ตอนที่ 557 - 558: เกาเหวินซินอิจฉา , ถงเจียเหยา

ตอนที่ 557 เกาเหวินซินอิจฉา

“ฉันไม่ดื่มค่ะ เดี๋ยวฉันขับรถเอง ขับ ORV ก็พอแล้ว ลัมโบร์กีนีเด่นเกินไป” กู้หนิงเอ่ย เธอมีประสบการณ์การตกเป้าเป้าสายตามาทั้งวันแล้ว และมันแย่มาก เธอขอทำตัวเงียบๆ ดีกว่า

“ก็ได้” เกาเหวินซินเห็นด้วยและยื่นกุญแจรถแลนด์โรเวอร์ให้กู้หนิง

“ฉันขอพาเพื่อนไปด้วยได้ไหมคะ?” กู้หนิงถาม เพื่อนของเธอก็คือเลิ่งเชาถิงนั่นเอง เหตุผลว่าทำไมกู้หนิงถึงออกไปเที่ยวกับเกาเหวินซินก็เพราะเธอจะได้พาเลิ่งเชาถิงไปด้วยได้

“ใครหรอ? ผู้หญิงหรือผู้ชาย?”

“ผู้ชายค่ะ”

“ไม่มีทาง พานจื่อรุ่ยเหรอ?” เกาเหวินซินถาม

“ไม่ใช่ค่ะ เลิ่งเชาถิงค่ะ”

“อะไรนะ?” เกาเหวินซินประหลาดใจ “ตอนนี้เชาถิงอยู่เมือง B เหรอ?”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เกาเหวินซินนึกถึงซินเป่ยขึ้นมา เธอสงสัยว่าซินเป่ยมาที่เมือง B พร้อมกับเลิ่งเชาถิงหรือเปล่า บ้าจริง จะนึกถึงหมอนั่นทำไมกัน! เกาเหวินซินคิดในใจ

“ค่ะ ตอนนี้เขาลาพักร้อน ก็เลยมาที่เมือง B เพื่อพบฉัน” กู้หนิงเอ่ย

“อ้อ พวกเธอเจอกันแล้วสินะ?”

“ค่ะ แต่พวกเราออกไปทำธุระด้วยกัน ร้านเครื่องประดับของฉันกำลังจะเปิดที่เมือง B เร็วๆนี้ พวกเราต้องไปตรวจเช็คความเรียบร้อย และยังต้องหาโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าด้วย” กู้หนิงเอ่ย

“เธอบอกลุงฉวนได้นะ เรื่องแค่นี้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากสำหรับเขา” เกาเหวินซินเอ่ย

“เชาถิงจะเป็นคนจัดการเองค่ะ”

“ดีจัง พี่ชักอิจฉาเธอแล้วสิที่มีแฟนเก่งและหล่อขนาดนี้”

กู้หนิงยิ้ม “พี่ก็ลองหาแฟนสักคนสิคะ! ฉันรู้นะมีคนชอบพี่ตั้งเยอะ”

“พี่ไม่ชอบพวกเขา” เกาเหวินซินถอนหายใจ เธออยากจะออกเดทกับคนที่เธอชอบ แต่ก็ยังหาไม่เจอ

กู้หนิงไม่พูดอะไรต่ออีก เธอโทรหาเลิ่งเชาถิง

เลิ่งเชาถิงดีใจมากที่กู้หนิงโทรมา แค่ได้ยินเสียงเธอ เขาก็พอใจแล้ว

“หนิงหนิง” เลิ่งเชาถิงเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นเต้น

“ตอนนี้คุณว่างไหมคะ?” กู้หนิงถาม

“ว่างสิ!” น้ำเสียงกระตือรือร้น

น้ำเสียงกระตือรือร้นของเขาทำให้กู้หนิงรู้สึกขบขัน “รอฉันที่ประตูทางเข้าโรงแรม ฉันจะไปรับคุณเดี๋ยวนี้ พวกเราจะออกไปเที่ยวกับพี่เหวินซินคืนนี้”

“ได้” เลิ่งเชาถิงตอบ แม้ว่าเขาจะอดจูบเธอเพราะมีเกาเหวินซินอยู่ด้วย แต่ก็ดีกว่านั่งแกร่วอยู่โรงแรมคนเดียว

บางทีอาจเป็นเพราะเกาเหวินซิน  กู้หนิงจึงโทรเรียกเขามาสนุกด้วยกัน เมื่อคิดอย่างนั้น เลิ่งเชาถิงก็ไม่บ่นเกาเหวินซินอีก

