ตอนที่ 555 - 556: เป่ยเหอน่าและเฉียวกวนเซียง, ถางไห่เฟิงตำหนิเกาเหวินซิน

ตอนที่ 555 เป่ยเหอน่าและเฉียวกวนเซียง

เซี่ยอี้ฉู่แปลกใจอีกครั้ง ยาเม็ดนี้สามารถรักษาแผลเป็นของเธอได้งั้นเหรอ? เธอไม่อยากจะเชื่อเลย เพราะแผลเป็นบนใบหน้าของเธอไม่ใช่แผลเล็กๆ มีเพียงการทำศัลยกรรมพลาสติกเท่านั้นที่สามารถลบแผลเป็นออกไปได้ อย่างไรก็ตาม เธอคิดว่าไม่มีเหตุผลที่กู้หนิงจะต้องโกหกเธอ พวกเธอไม่มีความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์กัน นอกจากนี้ กู้หนิงยังต้องการให้เธอทำเงินให้กับบริษัท แต่ว่าไม่มีอะไรได้มาโดยไม่ต้องเสี่ยง ดังนั้นเซี่ยอี้ฉู่จึงรับยาของกู้หนิงมา และกล่าวขอบคุณเธอด้วยความจริงใจ

"ขอบคุณมาก!"

“ด้วยความยินดีค่ะ พวกเราต่างคนต่างได้ผลประโยชน์” กู้หนิงเอ่ย “อ้อ คุณต้องไปรายงานอาการบาดเจ็บที่โรงพยาบาลก่อน ฉันคิดว่าคุณควรทำเมื่อมาถึงเมืองหลวง เผื่อว่าเฉียวกวนเซียงรู้และทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น”

“ได้ค่ะ” เซี่ยอี้ฉู่รับปาก

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้าย เซี่ยอี้ฉู่กลับบ้านทันทีและโทรหาน้องชายระหว่างทาง

เซี่ยอี้ตงเป็นน้องชายของเซี่ยอี้ฉู่ เขาอายุ 17 ปี เป็นนักเรียนปีสองในโรงเรียนมัธยมอันดับห้าในเมือง B เขาไม่ใช่เด็กเรียน แต่ก็ถือว่าเป็นเด็กดีคนหนึ่ง

เซี่ยอี้ฉู่เป็นคนสวย เซี่ยอี้ตงจึงหน้าตาดีไม่ต่างจากพี่สาว นอกจากนี้เซี่ยอี้ตงยังเป็นนักแต่งเพลงที่มีความสามารถ

เซี่ยอี้ฉู่หยุดไล่ตามความฝันทางดนตรีของเธอเนื่องจากอุบัติเหตุ ดังนั้นเซี่ยอี้ตงจึงตัดสินใจทำความฝันของพี่สาวให้เป็นจริงและศึกษาดนตรีอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจากพี่สาว เพราะเขาไม่ต้องการให้พี่สาวของเขาเป็นห่วง เพราะมันไม่ใช่ทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ยังมีคนอีกมากที่แข่งขันกันเพื่อแย่งชิงชื่อเสียงและเงินทอง

วันนี้เซี่ยอี้ตงขอลาโรงเรียนเพื่อไปฟังการบรรยายโดยผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนสอนดนตรี

เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยอี้ฉู่ เธอถามว่าเขาอยู่ที่ไหน และเขาก็โกหกว่า “ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงเรียนครับ”

“ไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้ พี่จะไปเจอนายที่นั่น ตอนนี้พี่จะกลับบ้านก่อน อย่าเพิ่งถามอะไรหรือบอกใครเด็ดขาด พี่จะอธิบายให้ฟังที่สนามบิน ถ้านายไม่ทำตามที่พี่บอก พวกเราจะตกอยู่ในอันตราย เข้าใจไหม?” น้ำเสียงของเซี่ยอี้ฉู่จริงจังและเคร่งเครียด

เซี่ยอี้ตงเข้าใจว่าคงมีเรื่องอะไรสักอย่าง เขารู้สึกกังวลแต่พี่สาวไม่บอกรายละเอียดใดๆจนกว่าพวกเขาจะได้เจอกัน

เพื่อนร่วมชั้นที่มาฟังการบรรยายกับเซี่ยอี้ตงสังเกตเห็นความวิตกกังวลของเขาหลังจากรับสาย ดังนั้นเพื่อนจึงถามเขาด้วยความเป็นห่วงว่า “อี้ตง เกิดอะไรขึ้น?”

