ตอนที่ 511 - 512: อยู่ให้ห่าง, ในที่สุดก็ได้พบกัน

ตอนที่ 511 อยู่ให้ห่าง

กู้หนิงไม่ได้ขยับส่วนอื่นๆ ของรถ แต่หยิบผลึกพลังออกมาแล้วใส่เข้าไปในปากของถางหยุนฟ่าน ในเวลาเดียวกัน เธอจับมือเขาเพื่อถ่ายทอดพลังของเธอเข้าไปในร่างกายของเขา ที่จริงแล้วหากกู้หนิงสามารถถ่ายทอดพลังของเธอเข้าไปในร่างกายของถางหยุนฟ่านได้ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขากินผลึกพลัง อย่างไรก็ตาม มีผู้คนมากมายอยู่รอบๆ หากพวกเขาสังเกตเห็นว่าถางหยุนฟ่านฟื้นขึ้นมาในไม่ช้าหลังจากที่กู้หนิงจับมือเขาไว้ครู่หนึ่ง มันจะทำให้เกิดเสียงซุบซิบและปัญหาที่ไม่จำเป็น

บางคนเห็นกู้หนิงใส่บางอย่างเข้าไปในปากของผู้บาดเจ็บ และพวกเขากังวลว่ามันจะเป็นอันตรายต่อผู้บาดเจ็บ แต่ไม่มีใครพูดอะไร

ฉวนหมิงข่ายยังไม่ได้วางสายกับถางหยุนฟ่าน ดังนั้นเมื่อเขาได้ยินเสียงกู้หนิงที่เปิดประตูรถ เขาก็ขึ้นเสียงและถามว่า "นี่ มีใครได้ยินฉันไหม?"

กู้หนิงได้ยินและสังเกตเห็นโทรศัพท์วางอยู่ที่ปลายเบาะหลัง เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างสัมผัสหน้าจอ และเห็นชื่อของฉวนหมิงข่าย

“คุณฉวน ฉันกู้หนิงค่ะ ลุงถางประสบอุบัติเหตุรถชนและตอนนี้ฉันกำลังช่วยเขาอยู่ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงแต่เขาจะไม่เป็นอะไร ฉันจะโทรกลับทีหลังนะคะ” กู้หนิงหยิบโทรศัพท์มารับ

"ครับ!" เมื่อได้ยินเสียงของกู้หนิง ฉวนหมิงข่ายก็โล่งใจ เขาเชื่อว่าถางหยุนฟ่านจะไม่เป็นไรตราบใดที่กู้หนิงอยู่เคียงข้างเขา แน่นอนว่าเขายังคงกังวลเกี่ยวกับอาการของถางหยุนฟ่าน

“ผมจะไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้และจะถึงเมือง F ตอนหกโมงครึ่ง” ฉวนหมิงข่ายบอกกู้หนิง

“ดีค่ะ อย่าบอกคุณปู่และคนอื่นๆในบ้านนะคะ ฉันไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง” กู้หนิงพูด ฉวนหมิงข่ายเห็นด้วย จากนั้นทั้งคู่ก็วางสาย

ภายในสองนาทีรถพยาบาลและตำรวจก็มาถึง หัวหน้าทีมโรงพยาบาลคืออ้ายกวงหมิง พ่อของอ้ายเฉียน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางในเมือง F และอีกคนที่มาพร้อมตำรวจคือหยวนจื่อซ่ง

เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังยุ่งกับที่เกิดเหตุ พวกเขาล้วนไม่พอใจ

“นี่ เธอกำลังทำอะไรน่ะ? รู้ไหมว่ากำลังทำให้ที่เกิดเหตุเกิดความเสียหาย?” ตำรวจตะโกนใส่กู้หนิงและกำลังจะดึงเธอออกมา ก่อนที่เขาจะแตะตัวกู้หนิง เธอก็เปิดปากพูดขึ้นว่า “ออกไปให้พ้น!”

