ตอนที่ 575 - 576: คำสารภาพของจางหยงเจี้ยน, ตัดนิ้ว

ตอนที่ 575 คำสารภาพของจางหยงเจี้ยน

จางหยุนเจี้ยนคิดว่ากู้หนิงก็เป็นแค่เด็กสาวอ่อนแอคนหนึ่ง ดังนั้นจึงคิดว่าจะควบคุมกู้หนิงได้ง่ายๆ

ชายร่างใหญ่สองคนรีบวิ่งไปที่กู้หนิงและหงเฟินตามคำสั่งทันที

กู้หนิงยังคงใจเย็นเพราะนี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ จางหยงเจี้ยนเป็นคนเปิดโปงตัวเอง

หงเฟินเป็นพยานที่เห็นกับตาว่ากู้หนิงสามารถล้มผู้ชายหลายคนได้ภายในไม่กี่วินาที เขาจึงไม่ห่วงความปลอดภัยของเธอ ส่วนตัวเขานั้น เขามั่นใจว่ารับมือได้หนึ่งคน

เมื่อชายร่างใหญ่สองคนเข้ามาใกล้ กู้หนิงก็โจมตีพวกเขา ตามมาด้วยหงเฟิน

กู้หนิงทุ่มหนึ่งในชายร่างใหญ่ลงกับพื้น เสียงร้องดังด้วยความเจ็บก็ตามมาทันที หลังจากนั้นกู้หนิงก็หักแขนของเขาซึ่งสร้างความเจ็บปวดอย่างมหาศาล

หงเฟินยังคงแลกหมัดกับอีกคน เขาถึงกับตะลึงไปชั่วขณะที่การเคลื่อนไหวของกู้หนิงเป็นไปอย่างไหลลื่น

จางหยงเจี้ยนถึงกับหน้าถอดสี เขาคิดว่ากู้หนิงเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง ใครจะคิดว่าเธอจะเก่งกาจถึงเพียงนี้

จางหยงจุนก็ประหลาดใจเช่นกัน

จางหยงเจี้ยนหันหลังวิ่งหนีตามสัญชาตญาณ แต่กู้หนิงมีหรือจะยอมให้เขาหนี! ภายในชั่วพริบตา กู้หนิงก็มาถึงตัวจางหยงเจี้ยน จากนั้นจับแขนของเขาและเตะเข้าที่หลังเข่า จางหยงเจี้ยนเสียการทรงตัวและคุกเข่าลงทันที หลังจากนั้นกู้หนิงก็หักขาของเขา ทำให้เขาไม่สามารถวิ่งหนีได้อีก

กู้หนิงสามารถล้มผู้ชายสองคนได้อย่างง่ายดาย แต่หงเฟินยังคงต่อสู้กับอีกคนที่ยังเหลืออยู่ ดังนั้นกู้หนิงจึงช่วยเขาโดยไม่ชักช้าและเตะชายคนนั้นล้มลงกับพื้น

หงเฟิงหน้าเข้มขึ้นด้วยความอาย

กู้หนิงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ใส่ใจความรู้สึกของใคร ปากเอ่ยสั่งว่า “หาอะไรมาปิดปากพวกมันไว้”

“ครับ” หงเฟิงเดินไปปิดปากชายร่างใหญ่สองคนที่แหกปากร้องลั่น ส่วนกู้หนิงเดินไปหาจางหยุนเจี้ยนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “บอกมาว่าใครให้แกมาลักพาตัวฉันกับแม่?”

