ตอนที่ 567 - 568: กู้ม่านถูกลักพาตัว, ถางหยุนฟ่านฟื้นแล้ว

ตอนที่ 567 กู้ม่านถูกลักพาตัว

ซองแดงแต่ละซองมีมูลค่า 12,000 หยวน และตัวเลขนี้มีความหมายพิเศษ

ครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็มาถึงสนามบิน เมื่อพวกเขาได้รับบอร์ดดิ้งการ์ดและนั่งรออยู่ที่เลาจ์ ประมาณห้าโมงเย็น ฉู่เพ่ยหานและคนอื่นๆ ก็ขึ้นเครื่อง มีเพียงกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ในเลาจ์

“หนิงหนิง คืนนี้คุณจะกลับบ้านไหม?” เลิ่งเชาถิงถาม เขาคาดหวังว่าเธอจะตอบไม่

“อืม...ฉันจะโทรหาแม่ก่อนตอนที่เราถึงเมือง B แล้ว ถ้าแม่โอเค ไม่มีปัญหาอะไร ฉันพักข้างนอกได้ค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“อืม” อย่างไรก็ตามกู้ม่านก็คือแม่ยายของเขาในอนาคต

ฉู่เพ่ยหานและคนอื่นๆ มาถึงเมือง F ตอน 18:40 น. ส่วนกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงจะถึงเมือง B ตอนสามทุ่ม  ประมาณสองทุ่ม ภาพที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้นในหัวของกู้หนิง รถ MPV ชนเข้ากับรถยนต์ส่วนตัวที่กู้ม่านนั่งอยู่ แม้ว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุทางรถยนต์ธรรมดาๆ

เมื่อรถยนต์ส่วนตัวถูกชนจนต้องหยุดจอด ชายสี่คนก็ลงออกมาจากรถ MPV และพวกเขาทั้งหมดสวมหน้ากากเพื่ออพรางใบหน้าไม่ให้ใครเห็น พวกเขาตรงเข้ามาจับตัวกู้ม่านและคนขับรถไว้ ทั้งสองคนถูกชายทั้งสี่ลากตัวออกไปในทันที

กู้หนิงหน้าซีดและร่างของเธอก็สั่นด้วยความกลัว โกรธและกังวล คละเคล้ากัน

“หนิงหนิง เป็นอะไรไป?” เลิ่งเชาถิงถาม

“ฉัน…ฉันมีลางสังหรณ์ที่แย่มาก ฉันคิดว่าแม่ของฉันตกอยู่ในอันตราย” กู้หนิงกล่าวด้วยเสียงสั่นเทา

เลิ่งเชาถิงรู้ว่าลางสังหรณ์ของกู้หนิงนั้นแม่นยำเสมอ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเป็นกังวลเช่นกัน อย่างไรก็ตาม พวกเขายังอยู่บนเครื่องบินและเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตรวจสอบว่ากู้ม่านเป็นอย่างไรในตอนนี้ “หนิงหนิงไม่ต้องกังวลนะ แม่จะต้องไม่เป็นไร”

กู้หนิงรู้ว่าเธอไม่สามารถติดต่อแม่ได้ในขณะนี้เพราะเธออยู่บนเครื่องบิน ดังนั้นเธอจึงพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง และหวังว่าแม่จะปลอดภัย

ไม่ว่าใครเป็นคนทำ เธอจะไม่ปล่อยมันไปแน่

เมือง B ตำรวจจราจรมาถึงที่เกิดเหตุไม่นานหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่ไม่มีใครเหลืออยู่ที่นั่นยกเว้นรถส่วนตัวที่ถูกชนจนยุบ ตำรวจจราจรสับสน จากนั้นตรวจสอบกล้องวงจรปิดและเห็นฉากเดียวกับที่ปรากฏในความคิดของกู้หนิง

ตำรวจจราจรตรวจสอบป้ายทะเบียนทันที และปรากฏว่าป้ายทะเบียนรถ MPV เป็นของปลอม ในขณะที่รถยนต์ส่วนตัวเป็นของตระกูลถาง

เมื่อรู้เช่นนั้น ตำรวจจราจรก็ตื่นตระหนกทันทีและรีบค้นหาผู้สูญหาย นายตำรวจที่เป็นหัวหน้าไม่ลังเลที่จะโทรหาตระกูลถาง

เมื่อตระกูลถางทราบว่ากู้ม่านถูกลักพาตัว พวกเขาก็หน้าซีดและทำทุกอย่างเพื่อค้นหากู้ม่าน แน่นอนว่ากู้หนิงจะต้องรู้เรื่องนี้ด้วย แต่ว่าโทรศัพท์ของเธอปิดเครื่องอยู่

เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนที่ลักพาตัวกู้ม่านเตรียมพร้อมอย่างมาอย่างดี  ดังนั้นถางไห่เฟิงจึงหากู้ม่านและคนขับรถไม่เจอ พวกเขาพบแต่รถ MPV ซึ่งถูกทิ้งไว้บนถนนเล็กๆ ในย่านชานเมือง ป้ายทะเบียนรถ MPV เป็นของปลอมเลยหาเจ้าของไม่เจอ นอกจากนี้บริเวณที่รถถูกทิ้งไม่มีกล้องวงจรปิด

สามทุ่ม ในที่สุดเครื่องบินที่กู้หนิงโดยสารมาก็ลงจอดสนามบินเมือง B

กู้หนิงเปิดศัพท์มือถือและเห็นมิสคอลจากถางไห่เฟิงหลายสาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้กู้ม่านตกอยู่ในอันตราย เธอรีบโทรหาปู่ทันที

“หนิงหนิง แม่ของหลานถูกลักพาตัวไปแล้ว” ถางไห่เฟิงเอ่ยปากพูดทันทีที่กู้หนิงรับโทรศัพท์

“ตอนนี้พวกเรารู้อะไรบ้างคะ?” กู้หนิงถาม

“ชายร่างใหญ่สวมหน้ากาก พวกเราเลยไม่รู้ว่าเป็นใคร และป้ายทะเบียนรถ MPV เป็นของปลอม จากกล้องวงจรปิด พบถนนสายเล็ก แต่มีเพียงรถที่ถูกทิ้งไว้ ไม่มีใครอยู่เลย” ถางไห่เฟิงกล่าว

“ช่วยบอกโลเคชั่นทีค่ะ หนูจะไปตรวจสอบด้วยตัวเอง” กู้หนิงเอ่ย

ได้ยินเช่นนั้น ถางไห่เฟิงก็รู้ว่าตอนนี้กู้หนิงอยู่ที่เมือง B แล้ว เขาส่งโลเคชั่นให้เธอทันที

เลิ่งเชาถิงขับรถที่เชิงซือกรุ๊ปเตรียมไว้ให้ด้วยความเร็วสูงไปยังสถานที่ที่รถ MPV ถูกจอดทิ้งเอาไว้

ยี่สิบนาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึง แต่ต่อให้พวกเขามาถึงแล้วก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพวกมันหนีไปทางไหน

กู้หนิงใช้ตาทิพย์สำรวจรอบๆ หวังว่าจะเจอเบาะแสอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

ตอนที่กู้หนิงหมดหวัง สายตาของเธอก็แวบวาบบางอย่าง และมันแสดงให้เห็นทิศทางที่กู้ม่านและคนขับรถถูกจับไป

“ทางนี้!” กู้หนิงพูดกับเลิ่งเชาถิงและวิ่งไปยังทิศทางที่เธอเห็น มันเป็นทางที่ขับรถไปไม่ได้ต้องเดินไปเท่านั้น หลังจากวิ่งไปได้หนึ่งร้อยเมตร กู้หนิงก็หยุดเพราะเธอหาทางไปต่อไม่เจอ

กู้หนิงมีตาทิพย์  ดังนั้นเธอจึงสามารถเห็นสิ่งต่างๆ ได้อย่างชัดเจนในตอนกลางคืน แต่เลิ่งเชาถิงไม่สามารถทำได้ ดังนั้นกู้หนิงจึงมอบไข่มุกเรืองแสงให้เขา และพวกเขาก็เริ่มค้นหารอยเท้าของคนต่อไป

ไม่นานนักกู้หนิงก็พบบางอย่าง ดังนั้นพวกเขาจึงวิ่งตามรอยต่อไป พวกเขาเดินตามรอยไปมากกว่าสามร้อยเมตรแล้วจนมาถึงถนนเล็กๆ อีกสายหนึ่งที่มีรอยยางรถ กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงคิดว่าพวกมันอาจใช้รถคันอื่นเพื่อหลบหนีหลังจากที่ลากกู้ม่านและคนขับรถมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่ารถไปทางไหน ดังนั้นกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงจึงต้องแยกกันค้นหาทั้งสองทาง

กู้หนิงวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบๆ ในเวลาเดียวกัน

ตอนที่ 568 ถางหยุนฟ่านฟื้นแล้ว

กู้หนิงไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมพวกมันต้องลักพาตัวกู้ม่าน เธอกับแม่เพิ่งมาที่เมือง B และแม่ก็อยู่ที่บ้านตระกูลถางหรือไม่ก็บ้านพักของเธอ ไม่น่าเป็นไปได้ที่แม่จะไปมีเรื่องกับคนอื่น เธอละเลยอะไรไปอย่างงั้นหรือ?