เสียงของเธอดูเย็นชาและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ตำรวจผู้นั้นชะงักค้าง ยืนนิ่งอยู่กับที่

ได้ยินเสียงของเธอ หยวนจื่อซ่งก็จำได้ว่าเป็นเสียงของกู้หนิง เขาจึงเดินมาห้ามตำรวจ “ถอยออกมาจากเธอ ตอนนี้พวกเราช่วยคนขับรถก่อน”

คนที่เหลือไปช่วยย้านคนขับออกจากรถ ตำรวจยังคงไม่พอใจเล็กน้อย แต่เขาต้องปฏิบัติตามคำสั่งของหยวนจื่อซ่ง

เมื่อได้ยินเสียงของหยวนจื่อซ่ง กู้หนิงก็รู้ว่าเขามาที่นี่ด้วย แต่เธอยังคงโฟกัสกับการช่วยชีวิตถางหยุนฟ่าน

หยวนจื่อซ่งรู้ว่ากู้หนิงกำลังช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าไปขัดจังหวะเธอ

“คุณหยวน...” อ้ายกวงหมิงมองหยวนจื่อซ่งด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหยวนจื่อซ่งอนุญาตให้เด็กสาวคนหนึ่งขยับและแตะตัวผู้บาดเจ็บ มันอันตรายมาก

“เธอคือกู้หนิง” หยวนจื่อซ่งพูดออกมา

ได้ยินเช่นนั้น อ้ายกวงหมิงก็ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้คือกู้หนิง และเขาคงไม่คุ้นชื่อนี้หากเขาไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูตระกูลซู เขาได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในงานวันนั้น และกู้หนิงก็ได้ทิ้งความประทับใจแก่เขา

เขาเป็นหมอชื่อดัง แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในยาวิเศษของกู้หนิง เขาก็อยากรู้ว่ามันคืออะไร เขาอยากติดต่อกู้หนิงเพื่อศึกษายาวิเศษของเธอ แต่ไม่รู้จะติดต่ออย่างไร เขาถามหลานอูบินแต่หลานอูบินไม่ยอมให้เบอร์กู้หนิงโดยที่เธอไม่อนุญาตให้เขาได้

ในเมื่อเขาพบกับเธอตัวเป็นๆในตอนนี้ เขาก็อยากรู้ว่าเธอจะสามารถช่วยผู้บาดเจ็บได้หรือไม่

อ้ายกวงหมิงไม่รู้ว่าอ้ายเฉียนและกู้หนิงเป็นเพื่อนกัน และเขาก็ไม่รู้ความสัมพันธ์ของน้องชายคนเล็ก อ้ายกวงเหยากับกู้หนิง หากเขารู้ เขาคงสามารถติดต่อกู้หนิงได้ตั้งนานแล้ว

หากอ้ายกวงหมิงรู้เรื่องนี้ทีหลัง เขาคงรู้สึกอารมณ์เสียมาก เพราะหากเขารู้เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะไม่หงุดหงิดใจในช่วงที่ผ่านมา

ด้วยการคุ้มครองของหยวนจื่อซ่ง ไม่มีใครกล้าขัดขวางกู้หนิง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ากู้หนิงจะถ่ายทอดพลังเข้าไปในร่างของถางหยุนฟ่านมากแค่ไหน เขาก็ยังสลบอยู่ แม้ว่าเลือดจะหยุดไหลแล้วและบาดแผลของเขาก็หายดีบ้างแล้ว

กู้หนิงขมวดคิ้ว ทำไมกัน?

โดยไม่ทราบสาเหตุ กู้หนิงยังคงถ่ายทอดพลังของเธอเข้าไปในร่างกายของถางหยุนฟ่านอย่างต่อเนื่อง พยายามปลุกเขาให้ตื่น อย่างไรก็ตาม เธอสูญเสียพลังไปเป็นจำนวนมากและใบหน้าของเธอก็ซีดขาว ขณะที่ถางหยุนฟ่านยังคงหมดสติ กู้หนิงต้องดึงมือของเธอกลับและพยายามขยับร่างของถางหยุนฟ่านออกจากรถ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หยวนจื่อซ่งก็เดินเข้ามาหาและเอ่ยว่า “หนูกู้ ให้ตำรวจจัดการเถอะ”

หยวนจื่อซ่งไม่คิดว่ากู้หนิงซึ่งเป็นแค่เด็กสาวจะสามารถเคลื่อนย้ายชายที่โตแล้วออกจากรถที่ถูกชนจนยับได้

“ขอบคุณค่ะ แต่หนูทำเองได้” กู้หนิงเอ่ย แม้ว่าเธอจะใช้พลังของเธอไปมาก แต่เธอก็ยังแข็งแรงพอที่จะย้ายถางหยุนฟ่านออกจากรถ

