ตอนที่ 545 - 546: คุณน้าดูเด็กมากค่ะ

ตอนที่ 545 คุณน้าดูเด็กมากค่ะ

ถางหยุนฮางช่วยกู้หนิงและกู้ม่านยกกระเป๋าเดินทางเข้าไปในบ้านก่อนที่เขาจะกลับออกไป หลังจากนั้นกู้หนิงได้จัดห้องให้กู้ม่านซึ่งอยู่ห่างจากห้องของเธอเพียงเล็กน้อยโดยมีห้องหนังสือและห้องรับแขกคั่นอยู่ตรงกลาง

กู้หนิงจงใจทำเช่นนั้นเพราะเลิ่งเชาถิงจะมาหาเธอในตอนกลางคืน ห้องนอนของกู้ม่านมีขนาดเล็กกว่าห้องนอนใหญ่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น และยังมีตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินอีกด้วย

เมื่อกู้หนิงทำความสะอาดห้องให้กู้ม่าน เธอก็ส่งข้อความหาเลิ่งเชาถิงพร้อมส่งโลเคชั่นบ้านของเธอให้เขา

กู้หนิง: กล้ามารึเปล่า?

ในตอนนี้เลิ่งเชาถิงยังคงอยู่ในโรงแรม จ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองและคิดว่าทำไมกู้หนิงถึงยังไม่ติดต่อมาสักที เขาไม่ได้คิดว่าจะได้เจอเธอคืนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะได้คุยกันทางโทรศัพท์ เมื่อเขาเห็นข้อความจากกู้หนิง เขาเกือบกระโดดลุกขึ้นจากโซฟา

เลิ่งเชาถิง: แน่นอนว่าผมกล้า

กู้หนิง: ฉันรู้สึกว่าเรากำลังลักลอบเป็นชู้กัน

เลิ่งเชาถิง: พวกเราบอกแม่คุณก็ได้นะถ้าคุณต้องการ

กู้หนิง: ลืมมันซะ ถ้าแม่รู้เข้า แม่ต้องโทษคุณข้อหาล่อลวงลูกสาวของแม่และไล่ตะเพิดคุณออกจากบ้านแน่ ฮ่า ฮ่า

เลิ่งเชาถิง: ฮ่า ฮ่า

กู้หนิง: รอไปก่อนนะคะเดี๋ยวค่อยมา ให้แม่หลับก่อน

เลิ่งเชาถิง: ได้ครับ

ดึกดื่นแค่ไหนเขาก็รอได้ ถ้ามันจะทำให้เขาได้เจอเธอ

ด้านนอก เกาเหวินซินเพิ่งขับแลมโบกินีสีแดงสดของเธอกลับมาด้วยความโกรธ เมื่อเธอเห็นว่าไฟในบ้านของกู้หนิงเปิดอยู่ เกาเหวินซินรู้สึกแปลกใจและแทบไม่เชื่อสายตา กู้หนิงมาที่เมือง B? ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันสักคำ!

เกาเหวินซินจอดรถที่ฝั่งบ้านของเธอ จากนั้นเดินไปที่บ้านของกู้หนิงด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เธอคิดจะต่อว่ากู้หนิงยกใหญ่ เธอเดินไปที่ประตูและกดออด

“หนิงหนิง ใครมาลูก?” กู้ม่านทำหน้างุนงงเพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว ยังจะมีแขกมาหาอีก

“อ๋อ คงเป็นลูกสาวของคุณป้าค่ะ เธอชื่อเกาเหวินซิน อยู่บ้านข้างๆเรานี่เองค่ะ พี่เหวินซินเห็นไฟบ้านเราเปิดเลยแวะมาดูมั้งคะ” กู้หนิงเอ่ย

กู้หนิงได้ยินเสียงรถของเกาเหวินซินแล้วเมื่อสักครู่ ที่นี่มีแค่เกาเหวินซินที่อาศัยอยู่ ดังนั้งจึงเป็นเป็นใครไม่ได้นอกจากเกาเหวินซิน

“อ้อ” กู้ม่านเดินตามกู้หนิงลงบันไดไป ในเมื่อเกาเหวินซินเป็นลูกสาวของถางหยุนหรง เธอควรพบเกาเหวินซินสักหน่อย

