ตอนที่ 573 - 574: จางหยงจุนและจางหยงเจี้ยน , ระบุลายนิ้วมือ

ตอนที่ 573 จางหยงจุนและจางหยงเจี้ยน  

เลิ่งเชาถิงก็เป็นห่วงกู้หนิงเช่นกัน แต่เขาเลือกที่จะเชื่อใจเธอ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อกู้หนิงตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเธอได้

“ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“ก็ได้” ถางหยุนฟ่านไม่คัดค้าน “ระวังตัวด้วยนะ”

“ค่ะ”

เมื่อเลิ่งเชาถิงขับรถจากไป กู้หนิงก็เดินไปขึ้นรถของหัวหน้านักเลง จากนั้นเธอก็โทรหาถางไห่เฟิงและบอกเขาว่าทุกคนปลอดภัยแล้ว

สมาชิกตระกูลถางก็พากันถอนหายใจโล่งอก

“ลุงถางของหลานฟื้นแล้วนะ เขาออกไปตามหาแม่ของหนู” ถางไห่เฟิงเอ่ย

“หนูเจอเขาแล้วค่ะ พวกเราเพิ่งแยกจากกันเมื่อกี้นี้”

“ดี ดี” ถางไห่เฟิงเอ่ย “หลานรู้รึยังว่าใครเป็นคนลักพาตัวแม่ของหลาน?”

“ไว้หนูจะเล่าให้ฟังตอนที่กลับไปถึงนะคะ”

“ได้ๆ”

ยี่สิบนาทีต่อมา หัวหน้านักเลงก็พากู้หนิงมาที่โกดังแห่งหนึ่ง และโทรหาจางหยงจุนตามที่กู้หนิงสั่ง

ชายวัยกลางคนกำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องทำงานชั้นสองของบ้าน ในตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมา ชายคนนั้นก็รีบรับอย่างไว “ว่าไง?”

“สวัสดีครับ พวกเราจับสองแม่ลูกไว้ได้แล้วครับ” หงเฟิน คนที่เป็นหัวหน้าแก๊งลักพาตัวเอ่ย

“ดีมาก ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้” พูดจบเขาก็วางสายไปแต่ไม่ได้ออกจากบ้านทันที กดเบอร์โทรหาอีกสาย “ทุกอย่างเป็นยังไง?”

“พวกเรายังค้นหาอยู่ครับ”

“ดีมาก ไปพบฉันที่โกดังฝั่งตะวันออกในอีก 20 นาที” เขากล่าว หลังจากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานเพื่อลงไปที่ห้องใต้ดิน ในห้องใต้ดินมีของชำมากมาย แต่นอกเหนือจากของชำแล้ว ยังมีชายคนหนึ่งถูกมัดไว้กับเก้าอี้ โดยมีชายร่างสูงใหญ่สองคนยืนขนาบข้างซ้ายขวา

ชายวัยกลางคนมองไปที่ชายที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้าย “จางหยงจุน แกควรชดใช้ในสิ่งที่แกทำในวันนี้”

ปรากฎว่าชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่จางหยงจุน ผู้ชายที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ต่างหากที่ใช่

จางหยงจุนจ้องไปที่เขา แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะปากของเขาถูกปิดเอาไว้

ชายวัยกลางคนมองไปที่จางหยงจุนที่กำลังดิ้นรน แล้วหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ “อยากคุยไหม? ในเมื่อแกกำลังจะตายเพราะฉัน ฉันจะให้แกได้พูดคำสุดท้ายที่อยากพูด” พูดจบก็แกะที่ปิดปากออกจากปากของจางหยงจุน

อันที่จริงแล้ว จางหยงจุนและชายวัยกลางคนมีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก

“จางหยงเจี้ยน ฉันเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นะ! ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” จางหยงจุนตะโกนด้วยความโกรธ

“โอ๋ๆ น้องชายคนเล็กของฉัน” จางหยงเจี้ยนพูดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “พ่อกับแม่ยกทุกอย่างให้แกแทนที่จะเป็นฉันที่เป็นลูกชายคนโต ฉันควรจะได้ทุกอย่างไม่ใช่แก ไอ้น้องชาย”

สิ่งที่พ่อแม่ของพวกเขาทำนั้นทิ้งรอยแผลเป็นลึกในใจของจางหยงเจี้ยน และเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะเอาของที่เป็นของเขากลับคืนมา

“ไอ้ชั่ว...” จางหยงจุนโกรธจัด “ที่พ่อแม่ทำแบบนั้นก็เพราะพี่ติดการพนันและเอาเงินไปละลายในบ่อนจนหมด!”