ดวงตาคมปลาบและใบหน้าจริงจังบวกกับบรรยากาศทรงอำนาจจากตัวกู้หนิงทำให้จางหยงเจี้ยนรู้สึกกดดันจนเหงื่อชุ่มหลัง

“ไม่อยากพูด?” กู้หนิงขมวดคิ้ว “ฉันคิดว่าแกคงอยู่มานานพอแล้วสินะ”

จางหยงเจี้ยนประหม่า “ฆ่าฉันไม่ได้นะ มันผิดกฎหมาย”

“ผิดกฏหมาย?” กู้หนิงหัวเราะราวกับว่าเธอเพิ่งได้ยินมุกตลกที่สุดที่เคยได้ยินมา “คนอย่างแกรู้จักสิ่งที่เรียกว่ากฎหมายด้วยเหรอ? แกไม่รู้เหรอว่าการลักพาตัวแม่ฉันมันผิดกฏหมาย? ให้ฉันเดานะ แกเองก็คิดจะฆ่าแม่ของฉันอยู่แล้วนี่ ใช่ไหม?”

จางหยงเจี้ยนจนคำพูด เพราะเขาวางแผนจะฆ่ากู้ม่านและใส่ร้ายป้ายสีจางหยงจุนจริง

“จะบอกหรือไม่บอก?” กู้หนิงถามซ้ำ

จางหยงเจี้ยนยังคงเงียบ

กู้หนิงไม่พอใจ จากนั้นเธอก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นเหยียบขาอีกข้างที่ไม่บาดเจ็บของจางหยงเจี้ยน  เสียงกระดูกแตกหัก จางหยงเจี้ยนตะโกนลั่นเสียงดังด้วยความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวด

“จะบอกหรือไม่บอก?” กู้หนิงถามอีกครั้ง

“บอก บอกแล้ว ยอมบอกแล้ว” จางหยงเจี้ยนรู้ว่าถ้าเขาปฏิเสธไม่ยอมบอกกู้หนิง วันนี้เขาอาจตายได้ ถ้าเขาบอกเธอ อย่างน้อยเขาอาจมีชีวิตอยู่

“ถางตี้หมิง” จางหยงเจี้ยนยอมบอกในที่สุด ถางตี้หมิง? ผู้อำนวยการถางฮวงกรุ๊ปน่ะเหรอ? กู้หนิงเคยได้ยินชื่อนั้น และดูเหมือนว่าจะเป็นการลักพาตัวที่เกิดจากความขัดแย้งทางธุรกิจ ทว่ากู้หนิงไม่เชื่อคำพูดของเขาในทันที แต่หยิบโทรศัพท์ออกมาดูบันทึกการโทร จากนั้นเธอก็ส่งข้อมูลที่เธอพบให้เคและบอกเคไปหาดูว่าใครเป็นคนโทรมา

ระหว่างรอเคค้นหาข้อมูล กู้หนิงก็เอ่ยปากถามอีกครั้ง “จุดประสงค์ของแกคืออะไร?”

จากนั้นจางหยุนเจี้ยนก็บอกกู้หนิงทุกอย่าง ตอนที่ถางหยุนฟ่านหมดสติ กู้ม่านและกู้หนิงก็ปรากฏตัวขึ้นซึ่งดึงดูดความสนใจของถางตี้หมิง และเขาคิดว่ากู้หนิงอาจเป็นลูกสาวของถางหยุนฟ่าน ถ้าถางหยุนฟ่านไม่ตื่นขึ้นมา กู้หนิงก็อาจเป็นทายาทของถางฮวงกรุ๊ปซึ่งนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ถางตี้หมิงต้องการ เขาจึงคิดกำจัดกู้หนิงกับแม่ของเธอ

ได้ยินเช่นนั้นจางหยุนจงก็ถึงกับตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าพี่ชายของตนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องความขัดแย้งของตระกูลดัง! ตระกูลถางเป็นตระกูลท็อปอันดับหนึ่งในเมือง B เชียวนะ!

ส่วนกู้หนิงคิดว่าเรื่องนี้มันตลกสิ้นดี “ต่อให้ฉันยังอยู่ก็ยังมีตัวเลือกอีกมากมายในตระกูลถาง ฉันไม่คิดว่าถางตี้หมิงซึ่งเป็นเพียงสมาชิกคนหนึ่งของสาขาตระกูลถางจะสามารถสืบทอดอำนาจได้”

“เขาไม่ยอมให้ใครมาขวางทางของเขาหรอก!” จางหยงเจี้ยนเอ่ย

“แกหมายความว่าเขาจะฆ่าสมาชิกทุกคนของตระกูลถาง?”