“โทษทีว่ะ ฉันต้องรีบไปแล้ว” พูดจบ เซี่ยอี้ตงก็โบกแท็กซี่ไปสนามบินทันที

กู้หนิงโทรหาลู่เซียวและบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยอี้ฉู่ และเขาจะเป็นคนดูแลเซี่ยอี้ฉู่ในอนาคต

หลังจากนั้นกู้หนิงก็หันไปหาเลิ่งเชาถิงแล้วพูดว่า “คุณช่วยฉันตรวจสอบเฉียวกวนเซียงและเป่ยเหอน่า แล้วก็บันทึกการสนทนาของพวกเขาได้ไหมคะ?”

“ได้สิ” เลิ่งเชาถิงยิ่งกว่าเต็มใจเสียอีก เขาไม่เคยลังเลที่จะได้ทำอะไรเพื่อกู้หนิง จากนั้นเลิ่งเชาถิงก็โทรหาใครบางคนและสั่งให้ไปตรวจสอบเฉียวกวนเซียงและเป่ยเหอน่า

เมื่อเฉียวกวนเซียงออกจากสวนสาธารณะ เขาก็ตรงไปที่อพาร์ตเมนต์ของเป่ยเหอน่าทันที

วันนี้เป่ยเหอน่าไม่ได้ไปทำงาน เธอจึงไม่แต่งหน้า เธอสวมชุดนอนบางซึ่งเน้นรูปร่างที่เย้ายวนของเธอ เป่ยเหอน่าอายุเท่ากันกับเซี่ยอี้ฉู่ ทั้งคู่อายุ 26 ปีและเป็นสาวสวย

มีคนไม่มากที่รู้ว่าเซี่ยอี้ฉู่เป็นนักร้องเงาของเป่ยเหอน่า หนึ่งในนั้นมีผู้บริหารระดับสูงของบริษัท น้องชายของเซี่ยอี้ฉู่และผู้ช่วยสองคนของเป่ยเหอน่า

เซี่ยอี้ตงรู้ว่าใบหน้าของพี่สาวของเขาเสียโฉม ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถยืนอยู่บนเวทีได้ ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่เธอจะร้องเพลงเบื้องหลังเพื่อหารายได้เลี้ยงชีพ

ผู้ช่วยของเป่ยเหอน่าได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับ หากพวกเขาเปิดเผยข้อมูลลับนี้ พวกเขาจะถูกจำคุก

ขณะที่เฉียวกวนเซียงเดินเข้าไปข้างใน เป่ยเหอน่าก็โถมตัวเข้าหาเขาแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้างคะ? นังสารเลวนั่นบอกคุณหรือเปล่าว่าทำไมถึงหายตัวไปเมื่อวานนี้?

“เธอรู้ความลับของเราแล้ว” เฉียวกวนเซียงพูดอย่างใจเย็นในระดับหนึ่ง เพราะว่าน้องชายของเซี่ยอี้ฉู่อยู่ในกำมือเขา

“อะไรนะคะ? นังนั่นรู้ความลับของเราแล้ว? รู้มากแค่ไหน?” เป่ยเหอน่าตื่นตระหนก เธอจ่ายเงินไปมากเพื่อชื่อเสียงเงินทอง เธอจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

เฉียวกวนเซียงกอดเธอและปลอบโยนว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ผมมีเซี่ยอี้ตงเป็นตัวประกัน เซี่ยอี้ฉู่จึงต้องเชื่อฟังคำสั่งของผม เราไม่จำเป็นต้องเก็บความสัมพันธ์ของเราเป็นความลับอีกต่อไป จากนี้ไปเราจะทำทุกอย่างที่เราต้องการได้แล้ว”

ได้ยินเช่นนั้น เป่ยเหอน่าก็สบายใจขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังกังวลอยู่ “แต่ว่านังนั่งรู้แล้ว ก็เหมือนระเบิดเวลาดีๆนี่เอง ถ้าข่าวรั่วออกไปล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?”