หยวนจื่อซ่งอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถางหยุนฟ่านถูกกู้หนิงพาออกมาจากรถแล้ว ซึ่งทำให้เขาตกใจ ทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็ประหลาดใจกับความแข็งแรงของกู้หนิง

กู้หนิงไม่ลืมหยิบโทรศัพท์มือถือขอถางหยุนฟ่านออกจากรถด้วย “หนูกู้ ผู้บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?” หยวนจื่อซ่งถาม

“บาดแผลส่วนใหญ่หายแล้วค่ะ แต่เขายังคงสลบอยู่ ส่งเขาไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ!” กู้หนิงพูดกับหยวนจื่อซ่งและฉวนหมิงข่าย

ได้ยินว่าถางหยุนฟ่านปลอดภัย ฉวนหมิงข่ายก็โล่งใจ

“เร็วเข้า เคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บไปที่รถพยาบาลเดี๋ยวนี้!” หยวนจื่อซ่งออกคำสั่ง

กู้หนิงพูดอะไรบางอย่างสั้นๆ กับฉวนหมิงข่ายก่อนจะกดตัดสาย

เมื่อเห็นกู้หนิงหน้าซีด หยวนจื่อซ่งก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หนูกู้ เป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าซีดๆนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่เพลียดนิดหน่อย” กู้หนิงยิ้ม

ได้ยินเช่นนั้น หยวนจื่อซ่งก็สบายใจ

“คุณกู้ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลาง” อ้ายกวงหมิงทักทายกู้หนิง

กู้หนิงยิ้มและตอบกลับว่า “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ผู้อำนวยการอ้าย! หนูได้ยินมาว่าคุณคือพ่อของอ้ายเฉียน”

ตอนที่ 512 ในที่สุดก็ได้พบกัน

“เธอรู้จักอ้ายเฉียนด้วยหรือ?” อ้ายกวงเหยาทำหน้าประหลาดใจ

“ค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ” กู้หนิงยิ้ม

อันกวงหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ มันเป็นข่าวที่น่าตกใจสำหรับเขาจริงๆ

“ลุงหยวนคะ หนูเกรงว่าตอนนี้หนูน่าจะขับรถไม่ไหว ลุงช่วยหาคนขับรถไปส่งหนูที่โรงพยาบาลทีได้ไหมคะ?”

เธอเป็นห่วงถางหยุนฟ่าน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจตามเขาไปที่โรงพยาบาลด้วย

“เดี๋ยวลุงไปส่งเอง” หยวนจื่อซ่งเอ่ย

อ้ายกวงเหยาอยากจะถามกู้หนิงเกี่ยวกับยาวิเศษเหลือเกิน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

อ้ายกวงหมิงมากับรถพยาบาล ดังนั้นเขาจึงกลับไปพร้อมกับรถพยาบาล

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาล อ้ายกวงหมิงได้เตรียมห้องผู้ป่วยวีไอพีไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แม้ว่าจะไม่รู้ว่าผู้บาดเจ็บเป็นใคร รู้แต่ว่าต้องเป็นคนสำคัญแน่ เพราะหยวนจื่อซ่งเป็นคนติดต่อเขามาโดยตรง

“คุนกู้ เธอรู้จักเขาหรือ?” เมื่อเห็นว่ากู้หนิงเอาแต่ประกบผู้บาดเจ็บตลอด อ้ายกวงหมิงจึงเกิดความสงสัย

“ค่ะ” กู้หนิงตอบแต่ไม่ได้ให้รายละเอียดใดๆ อ้ายกวงหมิงจึงหยุดถาม

หลังจากที่พวกเขามาถึงโรงพยาบาล หมอและพยาบาลก็เตรียมพร้อมแล้ว

“หนูกู้ กลับบ้านไปพักเถอะ วันนี้หนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” หยวนจื่อซ่งเอ่ย

“ขอบคุณค่ะ แต่หนูจะอยู่ที่นี่”

หยวนจื่อซ่งแปลกใจ “หนูรู้จักเขาหรือ?”  ถ้าไม่ใช่ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

“ค่ะ” กู้หนิงตอบ

แม้ว่าหยวนจื่อซ่งจะสงสัย เขาก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เขายังไม่รู้เลยว่าผู้บาดเจ็บเป็นใคร แต่เขามั่นใจว่าต้องเป็นหนึ่งในผู้จัดการอาวุโสของถางหวงกรุ๊ป

