ตอนที่ 569 - 570: ศัตรูของตระกูลถาง, กู้ม่านถูกลักพาตัวโดยแก๊งคิริน

ตอนที่ 569 ศัตรูของตระกูลถาง

“คนที่ส่งคนพวกนั้นมาลักพาตัวม่านต้องเป็นศัตรูของตระกูลถางของเรา” ถางหยุนฟ่านเอ่ย ถ้าไม่ใช่ กู้ม่านก็คงไม่ถูกลักพาตัวเพราะเธอเพิ่งเคยมาเมือง B และไม่มีศัตรูที่ไหน

“อะไรนะ?” ทุกคนตะลึง

ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวคือศัตรูของตระกูลถางจริงๆ ทำไมถึงไม่ลักพาตัวคนในตระกูลถางล่ะ ทำไมถึงเลือกกู้ม่าน? หรือว่าพวกมันรู้ความสัมพันธ์ระหว่างกู้ม่านและตระกูลถางแล้ว?

“ผมต้องออกไปหาเธอ!” ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถางหยุนฟ่านก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที

“หยุนฟ่าน!” ถางหยุนฮางอยากจะหยุดน้องชายแต่ถูกพ่อของพวกเขาขัดขึ้นเสียก่อน “ปล่อยเขาไป”

“เขาเพิ่งฟื้นนะครับ! วิ่งออกไปแบบนั้นอันตรายมาก!” ถางหยุนฮางเป็นกังวล เขายอมรับว่าเขาเห็นแก่ตัวและเลือกถางหยุนฟ่านมากกว่ากู้ม่าน เขารู้สึกเสียใจกับกู้ม่านจริงๆ แต่ความจริงก็คือความจริงที่ว่าถางหยุนฟ่านสำคัญต่อตระกูลถางมากกว่าใคร

“แกไม่ได้ยินที่หยุนฟ่านเรียกกู้ม่านเลยรึ? ถ้าพ่อเดาไม่ผิด ความทรงจำของเขาเกี่ยวกับเธอกลับคืนมาแล้ว” ถางไห่เฟิงเอ่ย

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พากันทำหน้าประหลาดใจ อะไรนะ? ความทรงจำของเขาเกี่ยวกับกู้ม่านกลับมาแล้ว?

ถางไห่เฟิงกล่าวต่อไปว่า “การที่กู้ม่านถูกลักพาตัวก็เพราะตระกูลถางของเรา แค่เรานั่งกันอยู่ที่บ้านเฉยๆก็แย่มากพอแล้ว ถ้ายังห้ามหยุนฟ่านไม่ให้ออกไปตามหาอีก หนิงหนิงกับกู้ม่านจะรู้สึกอย่างไร พวกเธอคงหัวใจสลาย”

แม้ว่าพวกเขาจะส่งคนออกไปตามหามากมาย ถางไห่เฟิงก็ยังรู้สึกผิดที่พวกเขาไม่ได้ออกไปตามหาด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ห้ามถางหยุนฟ่าน ที่เขาไม่ได้ออกไปตามหาด้วยตัวเองก็เพราะเขาแก่เกินไป และถางหยุนฮางต้องอยู่บ้านเพื่อดูแลและปกป้องพวกเขา ส่วนคนอื่นๆที่เหลือต่างก็เป็นผู้หญิง พวกเธอช่วยอะไรไม่ได้ มีเพียงถางหยุนฟ่านเท่านั้นที่สามารถทำได้

ถางหยุนฮางเห็นด้วยกับผู้เป็นพ่อ เขาจึงไม่พูดอะไร สิ่งที่พวกเขาทำได้ในตอนนี้คือหวังว่าพวกเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย

“ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คะ?” ถางหยุนหรงถาม ตระกูลถางมีศัตรูมากมาย เธอจึงไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนทำเรื่องนี้

ถางไห่เฟิง ในฐานะผู้อาวุโสที่มีประสบการณ์มากที่สุดในตระกูลได้เปิดปากของเขาอีกครั้ง “ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวครั้งนี้เป็นศัตรูของตระกูลถางจริงๆ คนๆนั้นต้องตระหนักถึงความสัมพันธ์ของกู้ม่านกับเรา ถ้าเขารู้จักกู้ม่าน ก็ต้องรู้จักหนิงหนิงด้วย ถ้าเขาสามารถรู้เรื่องนี้ได้ แสดงว่าเป็นคนที่คุ้นเคยกับหยุนฟ่าน พ่อคิดว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับหยุ่นฟานด้วยเหมือนกัน ถางตี้หมิงเป็นคนแรกที่รู้เรื่องหยุนฟ่านหมดสติ ดังนั้นคนๆนั้นจึงต้องมีความเกี่ยวข้องกับถางตี้หมิง พวกเขาต้องวางแผนสกัดไม่ให้หนิงหนิงขึ้นเป็นประธานบริษัท แต่ว่าหนิงหนิงไม่ได้อยู่ที่เมือง B พวกมันเลยลักพาตัวกู้ม่านแทน”