“ทรัพย์สินของพ่อกับแม่ควรเป็นของฉัน! ฉันจะทำยังไงกับพวกมันก็ได้!” จางหยงเจี้ยนขึ้นเสียงดัง

“ทรัพย์สินของพ่อกับแม่จะเป็นของพี่ทั้งหมดได้ยังไง? พวกท่านจะยกให้ใครก็ได้!” จางหยงจุนตะเบ่งเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้

“ฉันเป็นลูกชายคนโต ทรัพย์สินของพวกท่านก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!”

“มันไม่ได้มีกฎเขียนไว้นี่หว่า!” จางหยงจุนเถียง

แม้ว่าโดยปกติลูกชายคนโตจะเป็นทายาทได้รับมรดกของครอบครัว แต่ก็ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ลูกแต่ละคนมีสิทธิ์ได้รับมรดกของพ่อแม่เช่นกัน นอกจากนี้ ผู้ปกครองยังมีสิทธิเลือกบุตรคนใดคนหนึ่งให้เป็นทายาทเพียงคนเดียวก็ย่อมทำได้

นอกจากนี้จางหยงเจี้ยนอาจมีเงินแสนหยวนเป็นเงินปันผลทุกปี ธุรกิจครอบครัวของพวกเขาไม่ได้ผลกำไรมากนัก มันเป็นแค่ฟาร์ม รายได้ประจำปีของพวกเขาอยู่ที่ประมาณสี่แสนหยวนต่อปีอย่างมากที่สุด

จางหยงเจี้ยนอยู่เฉยๆโดยไม่ต้องทำงานก็ได้เงิน แต่จางหยงจุนต้องทำฟาร์มให้ดีเพื่อให้ได้ผลกำไร

“ฉันไม่สนใจ ฉันต้องการสมบัติของพ่อกับแม่!” จางหยงเจี้ยนเกือบจะคำราม

“....” จางหยงจุนพูดไม่ออก

“เอามันไปขึ้นรถ พวกเราต้องไปแล้ว” จางหยงเจี้ยนหยุดคุยกับจางหยงจุน หันไปสั่งชายร่างสูง จากนั้นก็เดินออกจากชั้นใต้ดิน

ยี่สิบนาทีต่อมา กลุ่มของจางหยงเจี้ยนก็มาถึงโกดังทางทิศตะวันออก

จางหยงเจี้ยนไม่ได้บอกหงเฟินเกี่ยวกับแผนการของเขา ดังนั้นเขาจึงทิ้งจางหยงจุนไว้ตามลำพังในรถ จากนั้นเดินเข้าไปในโกดังพร้อมกับชายร่างใหญ่สองคน จางหยงจุนถูกมัดอย่างแน่นหนาจนไม่สามารถหลบหนีได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อจางหยงเจี้ยนเดินเข้าไปข้างใน มีเพียงหงเฟินและกู้หนิงเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่ในโกดัง นอกจากนี้ กู้หนิงซึ่งควรถูกมัดไว้กับเก้าอี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย “หงเฟิน เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” จาหงหยงเจี้ยนถามหงเฟิน

หงเฟิงเหมือนหมาเชื่องๆ ถ้ากู้หนิงไม่ออกคำสั่ง เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดปากพูด

“คุณสินะ จางหยงจุน?” กู้หนิงถาม

จางหยงเจี้ยนไม่สนใจกู้หนิงแต่ถามหงเฟินต่ออีกว่า “หงเฟิน แกทำบ้าอะไรอยู่วะ?” เขารู้ตัวแล้วว่าถูกหักหลัง แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเป็นเพราะอะไร

กู้หนิงหันไปพูดกับหงเฟิน “บอกเขาไป”

“เอ่อ...เธอเป็นเพื่อนกับหัวหน้าของเรา...”

