ตอนที่ 525 - 526: ขยายโรงงาน, รู้สึกมีความสุขที่ได้รับการดูแลจากกู้หนิง

ตอนที่ 525 ขยายโรงงาน

มีหยกชิ้นใหญ่มาก ใหญ่กว่าเครื่องประดับหยกที่พวกเธอเคยเห็นในร้าน และหยกกองนั้นต้องมีมูลค่ามหาศาล!

“หนิงหนิง หยกพวกนี้มีมูลค่าเท่าไหร่?” กู้ชิงถาม

“หยกมีค่ามากก็จริงค่ะ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่หินถ้าไม่มีใครต้องการ ตราบใดที่เราสามารถขายมันออกไปได้ มันก็มีมูลค่าหลายร้อยล้านหยวน แต่ถ้าขายไม่ได้ มันก็เป็นแค่กองหินกองหนึ่ง” กู้หนิงกล่าว

ได้ยินเช่นนั้น ทั้งกู้ชิงและกู้ม่านก็ถึงกับกลั้นลมหายใจ มากกว่าร้อยล้านหยวน!

อันที่จริงความมั่งคั่งของกู้หนิงมีมากกว่านั้นมาก และเป้าหมายของเธอคือการเป็นมหาเศรษฐีอันดับ 1 ของประเทศ

กู้ฉินหยางจะกลับถึงบ้านประมาณหกโมงเย็น ดังนั้นกู้หนิงและคนอื่นๆ จึงใช้เวลาช่วงบ่ายในโรงงาน ในระหว่างที่กู้หนิงพูดคุยกับโจวเจิ้งหงเกี่ยวกับการเปิดสาขาของหยกบิวตี้ เลิ่งเชาถิงก็นั่งฟังข้างๆ ด้วยความเงียบ แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่เฉยๆ เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อเลย เพราะมีกู้หนิงอยู่ด้วย

กู้ชิงและกู้ม่านต่างสงสัยเกี่ยวกับทุกสิ่งในโรงงานเป็นอย่างมาก ดังนั้นการทัวร์ครั้งนี้จึงค่อนข้างน่าสนใจในสายตาของพวกเธอ

“การตกแต่งร้านที่เมือง B กำลังจะเสร็จแล้ว เราสามารถเตรียมพิธีเปิดได้มากที่สุดภายในหนึ่งสัปดาห์ เครื่องประดับตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ?” กู้หนิงถาม

แม้ว่าสาขาจะเปิดเกือบพร้อมกันในเมืองหลวงและเมือง B แต่กู้หนิงตัดสินใจเปิดสาขาในเมือง B ก่อน เพราะพวกเขาเตรียมทุกอย่างไว้ที่นั่นแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องการในตอนนี้คือเครื่องประดับหยกที่ทำขึ้นอย่างดี

กู้หนิงเข้าใจว่าเธอดูเลือดเย็นเล็กน้อย เพราะเธอมัวแต่ยุ่งอยู่กับธุรกิจของเธอตอนที่ถางหยุนฟ่านยังไม่รู้สึกตัว อย่างไรก็ตาม เธอยังต้องใช้ชีวิตและไล่ตามความฝัน นอกจากนี้ภายในร่างของกู้หนิงยังเป็นวิญญาณของถังอันหนิง แม้ว่าเธอจะยอมรับถางหยุนฟ่านเป็นพ่อ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขามากนัก

ถางหยุนฟ่านยังคงหมดสติ แต่ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพดี ดังนั้นกู้หนิงจึงไม่กังวลเกี่ยวกับเขามากนัก

“เราได้จ้างคนงานเพิ่ม และใกล้จะเสร็จแล้ว” โจวเจิ้งหงกล่าว “บอส เราสามารถเช่าโรงงานขนาดใหญ่ 200 ตร.ม. ข้างๆ ได้ไหม? โรงงานที่เราใช้อยู่ตอนนี้เล็กไปหน่อย”

“ได้สิคะ” กู้หนิงเห็นด้วย

เกือบห้าโมงเย็น กู้หนิงและคนอื่นๆ ก็พากันออกจากโรงงาน

ก่อนพวกเธอจะจากไป กู้หนิงไม่ลืมหยิบชุดเครื่องประดับพร้อมกับหยกปี่เซียะซึ่งเป็นของขวัญสำหรับเหวินอวี้หลานและกู้ฉินหยาง พวกเธอยังไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อผลไม้ระหว่างทางไปบ้านของกู้ฉินหยาง