“ตอนนี้คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ คุณไม่ใจผมเหรอ?” เฉียวกวนเซียงเอ่ย ก่อนที่เป่ยเหอน่าจะพูดอะไรต่อ เขาก็จูบเธออย่างดุเดือด แม้ว่าพวกเขาจะปรากฏตัวในฐานะเอเจนซี่และนักร้องต่อหน้าคนอื่น แต่ลับหลังพวกเขาเป็นคู่รักกัน อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องรักษาระยะห่างจากกันเพื่อหลอกใช้ประโยชน์จากเซี่ยอี้ฉู่

และตอนนี้เฉียวกวนเซียงบอกเป่ยเหอน่าว่าพวกเขาสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการได้ ดังนั้นความปรารถนาอันแรงกล้าของเป่ยเหอน่าจึงถูกกระตุ้น ในที่สุดเธอก็เลิกพบเขาแบบลับๆล่อๆได้เสียที

“คุณอยู่กับผมครู่หนึ่งได้ไหม?” เลิ่งเชาถิงมองตากู้หนิง เมื่อเธอขับรถมาส่งเขาที่โรงแรม

“ไม่ได้ค่ะ” เธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอตามเขากลับไปที่ห้อง ตอนนี้สี่โมงเย็นกว่าแล้ว เธอไม่อยากกลับบ้านดึกเพราะกลัวจะถูกแม่จับได้

ตอนที่ 556 ถางไห่เฟิงตำหนิเกาเหวินซิน

เลิ่งเชาถิงทำหน้าผิดหวัง แต่เขาก็เข้าใจเธอ

ไม่นานหลังจากที่เลิ่งเชาถิงกลับไปที่โรงแรม เขาได้รับโทรศัพท์จากเหอฉีหมิง ตอนที่กู้หนิงเดินไปคุยธุระกับเซี่ยอี้ฉู่ เขาได้โทรหาเหอฉีหมิง  และบอกให้เขาหาโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าและบริษัทที่ประกาศขาย เชิงซือกรุ๊ปนั้นทรงพลังจริงๆ เหอฉีหมิงทำงานเสร็จภายในเวลาแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

“คุณเลิ่งครับ มีห้องว่างสองชั้นในอาคารสำนักงานซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้างของบริษัทเรา ทุกชั้นกว้าง 800 ตร.ม. สำหรับโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ผมพบโรงงานสามแห่ง และได้ส่งอีเมลข้อมูลของโรงงานให้คุณแล้ว โปรดตรวจสอบอีเมลด้วยครับ” เหอฉีหมิงกล่าว

“ดีมาก” จากนั้นเขาก็วางสาย

โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าสามแห่งที่แทบจะล้มละลายนั้นเป็นเพราะการจัดการที่ไม่ดี แต่โรงงานทั้งหมดอยู่ในทำเลที่ดีพร้อมอุปกรณ์ที่ทันสมัย อย่างไรก็ตาม เลิ่งเชาถิงไม่ได้ตัดสินใจแทนกู้หนิง แต่จะปล่อยให้เธอเลือกเอาเองเมื่อพวกเขาพบกันในตอนกลางคืน

เมื่อกู้หนิงกำลังขับรถไปที่บ้านของตระกูลถาง เซี่ยอี้ฉู่ก็มาถึงสนามบินพร้อมกระเป๋าเดินทางสองใบ ใบหนึ่งเต็มไปด้วยเสื้อผ้าของเธอ และอีกใบหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของน้องชายและแล็ปท็อปของเขา พวกเขาไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ดังนั้นจึงมีของไม่มากที่ต้องพกติดตัวไปด้วย

