ตอนที่ 523 - 524: ยุติการสนทนา, แบล็กลิสต์

ตอนที่ 523 ยุติการสนทนา

ส่วนพนักงานคนอื่นๆ ก็ดีใจที่เห็นกู้หนิงมาที่ร้าน แต่พวกเขาต่างยุ่งกับการแนะนำเครื่องประดับให้ลูกค้า ดังนั้นจึงไม่ได้เข้ามาทักทายกู้หนิงในทันที

กู้ม่านและกู้ชิงเห็นป้ายราคาก็แอบตกใจ “พระเจ้าช่วย! เครื่องประดับพวกนี้แพงมากจริงๆ จี้หยกชิ้นเดียวก็ราคาสามแสนหยวนแล้ว!” กู้ชิงพูดด้วยความตกใจ

“ฉันคิดว่ามีแต่คนรวยเท่านั้นแหละที่ซื้อได้” กู้ม่านเอ่ย

“สามแสนหยวน? นี่ถูกสุดแล้วนะ ราคาเครื่องประดับในร้านนี้ส่วนใหญ่ราคาเกินล้านทั้งนั้น ถ้าไม่มีปัญญาซื้อ ก็อย่าเหยียบเข้ามาในร้านนี้สิ” ผู้หญิงที่อยู่ใกล้ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกดูแคลน ดูเหมือนว่าผู้หญิงอวดดีมีอยู่ทุกที่จริงๆ

กู้ม่านและกู้ชิงรู้สึกอับอายอีกครั้ง แม้ว่าพวกเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็รู้ตัวดีว่าการแสดงออกของพวกเธอเหมือนพวกบ้านนอก ส่วนกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงไม่พอใจมาก “ในเมื่อคุณรวยมาก ทำไมไม่ซื้อเองเลยล่ะ?” กู้หนิงพูดโดยมีจุดประสงค์แอบแฝง

“แน่นอน ฉันซื้อได้ย่ะ!” ความจริงแล้วเธอก็ลังเลที่จะซื้อจี้หยกเพราะมันแพง แต่เธอเปลี่ยนใจแล้ว เธอต้องการโอ้อวดความรวยของตัวเองต่อหน้าพวกบ้านนอก “รบกวนห่อจี้หยกชิ้นนี้ด้วย ฉันจะจ่ายห้าแสนแปดหมื่นหยวนด้วยบัตร”

จี้หยกทำมาจากหยกม่วงระดับสูง ดังนั้นจึงมีราคาแพงมากแม้ว่าจะขนาดไม่ใหญ่

“ได้เลยค่ะ” พนักงานขายดีใจที่ปิดการขายได้ เธอชื่นชมบอสในใจ บอสเก่งมากที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้รูบบัตรโดยไม่พูดอะไรเลย

กู้ม่านและกู้ชิงก็ประหลาดใจที่ผู้หญิงคนนี้รูดบัตรโดยไม่ลังเล

นี่เป็นร้านของกู้หนิง พวกเธอรู้สึกดีใจกับกู้หนิงด้วย เพราะเธอทำเงินได้มากจากการขายจี้หยกเพียงชิ้นเดียว

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินกลับมาหลังจากไปรูดบัตรที่เคาน์เตอร์ เธอมองดูกู้หนิงและคนอื่นๆ ด้วยความหยิ่งผยอง “ฮ่า ไงล่ะ? แล้วเธอล่ะมีปัญญาซื้อรึเปล่า?”

“พวกเราไม่จำเป็นต้องซื้อหรอก” กู้หนิงเอ่ย

“ฮ่า ฮ่า ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าพวกเธอไม่มีปัญญาจ่าย” ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะใส่กู้หนิง

พนักงานขายที่ยืนอยู่ข้างๆ ขำขันในความโง่เขลาของลูกค้าคนนี้ กู้หนิงเป็นเจ้าของร้านนี้ต่างหากล่ะ เครื่องประดับทุกชิ้นในร้านนี้เป็นของเธอ! แต่พวกเธอไม่คิดจะบอกหรอก

หลังจากนั้นกู้หนิงก็ยกมือของกู้ม่านขึ้นและอวดสร้อยข้อมือหยกฮกลกซิ่วที่ข้อมือของกู้ม่านให้ผู้หญิงคนนั้นดู “คุณรู้ไหมว่านี่คือหยกอะไร” กู้หนิงถามผู้หญิงคนนั้น

“ฮกลกซิ่ว!” ผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้าง เธอไม่อยากจะเชื่อเลย ผู้หญิงบ้านนอกพวกนี้มีเงินซื้อฮกลกซิ่ว! “ของจริงรึเปล่า?”