เมื่อประตูเปิดออก เกาเหวินซินพูดเสียงดังด้วยความโกรธ “กู้หนิง! ทำไมถึงไม่บอกพี่ว่าเธอมาเมืองB? ถ้าพี่ไม่กลับบ้านคืนนี้ก็ไม่รู้ว่า....” ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค เธอก็สังเกตเห็นกู้ม่านอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอรีบหุบปากด้วยความอาย

“นี่คือ?” เกาเหวินซินถาม

“แม่ฉันเองค่ะ” กู้หนิงตอบ

“งั้นเหรอ? แม่เธอดูเด็กมากเลย!” เกาเหวินซินประหลาดใจเพราะกู้ม่านดูเหมือนคนอายุสามสิบ

ผู้หญิงทุกคนชอบคำชม กู้ม่านจึงรู้สึกดีใจที่ถูกชม

“เอ่อ ยินดีที่ได้พบค่ะ” เกาเหวินซินทักทายกู้ม่านด้วยความสุภาพ ท่าทีของเกาเหวินซินเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้กู้ม่านและกู้หนิงขบขัน

“เช่นกันจ๊ะ” กู้ม่านเอ่ยพร้อมเชิญเกาเหวินซินเข้ามาข้างใน “เข้ามาสิจ๊ะ”

เกาเหวินซินรีบเดินเข้าไปข้างในและเดินเข้าไปหากู้ม่าน “คุณน้าคะ ได้โปรดบอกหนูทีว่าคุณน้ามีเคล็ดลับดูแลผิวยังไงคะ?”

แม้ว่าเกาเหวินซินจะประพฤติตัวเหมือนผู้ชาย แต่เธอก็เป็นหญิงสาวที่รักสวยรักงามคนหนึ่ง

กู้ม่านอายุเกือบสี่สิบแต่ดูเหมือนผู้หญิงอายุสามสิบ และเกาเหวินซินอยากดูเด็กกว่าอายุจริงบ้าง

“อืม น้าก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน หนิงหนิงมีส่วนช่วยน้ามาก” กู้ม่านยิ้ม เธอรู้เพียงว่ากู้หนิงคอยหาอาหารดีๆ มาให้เธอกินและบอกให้เธอกินทุกวัน

“กู้หนิง! ทำไมเธอไม่บอกพี่บ้าง? พวกเราเป็นพี่สาวน้องสาวกันไม่ใช่เหรอ?” เกาเหวินซินบ่นกู้หนิง

“เอ่อ ฉันก็กะว่าจะส่งครีมบำรุงผิวที่กำลังจะวางขายเร็วๆนี้ให้อยู่เหมือนกันค่ะ พี่จะเป็นคนแรกที่ได้ใช้” กู้หนิงเอ่ย

เกาเหวินซินหัวเราะ “ดีมาก! พี่แค่ล้อเล่นนะ อย่าโกรธกันล่ะ”

กู้หนิงกรอกตาใส่เกาเหวินซิน แล้วเธอก็หัวเราะ

“เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้พวกลูกแล้วกัน” กู้ม่านเอ่ย กำลังจะเดินไปที่ห้องครัวแต่ถูกกู้หนิงหยุดไว้ “แม่คะ ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่เหวินซินอยู่บ้านข้างๆ นี่เอง ถ้าเธอหิวน้ำก็เดินกลับบ้านไปกินเอง”

“หนิงหนิง พูดจาแบบนี้ได้ไง!” กู้ม่านไม่พอใจเล็กน้อย

“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกค่ะคุณน้า หนูเรียบร้อยมาแล้วค่ะ” เกาเหวินซินเอ่ย กู้ม่านไม่อยากขัดและไม่อยากอยู่รบกวนสองสาว เธอจึงเดินขึ้นข้างบนไปจัดเสื้อผ้า

เมื่อกู้ม่านกลับเข้าไปในห้อง เกาเหวินซินถามกู้หนิงทันที “เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ?”

“มาถึงวันนี้ค่ะ แต่กลางวันยุ่งมาก กลับมาถึงบ้านก็ยังไม่มีเวลาบอกพี่เหวินซินค่ะ”

“ไม่เป็นไร!” เกาเหวินซินเข้าใจว่ากู้หนิงยุ่ง เธอจึงยอมรับคำอธิบายของกู้หนิง “เธอจะกลับเมือง F เมื่อไหร่?”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ” กู้หนิงเอ่ย พูดออกมาแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้โทรบอกอาจารย์เลย

"อะไร? ไม่ต้องเข้าเรียนเหรอ?” เกาเหวินซินประหลาดใจ เธอรู้ว่ากู้หนิงเป็นนักธุรกิจหญิงที่มีงานยุ่ง แต่กู้หนิงยังเป็นนักเรียนด้วย ที่สำคัญที่สุดเธอกำลังจะสอบเข้าวิทยาลัยในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว!