ตอนที่ 574 ระบุลายนิ้วมือ

จางหยงเจี้ยนรู้สึกตื่นตระหนกอย่างยิ่ง อะไรนะ? เธอเป็นเพื่อนของหัวหน้าแก๊งคิริน? มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

กู้หนิงเยาะเย้ย “คุณจาง แม่ของฉันและฉันไม่เคยทำร้ายคุณ ทำไมคุณถึงต้องการลักพาตัวพวกเรา?”

จางหยงเจี้ยนยังคงเงียบเพราะเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร แน่นอนว่าเขาไม่กล้าทำทำให้แก๊งคิรินไม่พอใจ เนื่องจากเขาทำผิดพลาดร้ายแรง อนาคตของเขาจึงเต็มไปด้วยอันตราย

ทันใดนั้นจางหยงเจี้ยนก็ถึงจางหยงจุนที่ถูกขังอยู่ในรถด้านนอก “ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดว่าผมเป็นจางหยงจุน แต่ผมเป็นพี่ชายของเขา จางหยงเจี้ยน ผมไม่รู้ว่าหยงจุนทำอะไรกับคุณและแม่ของคุณ ผมเพิ่งตามหยงจุนมาที่นี่เพราะผมไม่ต้องการให้เขาก่ออาชญากรรมใดๆ  อ้อ เขายังอยู่ในรถข้างนอก ผมมัดเขาไว้แล้ว กรุณารอสักครู่” พูดจบเขาก็หันไปหาชายร่างใหญ่คนหนึ่ง “ไปพาจางหยงจุนมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

กู้หนิงไม่ห้ามเขา เธอไม่เชื่อคำอธิบายของจางหยงเจี้ยน เธอแค่อยากรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรต่อไป

ไม่นาน จางหยงจุนที่ถูกมัดก็ถูกพาเข้ามาข้างใน เมื่อที่ปิดปากถูกดึงออก กู้หนิงก็สังเกตเห็นว่าเขาหน้าตาคล้ายจางหยงเจี้ยน

“ว้าว …” หงเฟินประหลาดใจ เพราะถึงแม้เขาจะแยกแยะจางหยงจุนและจางหยงเจี้ยนไม่ได้ แม้ว่าเขาจะได้พบกับจางหยงจุนด้วยตนเอง ทว่าพวกเขาพบกันในคลับเฮาส์ที่ค่อนข้างมืด และทั้งคู่ต่างก็เมาสุรา ดังนั้นจึงไม่ง่ายที่จะจดจำใบหน้าของกันและกัน

“จางหยงเจี้ยน พี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่?” จางหยงจุนถามเมื่อเขาสามารถพูดได้ เขารู้เพียงว่าพี่ชายต้องการให้เขาเป็นแพะรับบาป แต่เขาไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรลงไปบ้าง

“เขาบอกว่าเป็นคุณเองที่จ้างสมาชิกของแก๊งคิรินให้ลักพาตัวแม่กับฉัน จริงหรือเปล่า?” กู้หนิงถามอย่างใจเย็น อันที่จริง เธอเห็นแล้วว่าจางหยงจุนไม่รู้เกี่ยวกับการลักพาตัว

“อะไรนะ? บ้าไปแล้ว!” จางหยงจุนตกใจ จากนั้นควาทโกรธก็ปะทุออกมา “จางหยงเจี้ยน  ทำไมถึงต้องการให้ฉันเป็นแพะรับบาปด้วย?”

