ตอนที่ 543 - 544: ในที่สุดกู้ม่านก็ได้พบตระกูลถาง, ความทรงจำเก่าๆ

ตอนที่ 543 ในที่สุดกู้ม่านก็ได้พบตระกูลถาง

กู้ม่านดูเด็กกว่าอายุจริงและเธอดูเหมือนพี่สาวของกู้หนิงตอนที่เดินมาด้วยกัน

“หลานกู้!” ถางไห่เฟิงส่งเสียงต้อนรับกู้หนิงด้วยความตื่นเต้น

“สวัสดีค่ะคุณปู่และทุกคนด้วยนะคะ ขอโทษด้วยด้วยค่ะที่ทำให้ทุกคนรอ” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นก็ทักทายพวกเขาทีละคน “นี่แม่ของหนูค่ะ กู้ม่าน”

“ยินดีที่ได้พบนะ” ทุกคนทักทายกู้ม่าน

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” กู้ม่านทักทายพวกเขา เธอยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่

หลังจากนั้นกู้หนิงก็แนะนำสมาชิกตระกูลถางให้รู้จักกับกู้ม่าน

“ฉันขอโทษนะสำหรับสิ่งที่เธอต้องเผชิญในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” ถางไห่เฟิงเกือบจะร้องไห้ เขาขอโทษกู้ม่านด้วยใจจริง

“นายท่านถาง อย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ” กู้ม่านรู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อยเมื่อถางไห่เฟิงเอ่ยขอโทษเธอพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรเลยค่ะ”

ใช่แล้ว กู้ม่านไม่ได้รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย เธอเต็มใจคลอดกู้หนิงเพราะเธอรักลูกและพ่อของลูก เธอยอมรับว่าเธอไม่รู้จักถางหยุนฟ่านในตอนนี้และไม่สามารถรักเขาได้ทันที เรื่องระหว่างพวกเขายังต้องใช้เวลา

“ฉันเข้าใจ” ถางไห่เฟิงถอนหายใจและดูเศร้าสร้อย ในตอนนั้นเองถางหยุนหรงก็พูดขัดจังหวะว่า “เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาว”

“ใช่ๆ เข้าไปข้างในกันเถอะ” ถางไห่เฟิงรีบเชิญกู้ม่านและกู้หนิงเข้าไปในบ้าน

“เดินทางมาเหนื่อยๆ อยากจะพักก่อนไหม? แล้วค่อยไปเจอหยุนฟ่านด้วยกัน” ถางไห่เฟิงพูด เขาใจดีมาก กู้หนิงและกู้ม่านเดินตามเขาไปนั่งที่โซฟา

เมื่อเห็นกู้ม่านประหม่า เจียงหลี่ฮั่วและถางหยุนหรงก็พูดคุยกับเธอเพื่อช่วยให้เธอคลายความตื่นเต้น หลังจากผ่านไปสักพัก กู้ม่านก็รู้สึกดีขึ้นมาก

ไม่นานกู้หนิงก็ได้รับข้อความจากเลิ่งเชาถิง ตอนนี้เขามาถึงเมือง B แล้ว แต่ว่ากู้หนิงไม่มีเวลาไปพบเขา ดังนั้นเขาจึงต้องดูแลตัวเองไปก่อน

หลังจากนั่งอยู่ในห้องโถงเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง กู้หนิงและกู้ม่านก็เดินตามถางไห่เฟิงไปที่ห้องของถางหยุนฟ่าน คนอื่นๆไม่ได้ตามมาด้วยเผื่อว่ากู้ม่านเกิดประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อเข้ามาในห้องของถางหยุนฟ่าน ทั้งถางไห่เฟิงและกู้ม่านก็มีสีหน้าเศร้าๆ

“ไม่ต้องเครียดเกินไปนะ ทำเท่าที่ทำได้” ถางไห่เฟิงพูดกับกู้ม่าน

“ค่ะ ฉันจะพยายามค่ะ” กู้ม่านตอบ

จากนั้นถางไห่เฟิงก็ออกจากห้องไป เขาไม่อยากให้กู้ม่านรู้สึกอึดอัดถ้าเขาอยู่ด้วย

“หนิงหนิง พวกเราควรพูดอะไรดี?” กู้ม่านถามกู้หนิง

กู้หนิงคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็พูดว่า “แม่สามารถพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้พบกัน และสิ่งที่แม่เคยเจอตอนที่เขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน ให้เขารู้ว่าแม่ใช้ชีวิตลำบากขนาดไหน เพื่อเขาจะได้รู้สึกผิดและตื่นขึ้นมา”