เซี่ยอี้ตงมาถึงสนามบิน 40 นาทีหลังจากที่เขาได้รับโทรศัพท์จากพี่สาว และเขาเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจขณะรอเซี่ยอี้ฉู่

เซี่ยอี้ฉู่จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว และเที่ยวบินจะออกเดินทางประมาณ 18:20 น. พวกเขายังมีเวลารอเกือบ 50 นาที

เมื่อเห็นเซี่ยอี้ฉู่กำลังเดินมา เซี่ยอี้ตงก็เดินไปข้างหน้าและช่วยเธอถือสัมภาระ "พี่ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเราต้องรีบไปเมืองหลวงด้วยล่ะ?” เซี่ยอี้ตงถาม

“ไปเอาบอร์ดดิ้งการ์ดก่อน พี่จะบอกนายทุกอย่างเมื่อเราอยู่ในเลานจ์แล้ว” เซี่ยอี้ฉู่บอกน้องชาย

“ครับ” เซี่ยอี้ตงไม่ได้ถามอะไรอีก พวกเขาลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในสนามบิน เมื่อรับบอร์ดดิ้งการ์ดเสร็จแล้วก็เดินไปที่เลานจ์ ภายในเลานจ์มีคนไม่มากนัก เซี่ยอี้ฉู่จึงเริ่มเล่าทุกอย่างให้น้องชายฟัง

หลังจากได้ยินสิ่งที่พี่สาวของเขาต้องเผชิญ เซี่ยอี้ตงก็โกรธจัดและอยากจะฉีกกระชากเฉียวกวนเซียงและเป่ยเหอน่าเป็นชิ้นๆ

“แม่งเอ้ย! เฉียวกวนเซียงกล้าทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง!” แม่ว่าตอนนี้เซี่ยอี้ตงจะโกรธจัด แต่เขายังควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อยู่ เขาไม่ได้พูดเสียงดังเผื่อว่าใครจะได้ยิน แต่ใบหน้าของเขานั้นบึ้งตึงจนแม้แต่เซี่ยอี้ฉู่ยังตกใจ

“ผมขอโทษ เป็นความผิดผมเองที่ไม่ได้ดูแลพี่ให้ดี” เซี่ยอี้ตงกล่าว เขารู้สึกแย่มาก แม้ว่าเขาจะเป็นน้อง แต่เขาเป็นผู้ชาย และผู้ชายสมควรดูแลผู้หญิง

“อี้ตง อย่าพูดแบบนั้น นายเป็นน้องพี่ พี่ต่างหากที่ควรดูแลนายให้ดี พี่ผิดเองที่ตาบอดเพราะความรัก พี่ขอโทษนะ” เซี่ยอี้ฉู่รู้สึกเสียใจจริงๆ ถ้าเธอไม่ไว้ใจเฉียวกวนเซียงมากขนาดนั้น เธอก็ไม่ต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้

“ผมเป็นผู้ชายนะ ผู้ชายสมควรปกป้องผู้หญิง!”

“เอาล่ะๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน” เซี่ยอี้ฉู่เข้าใจว่าน้องชายของเธอมีความรับผิดชอบสูงมาก และเธอก็ไม่เคยเถียงชนะเขา

เซี่ยอี้ตงหยุดเถียงพี่สาวและถามอย่างเป็นกังวลว่า “เฉียวกวนเซียงจะหาเราเจอไหม ถ้าเราหนีมาที่เมืองหลวงแล้ว?”

“ใจเย็น” จากนั้นเธอก็เล่าถึงเรื่องที่เธอเจอกับกู้หนิงให้เขาฟัง

เมื่อได้ยินว่าพี่สาวของเขาเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงที่มีอิทธิพลในเมืองหลวง เซี่ยอี้ตงก็รู้สึกตื่นเต้น ในที่สุดความฝันทางดนตรีของพี่สาวเขาก็เป็นจริง!