กู้หนิงไม่แน่ใจว่าเกี่ยวกับตระกูลถางรึเปล่า เธอไม่รู้ว่าการที่แม่ถูกลักพาตัวเป็นเพราะตระกูลถางจริงไหม

มันเป็นถนนที่ทอดยาวและแคบ เลิ่งเชาถิงวิ่งนานกว่า 10 นาทีก่อนที่จะพบถนนกว้างในที่สุด โชคดีที่มีกล้องวงจรปิดที่สี่แยก

เลิ่งเชาถิงกดโทรออกทันที “ตรวจสอบกล้องวงจรปิด ดูรถที่ปรากฏภายในสองชั่วโมง ค้นหาเจ้าของรถ MPV ตามป้ายทะเบียน ฉันจะส่งที่อยู่ของฉันไปให้” เนื่องจากเลิ่งเชาถิงไม่รู้ว่าตรงนี้ที่เขาอยู่คือที่ไหน เขาจึงส่งตำแหน่งทางมือถือไปให้ หลังจากนั้นเขาก็โทรหากู้หนิงทันที

“คุณอยู่ตรงนั้นแล้วกันค่ะเผื่อจะเจออะไร ตรงนี้ฉันยังไม่เจอร่องรอยอะไรเลย จะเดินไปดูข้างหน้าอีกหน่อยเผื่อเจออะไร” กู้หนิงเอ่ย ทั้งสองคนต่างช่วยกันค้นหาร่องรอย

“ได้ ระตัวด้วยนะ ถ้าเจออะไรโทรหาผมทันที” เขาเป็นห่วงกู้หนิงเพราะพวกเขาต้องแยกกันค้นหาคนละเส้นทาง

“ค่ะ” กู้หนิงรับคำก่อนวางสาย

กู้หนิงเดินต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง ไม่มีบ้านคนรอบๆ แต่เธอก็ยังไม่ถอดใจ เดินตามถนนข้างหน้าต่อไปเรื่อยๆ

ยี่สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์ของเลิ่งเชาถิงก็ดังขึ้น กล้องวงจรปิดบริเวณสี่แยกนี้ถูกทำลายเมื่อเวลาประมาณ 18.00 น. และมีเพียงกล้องวงจรปิดบริเวณถนนทั้งสองข้างของทางแยกเท่านั้นที่ยังคงใช้งานได้

ภายในสองชั่วโมงมีรถยนต์ทั้งหมด 116 คันผ่านถนนเส้นนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับหมายเลขป้ายทะเบียน (เจ้าของและรุ่นรถ) และเวลาที่แน่นอนที่รถผ่านถูกส่งไปยังอีเมลของเขาแล้ว

“ติดตามตำแหน่งของรถพวกนี้ต่อไป ดูว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นรึเปล่า” เลิ่งเชาถิงสั่ง

เนื่องจากกล้องวงจรปิดของทางแยกนี้ถูกทำลายในตอนเย็นจึงมีความเป็นไปได้ 80% ที่กลุ่มลักพาตัวได้ผ่านบริเวณนี้ไป หรืออาจเป็นเพียงกลลวงที่ดึงความสนใจจากทิศทางที่ถูกต้องที่พวกมันใช้หลบหนี

ในกระบวนการติดตามครั้งนี้ เลิ่งเชาถิงรู้สึกว่าศัตรูของพวกเขาฉลาดมาก ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าพวกเขาถูกหลอกให้หลงทาง เลิ่งเชาถิงโทรหากู้หนิงอีกครั้ง แต่สายไม่ว่าง

กู้หนิงกำลังคุยอยู่กับชายคนหนึ่งที่ใช้โทรศัพท์มือถือของกู้ม่านโทรมา “เธอคือกู้หนิงใช่ไหม? มาคนเดียวที่โกดังร้างที่ชานเมืองด้านตะวันตก ฉันจะบอกที่อยู่เฉพาะเมื่อเธอไปถึงที่นั่น จำไว้ว่าเธอต้องมาคนเดียว ถ้าฉันเห็นใครตามหลังเธอมา แม่ของเธอจะถูกลงโทษ!”