แม้ว่ามันจะเจ็บปวดสำหรับกู้ม่านที่จะเปิดรอยแผลเป็นในใจของเธออีกครั้ง แต่ถ้าถางหยุนฟ่านสามารถตื่นขึ้นมา มันก็คุ้มค่าที่จะทำ

จากนั้นกู้หนิงก็เดินลงบันไดไป ทิ้งให้กู้ม่านอยู่ในห้องคนเดียว

ในห้องนั่งเล่น ถางไห่เฟิง ถางหยุนฮางและเการุ่ยฮวานั่งอยู่ด้วยกัน ในขณะที่ถางหยุนหรง เจียงหลี่ฮั่ว พร้อมด้วยคนรับใช้ในบ้านกำลังเตรียมอาหารเย็นในห้องครัว

ถางหยุนหรงและเจียงหลี่ฮั่วไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน แต่หลังจากแต่งงาน พวกเธอก็เรียนรู้ทำงานบ้านมากขึ้น เช่นงานในครัว เป็นต้น

“หลานกู้ ปู่เคยหวังว่าหลานจะสามารถเป็นสมาชิกของครอบครัวเรา เพราะหลานคล้ายกับหยุนฟ่านมาก และมันก็เป็นหลานจริงๆ ใครจะไปคิด!” ถางไห่เฟิงเปิดปากพูดขึ้นทันทีที่กู้หนิงเดินมาหาพวกเขา มันดีมากจนเขาคิดว่ามันเป็นเป็นเพียงความฝัน

กู้หนิงสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากถางไห่เฟิง เธอจึงยิ้มให้เขา “ความจริงแล้วหนูก็คิดเหมือนคุณปู่ค่ะตอนที่คุณปู่พูดถึงคุณลุงถางตอนอยู่เมืองเถิง หนูก็เลยแอบสืบเองว่าลุงถางอาจเป็นพ่อแท้ๆของหนู แต่ว่าลุงถางกลับสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับแม่ หนูก็เลยไม่ได้บอกคุณปู่เรื่องนี้ รอเวลาที่ดีกว่านี้ค่อยยกเรื่องนี้มาพูด ตอนที่หนูมาถึงบ้านตระกูลถางครั้งแรก ลุงถางเองก็รู้สึกไม่ต่างจากหนู เรื่องหลังจากนั้นหนูคิดว่าคุณปู่คงทราบแล้ว หนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้เล่าให้ฟังตั้งแต่แรก”

เมื่อทุกคนได้ยินว่ากู้หนิงรู้เรื่องทุกอย่างแล้วตอนที่อยู่เมืองเถิง พวกเขาก็ตะลึง เการุ่ยฮวาและถางหยุนฮางเคยสงสัยกู้หนิงที่เข้าหาตระกูลถางเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงมาก่อนก็รู้สึกละอายใจตัวเอง ใครจะคิดว่าเธอคือสมาชิกของตระกูลถางจริงๆ

“พวกเราไม่โทษหลานแน่นอน! ถึงปู่จะรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่หลานไม่ได้บอกพวกเราตั้งแต่แรก แต่ปู่เข้าใจหลาน” ถางไห่เฟิงเอ่ย มันยังพิสูจน์ได้ว่ากู้หนิงไม่ได้เข้าหาพวกเขาเพราะเงิน

กู้หนิงรู้ว่าถางไห่เฟิงไม่โทษเธออยู่แล้ว แต่เธอคงไม่โล่งใจจนกว่าจะได้ยินเขาพูดจากปากตัวเอง

“โอ้ พวกเราเตรียมเสื้อผ้าให้หลานกับแม่ด้วย เผื่อว่าหลานไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน คืนนี้อย่าลืมเอากลับบ้านด้วยล่ะ ถ้าหลานไม่ชอบใจก็ไปซื้อใหม่ที่ห้าง” ถางไห่เฟิงเอ่ย

กู้หนิงประหลาดใจ ไม่คิดว่าปู่ของเธอจะเอาใจใส่ขนาดนี้ “ขอบคุณมากค่ะ คุณปู่”

“ฮ่า ฮ่า พวกเราครอบครัวเดียวกันนี่นะ” ถางไห่เฟิงหัวเราะชอบอกชอบใจ ถึงแม้ว่ากู้หนิงและถางหยุนฟ่านจะยังไม่ได้ยอมรับว่าเป็นพ่อลูกกัน ถางไห่เฟิงก็ยอมรับไปแล้วว่ากู้หนิงคือหลานแท้ๆของเขา