“ฉันไม่รู้รายละเอียด”

ไม่นานเคก็ติดต่อกลับมา ถางตี้หมิงติดต่อกับจางหยุนเจี้ยนอยู่บ่อยๆ ดูเหมือนเป็นไปได้มากที่ถางตี้หมิงจะเป็นคนวางแผนทุกอย่าง

“ทำไมถึงต้องให้จางหยุนจุนเป็นแพะรับบาป?” กู้หนิงถาม

อันที่จริงจางหยงเจี้ยนได้ติดสินบนตำรวจในทีมตำรวจที่ถูกส่งออกไปค้นหากู้ม่าน เมื่อเขาฆ่ากู้ม่านและกู้หนิง เขาจะบอกตำรวจที่ติดสินบนว่าจะหาศพได้ที่ไหน และตำรวจนายนั้นจะฆ่าจางหยงจุน โดยอ้างว่าจางหยงจุนเป็นฆาตกร และเท่านี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าจางหยงเจี้ยนทำอะไรลงไปบ้าง

แม้ว่าจางหยงจุนจะรู้สึกใจสลายไปแล้วหลังจากเหตุการณ์ที่เขาต้องเจอในวันนี้ เขาก็ยังไม่อยากยอมรับว่าพี่ชายของเขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้

กู้หนิงถอนหายใจ การกระทำและความคิดของคนเลวมักเหนือกว่าจินตนาการของมนุษย์ปกติ

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ของจางหยงเจี้ยนก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือหวังฉิง

“หวังฉิงคือใคร?” กู้หนิงถาม

“ตำรวจที่ฉันติดสินบน” จางหยงเจี้ยนเอ่ย

กู้หนิงกดรับสายและเปิดสปีคเกอร์

“หยงเจี้ยน พวกเราเจอผู้หญิงแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องไปแล้ว” หวังฉิงเอ่ย

กู้หนิงกดวางสายโดยไม่พูดอะไร หวังฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่ได้โทรกลับมา

“หงเฟิน แก้มัดเขา” กู้หนิงสั่ง

หงเฟินแก้มัดจางหยงจุนทันที

กู้หนิงหันไปหาจางหยงจุนและเอ่ยเตือนเขาอย่างเย็นชา “อย่าบอกคนอื่นเรื่องคืนนี้ ถ้ามีใครรู้...รู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ตอนที่ 576 ตัดนิ้ว

“แน่นอน แน่นอน” จางหยงจุนเอ่ย

หลังจากนั้นกู้หนิงก็ปล่อยจางหยงจุนไป

เมื่อจางหยงจุนจากไปแล้ว จางหยงเจี้ยนก็รีบอ้อนวอนเธอ “คุณกู้ ผมบอกคุณทุกอย่างแล้ว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะนะ”

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่อยากเป็นฆาตกรฆ่าคนเพราะคนอย่างแก ฉันไม่ฆ่าแกหรอก” กู้หนิงเอ่ย

ได้ยินคำยืนยันจากปากกู้หนิง จางหยงเจี้ยนก็ผ่อนคลายขึ้น แต่ทันใดนั้นกู้หนิงก็อ้าปากพูดอีกครั้ง “แต่ว่า...แกไปจากที่นี่ไม่ได้จนกว่าจะจ่ายอะไรบางอย่าง”

จางหยงเจี้ยนตกใจกลัว “คุณต้องการอะไร?” จางหยงเจี้ยนละล่ำละลักถามด้วยความกลัว

“แกไม่จำเป็นต้องรู้” กู้หนิงพูดอย่างเย็นชา จากนั้นหันไปหาหงเฟินที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