เมื่อเผชิญกับความเคลือบแคลงสงสัย กู้หนิงไม่ได้โกรธแต่คลี่ยิ้มอย่างสวยงาม “สร้อยข้อมือหยกนี้มาจากร้านหยกบิวตี้ จะเป็นของปลอมได้ยังไง?”

“อะไรนะ?” ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกขายหน้า ปรากฏว่าตัวเธอเองไม่ได้รวยเท่าพวกบ้านนอกพวกนี้

โชคดีที่ร้านมีขนาดใหญ่ และลูกค้าไม่ได้อยู่ใกล้กัน มีคนจำนวนมากที่สังเกตเห็นว่ามีเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร มิฉะนั้นเธอจะถูกคนจำนวนมากดูหมิ่น ซึ่งไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่ายินดีเท่าไหร่

ผู้หญิงคนนั้นรีบเดินหายออกจากร้านไปอย่างไว

กู้ชิงและกู้ม่านไม่ได้ตำหนิการกระทำของกู้หนิง เพราะมันเป็นความผิดของผู้หญิงคนนั้น อีกอย่างพวกเธอก็รู้สึกสะใจลึกๆ ที่เห็นหล่อนเสียหน้า

ส่วนเลิ่งเชาถิงสนับสนุนกู้หนิงทุกอย่างไม่ว่าเธอจะทำอะไร เขายังคิดด้วยซ้ำว่าเธอใจดีกับผู้หญิงคนนั้นเกินไป หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินดูเครื่องประดับต่อ

ไม่ไกลจากพวกเขานัก มีหญิงสาวสวยสองคนกำลังเลือกจี้หยกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เมื่อพวกกู้หนิงเดินผ่าน พวกเธอก็สังเกตเห็นเลิ่งเชาถิง และตะลึงกับรูปลักษณ์ที่โดดเด่นของเขา

“ว้าว ผู้ชายคนนี้หล่อมากเลยอ่ะ!”

“พวกเราลองไปคุยกับเขาดีไหม?”

“ผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างหน้าใช่แฟนเขารึเปล่า? พวกเราเข้าไปทักทายจะไม่เป็นไรแน่เหรอ?”

“ไม่รู้สิ แต่ฉันไม่แคร์”

“ก็ได้ ไปกันเถอะ”

แม้ว่าเสียงของพวกเธอจะไม่ดังมากนัก แต่เลิ่งเชาถิงและกู้หนิงได้ยินอย่างชัดเจน และพวกเขาก็ไม่พอใจ

เมื่อผู้หญิงสองคนเดินมาขนาบข้างเลิ่งเชาถิง คนหนึ่งก็อ้าปากพูดว่า “สวัสดีค่ะ...”

“อย่ามายุ่งกับผม” เลิ่งเชาถิงเอ่ยอย่างเย็นชา

ผู้หญิงทั้งสองคนนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะหน้าแดงด้วยความอาย ผู้ชายคนนี้ไม่คำนึงถึงความรู้สึกคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

กู้หนิงและครอบครัวของเธอหยุดเดินและหันหน้ากลับมา เดินไปหาเลิ่งเชาถิง

ผู้คนในร้านต่างหันมามองซึ่งทำให้ผู้หญิงทั้งสองเกิดความอับอาย “คุณหยาบคายขนาดนี้ได้ยัง? พวกเราแค่มาทักทาย ทำตัวดีหน่อยไม่ได้เหรอ?” เธอตำหนิเลิ่งเชาถิง

“ทักทาย? ไม่ทราบว่าพวกเรารู้จักกันงั้นเหรอ? ขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าผมได้ยินสิ่งที่พวกคุฯซุบซิบกันแล้ว” เลิ่งเชาถิงเอ่ยก่อนหันไปทางกู้ม่านและพูดว่า “ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้นะครับ”

“ฮ่า ฮ่า ผู้หญิงสองคนนั้นคงไม่คิดว่าพ่อหนุ่มหล่อคนนั้นจะเป็นคนตรงขนาดนี้”

“ใช่ๆ”

คนในร้านเริ่มแสดงความคิดเห็น

กู้ม่านและกู้ชิงคิดว่าเลิ่งเชาถิงหยาบคายไปนิด แต่เขาทำถูกต้องแล้ว

“หยุดนะ!” หญิงสองคนเริ่มโมโห “รู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นคนตระกูลฟู่จากเมือง D เชียวนะ ถ้าใครกล้ามีเรื่องกับฉัน เจอดีแน่!”