กู้หนิงยิ้ม ความเงียบของเธอถือว่าเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าตระกูลถางเป็นครอบครัวใหม่ของเธอ

Chapter 544 ความทรงจำเก่าๆ

“พี่เจียข่ายไปไหนคะ?” กู้หนิงถาม เธอไม่เห็นถางเจียข่ายตั้งแต่เข้ามาในบ้านตระกูลถาง

“เขายุ่งเรื่องเรียนอยู่น่ะ อาทิตย์นี้ก็เลยไม่กลับบ้าน และพวกเรายังไม่ได้บอกเจียข่ายเรื่องหยุนฟ่าน” ถางไห่เฟิงเอ่ย

ที่ห้องของถางหยุนฟ่าน กู้ม่านนั่งลงข้างเตียง กุมมือของเขาไว้ขณะที่พูดกับเขาไปด้วย

“หนิง ฉันรู้ว่าคุณจำเรื่องของเราไม่ได้ งั้นให้ฉันเป็นคนเล่าให้คุณฟังแล้วกัน”

เมื่อสิบแปดปีก่อนชื่อของเขาไม่ใช่ถางหยุนฟ่าน กู้ม่านจึงเรียกเขาว่าหนิง

“คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงตั้งชื่อลูกว่ากู้หนิง? นั่นเพราะชื่อของคุณคือหนิง”

“สิบแปดปีก่อน ไม่สิ สิบเก้าปีแล้วสินะที่ฉันพบคุณ ตอนนั้นคุณบาดเจ็บทั่วตัว ฉันพาคุณไปโรงพยาบาล แต่คุณบอกว่าคุณจำอะไรไม่ได้ตอนที่ตื่นขึ้นมาและไม่ยอมให้ฉันไปไหน บอกตามตรงตอนนั้นฉันใจเต้นไปเลยล่ะตอนที่เห็นหน้าคุณครั้งแรก เพราะคุณหล่อมาก แต่ว่าคุณความจำเสื่อมตอนที่เราพบกันและฉันไม่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้วรึยัง ฉันเลยตั้งใจรักษาระยะห่างจากคุณ แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามเท่าไหร่ก็ยังตกหลุมรักคุณอยู่ดี”

“ฉันจำเรื่องระหว่างเราได้ทุกอย่าง ครั้งหนึ่งฉันถูกผู้ชายดูถูกในที่ทำงาน คุณปกป้องฉันและชกต่อยกับผู้ชายคนนั้น และคุณก็ได้รับบาดเจ็บด้วย”

“ตอนที่....”

“ตอนนั้น....”

กู้ม่านเล่าเค้นความทรงจำของเธอเล่าให้เขาฟังทุกอย่าง

“คุณทำงานได้ครึ่งปีก็ได้รับเลื่อนตำแหน่ง ทว่าดันเกิดอุบัติเหตุขึ้นซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการแยกจากกันเมื่อสิบแปดปีก่อน”

“ตอนที่รู้เรื่องฉันแทบอยากฆ่าตัวตายตามคุณไป แต่พอรู้ว่าตัวเองท้อง ฉันก็โน้มน้าวตัวเองให้มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเห็นแก่ชีวิตน้อยๆที่เกิดมา...”

เมื่อเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม กู้หนิงก็ขึ้นบันไดไปบอกกู้ม่านให้ลงมากินข้าว กู้ม่านใช้เวลาสองชั่วโมงในห้องของถางหยุนฟ่าน

เธอไม่จำเป็นต้องคุยกับถางหยุนฟ่านทั้งวัน ตอนเช้าสองชั่วโมงและตอนบ่ายสองชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว แค่สี่ชั่วโมงก็เหนื่อยมากแล้ว กู้ม่านจำเป็นต้องพักผ่อน

ตอนที่กู้ม่านเดินออกไป เธอดูซีดเซียว ดวงตาสองข้างบวมแดง

“หนิงหนิง สภาพแม่ตอนนี้ไม่เหมาะเจอพวกเขาหรอก” กู้ม่านเอ่ย

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” กู้ม่านกุมมือแม่ของเธอ และแอบถ่ายทอดพลังเพื่อให้กู้ม่านรู้สึกร่าเริงมากขึ้น กระนั้นใบหน้าของกู้ม่านก็ยังดูซีดเซียว

ไม่มีใครคิดว่าเธอไม่สวยแต่กลับรู้สึกสงสารและเห็นใจเธอ แม้ว่าจะไม่ใช่ความผิดของพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่หวังว่าถางหยุนฟ่านจะตื่นขึ้นมาเร็วๆ