หงเฟินเข้าใจว่ากู้หนิงจะไม่ยอมปล่อยเขาไปโดยไม่ลงโทษเขา ดังนั้นเขาจึงคุกเข่าลงบนพื้นและขอร้องด้วยน้ำตา “คุณกู้ ได้โปรดยกโทษให้ผมในครั้งนี้ด้วยเถอะครับ”

“เอาล่ะ ในเมื่อคืนนี้แกเป็นคนช่วยฉัน ฉันจะแค่ตัดนิ้วของแกแล้วกัน” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นก็เอามีดออกจากกระเป๋าเป้ซึ่งเธอแอบเอาออกมาจากช่องเก็บของกระแสจิต และโยนมีดไปตรงหน้าหงเฟิน “แกทำมันเองแล้วกัน”

หงเฟินตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว แม้ว่าเขาจะกลัวมากแค่ไหน เขาก็ใช้มีดตัดนิ้วก้อยซ้ายออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล ถ้าเขาตัดมันช้าๆ เขาจะเจ็บปวดมากกว่านี้อีกมาก มีดนั้นคมมาก และนิ้วก้อยของเขาก็ตกลงบนพื้นภายในไม่กี่วินาที ใบหน้าของหงเฟินซีดและตะโกนด้วยความเจ็บปวดออกมา

กู้หนิงหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาเพื่อโทรหาฉีเทียนหลิน และบอกให้เขาช่วยเธอจัดการกับจางหยงเจี้ยน ส่วนลูกน้องสองคนของจางหยงเจี้ยน กู้หนิงไม่สนใจว่าพวกมันจะอยู่หรือตาย

หลังจากนั้นกู้หนิงก็จากไป ขณะที่หงเฟินต้องทนต่อความเจ็บปวดและต้องคุมจางหยงเจี้ยนเพื่อรอคนจากแก๊งคิรินมาถึง

ก่อนหน้าที่กู้หนิงจะจากไป เธอทำลายโทรศัพท์ของจางหยงเจี้ยน ถางตี้หมิงจะได้ไม่สามารถติดต่อเขาได้

ในตอนนี้ ถางตี้หมิงอยู่ที่บ้านถางเว่ยหยง และเขาได้ยินมาว่าตำรวจได้กลับไปที่สถานีตำรวจแล้วและงานของพวกเขาก็จบลงแล้ว อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่ากู้ม่านถูกฆ่าไปแล้วรึยัง

เมื่อเห็นว่าตำรวจกลับไปที่สถานีตำรวจแล้ว และจางหยงเจี้ยนก็ยังไม่โทรมารายงานกับเขา ถางตี้หมิงจึงเป็นฝ่ายโทรหาก่อนด้วยความร้อนใจ

แน่นอนว่าถางตี้หมิงไม่ใช้โทรศัพท์ตัวเองโทรหาจางหยงเจี้ยน แต่ใช้โทรศัพท์คนอื่นแทน เขาโทรไปหลายครั้งแต่ก็ยังติดต่อจางหยงเจี้ยนไม่ได้ ตอนนี้ทั้งถางตี้หมิงและถางเว่ยหยงเริ่มกระวนกระวายใจ

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถางตี้หมิงไม่รับโทรศัพท์?” ถางตี้หมิงขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “หรือว่าเขาจะเกิดเรื่องแล้ว?”

ถางเว่ยหยงเองก็ขมวดคิ้วด้วยความกระวนกระวายใจ

“โทรหาซินจื่อ ถามเขาว่าตระกูลถางตอนนี้เป็นยังไง” ถางเว่ยหยงเอ่ย

“ใช่!” ถางตี้หมิงอุทาน จากนั้นก็โทรหาอีกคน

คนรับใช้ในบ้านของตระกูลถางส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในที่ดินของตระกูลถาง คนรับใช้ในบ้านทั้งหมดอาศัยอยู่ในตึกข้างๆ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนรับใช้ในบ้าน แต่สภาพที่พักของพวกเขาถือว่าดีมาก คนรับใช้ในบ้านธรรมดาสี่คนใช้ห้องร่วมกัน และหัวหน้าคนรับใช้แต่ละคนสามารถมีห้องเดี่ยวได้ พนักงานทุกคนมีวันพักสองวันต่อสัปดาห์ แต่ก็ต้องพักเป็นกะ โดยปกติพวกเขาจะออกจากงานเวลาสองทุ่ม