ในเมื่อตอนนี้พี่ชายต้องการฆ่าเขา จางหยงจุนก็ใม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องร่วมสายเลือดแล้วเหมือนกัน

จางหยงเจี้ยนด่าจางหยงจุนกลับ “จางหยงจุน อย่ามาโทษฉันนะ มันเป็นแผนของแกและฉันได้ยินแกพูดทางโทรศัพท์ว่าแกลักพาตัวแม่ลูกคู่หนึ่งสำเร็จแล้ว ฉันก็เลยตามแกมานี่เพื่อช่วยเหลือพวกเขา”

“จางหยงเจี้ยน แกนี่มันลิ้นสองแฉกเหมือนงูจริงๆ! มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าฉันทำอย่างที่แกพูด?” จางหยงจุนจ้องไปที่จางหยงเจี้ยน เขารู้ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

“ก็หลักฐานการโทรที่โทรศัพท์ของแกไงล่ะ” จางหยงเจี้ยนเอ่ย “ก็แกเอาโทรศัพท์ของฉันโทรหาคนอื่นไงเล่า ไอ้พี่ชั่ว!” จางหยงจุนตะโกนเสียงแข็ง

“ฉันเอาโทรศัพท์แกมาก็ตอนที่พวกเรามาถึงที่นี่” จางหยงเจี้ยนเอ่ย จากนั้นก็หันไปมองหงเฟิน “หงเฟิน คนที่แกติดต่อด้วยวันนั้นชื่อจางหยงจุนใช่ไหม?”

“ใช่...” หงเฟินตอบ แต่เขาไม่รู้ว่าคนที่โทรหาเขาคือจางหยุนเจี้ยนหรือจางหยุนจง ก่อนที่หงเฟินจะพูดต่อ จางหยุนเจี้ยนก็พูดขึ้นก่อน “แกได้ยินแล้วสินะ หงเฟินบอกว่าแกเป็นคนโทรหาเขา”

“ฉันเปล่านะ” จางหยงจุนเอ่ย แต่เสียงของเขาเบาแสนเบาเพราะเขารู้ว่าพี่ชายจงใจและเตรียมแผนใส่ร้ายเขาให้เข้าคุก

“เอาล่ะ การหาว่าใครเป็นคนโทรหาหงเฟินนั้นง่ายมาก” กู้หนิงเอ่ย ความจริงเธอมีคำตอบในใจแล้ว แต่อยากให้คนๆนั้นเปิดโปงตัวเองออกมา

จางหยงเจี้ยนและจางหยงจุนหยุดเถียงกันแล้วมองไปที่กู้หนิง “โทรศัพท์อยู่ที่ไหน? เอามันมาให้ฉัน” กู้หนิงเอ่ย

“ได้ ไม่มีปัญหา” จางหยงเจี้ยนหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินไปให้กู้หนิง เขาคิดว่ากู้หนิงเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาและถูกหลอกได้ง่ายๆ อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้เลยว่ามันเป็นแผนของกู้หนิง

“ในเมื่อเขาบอกว่าคุณเอาโทรศัพท์ของเขาออกไปก่อนหน้านี้ เราก็สามารถระบุลายนิ้วมือเพื่อดูว่าจริงตามที่เขาพูดหรือเปล่า” กู้หนิงกล่าว จากนั้นหยิบถุงพลาสติกเพื่อเก็บโทรศัพท์ไว้ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการสัมผัสมันโดยตรง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางหยงเจี้ยนก็ตื่นตระหนก เมื่อพวกเขาระบุลายนิ้วมือได้แล้ว แผนการของเขาจะถูกเปิดเผย ส่วนจางหยงจุนก็พลันโล่งใจ

“คุณจาง เป็นอะไรไป?” กู้หนิงจงใจถาม “ปะ เปล่า” จางหยงเจี้ยนตอบ ตอนนี้เขาลังเลที่จะให้โทรศัพท์แก่กู้หนิง

“ส่งโทรศัพท์มาให้ฉันได้แล้ว!” กู้หนิงสั่ง

จางหยุนเจี้ยนหยุดเดินกะทันหัน

“จางหยุนเจี้ยน แกหยุดเดินทำไม?” จางหยุนจุน

จางหยุนเจี้ยนไม่สนใจน้องชาย ลังเลว่าจะเดินต่อไปหรือไม่ ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจและเอ่ยปากสั่งว่า “จับพวกมันไว้ เดี๋ยวนี้!”

จางหยุนเจี้ยนรู้ว่าแผนการของเขาจะต้องถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจับกู้หนิงทันที