ได้ยินคำประกาศกร้าวเช่นนั้น คนในร้านที่วิจารณ์เธอก็หุบปากสนิท เพราะไม่มีใครอยากหาเรื่องตระกูลฟู่

ตอนที่ 524 แบล็กลิสต์

ยกเว้นกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงที่ไม่สะดุ้งสะเทือน

“ดีจังเลยน๊า คุณหนูฟู่ ไม่ทราบว่าคุณปู่ของคุณทราบหรือเปล่าว่าหลานสาวคนสวยเข้าหาผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว?” กู้หนิงเอ่ย พร้อมกับมองไปยังฟู่หยิงหยิงด้วยรอยยิ้มเลศนัย

กู้หนิงไม่ยอมทน แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะมาจากตระกูลฟู่

“เธอ...” ฟู่หยิงหยิงไม่พอใจ แน่ล่ะว่าคุณปู่ไม่ทราบพฤติกรรมของเธอ ถ้ารู้คุณปู่ต้องโมโหมากแน่

เธอไม่เชื่อหรอกว่ากู้หนิงจะรู้จักคุณปู่ของเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดไม่ไว้หน้ากู้หนิง “ไม่ใช่เรื่องของเธอว่าคุณปู่ฉันจะรู้หรือไม่รู้ เธอก็แค่คนธรรมดาๆ ไม่มีใครรู้จัก เพราะฉะนั้นขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะ หรือจะให้ฉันบอกผู้จัดการร้านให้แบล็กลิสต์เธอซะ!”

ฟู่หยิงหยิงคิดว่าเพราะคุณปู่ของเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับโจวเจิ้งหงผู้เป็น "เจ้านาย" ของหยกบิวตี้ พนักงานที่ทำงานในหยกบิวตี้จะต้องช่วยเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เธอมาจากครอบครัวที่มีอิทธิพลในเมือง D

“อ้อ งั้นหรือ?” กู้หนิงเลิกคิ้ว

พนักงานขายที่อยู่รอบๆ มองไปที่ฟู่หยิงหยิงเหมือนเธอเป็นคนโง่ นี่มันเรื่องตลกที่สุด หล่อนอยากให้พวกเธอไล่เจ้าของร้านออกไปเนี่ยนะ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใครจะบ้าทำกัน

กู้หนิงเป็นเจ้านายที่ยอดเยี่ยมและใจกว้าง และแบรนด์เครื่องประดับก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ดังนั้นพวกเธอที่เป็นพนักงานจึงได้รับค่าตอบแทนที่ดี ใครล่ะจะอยากตกงาน

“ฮ่า ทำไมคุณไม่ลองแบล็กลิสต์ฉันดูล่ะ?” กู้หนิงกำลังรอคอยเรื่องตลกๆ

“ดี เธอร้องขอเองนะ! พูดจบ ฟู่หยิงหยิงก็หันไปหาผู้จัดการร้าน”นี่ ผู้จัดการ ไล่แม่นี่ออกไปและแบล็กลิสต์แม่นี่ซะ! เดี๋ยวฉันจะซื้อเครื่องประดับที่ร้านให้เยอะๆ แล้วกัน”

ผู้จัดการร้านเมินเฉยคำสั่งของฟู่หยิงหนิง “ขอโทษด้วยนะครับคุณหนูฟู่ ผมไม่สามารถทำได้ครับ”

“อะไรนะ?” ฟู่หยิงหยิงไม่คิดว่าผู้จัดการร้านจะกล้าปฏิเสธเธอ “นี่ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นคนตระกูลฟู่!”

ผู้จัดการร้านยังคงเงียบ แต่ท่าทางและสีหน้าของเขาบ่งบอกว่าเขาไม่สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย

สุดท้ายกู้หนิงก็เป็นฝ่ายพูดว่า “รบกวนบอกคุณหนูฟู่ทีว่าเธอไม่เป็นที่ต้อนรับที่นี่”

“ครับ บอส” แม้ว่าจะมีคนไม่มากที่รู้ว่ากู้หนิงเป็นเจ้าของหยกบิวตี้ แต่มันไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ดังนั้นผู้จัดการร้านจึงเรียกเธอว่าบอสต่อหน้าทุกคนได้เลย

คนอื่นๆ ในร้านต่างพากันตกตะลึง ว่าไงนะ? เด็กสาวคนนี้คือเจ้าของหยกบิวตี้งั้นหรือ? ไม่ใช่โจวเจิ้งหงหรอกเหรอ?

