

“เลิกแสดงสักที! ผมรู้ว่าคุณรู้ดีว่าคุณทำอะไรลงไปบ้างระหว่างสองปีมานี้ คุณอยากให้ผมแจกแจงให้ฟังไหมล่ะ?” ซินเป่ยกล่าวด้วยความรังเกียจ

ทันใดนั้นเกาเหวินซินก็สงสัยว่าหยูเหวินจิงทำอะไรในช่วงสองปีที่ผ่านมาถึงกับทำให้ซินเป่ยรู้สึกรังเกียจในขณะนี้

หรือว่าเธอเป็นเมียน้อยชาวบ้าน? เกาเหวินซินคิดในใจ

ร่างกายของหยูเหวินจิงแข็งทื่อและใบหน้าของเธอก็ซีดลง เธอยังรังเกียจตัวเองเลยเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอทำในช่วงสองปีที่ผ่านมา ในช่วงสองปีที่ผ่านมาเธอนอนกับคนรวยมากหน้าหลายตา แต่ไม่มีใครปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจ เธอเพียงแค่ขายร่างกายเพื่อเงิน และเธอก็เพิ่งได้ยินจากเพื่อนว่าอันที่จริงซินเป่ยเป็นนายทหารระดับสูงในกองทัพ

ตอนที่ 638 ตีคนด้วยที่เขี่ยบุหรี่        

ระดับสูงหมายความว่าซินเป่ยเป็นนายทหารอาวุโสในกองทัพในขณะนี้! ดังนั้นเธอจึงทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อตามหาเขาและเธอก็ยังรักเขาอยู่ ทว่าเขากลับพูดต่อหน้าเธอว่าเขารู้สึกรังเกียจเมื่อเห็นเธอ

“หยูเหวินจิง หยุดก่อกวนเกาเหวินซินได้แล้ว เธอไม่ใช่คนที่คุณอย่างคุณจะไปยุ่งด้วยได้ อย่าทำร้ายตัวเองและลากเอาครอบครัวของคุณเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆของคุณด้วย” ซินเป่ยเตือนเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขาไม่สนใจแล้วว่าหยูเหวินจิงจะเป็นยังไง เขาแค่ไม่อยากเห็นเกาเหวินซินถูกก่อกวนอีก

หยูเหวินจินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “นี่คุณขู่ฉันเพราะมันงั้นเหรอคะ?” หยูเหวินจิงยังไม่อยากเชื่อว่าซินเป่ยจะขู่เธอ

“หยูเหวินจิง ผมพูดไปหมดแล้ว ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุด คุณก็เตรียมขุดหลุมฝังศพตัวเองได้เลย” ในเมื่อเธอไม่ยอมฟัง เขาก็ไม่อยากเสียเวลากับเธออีก ซินเป่ยลุกขึ้นจะเดินออกจากร้าน ต่อจากนี้เป็นเรื่องของเกาเหวินซินแล้ว

“ซินเป่ย!” หยูเหวินจิงเรียกเขาและทำหน้าตาชั่วร้าย “ในเมื่อคุณแคร์มันมากขนาดนั้น ฉันสาบานเลยว่าจะทำลายมันซะ”

ซินเป่ยหันกลับมาและจ้องไปที่หยูเหวินจิงนิ่งๆ “ก็ลองดูสิ” น้ำเสียงเยือกเย็นของเขาทำให้หยูเหวินจิงขนลุกซู่ ซินเป่ยไม่เคยโกรธมากขนาดนี้มาก่อน ก่อนหน้านี้เขาสามารถระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ได้ แต่พอหยูเหวินจิงบอกว่าเธอจะทำร้ายเกาเหวินซินอีก เขาก็ไม่สามารถข่มความโกรธตัวเองไว้ได้อีกต่อไป ในตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเขาใส่ใจเกาเหวินซินกว่าที่คิด

แม้ว่าตอนนี้หยูเหวินจิงจะกลัวเขา แต่เธอเสียสติไปแล้วและยังขู่เขากลับ “รอดูได้เลย! ไม่ใช่แค่มันเท่านั้นหรอกนะ ฉันจะทำลายผู้หญิงทุกคนที่กล้าเข้าใกล้คุณ! ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณมีชีวิตที่มีความสุขแน่!”

เกาเหวินซินทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปหาพวกเขาสองคน “โอ้เหรอ แล้วเธอจะทำลายฉันยังไงล่ะ?”