แม้ว่าจะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ทุกคนคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง

“ถ้าเป็นแบบนั้น พวกมันต้องโทรหาหนิงหนิงให้ไปช่วยกู้ม่าน แล้วพวกมันก็จะจับทั้งแม่ทั้งลูก?” น้ำเสียงของถางหยุนฮางไม่สู้ดี

“พ่อจะโทรหาหนิงหนิงเดี๋ยวนี้” ถางไห่เฟิงเอ่ย

ตอนที่โทรศัพท์ของกู้หนิงสั่นในกระเป๋า เธอได้มาถึงด้านนอกโกดังร้างแล้ว ดังนั้นจึงไม่สะดวกสำหรับเธอที่จะรับสายของถางไห่เฟิงในตอนนี้ เธอส่งข้อความหาถางไห่เฟิงเพื่อบอกเขาว่าตอนนี้เธอไม่สะดวกรับสาย

เมื่ออ่านข้อความของกู้หนิง ถางไห่เฟิงก็เลิกโทรหาเธอ

เมื่อกู้หนิงเข้าใกล้โกดังร้าง เธอไม่ได้ตะโกนเรียกกู้ม่านทันที เพราะเธอคิดจะจู่โจมพวกคนลักพาตัวและจับพวกมันไว้โดยไม่ให้พวกมันรู้ตัว

ด้วยความช่วยเหลือจากตาทิพย์ การหากู้ม่านก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

ไม่นาน กู้หนิงก็ได้รับข้อความจากถางไห่เฟิงและเธอก็รู้ว่ามันเป็นกับดักจริงๆ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันสายไปแล้วเพราะเธออยู่ที่นี่แล้ว เธอส่งข้อความกลับและบอกปู่ว่าเธอจะระวังตัว จากนั้นค้นหากู้ม่านต่อไป

ถางไห่เฟิงเป็นห่วงความปลอดภัยของกู้หนิงมากจนลืมบอกเธอว่าถางหยุนฟ่านฟื้นแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดกู้หนิงก็เห็นผู้ชายสี่คนในโกดังมืดๆ แต่ไม่มีกู้ม่านอยู่ตรงนั้น เป้าหมายของพวกมันก็เพื่อจับเธอ! กระนั้นกู้หนิงก็ยังไม่กลับไป เธอต้องการรู้จากปากพวกมันว่ากู้ม่านอยู่ที่ไหนกันแน่

“เฮยซื่อ เด็กผู้หญิงที่ชื่อกู้หนิงจะกล้ามาไหมวะ? เธอจะโทรเรียกตำรวจไหม?” ชายคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย

แม้ว่าเด็กที่ชื่อกู้หนิงบอกว่าเธอจะมาคนเดียวตามที่พวกเขาสั่ง เขาก็ไม่เชื่อว่าเด็กสาวจะกล้ามาพบพวกเขาตามลำพัง

“เธอบอกว่าจะมา เธอก็ต้องมา เพราะแม่ของเธออยู่ในมือของพวกเรา อีกอย่างกูได้ยินมาว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ธรรมดาๆ พวกเราต้องระวังให้มาก!” เฮยซื่อเอ่ย

“ก็แค่เด็กคนหนึ่ง จะทำอะไรพวกเราได้?” ชายอีกคนเหยียดปากพูดดูถูก

“ถูก แต่เด็กคนนี้แม่งโคตรสวย ตอนเห็นรูป กูอารมณ์ขึ้นเลยว่ะ ถ้าคนที่จ้างพวกเราอนุญาตให้แตะต้องเธอได้นะ กูอยากจะเล่นสนุกๆด้วยสักหน่อย ฮ่าๆ” ผู้ชายอีกคนพูดจาแทะโลมและแสยะยิ้ม

“กูด้วย! ไว้เรื่องจบแล้ว ไปหาผู้หญิงมาเล่นสนุกๆด้วยกันเถอะว่ะ”

ได้ยินพวกมันคุยกัน กู้หนิงก็โมโหมาก เธอเตะประตูอย่างแรงและจู่โจมพวกมันโดยไม่ให้พวกมันตั้งตัว

เพราะการปรากฏตัวที่คาดไม่ถึงของกู้หนิง ชายฉกรรจต์ทั้งสี่ก็ถูกชกจนล้มกลิ้ง กู้หนิงโจมตีส่วนที่เปราะบางที่สุดของพวกเขาโดยไม่ลังเล เสียงกรีดร้องจากความเจ็บปวดดังก้องทั่วโกดังร้าง