ณ เวลานี้ ในห้องคนรับใช้ คนสี่คนกำลังเล่นไพ่ด้วยกัน โทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็ดังขึ้น เมื่อเห็นหมายเลขของผู้ที่โทรเข้ามา เขาก็ขอตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

“สวัสดีครับ” เขาพูดอย่างระมัดระวัง มองไปรอบๆว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือไม่

“ซินจื่อ ตอนนี้สถานการณ์ของคนตระกูลถางที่นั่นเป็นยังไง?” เสียงจากปลายสายไม่แน่ชัดว่าเป็นเสียงผู้ชายหรือเสียงผู้หญิง เห็นได้ชัดว่าคนปลายสายใช้เครื่องปลอมแปลงเสียง

“วันนี้ผมไม่ได้มีหน้าที่ที่สวนด้านหน้าครับเลยไม่ทราบ ต้องรอคนที่รับหน้าที่วันนี้กลับมาก่อน ผมถึงจะทราบข้อมูล” ซินจื่อเอ่ย

คนรับใช้ในบ้านมักซุบซิบกันบ่อย ดังนั้นพวกเขาจะกระจายข่าวแบบปากต่อปาก อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับของตระกูลถาง ดังนั้นจึงไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ข่าวออกสู่ภายนอก

“โทรหาฉันทันทีถ้าได้ข้อมูลอะไรมา”

“ครับ” ซินจื่อรับปาก จากนั้นก็วางสาย แต่เมื่อหันหลังจะเดินกลับ ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขาเพียงเมตรเดียว ซินจื่อตกใจและตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่บังคับตัวเองให้สงบลง “ต-ตงเก่อ ออกมาเมื่อไหร่”

ตงเกอพิงกำแพง มองดูเขา “ซินจื่อ ทำไมถึงออกมารับสายข้างนอกล่ะ?”

ซินจื่อชะงักเล็กน้อยแล้วรีบอธิบายทันที “ฉันไม่อยากทำเสียงดัง” อย่างไรก็ตาม คำอธิบายของเขาไม่ได้ดูน่าเชื่อถือเลย เพราะพวกเขาคุ้นเคยกับการพูดเสียงดัง และไม่มีใครว่าอะไรใคร”

ตงเก่อไม่พูดไม่อะไร เขาแค่จุดบุหรี่ “ซินจื่อ แกอยากหางานใหม่งั้นเหรอ?”

ซินจื่อตัวแข็งทื่อ

“ไม่แน่นอน! ฉันมีชีวิตที่ดีที่นี่และฉันก็พอใจ” ซินจื่อโกหกและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์ อย่างไรก็ตาม ในสายตาของตงเก่อ เขากลับกลายเป็นคนหน้าซื่อใจคด

เขาทำหน้าโกรธ พูดอย่างเย็นชากับซินจื่อ “ซินจื่อ ฉันสังเกตพฤติกรรมของแกมาสักพักแล้ว แต่ฉันอยากให้โอกาสแกนะเลยไม่เปิดโปงความลับของแก ฉันหวังว่าแกจะจงรักภักดีกับนายท่าน แต่แกก็ยังเลือกทรยศตระกูลถาง แกคิดว่าตระกูลถางถูกโค่นได้ง่ายๆขนาดนั้นเลย? ไร้เดียงสาว่ะ” ชื่อจริงของตงเก่อคือเฉียวตง และเขาเป็นหัวหน้าคนรับใช้ที่มีประสบการณ์ในตระกูลถาง