“จริงเหรอครับ?” เซี่ยอี้ตงกลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน ดังนั้นเขาจึงถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

“จริง เรื่องจริง” อันที่จริงเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นความฝัน เพราะมันดีเกินกว่าจะเป็นความจริง

“เยี่ยมไปเลย!” เขาดีใจมากจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึก ถ้าพี่สาวของเขาขึ้นเวทีได้ เฉียวกวนเซียงและเป่ยเหอน่าจะต้องจบเห่แน่ และเขาเห็นด้วยทันทีที่จะย้ายไปเรียนที่เมืองหลวง เขาและพี่สาวจะได้อยู่ด้วยกันอย่างปลอดภัย

เมื่อกู้หนิงกลับมาถึงบ้านตระกูลถางก็ห้าโมงเย็นแล้ว กู้ม่านยังอยู่ในห้องกับถางหยุนฟ่าน

“หนิงหนิง เธอกลับมาช้าจัง! พี่เบื่อจะตายชักอยู่แล้ว” เมื่อกู้หนิงเดินเข้าไปในบ้าน เกาเหวินซินก็บ่นทันที เธอเบื่อจะตายอยู่แล้วที่ต้องอยู่กับคนแก่ ถางเจียข่ายก็ไม่อยู่บ้าน เธอจึงไม่มีใครให้พูดเล่นด้วย

“ฉันออกไปจัดการธุระสำคัญค่ะ” กู้หนิงเอ่ย เกาเหวินซินอายุเลยยี่สิบมาแล้ว แต่เธอยังทำตัวเหมือนเด็กที่ชอบเล่นไปเรื่อย

“เหวินซิน อย่าเอาแต่เล่นทั้งวัน! ทำไมไม่เรียนรู้จากน้องบ้าง?” ถางไห่เฟิงดุหลานสาวคนโต

แม้ว่าตระกูลถางและตระกูลเกาจะรวยพอที่จะเลี้ยงดูลูกหลานให้มีชีวิตที่หรูหราไปอีกหลายชั่วอายุคน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีที่เกาเหวินซินจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากทำตัวว่างงานไปเรื่อย เพราะมันเป็นการเสียเวลาทั้งหมดในชีวิตของเธอไปอย่างเปล่าประโยชน์!

เกาเหวินซินเบะปาก เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถเทียบกู้หนิงได้ อย่าว่าแต่เธอเลย เด็กวัยรุ่นกี่คนในโลกกันที่สามารถประสบความสำเร็จเช่นกู้หนิง

กู้ม่านพูดคุยกับถางหยุนฟ่านมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กู้ม่านรู้สึกผิดหวังและเศร้าเล็กน้อย แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ อย่างไรก็ตาม ตอนที่กู้ม่านยืนขึ้นและเดินออกจากห้องไป นิ้วมือของถางหยุนฟ่านก็ขยับเล็กน้อยแล้วก็หยุด

หลังจากกินข้าว กู้ม่านและกู้หนิงก็ขอตัวกลับ เกาเหวินซินก็ขอตัวกลับเช่นกัน

“หนิงหนิง คืนนี้เธอว่างไหม? คืนนี้ออกไปเที่ยวกับพี่ไหม?” เกาเหวินซินถามกู้หนิง

“ฉันว่างค่ะ แต่ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่”

“ไม่ต้องห่วงแม่ ไปเที่ยวกับพี่เหวินซินเขาเถอะ” กู้ม่านเอ่ย

ในเมื่อกู้ม่านพูดเช่นนั้น กู้หนิงจึงตอบตกลงไปเที่ยวกับเกาเหวินซิน

กู้หนิงกลับไปที่บ้าน และกลับออกมาใหม่

“เธอจะดื่มไหม? ถ้าจะดื่ม พวกเราจะไม่ขับรถไปเพราะพี่อยากดื่มมาก” เกาเหวินซินพูดกับกู้หนิง