ตอนที่ 570 กู้ม่านถูกลักพาตัวโดยแก๊งคิริน

กู้หนิงทั้งเตะและต่อยพวกมันเต็มแรงเพราะเธอรู้สึกรังเกียจและชิงชังคำพูดของพวกมัน

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดทั่วสรรพางค์กาย ใครจะนึกล่ะว่าเด็กสาวจะแข็งแรงและสามารถล้มพวกเขาได้ง่ายๆด้วยความไวปานสายฟ้าฟาด

กู้หนิงเอาเชือกออกมามัดพวกมันเอาไว้เพื่อไม่ให้พวกมันหนีไปได้ หลังจากนั้นเธอก็มองหน้าพวกมันทีละคนตรงๆ และเอ่ยถามเสียงเย็นที่หนาวไปถึงขั้วหัวใจ “แม่ของฉันอยู่ที่ไหน?”

สายตาคมกล้า ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา และท่าทางที่สูงส่งเหนือใครทำให้พวกมันรู้สึกตกใจและไม่อาจขัดขืน ชายทั้งสี่รู้สึกตัวสั่นตั้งแต่ปลายฝ่าเท้าจนถึงหนังศีรษะ กระนั้นก็ทำใจดีสู้เสือ ปฏิเสธที่จะบอก “ฉันว่าทางที่ดีเธอปล่อยพวกเราไปซะ ถ้ากล้าฆ่าพวกเราล่ะก็ แม่ของเธอก็ต้องตายไปด้วย!”

“เฮอะ คิดเหรอว่าฉันไม่กล้าฆ่าคนอย่างพวกแก?” พูดจบ กู้หนิงก็ล้วงเอาปืนออกมา จากนั้นก็เล็งไปที่ไหล่ของหนึ่งในชายฉกรรจ์ ปัง! เสียงปืนดัง ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน

ในตอนนั้นเอง ชายฉกรรจ์เหล่านี้ก็ตระหนักแล้วว่าเด็กสาวคนนี้กล้าฆ่าพวกเขาจริงๆ เธอมีปืน และยิงพวกเขาโดยไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ! เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอยิงคน!

“จะบอกดีๆหรืออยากจะถูกฆ่า?” กู้หนิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“กล้ายิงพวกเราเรอะ! พวกเราเป็นคนของแก๊งคิรินเชียวนะ!”

แก๊งคิริน? กู้หนิงหรี่ตามองพวกมันด้วยความเย็นชามากขึ้น เธอไม่ได้ด่วนสรุปว่าแก๊งคิรินเป็นคนลักพาตัวกู้ม่านเพียงเพราะไอ้พวกระยำเหล่านี้เป็นสมาชิกของแก๊งคิริน เธอรู้ว่าพวกอันธพาลสามารถทำทุกอย่างเพื่อเงิน ดังนั้นเธอจึงไม่แน่ใจว่าพวกมันได้รับการว่าจ้างจากคนอื่นให้ลักพาตัวกู้ม่านหรือเปล่า

“แกหมายความว่าแม่ของฉันอยู่ในมือของแก๊งคิริน?”

“ใช่ แล้วจะทำไม?” ชายที่ถูกยิงเชิดหน้าตอบ เขาเชื่อว่าเด็กสาวต้องหวาดกลัวแก๊งคิรินเป็นแน่

กู้หนิงกังวลจริงๆนั่นแหละ เพราะแก๊งคิรินไม่ใช่แก๊งฉิง การทำร้ายตัวประกันก็เป็นเรื่องปกติของพวกมันซะด้วย

กู้หนิงไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว เธอหยุดถามพวกมัน และโทรหาฉีเทียนหลินแทน

เมื่อฉีเทียนหลินเห็นว่ากู้หนิงโทรมา เขาก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ไม่คิดว่าเธอจะโทรหาฉันได้นะเนี่ย มีอะไรล่ะ? อยากเล่นเกมอีกงั้นเหรอ?” ฉีเทียนหลินพูดด้วยความหงุดหงิดปนหยอกล้อ

“ก็อยากนะ เพราะฉันสามารถเดินออกจากเอิร์ทไนต์คลับโดยไม่ต้องให้นายช่วยเลย” กู้หนิงเอ่ย ตอนนี้เธอก็กำลังอารมณ์ไม่ดีเหมือนกัน