หลังจากวางสายกับกู้หนิง  เลิ่งเชาถิงก็จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะลงไปข้างล่าง เขารอกู้หนิงเกือบ 10 นาที

กู้หนิงจอดรถที่ประตูโรงแรมและเลิ่งเชาถิงก็เดินไปหาพวกเธอ “ให้ผมเป็นคนขับรถ!” เขาพูด

ก่อนที่กู้หนิงจะพูดอะไรออกมา เกาเหวินซินก็ลุกออกจากที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้าและไปนั่งเบาะหลัง “พวกเธอสองคนนั่งด้านหน้า ส่วนฉันจะนั่งด้านหลัง”

สถานที่ที่เกาเหวินซินนัดเจอกับเพื่อนคือคลับเฮ้าส์ส่วนตัว

คลับเฮาส์ส่วนตัวจัดสภาพแวดล้อมเพื่อคนจากชนชั้นสูงโดยเฉพาะ เพื่อให้เข้าใจง่าย คลับเฮาส์ส่วนตัวเป็นสถานที่ที่คนรวยมารวมตัวกันและค่าสมาชิกก็สูงพอตัว

มีเพียงสมาชิกเท่านั้นที่สามารถจองห้องได้ ดังนั้นการเป็นสมาชิกจึงเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งหรือสถานะทางสังคม นอกจากนี้ ต้องจองห้องล่วงหน้าสองสามวัน หากมาที่คลับเฮ้าส์โดยไม่จองล่วงหน้าจะหาห้องยาก

เมื่อกู้หนิงกำลังเดินทางไปที่คลับเฮาส์  เซี่ยอี้ฉู่และน้องชายก็ลงจากเครื่องบิน

เซี่ยอี้ฉู่โทรหาลู่เซียวก่อนที่เธอจะขึ้นเครื่อง และลู่เซียวได้จัดคนขับรถมารับพวกเธอแล้ว

เมื่อเครื่องบินลงจอด เซี่ยอี้ฉู่โทรหาคนขับรถ คนขับรถบอกพวกเธอว่าคืนนี้พวกเธอจะพักที่โรงแรมและจะพบกับผู้จัดการลู่เซียวพรุ่งนี้ ลู่เซียวได้จองห้องพักสองห้องที่โรงแรมสี่ดาวซึ่งใกล้ที่สุดกับเจิ้งหนิงกรุ๊ป  สำหรับเซี่ยอี้ฉู่และน้องชาย แม้ว่าโรงแรมสี่ดาวจะไม่หรูหราเท่าโรงแรมห้าดาว แต่ก็ยังหรูหราสำหรับพวกเธอ

อาคารเจิ้งหนิงยังสร้างไม่เสร็จ แต่พวกเขากำลังเช่าอาคารที่อยู่ใกล้เคียงขนาด 300 ตารางเมตรเป็นอาคารสำนักงานชั่วคราว มันเป็นเพียงอาคารสำนักงานชั่วคราว ดังนั้นจึงไม่ได้ตกแต่งดีมากนัก

แม้ว่าอาคารเจิ้งหนิงกรุ๊ปกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง แต่ลู่เซียวก็ยังยุ่งกับการหาซื้ออุปกรณ์และจ้างคนในทุกวันนี้  ลู่เจินมีอุปกรณ์สำหรับถ่ายหนังของตัวเองแต่พวกเขาต้องการมากกว่าหนึ่งชุด

ขณะนี้มีคนงานประมาณสิบกว่าคนในเฟิ่งหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ และลู่เซียวได้ใช้เครือข่ายของเขาเพื่อจ้างคนที่มีทักษะมาจัดการงาน

เมื่อกู้หนิงและคนอื่นๆ มาถึงคลับเฮาส์ส่วนตัว พนักงานจอดรถก็ช่วยพวกเขาขับรถไปที่ลานจอดรถ และพนักงานอีกคนก็พาพวกเขาไปที่ห้องส่วนตัว

เกาเหวินซินและเพื่อนนัดพบกันที่สนามกีฬา จึงมีอุปกรณ์ออกกำลังกาย เวทีมวย และอื่นๆ อีกมากมาย

 [1] ORV ย่อมาจาก “รถออฟโรด”

ตอนที่ 558 ถงเจียเหยา

อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาลงจากรถ รถคันอื่นก็หยุดอยู่ข้างหลังพวกเขา บังเอิญเป็นฟางเซียวเข่อที่เข้าหาเกาเหวินซินโดยมีจุดประสงค์อยากแต่งงานกับตระกูลเศรษฐี เธอคล้องแขนของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง และค่อนข้างชัดเจนว่าเธอคือเมียน้อยของผู้ชายคนนั้น เธอเป็นผู้หญิงที่เต็มใจขายร่างกายและจิตใจเพื่อเงินโดยแท้!