เมื่อจู่ๆเกาเหวินซินก็ปรากฏตัวขึ้น หยูเหวินจิงก็ยิ่งคลั่ง เขากับอยู่กับมันจริงๆด้วย! หยูเหวินจิงคว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะและขว้างใส่เกาเหวินซินอย่างไม่ลังเล

ซินเป่ยรีบพุ่งตัวมาปกป้องเกาเหวินซินโดยใช้หลังบัง ที่เขี่ยบุหรี่กระทบกับศีรษะของซินเป่ยจนเกิดเสียงดัง และเลือดก็ไหลอาบทันที และเสื้อเชิ้ตสีเทาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงภายในไม่กี่วินาที

ทุกคนในร้านหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว และตกตะลึงกับภาพที่เห็น

หยูเหวินจิงนิ่งเป็นน้ำแข็งไปแล้ว เกาเหวินซินก็เช่นเดียวกัน ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะปกป้องเธอ

อันที่จริงเกาเหวินซินสามารถเบี่ยงตัวหลบได้ แต่ซินเป่ยคว้าตัวเธอมากอดไว้กับอกของเขา เธอรู้สึกประทับใจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน

“เกิดอะไรขึ้น?” พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาดูและตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ได้ยินเสียงของพนักงานเสิร์ฟ เกาเหวินซินก็ได้สติและถามซินเป่ยเสียงสั่นๆ “คะ คุณ..เป็นอะไรไหม?”

ซินเป่ยยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เธอก็ตะโกนไปที่พนักงานเสิร์ฟ “โทรเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า!”

“ค่ะ ค่ะ” พนักงานเสิร์ฟรีบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลทันที

“ฉะ ฉะ ฉันไม่ตั้งใจทำร้ายคุณนะ” หยูเหวินจิงตัวสั่นด้วยความกลัวและเดินเข้าไปหาซินเป่ย “ซินเป่ย...”

“ถอยไปนะ อีบ้า!” เกาเหวินซินเตะเธอเต็มแรง

หยูเหวินจิงเป็นผู้หญิงที่ผอมบาง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเกาเหวินซิน เธอถูกเตะเข้าที่ท้องจนเดินถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะล้มกระแทกลงบนโซฟาอย่างแรง หยูเหวินจินเจ็บที่ท้องมากและไม่สามารถขยับตัวได้ในตอนนี้

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ตะลึงอีกครั้ง

“ผมไม่เป็นไร” ถึงจะมึนหัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

เกาเหวินซินโมโหอีกรอบและผลักเขาออกไป “อะไรนะ? คุณกำลังปกป้องเธองั้นเหรอ? ฉันเพิ่งเตะเธอเมื่อกี้นี่เอง”

“เปล่านะ ไม่ใช่...” เขาแค่ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง

“ถ้างั้นคุณหมายความว่ายังไง?” เกาเหวินซินไม่ยอมปล่อยเขาไป

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณเป็นห่วง”

ได้ฟังเช่นนั้น หัวใจของเกาเหวินซินก็เต้นผิดจังหวะ

“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้จัดการร้านรีบร้อนเดินเข้ามาดู

เมื่อเห็นเลือดที่คอเสื้อของซินเป่ย หัวใจของเกาเหวินซินก็รัดแน่นจนเจ็บ เธอช่วยพยุงเขานั่งลง “นั่งก่อนนะ” จากนั้นก็หันไปพูดกับผู้จัดการร้านว่า “ขอผ้าขนหนูสะอาดๆให้ฉันทีค่ะ”

ผู้จัดการร้านพยักพเยิดไปทางพนักงานเสิร์ฟให้ไปเอาผ้าขนหนูมา

ซินเป่ยรู้สึกดีที่เกาเหวินซินเป็นห่วงเขา

ทันใดนั้นเกาเหวินซินก็นึกถึงกู้หนิงขึ้นมา จำได้ว่าเธอเก่งในการรักษาคน

ตอนที่เกาเหวินซินโทรมา ทั้งสองคนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่ เลิ่งเชาถิงถึงกับหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ แต่จะห้ามไม่ให้กู้หนิงรับก็ทำไม่ได้

“สวัสดีค่ะ” กู้หนิงกดรับสาย

“หนิงหนิง ซินเป่ยถูกที่เขี่ยบุหรี่ฟาดที่หัว เธออยู่ไหนตอนนี้? ช่วยมาดูอาการเขาหน่อยได้ไหม?” น้ำเสียงของเกาเหวินซินยังคงสั่น

กู้หนิงใจหาย รีบร้อนถามว่า “ที่ไหนคะ?”

“ร้านคาเฟ่บนถนน XX แต่พี่คิดว่ารถพยาบาลกำลังมาแล้ว ไปเจอกันที่โรงพยาบาล No.010 นะ”

“ค่ะ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นก็วางสายและออกจากบ้านไปพร้อมกับเลิ่งเชาถิง

ประมาณเจ็ดนาทีต่อมา รถพยาบาลก็มาถึงคาเฟ่