“แหม ดูเหมือนว่าจะมีคนอารมณ์ไม่ดีนะ” ฉีเทียนหลินไม่สนใจคำพูดแดกดันของกู้หนิง  เพราะเขาพบบางสิ่งที่น่าสนใจมากกว่า ตอนเจอกันครั้งนั้น กู้หนิงทำตัวเหมือนผู้หญิงที่โตแล้ว แต่มาครั้งนี้ตอนที่เธอโทรหาเขา เธอดูเหมือนเด็กผู้หญิงที่กำลังหงุดหงิด

“ฉีเทียนหลิน ฉันไม่มีเวลามาเถียงไร้สาระกับนาย แม่ของฉันถูกลักพาตัวที่ถนน XX ตอนประมาณสองทุ่มสิบนาทีวันนี้ และคนที่ลักพาตัวแม่ฉันอ้างว่าพวกมันเป็นคนของแก๊งคิริน” กู้หนิงเอ่ย

เมื่อเหล่าชายฉกรรจ์ได้ยินกู้หนิงคุยโทรศัพท์กับฉีเทียนหลิน พวกเขาตกใจมาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะรู้จักหัวหน้าแก๊งของพวกเขา

“จริงเหรอ? ขอเวลาฉันแปบ ถ้าจริง ฉันสัญญว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างดี” ฉีเทียนหลินเอ่ย

แม้ว่าฉีเทียนหลินจะไม่พอใจกับสิ่งที่กู้หนิงครั้งล่าสุด เขาไม่ได้เกลียดเธอ กลับกัน เขาอยากเป็นเพื่อนกับเธอ และแน่นอนว่าเขาไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง

กู้ม่านไม่ได้อยู่ที่โกดังร้างและฉีเทียนหลินรับปากว่าจะช่วย เธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ที่โกดังร้างนี้อีกต่อไป

ก่อนที่กู้หนิงจะจากไป เธอปลดเชือกให้พวกมัน และทุบตีพวกมันหนักๆด้วยความโกรธและโมโห ไอ้คนชั่วพวกนี้เธอไม่อยากฆ่าให้มือตัวเองต้องเปื้อนเลือดหรอก แค่ซ้อมให้พวกมันนอนหยอดข้าวต้มไปหลายเดือนก็พอแล้ว

หลังจากนั้นกู้หนิงก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือของกู้ม่านกลับไปด้วย ระหว่างทาง เธอโทรหาเลิ่งเชาถิงและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง

เมื่อเลิ่งเชาถิงได้ยินว่ากู้หนิงไปที่โกดังร้างตามลำพัง เขาก็ทั้งเป็นห่วงและหัวเสียเพราะเขากลัวว่ากู้หนิงอาจบาดเจ็บได้ อย่างไรก็ตามตอนนี้กู้หนิงสบายดี เขาจึงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก

ถางหยุนฟ่านออกไปตามหากู้ม่านได้สักพักใหญ่แล้ว แต่ก็ไม่รู้จริงๆว่ากู้ม่านอยู่ที่ไหน สุดท้ายเขาก็วกกลับมาสถานที่ที่เห็นกู้ม่านครั้งสุดท้ายตรงที่รถ MPV ถูกจอดทิ้งเอาไว้

สิบนาทีต่อมา กู้หนิงก็ได้รับสายจากฉีเทียนหลิน

ฉีเทียนหลินบอกเธอว่ากู้ม่านอยู่ในมือของแก๊งคิรินจริง และเธอสามารถไปที่เอิร์ทไนท์คลับเพื่อรับแม่ของเธอได้

ได้ยินแบบนั้นกู้หนิงก็พลันโล่งใจ เธอและเลิ่งเชาถิงจึงพากันไปที่เอิร์ทไนท์คลับ

จากระยะไกล กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงสังเกตเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ในที่เกิดเหตุ กู้หนิงใช้ตาทิพย์เพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน เมื่อเธอรู้ว่าชายคนนั้นคือถางหยุนฟ่าน กู้หนิงก็แปลกใจที่เขาฟื้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่ากู้ม่านถูกลักพาตัว

กู้หนิงจอดรถและวิ่งไปหาถางหยุนฟ่าน ตามมาด้วยเลิ่งเชาถิง

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ๆ เลิ่งเชาถิงก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นก็คือถางหยุนฟ่าน

ถางหยุนฟ่านได้ยินเสียงคนวิ่งมาหา จากนั้นก็หันไปมองและเห็นกู้หนิง เขาเองก็แปลกใจเช่นกัน

“ลุงถาง ฟื้นแล้วเหรอคะ!” กู้หนิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ถางหยุนฟ่านก็ถามกู้หนิงด้วยความร้อนรนใจว่า “หนิงหนิง แม่ของหนูเป็นยังไงบ้าง?”

“เพื่อนของหนูเจอแม่แล้วค่ะ พวกเรากำลังจะไปรับแม่” กู้หนิงตอบ