“ได้” กู้หนิงเอ่ยเสียงเย็น ใบหน้าเคร่งขรึม เธอไม่ได้ขู่ผู้ชายคนนั้นกลับเพราะกลัวว่าเขาจะทำร้ายกู้ม่าน

หลังจากนั้นกู้หนิงก็คลิกแผนที่ในโทรศัพท์มือถือของเธอทันทีเพื่อค้นหาที่ตั้งของโกดังร้างที่ชานเมืองด้านตะวันตก บังเอิญตอนนี้เธออยู่ที่ชานเมืองด้านตะวันตกแล้ว แต่ยังคงอยู่ห่างจากโกดังร้างหนึ่งกิโลเมตร

กู้หนิงไม่ได้บอกเลิ่งเชาถิงว่าเธอเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากชายแปลกหน้าเพราะเขาได้เตือนให้เธอมาคนเดียว เธอยังมั่นใจว่าเธอสามารถจัดการกับมันได้ดีด้วยตัวเธอเอง

กู้หนิงแน่ใจว่ามันเป็นกลอุบายเพราะโกดังร้างในย่านชานเมืองด้านตะวันตกตั้งอยู่ตรงข้ามกับทิศทางที่เลิ่งเชาถิงอยู่

เธอรู้ว่าชายผู้นี้ตั้งใจจะทำร้ายเธอจริงๆ หลังจากรับโทรศัพท์ เธอได้สร้างศัตรูมากมายทางธุรกิจ แต่เธอไม่รู้ว่าใครทำสิ่งนี้กับแม่ของเธอ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร มันจะต้องจ่ายค่าตอบแทนนี้อย่างสาสม

กู้หนิงวิ่งไปที่โกดังร้างทางทิศตะวันตกอย่างไม่ลังเล

ที่บ้านตระกูลถาง

นิ้วของถางหยุนฟ่านขยับเล็กน้อย ปากของเขาพึมพำบางอย่าง “ม่าน ได้โปรด ได้โปรด...”

ดูเหมือนว่าถางหยุนฟ่านจะได้สติและความทรงจำเกี่ยวกับกู้ม่าน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฝันของเขาถึงทำให้เขาตื่นตระหนกขนาดนี้

ทันใดนั้นดวงตาที่ปิดของถางหยุนฟ่านก็เปิดขึ้นและเขาก็ลุกขึ้นนั่งทันที เขามองไปรอบๆ แต่ไม่มีใครอยู่ในห้อง ดังนั้นเขาจึงลุกจากเตียงและเดินออกไป

ในห้องนั่งเล่น สมาชิกในครอบครัวถางรวมตัวกัน ยกเว้นเการุ่ยฮวา เขาและทหารของเขากับกองกำลังตำรวจอาชญากรกำลังออกไปค้นหากู้ม่าน

“นี่ก็นานแล้วนะ ถ้ามีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับกู้ม่านจะทำยังไงกันคะ?” ถางหยุนหรงวิตกกังวล

“ไม่ต้องห่วง เธอจะต้องปลอดภัยแน่” เจียงหลี่ฮวาพูดปลอบเธอ

“กู้ม่านเพิ่งมาเมือง B และเธอก็อยู่ที่บ้านของเราหรือไม่ก็บ้านของกู้หนิงตลอดเวลา ทำไมเธอถึงถูกลักพาตัวได้ล่ะ?” ถางหยุนหรงไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยจริงๆ

“อะไรนะ? ม่านถูกลักพาตัว?”

ในขณะนั้นเอง เสียงตกใจของผู้ชายก็ดังขึ้นจากชั้นบน ซึ่งทำให้ทุกคนในห้องนั่งเล่นชั้นล่างประหลาดใจ พวกเขาเงยหน้ามองดูพร้อมกัน จากนั้นเห็นถางหยุนฟ่านเดินลงมาอย่างเร่งรีบ

“เมื่อกี้พูดว่าม่านถูกลักพาตัวงั้นหรือ?” ถางหยุนฟ่านถามอย่างตื่นตระหนก

“หยุนฟ่าน ฟื้นแล้ว!”

ถางหยุนฟ่านไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเป็นห่วงสุขภาพของตัวเอง ทั้งหมดที่เขาต้องการรู้คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับกู้ม่าน

ถางหยุนหรงอธิบายให้ถางหยุนฟ่านฟังทันที “วันนี้คนขับรถขับไปส่งกู้ม่าน มีรถ MVP คันหนึ่งชนรถของเรา จากนั้นผู้ชายหลายคนก็ลักพาตัวกู้ม่านและคนขับรถไป พวกเราได้ส่งคนจำนวนมากออกไปค้นหาพวกเขาแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวอะไรกลับมาเลย”

ได้ยินแบบนั้น ถางหยุนฟ่านก็โกรธจัด