“ไม่ค่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการที่นี่ ฉันกำลังคิดว่าจะโทรหาอาจารย์ใหญ่ ปรึกษาว่าจะขอหยุดจนกว่าจะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม” กู้หนิงกล่าว

ตอนที่ 546 พี่ไม่รู้สึกอะไรกับเขา?

“อะไรนะ? เธอจะไม่เข้าเรียนเลยงั้นเหรอ? จะรอสอบอย่างเดียว? แน่ใจเหรอว่าจะสอบผ่าน?” เกาเหวินซินทำตาโตตกใจ เธอไม่คิดว่ากู้หนิงจะมั่นใจถึงเพียงนี้ “อาจารย์ใหญ่จะเห็นด้วยเหรอ? เธอจะไม่ถูกไล่ออกใช่ไหม?”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ตราบใดที่ฉันสอบผ่านและได้คะแนนดีก็ไม่มีใครว่าอะไรได้” กู้หนิงมั่นใจว่าอาจารย์ใหญ่จะต้องเห็นด้วย เพราะเธอคือเจ้าของธุรกิจหยกบิวตี้ คนเก่งไม่ได้เป็นเพียงคนที่เรียนเก่งเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่สามารถทำธุรกิจได้ดีอีกด้วย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่อาจารย์ใหญ่จะไล่เธอออก เธอที่เป็นมหาเศรษฐีตั้งแต่อายุสิบแปด

“ก็ได้ เธอชนะ” เมื่อเห็นกู้หนิงมั่งใจ เกาเหวินซินก็เชื่อเธอ กู้หนิงเป็นคนเก่ง เธอไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเลย

ทันใดนั้นเกาเหวินซินก็ดูอารมณ์เสีย กู้หนิงจึงถามเธอว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“ทั้งหมดเป็นเพราะซินเป่ยน่ะสิ! ตอนที่พี่เจอเขาครั้งแรก พี่เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวย เพราะพี่คิดว่าหยูเหวินจิงเป็นแฟนของเขา พี่ก็เลยช่วยเธอ วันนี้พี่เจอหยูเหวินซินที่ห้าง ยัยบ้านั่นด่าพี่ทันทีที่เจอหน้า นังคนวิกลจริตบอกว่าพี่กับอีตาบ้าซินเป่ยมีอะไรกัน! มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน? พวกเราเกลียดขี้หน้ากันจะตาย!” เกาเหวินซินระบายความในใจให้กู้หนิงฟัง

ได้ยินเช่นนั้นกู้หนิงก็ทำหน้าแปลกใจ “แล้วจริงรึเปล่า? พี่เดทกับซินเป่ยจริงรึเปล่าล่ะ?”

“ไม่มีทาง! จะเป็นไปได้ยังไง!” เกาเหวินซินปฏิเสธ “เพื่อนของยัยนั่นเห็นพี่ไปเที่ยวกับซินเป่ยในเทศกาลโคมไฟ ยัยนั่นก็เลยเชื่อว่าพี่กำลังเดทกับซินเป่ยอยู่ แต่เราไปเที่ยวกับครอบครัวของเรา ไม่ได้ไปเที่ยวกันสองต่อสองซะหน่อย” เกาเหวินซินรู้สึกขุ่นเคือง

กู้หนิงยิ่งทำหน้าประหลาดใจ “พี่ไปเที่ยวเทศกาลโคมไฟกับซินเป่ยได้ยังไง?” กู้หนิงถาม

เกาเหวินซินกล่าวว่า “ซินเป่ยไม่ได้บอกหรือว่าเขากำลังจะไปเยี่ยมลุงของเขาตอนที่พวกเราพบเขาที่สนามบินครั้งล่าสุด? เชื่อมั้ยว่าลุงเขาเป็นลุงของพี่ด้วย! ตอนที่ไปเที่ยวเทศกาลโคมไฟ ป้ากับแม่ของพี่ก็เจ้ากี้เจ้าการจัดการเองเสร็จสรรพ!”