ระหว่างกินข้าว ถางหยุนหรงและเจียงหลี่ฮั่วก็คอยคีบอาหารใส่จานของกู้ม่านและคอยคะยั้นคะยอให้เธอกินเยอะๆ กู้ม่านหมดความอยากอาหารตั้งแต่ออกมาจากห้องของถางหยุนฟ่าน กระนั้นเธอก็พยายามกินให้ได้มากที่สุดเพื่อไม่ให้ถางหยุนหรงและเจียงหลี่ฮั่วเสียน้ำใจ

เมื่อเลิ่งเชาถิงมาถึงเมือง B เขานั่งรอกู้หนิงอยู่ที่ร้านอาหาร

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเขาจึงดึงดูดสายตาจากสาวๆ ได้เป็นอย่างดี แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยเพราะท่าทางที่ไว้ตัวและเย็นชาของเขา แต่ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น

เนื่องจากภายในร้านอาหารอากาศค่อนข้างร้อน หลายคนจึงถอดเสื้อโค้ทหลังจากที่เข้ามาในร้าน และผู้หญิงที่มายืนอยู่ที่โต๊ะของเลิ่งเชาถิงก็สวมเสื้อสเวตเตอร์สีแดงรัดรูปพร้อมกระโปรงที่เน้นสะโพก อวดรูปร่างที่เย้ายวนของเธอ เพียงเท่านี้เธอก็สามารถชนะใจผู้ชายได้แล้ว แต่ไม่ใช่กับเลิ่งเชาถิง

“ฉันขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?” หล่อนถามด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่นิดๆ แต่เลิ่งเชาถิงฟังแล้วรู้สึกขยะแขยง

“ไม่” เขาตอบเสียงห้วน รอยยิ้มของหญิงสาวชะงักค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนถูกปฏิเสธ แต่ว่าผู้ชายคนนี้หล่อมากจนหล่อนไม่อยากยอมแพ้ “ไม่จำเป็นต้อง...”

“ผมอยากอยู่คนเดียว” ก่อนที่หญิงสาวจะพูดจบ เลิ่งเชาถิงก็พูดขัดขึ้นมาก่อนและปรายตามองหญิงสาวอย่างเย็นชา หญิงสาวถูกทำให้ขายหน้าจึงรีบเดินหนีจากไป

สถานการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว

เมื่อกู้หนิงและกู้ม่านกินข้าวเสร็จ พวกเธอก็กลับบ้าน และจะมาอีกในวันพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า

ถางหยุนฮางขับรถมาส่งพวกเธอด้วยตัวเอง และกู้หนิงสามารถขับรถของเธอมาที่บ้านตระกูลถางได้เลยพรุ่งนี้ เมื่อรถเข้ามาในเขตตัวบ้านก็หยุดลงด้านหน้าบ้านหลังงาม

เมื่อกู้ม่านเห็นตัวบ้านเธอถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตะลึง ตระกูลถางช่างมีน้ำใจต่อเธอสองแม่ลูกมาก

กู้หนิงบอกกู้ม่านว่าตระกูลถางได้ซื้อบ้านให้เธอ แต่กู้ม่านไม่คิดว่าบ้านจะหรูหราขนาดนี้ บ้านหลังนี้ต้องมีมูลค่าหลายสิบล้านหยวน

หลังจากลงจากรถ ถางหยุนฮางหยิบกระเป๋าเดินทางขนาด 20 นิ้วสองใบออกจากท้ายรถ เสื้อผ้าของกู้หนิงและกู้ม่านอยู่ในนั้น

“อะไรคะนี่?” กู้ม่านถาม

“คุณปู่บอกว่าคุณป้าเตรียมเสื้อผ้าให้พวกเราค่ะ เผื่อว่าเราไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาด้วย” กู้หนิงอธิบาย

“เอ่อ...” กู้ม่านไม่คิดว่าตระกูลถางเอาใจใส่พวกเธอขนาดนี้ “ฝากขอบคุณนายท่านถางด้วยนะคะ” กู้ม่านพูดกับถางหยุนฮาง

“ได้สิ” ถางหยุนฮางเอ่ย

ตระกูลถางปฏิบัติต่อกู้ม่านเป็นอย่างดี ไม่เพียงเพราะความสัมพันธ์ของเธอกับถางหยุนฟ่าน แต่ยังเป็นเพราะเธอมาที่เมือง B เพื่อช่วยพวกเขาปลุกถางหยุนฟ่านให้ตื่นขึ้นมา