เมื่อฟางเซียวเข่อเห็นเกาเหวินซิน เธอก็นิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเกาเหวินซิน

เกาเหวินซินก็ไม่อยากสนใจฟางเซียวเข่อ ดังนั้นเธอจึงหันหน้าหนี

“ฟางเซียวเข่อนี่นักขุดทองดีๆนี่เอง! พอพี่ชายไม่ให้เงินก็หันไปเป็นเมียน้อยคนอื่น!” เกาเหวินซินอ้าปากพูดเมื่อฟางเซียวเข่อเดินไปไกลแล้ว เกาเหวินซินรู้สึกเสียใจจริงๆที่ครั้งหนึ่งเธอเคยถือว่าหล่อนเป็นเพื่อน

ไม่นาน พวกเขาก็เดินมาถึงโซนที่เป็นสนามกีฬา

“ยินดีต้อนรับครับ” เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถง พนักงานก็ส่งเสียงทักทายพวกเขา

“ไม่ทราบว่าห้องส่วนตัวหมายเลขอะไรครับ?” พนักงานถามเพราะห้องส่วนตัวทั้งหมดถูกจองไว้หมดแล้ว

“ห้อง 888 ฉันชื่อเกาเหวินซิน” เกาเหวินซินตอบ

แม้ว่าพวกเขาจะมาที่นี่เพื่อพบเพื่อน แต่พนักงานต้องตรวจสอบข้อมูลก่อน

“กรุณารอสักครู่ครับ” พนักงานพูดแล้วหยิบวิทยุสื่อสารออกมาพูดกับบัตเลอร์ของห้องส่วนตัวหมายเลข 888 เพื่อยืนยัน จากนั้นพนักงานก็พาพวกเขาไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลข 888 ทันที

ห้องส่วนตัวกว้างขวาง แต่ภายในมีเพียงห้าคน ดังนั้นจึงดูโล่งในระดับหนึ่ง

มีผู้หญิงสามคนและผู้ชายสองคนอยู่ในห้อง แต่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่เป็นเพื่อนของเกาเหวินซิน ในขณะที่คนอื่นๆ เป็นเพื่อนของเพื่อนของเธอ แต่พวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน เกาเหวินซินแค่ไม่คุ้นเคยกับพวกเขาเท่านั้นเอง

พ่อของเพื่อนชายของเกาเหวินซินก็เป็นผู้นำในเขตทหารเช่นกัน และเพื่อนหญิงของเธอมาจากครอบครัวเศรษฐี ทั้งสามเติบโตมาด้วยกันแต่เรียนคนละมหาวิทยาลัย ตอนนี้พวกเขาเรียนจบกันหมดแล้ว จึงกลับมาที่เมือง B เมื่อไม่นานมานี้เอง ส่วนอีกสามคนในห้องนั้นล้วนมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจเช่นกัน

แม้ว่าเกาเหวินซินไม่ได้เลือกคบเพื่อนตามภูมิหลังของครอบครัว แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เธอจะผูกมิตรกับผู้คนจากชนชั้นทางสังคมเดียวกันกับเธอ

เกาเหวินซินบอกเพื่อนของเธอว่าเธอจะพาเพื่อนอีกสองคนมาด้วย เมื่อกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงปรากฏตัว ทั้งสองก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน โดยเฉพาะเลิ่งเชาถิง การปรากฏตัวของเขาบดบังการดำรงอยู่ของทุกคนในที่ส่วนตัวจนหมด

ผู้หญิงผมสั้นตะลึงงันเมื่อเลิ่งเชาถิงปรากฏตัวในสายตาของเธอ แต่ในไม่ช้าเธอก็ต้องซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้  ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่เจอเลิ่งเชาถิงหน้าลิฟท์ของเชิงซือกรุ๊ป เลขาของเธอไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับเขา ซึ่งนั่นทำให้เธอผิดหวังมาก แต่ใครจะคิดว่าเธอจะได้เจอเขาอีกครั้งในตอนกลางคืน

“สวัสดีเหวินซิน!” คนในห้องทักทายเกาเหวินซิน

เกาเหวินซินพากู้หนิงและเลิ่งเชาถิงไปนั่งตรงโซฟาที่ยังว่างอยู่ จากนั้นแนะนำพวกเขากับเพื่อนเธอทีละคน “นี่เพื่อนของฉัน กู้หนิง ส่วนนี่เลิ่งเชาถิง”