เนื่องจากว่าเลิ่งเชาถิงต้องไปส่งพวกเธอไปที่บ้านของกู้ฉินหยาง กู้ม่านจึงชวนเขากินข้าวด้วยกันเลย

“แม่คะ หนูมีนัดเจอเพื่อนเย็นนี้ คืนนี้หนูไม่กลับมานอนด้วยนะคะ” กู้หนิงพูดกับกู้ม่าน

“เชาถิงไปกับลูกด้วยรึเปล่า?” กู้ม่านถาม

“ค่ะ พวกเราจะไปด้วยกัน เพื่อนของหนูกับเพื่อนของเขาเป็นกลุ่มเดียวกันค่ะ พวกเขาก็มาจากครอบครัวที่มีอิทธิพลเหมือนกัน และมันช่วยเรื่องธุรกิจหนูได้มาก” กู้หนิงโกหกหน้าตาใส

“ก็ดี” กู้ม่านไม่สงสัยในตัวลูกสาวเลย อีกอย่างที่อพาร์ทเม้นท์มีแค่เตียงเดียว กู้หนิงคงได้นอนที่โซฟาถ้าเธอนอนที่อพาร์ทเม้นท์ด้วยกัน

เลิ่งเชาถิงยิ้มอย่างพึงพอใจ

กู้ม่านและกู้ชิงไม่ทันสังเกตเห็น แต่กู้หนิงแอบกรอกตามองบน ทำไมผู้ชายถึงเอาแต่คิดเรื่องบนเตียงนักนะ?

แต่อีกด้านหนึ่งเธอก็เข้าใจว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องสำคัญ แม้จะฟังดูน่าอาย เธอก็ยอมรับตรงๆว่าบางครั้งเธอก็ต้องการเหมือนกัน

กู้ม่านเป็นคนเคาะประตูบ้านกู้ฉินหยาง

กู้ฉินหยางเป็นคนเปิดประตูและเห็นพวกกู้หนิงพร้อมกับของฝากมากมาย “ไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย”

จากนั้นเขาก็เชิญทุกคนเข้าไปในบ้าน ทันทีที่เห็นเลิ่งเชาถิง เขาก็ตะลึงไปชั่วครู่ “นี่คือ?” เขาถามกู้หนิง

“อ้อ เพื่อนหนูเองค่ะ เลิ่งเชาถิงและเป็นสารถีให้พวกเราสองวัน” กู้หนิงตอบ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเลิ่ง” กู้ฉินหยางเอ่ยทักทายเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

เหวินอวี้หลานออกไปซื้อของ เธอจึงไม่อยู่บ้าน ส่วนกู้หยินหยินและกู้ฉิงซือกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่น

เมื่อเห็นพวกกู้หนิงเดินเข้ามาข้างใน สองพี่น้องก็ไม่ได้เชิดหน้าหนีเหมือนที่เคยทำ พวกเขาไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว เข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดีว่าตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว

พ่อกับแม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับกู้เซียวเซียวและความจริงที่ว่ากู้หนิงคือเจ้าของหยกบิวตี้ ร้านเครื่องประดับสุดหรู กู้หยินหยินและกู้ฉิงซือจึงไม่กล้าหัวเราะใส่หน้ากู้หนิงอีกแล้ว

พวกเขายังได้รับซองแดงจากกู้ชิงและกู้ม่านอีกด้วย คิดถึงสิ่งที่พวกเขาเคยทำ พวกเขาก็รู้สึกละอายใจ

เมื่อทุกคนนั่งลง กู้ฉินหยางก็ตำหนิลูกๆ เพราะพวกเขายังไม่ได้ทักทายญาติผู้ใหญ่ “มารยาทของลูกหายไปไหนหมด!”

กู้ฉินหยางได้เตือนลูกๆ ล่วงหน้าแล้ว แต่พวกเขาก็ยังเงียบ เมื่อได้ยินพ่อดุ ทั้งคู่ก็ทักทายกู้ม่านแลกู้ชิงด้วยความอับอาย

“ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไรๆ” กู้ชิงและกู้ม่านไม่ถือสา ถึงอย่างไรพวกเขาก็แค่เด็ก

ตอนที่ 526 รู้สึกมีความสุขที่ได้รับการดูแลจากกู้หนิง

กู้ม่านหยิบกล่องขนาดเท่าหนังสือออกมาสองกล่อง มอบให้กู้หยินหยินและกู้ฉิงซือ “นี่คือของขวัญจากป้าและป้าชิง ลองเปิดดูสิว่าชอบไหม”