“ไม่มีทาง! แม่นี่ แม่นี่จะเป็นเจ้าของหยกบิวตี้ได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้! โจวเจิ้งหงไม่ใช่เจ้าของหรอกเหรอ?” ฟู่หยิงหยิงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เธอเป็นเจ้าของตัวจริงของร้านเครื่องประดับหยกบิวตี้ ส่วนคุณโจวเจิ้งหงเป็นเพียงผู้จัดการทั่วไปครับ” ผู้จัดการเอ่ย

ฟู่หยิงหยิงนิ่งตะลึง เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นเจ้าของหยกบิวตี้ตัวจริง พอนึกถึงการกระทำตัวเอง ฟู่หยิงหยิงก็รู้สึกละอายใจ

“คุณหนูฟู่ กรุณาออกจากร้านเราด้วยครับ และชื่อของคุณจะถูกทางร้านแบล็กลิสต์” ผู้จัดการพูดกับฟู่หยิงหยิง

“กล้าดียังไงถึงทำแบบนี้กับฉัน!” ฟู่หยิงหยิงตวาดเสียงดังด้วยความโกรธราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายที่ถูกปฏิบัติอย่างไม่สุภาพ

“คุณหนูฟู่ เชิญครับ” ผู้จัดการพูดซ้ำ

ฟู่หยิงหยิงอยากจะพูดบางอย่าง แต่ไม่ก็ไม่ได้พูดเมื่อเธอเห็นทุกคนมองมาที่เธอด้วยสายตารังเกียจ เธอเชิดหน้าและเดินออกไป และผู้หญิงที่มากับฟู่หยิงหยิงก็ตามออกมาด้วย

“หนิงหนิง ผู้หญิงคนนั้นมาจากครอบครัวที่มีอิทธิพล ทำกับเธอแบบนี้มันดีแล้วหรือ?” แม้ว่ากู้ม่านรู้ว่าลูกสาวรู้จักบุคคลสำคัญมากมาย กระนั้นเธอก็ยังเป็นกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ นายท่านฟู่เป็นคนแรกที่หนูเจอตอนไปเมือง D และพวกเราก็ค่อนข้างเข้ากันได้ดีค่ะ ท่านไม่ว่าอะไรหนูหรอก” กู้หนิงอธิบาย

ส่วนเลิ่งเชาถิงแน่นอนว่าไม่สนใจตระกูลฟู่ เพราะตระกูลฟู่เทียบไม่ได้กับตระกูลของเขา

“จ๊ะ” กู้ม่านโล่งใจ

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปโรงงาน

เมื่อพวกกู้หนิงออกจากร้านเกือบบ่ายสามโมง กู้หนิงจึงบอกกู้ม่านให้โทรหากู้ฉินหยางหรือเหวินอวี้หลาน พวกเธอวางแผนที่จะไปเยี่ยมพวกเขาในคืนนี้หากพวกเขาอยู่บ้าน

กู้ม่านโทรหากู้ฉินหยาง เมื่อกู้ฉินหยางได้ยินว่าพวกเธอจะมาเยี่ยมเขา เขาก็ดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ชิงและกู้ม่านมาเยี่ยมเขา ในขณะเดียวกันกู้ฉินหยางรู้สึกผิดและละอายใจเพราะเขาไม่เคยเชิญพวกเธอมาเยี่ยมเขาที่บ้านมาก่อน

กู้ฉินหยางบอกกู้ม่านถึงที่อยู่ของบ้านของเขา และเขาจะกลับบ้านก่อนหกโมงเย็น

หลังจากวางสายจากกู้ม่าน กู้ฉินหยางก็โทรหาภรรยาของเขา บอกเธอว่ากู้ม่านและคนอื่นๆจะมาเยี่ยมที่บ้าน

เหวินอวี้หลานก็รู้สึกดีใจเช่นกัน เธอตัดสินใจจะไปซื้ออาหารทะเลเป็นอาหารเย็น

ไม่นานพวกกู้หนิงก็มาถึงโรงงานหยกบิวตี้

“บอสครับ” โจวเจิ้งหงทักทายกู้หนิงด้วยความเคารพ

“สวัสดีค่ะลุงโจว นี่แม่ของหนูค่ะ กู้ม่าน และป้าของหนูค่ะ กู้ชิง” กู้หนิงแนะนำ

พวกเขาทักทายกันไม่กี่นาทีก่อนที่กู้หนิงพาแม่กับป้าไปเยี่ยมชมรอบๆโรงงาน

เมื่อกู้ชิงและกู้ม่านเห็นกองหยกในโรงงาน พวกเธอก็เบิกตาด้วยความตกใจ