กู้หนิงได้เตือนเกาเหวินซินว่าอย่าเพิ่งประกาศว่าเธอเป็นอะไรกับตระกูลถาง เพราะฉะนั้นเกาเหวินซินจึงแนะนำเธอในฐานะเพื่อน แม้ว่ากู้หนิงจะเป็นลูกสาวแท้ๆของถางหยุนฟ่าน แต่ก็ยังเป็นความลับอยู่

หญิงผมสั้นทวนชื่อเลิ่งเชาถิงในใจสองสามครั้ง

“ยินดีที่รู้จัก คุณเลิ่ง คุณกู้”

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ/ครับ” กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงเอ่ย

หลังจากนั้น เกาเหวินซินได้แนะนำเพื่อนของเธอให้รู้จักกับกู้หนิงและเลิ่งเชาถิง “นี่คือเกาเฉินหยุนและอ้ายหลัน พวกเราโตมาด้วยกัน ส่วนคนนั้นคือเจียงเจ๋อเจิ้ง  ชูหยวนเจิน และถงเจียเหยา”

ถงเจียเหยาก็คือผู้หญิงผมสั้นนั่นเอง

“คุณเลิ่ง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะ ฉันเพิ่งเห็นคุณที่เชิงชือกรุ๊ปวันนี้เอง ตอนกลางคืนก็ยังได้เจอกันอีก บางทีคุณเลิ่งอาจไม่ทันสังเกตเห็นฉัน” ถงเจียเหยาพูดกับเลิ่งเชาถิงอย่างสุภาพ เธอดูสุภาพและรักษาระยะห่างจากเลิ่งเชาถิงอย่างเหมาะสม

“คงงั้น” เลิ่งเชาถิงตอบเบาๆ แต่ถงเจียเหยารู้สึกเสียหน้านิดๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเย็นชากับเธอขนาดนี้

แม้ว่าถงเจียเหยาจะปกปิดความรู้สึกของเธอที่มีต่อเลิ่งเชาถิงได้เป็นอย่างดี  กู้หนิงยังคงรู้สึกว่าเธอสนใจเลิ่งเชาถิง บางทีมันอาจเป็นเพียงสัญชาตญาณของผู้หญิง ตราบใดที่ถงเจียเหยายังคงทำตัวอย่างเหมาะสม  กู้หนิงก็จะไม่ด่วนสรุป

ในระหว่างนี้ กู้หนิงก็สังเกตว่าถงเจียเหยาไม่ได้มาจากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยธรรมดา

คนอื่นๆ ต่างก็ประหลาดใจกับท่าทีที่เย็นชาของเลิ่งเชาถิง แต่พวกเขาก็ไม่ได้เก็บมาคิดใส่ใจ เพราะพวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก

“เอาล่ะ เอาล่ะ มาดื่มกันเถอะ!” เกาเหวินซินพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน

ไม่มีบริกรในห้องเพราะพวกเขาชอบที่จะบริการตัวเอง

“กู้หนิงจำเป็นต้องขับรถ ดังนั้นเธอจะไม่ดื่ม” เกาเหวินซินกล่าว จากนั้นเธอก็หันไปหาเลิ่งเชาถิง “เชาถิง คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ?”

เกาเหวินซินรู้สึกเกรงกลัวเลิ่งเชาถิงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเลิ่งเชาถิงมีอารมณ์ไม่ดี แต่เพราะเขาชอบเงียบและเย็นชาอยู่เสมอ

“ไม่ ขอบคุณ” เลิ่งเชาถิงไม่ชอบดื่มถ้าไม่จำเป็น หรือจะดื่มก็ต่อเมื่ออยู่กับเพื่อนสนิทของเขา

“ไหนๆก็มาสนุกด้วยกันแล้ว น่าเบื่อแย่ถ้าพวกเราไม่ดื่มด้วยกัน” เจียงเจ๋อเจิ้งเอ่ย

“ใช่! ถ้าคุณดื่มไม่ได้ เราก็ไม่บังคับ แต่ถ้าดื่มได้ ทำไมถึงไม่ดื่มกับพวกเราล่ะ?” เกาเฉินหยุนกล่าวเสริม ปกติแล้วผู้ชายจะรวมตัวกันเพื่อดื่มสังสรรค์ซึ่งก็เป็นวิธีสร้างความผ่อนคลาย เกาเฉินหยุนไม่ได้ตำหนิเลิ่งเชาถิง เพียงแค่เกลี้ยกล่อมเขาเท่านั้นเอง