ของขวัญคือแท็บเล็ต ดวงตาของกู้หยินหยินและกู้ฉิงซือสว่างวาบเมื่อเห็นโลโก้แบรนด์ พวกเขาไม่กล้ารับของขวัญมาในทันที แต่หันไปมองพ่อเพื่อขออนุญาต พวกเขาต้องได้รับอนุญาตจากพ่อก่อน

“ม่าน พี่ชิง พวกพี่ไม่จำเป็นต้องซื้อของขวัญราคาแพงให้พวกเขาหรอก” กู้ฉินหยางรู้สึกละอาย เพราะแท็บเล็ตพวกนี้แพงมาก

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เด็กๆ ชอบแบรด์นี้กันทั้งนั้น” กู้ม่านพูดอย่างสบายใจ เธอไม่ได้ตั้งใจโอ้อวดความรวย แค่รู้ว่าเด็กๆ จะต้องชอบแน่นอน

กู้ฉินหยางเข้าใจดีว่าพวกเธอมีเจตนาที่ดี

“เอาล่ะ รับของขวัญของพวกลูกเถอะ อย่าลืมขอบคุณป้าๆ ด้วยล่ะ”

กู้หยินหยินและกู้ฉิงซือรับของขวัญมาด้วยความดีใจและไม่ลืมขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะ/ครับ ป้าม่าน ป้าชิง”

“พวกเธอชอบ พวกป้าก็ดีใจ”

หลังจากนั้นกู้ฉินหยางก็รินน้ำให้พวกเขา

ไม่นานเหวินอวี้หลานก็กลับมาพร้อมกับผักและอาหารทะเล

“อวี้หลาน ซื้อมาซะเยอะเชียว!”

“พวกเราจะกินหมดหรือ?” กู้ชิงและกู้ม่านถาม

“โอ้ ไม่ต้องห่วงค่ะ กินได้เท่าที่กินค่ะ” เหวินอวี้หลานเอ่ย

เลยหกโมงเย็นแล้ว กู้ชิงและกู้ม่านช่วยเหวินอวี้หลานทำกับข้าว จะได้เร็วขึ้น

กู้หนิง เลิ่งเชาถิง และกู้ฉินหยางกำลังคุยกันเรื่อยเปื่อยในห้องนั่งเล่น ในขณะที่กู้หยินหยินและกู้ฉิงซือกำลังศึกษาของขวัญของพวกเขา

กู้ฉินหยางถามคำถามเลิ่งเชาถิงบางอย่าง เช่น เขามาจากไหน เขาทำงานที่ไหน เป็นต้น

เลิ่งเชาถิงบอกเขาว่าเขาเป็นทหารในเมืองหลวง ส่วนตำแหน่งของเขาในกองทัพ เลิ่งเชาถิงไม่ได้บอก กู้ฉินหยางก็ไม่ได้ถามเช่นกัน เพราะเขาคิดว่าเลิ่งเชาถิงคงเป็นเพียงนายทหารธรรมดาๆ ถ้าดูจากอายุ

ท่าทีของกู้ฉินหยางที่มีต่อเลิ่งเชาถิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาให้ความเคารพเลิ่งเชาถิงมากขึ้น เพราะคนส่วนใหญ่มักเคารพและชื่นชมทหาร

สักพักคนในห้องนั่งเล่นก็ได้กลิ่นอาหาร ด้วยความรู้สึกที่เฉียบแหลมของกู้หนิง เธอได้กลิ่นของอาหารทะเลและมองไปที่เลิ่งเชาถิงโดยไม่รู้ตัว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

กู้หนิงลุกขึ้นทันทีและเดินเข้าไปในครัว เมื่อเธอเห็นอาหารทะเลทั้งหมดบนเคาน์เตอร์ครัว กู้หนิงก็ตะลึง

จริงอยู่ที่เธอชอบกินอาหารทะเล แต่เลิ่งเชาถิงดันแพ้อาหารทะเลนี่สิ!

“เรามีอาหารอย่างอื่นนอกจากอาหารทะเลไหมคะ? เชาถิงแพ้อาหารทะเลค่ะ” กู้หนิงถาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนในครัวก็หยุดสิ่งที่พวกเขาทำอยู่ครู่หนึ่ง เหวินอวี้หลานไม่รู้ว่าเลิ่งเชาถิงแพ้อาหารทะเล โชคดีที่เธอซื้อผักและเนื้อสัตว์อื่นๆ มาด้วย “ไม่ต้องกังวลนะจ๊ะ พวกเรามีอาหารอย่างอื่นอีก”