กู้หนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนแรกเธอคิดว่าเกาเหวินซินและซู่จินเฉินเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน แต่ดูเหมือนว่าเกาเหวินซินและซินเป่ยจะเหมาะสมกันมากกว่า แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่ชอบหน้ากันและกัน แต่ก็มีความเป็นไปได้ในอนาคตที่พวกเขาอาจจะรักกันก็ได้

“พี่รู้สึกอะไรกับเขาบ้างไหม?” กู้หนิงถาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เกาเหวินซินก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอรีบปฏิเสธทันที “ไม่ พี่จะไปรู้สึกอะไรล่ะ”

กู้หนิงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ว่าเกาเหวินซินโกหก เธอตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง อย่างเช่นช่วยเหลือพวกเขา

เกือบสามทุ่มเกาเหวินซินก็กลับไปที่บ้านของเธอ

จากนั้นกู้หนิงก็โทรหาอาจารย์ใหญ่ “สวัสดีค่ะ ขอโทษที่โทรมารบกวนตอนดึกค่ะ นี่กู้หนิงพูดนะคะ”

“กู้หนิง?” อาจารย์ใหญ่ประหลาดใจที่ได้ยินเสียงกู้หนิง “นักเรียนกู้ มีอะไรรึเปล่า?”

“คือว่า...ช่วงนี้หนูยุ่งมากเลยค่ะ มีธุระต้องทำที่เมือง B อาจจะขาดเรียนบ่อยๆ ดังนั้นหนูจะไม่ไปโรงเรียนจนกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะมาถึง ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะเรียนด้วยตัวเองและคะแนนสอบต้องออกมาดีแน่นอนค่ะ” กู้หนิงกล่าว

“ได้สิ ถ้าเธอมั่นใจแบบนั้น” อาจารย์ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ไว้ครูจะคุยกับครูประจำชั้นของเธอให้แล้วกัน ก่อนวันสอบเข้ามหาลัยสามวัน ครูจะแจ้งเธออีกที” ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่กู้หนิงคิด

“ขอบคุณมากค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“นักเรียนกู้ เธอคือความภาคภูมิใจของโรงเรียนเรานะ ครูใหญ่โรงเรียนอื่นอิจฉาครูกันทั้งนั้นที่มีเธอเป็นนักเรียน” อาจารย์ใหญ่พูดอย่างมีความสุข

จู่ๆ กู้หนิงก็นึกถึงอะไรบางอย่าง  “อาจารย์ใหญ่คะ ถ้าอาจารย์ไม่ว่าอะไร หนูอยากบริจาคเงินห้าล้านหยวนสำหรับการตกแต่งหรือซ่อมแซมโรงเรียนของเรา”

แม้ว่าโรงเรียนมัธยมอันดับสามจะเป็นเพียงโรงเรียนมัธยมธรรมดาทั่วไป และอาคารหลายหลังก็มีอายุมากแล้ว อาจารย์ใหญ่ได้ขอเงินจากรัฐเพื่อสร้างหรือซ่อมแซมใหม่ อย่างไรก็ตามใบขอค่าซ่อมแซมของเขาถูกปฏิเสธ ในเมื่อตอนนี้กู้หนิงร่ำรวยแล้ว เธอจึงเต็มใจที่จะทำอะไรบางอย่างให้กับโรงเรียนของเธอบ้าง

“จะ จริงหรือ?” อาจารย์ใหญ่ตะลึง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“จริงสิคะ หนูจะส่งคนเอาเงินไปให้พรุ่งนี้นะคะ” กู้หนิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ผู้ปกครองเธอจะยอมหรือเปล่าล่ะ?” อาจารย์ใหญ่ถามด้วยความเป็นห่วง เขารู้ว่ากู้หนิงหาเงินได้มากมาย แต่เธอก็ยังเป็นแค่นักเรียน

“ผู้ปกครองสนับสนุนหนูค่ะ” กู้หนิงตอบ

ได้ยินแบบนั้น อาจารย์ใหญ่ก็สบายใจ

“ดี ดีมาก!” อาจารย์ใหญ่ตื่นเต้นและซาบซึ้งใจ “ขอบใจเธอมากนะนักเรียนกู้!”

“ด้วยความยินดีค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

หลังจากวางโทรศัพท์จากกู้หนิง อาจารย์ใหญ่ก็ปาดเหงื่อ ภรรยาของเขา ‘ไป่เหนียนหลาน’ สังเกตเห็นและถามด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

อาจารย์ใหญ่ถอนหายใจ “ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าใบสมัครของบบางส่วนเพื่อสร้างและซ่อมแซมโรงเรียนถูกปฏิเสธ?