ได้ยินเช่นนั้นกู้หนิงก็พลันสบายใจ

เมื่อเห็นกู้หนิงกลับมา เลิ่งเชาถิงก็รู้สึกมีความสุขที่กู้หนิงเอาใจใส่เขา

เธอเห็นรอยยิ้มของเลิ่งเชาถิงและหัวใจของเธอก็กระตุก

เป็นเพราะว่าเลิ่งเชาถิงมีเสน่ห์เกินไปหรือเป็นเพราะว่าเธอไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของเขาได้? แค่รอยยิ้มเดียวก็ทำให้เธอถึงกับไปไม่เป็น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแฟนสาว เลิ่งเชาถิงรู้สึกพึงพอใจ เขาชอบเวลาที่เห็นเธอหน้าแดง

กู้หนิงไม่กล้ามองหน้าเลิ่งเชาถิง เธอกลัวว่าเธอจะหลุดมีพิรุธให้ทุกคนจับได้

ประมาณทุ่มครึ่ง อาหารเย็นก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย

กู้ฉินหยางอยากจะดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กับเลิ่งเชาถิงสักหน่อย แต่เลิ่งเชาถิงต้องขับรถ ดังนั้นกู้ฉินหยางจึงล้มเลิกไป

ระหว่างรับประทานอาหาร กู้ชิงและกู้ม่านก็คอยคีบนั่นนี่ใส่ชามของเลิ่งเชาถิง

กู้หนิงรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นว่าแม่และป้าของเธอเอาใจใส่เลิ่งเชาถิง แต่ไม่สนใจเธอ

กู้ฉินหยางและเหวินอวี้หลานไม่เข้าใจว่าทำไมกู้ชิงและกู้ม่านถึงคอยคีบอาหารให้เลิ่งเชาถิงซะเยอะแยะ

เหวินอวี้หลานคงคิดว่าเลิ่งเชาถิงเป็นแฟนของกู้หนิงแล้ว กู้ชิงและกู้ม่านไม่ได้บอกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน

ในสายตาของเหวินอวี้หลาน เลิ่งเชาถิงและกู้หนิงเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก กู้หนิงเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ และเป็นที่เข้าใจได้ว่าเธอต้องเข้าสังคมเพื่อหาเพื่อนในวงการธุรกิจ

กินข้าวเสร็จก็เป็นเวลากว่าสองทุ่มครึ่ง พวกเขาย้ายไปนั่งเล่นกันในห้องนั่งเล่น

ในขณะนั้นก็หนิงก็เอาของขวัญเธอออกมาให้กู้ฉินหยางและเหวินอวี้หลาน “ลุงคะ ป้าคะ นี่เป็นของขวัญจากหนูค่ะ ได้โปรดรับไว้ด้วยค่ะ”

“หืม? ทำไมถึงเตรียมของขวัญให้พวกลุงล่ะ? เธอเป็นหลาน พวกเราต่างหากที่ต้องให้ของขวัญเธอ”

“จริงจ๊ะ”

ทั้งกู้ฉินหยางและเหวินอวี้หลานประหลาดใจ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูเองก็เตรียมของขวัญให้ป้าชิงและลุงซู่เหมือนกัน รับไปเถอะค่ะ” กู้หนิงรีบยัดของขวัญในมือพวกเขา

“เอ่อ....” พวกเขาลังเล

“รับไปเถอะ หนิงหนิงใจดี พวกเราก็ได้รับของขวัญเหมือนกัน” กู้ชิงเอ่ย

“ใช่ รับไว้เถอะ” กู้ม่านพูดเสริม

“หนิงหนิง ขอบใจหลานมากนะ”

เมื่อกู้ฉินหยางและเหวินอวี้หลานรับของขวัญจากกู้หนิง พวกเขาก็เปิดกล่องดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

“นี่มัน....” กู้ฉินหยางตะลึงทันทีที่เห็นหยกปี่เซียะขนาดเท่ากำปั้นในกล่องของขวัญ

เขารู้ว่ากู้หนิงทำธุรกิจเกี่ยวกับหยก ดังนั้นปี่เซียะนี้ต้องเป็นของจริง แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องหยกมากนัก และจำชนิดของหยกไม่ได้ แต่เขาได้ยินมาว่าปี่เซียะมีราคาแพงมาก และอันนี้อาจมีมูลค่าเป็นล้าน

ก็คิดอยู่หรอกว่าของขวัญจากกู้หนิงคงไม่ใช่ราคาถูกๆ แต่ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้

เหวินอวี้หลานเปิดกล่องของขวัญของเธอ และใบหน้าของเธอก็สว่างขึ้นทันทีเมื่อเห็นชุดเครื่องประดับหยกอยู่ข้างใน