แต่ใครเล่าจะคิดว่ากู้หนิงรู้จักกับผู้จัดการอาวุโสของถางหวงกรุ๊ป ยิ่งเขารู้จักเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีเรื่องน่าประหลาดใจมากขึ้น

ผลการตรวจออกมาแล้ว หมอบอกว่าถางหยุนฟ่านปลอดภัยดี และจะตื่นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมง

ในทางกลับกัน กู้หนิงไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าตอนนี้มีพลังเวทย์มนตร์มากมายในร่างกายของถางหยุนฟ่าน และเขาควรจะตื่นขึ้นทันที แต่เขายังคงหมดสติ กู้หนิงเริ่มสับสน แต่สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือรอจนกว่าถางหยุนฟ่านจะตื่น

เมื่อได้ยินว่าผู้บาดเจ็บปลอดภัย หยวนจื่อซ่งก็โล่งอก หลังจากนั้นหยวนจื่อซ่งก็โทรหาฉวนหมิงข่ายเพื่อแจ้งข่าว

ตอนที่หยวนจื่อซ่งโทรมา ฉวนหมิงข่ายกำลังอยู่บนเครื่องบิน โทรศัพท์ของเขาปิดอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับสายหยวนจื่อซ่ง

ผู้ป่วยต้องการพักผ่อน ดังนั้นอ้ายกวงหมิงจึงออกไปพร้อมกับแพทย์คนอื่นๆ โดยปล่อยให้กู้หนิงและหยวนจื่อซ่งอยู่ในห้องผู้ป่วย

กู้หนิงไม่ต้องการกลับไปตอนนี้ เธอจึงขอให้หยวนจื่อซ่งส่งรถของอาจารย์ใหญ่กลับไปที่โรงเรียนของเธอ

หยวนจื่อซ่งพยักหน้าและบอกเลขาให้นำรถไปส่งที่โรงเรียน

หยวนจื่อซ่งมีประชุมต่อ เขาจึงจากไปและบอกกู้หนิงว่าเขาอาจมาใหม่อีกทีตอนเย็น

หลังจากที่หยวนจื่อซ่งกลับไปแล้ว กู้หนิงก็หันมามองถางหยุนฟ่านและคิดอะไรชั่วครู่ จากนั้นตัดสินใจโทรหากู้ม่าน

เมื่อกู้ม่านรับสายของกู้หนิง เธออยู่บนรถแท็กซี่กับกู้ชิงและหวางซูเฟิน พวกเธอกำลังเดินทางไปหาอพาร์ตเมนต์ใหม่ให้หวางซูเฟิน

“หนิงหนิง ลูกควรอยู่ในห้องเรียนไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงโทรหาแม่ได้ล่ะ?” กู้ม่านถาม

“แม่คะ เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และตอนนี้ยังไม่ได้สติ พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลกลางค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“อะไรนะ?” กู้ม่านตกใจ ในความทรงจำของเธอ ชายคนนั้นเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในที่สุดพวกเขาก็ได้พบกันหลังจากผ่านไป 18 ปี แต่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกครั้ง เขาจะทิ้งเธอไปอีกครั้งใช่ไหม? ไม่ เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

เมื่อเห็นว่ากู้ม่านตกใจกลัว ทั้งกู้ชิงและหวางซูเฟินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?” กู้ชิงถาม

“แม่จะไปเดี๋ยวนี้” เธอไม่มีเวลาอธิบายให้กู้ชิงฟัง เธอบอกคนขับแท็กซี่ให้ไปที่โรงพยาบาลกลาง “รบกวนไปที่โรงพยาบาลกลางค่ะ เดี๋ยวนี้!”

“ครับ”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” กู้ชิงเริ่มหวั่นวิตก

กู้ม่านพยายามระงับสติอารมณ์ของตัวเอง แต่เสียงของเธอยังสั่น “คุณถาง เขาประสบอุบัติเหตุรถชน และตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล”

“อะไรนะ?” กู้ชิงเองก็ตกใจ

แม้ว่าเธอจะได้พบกับถางหยุนฟ่านเพียงครั้งเดียว แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนดีและน่าเชื่อถือ และเธอก็เห็นอกเห็นใจเขาหลังจากได้ยินว่าเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ อย่างไรก็ตามกู้ชิงไม่เข้าใจว่าทำไมกู้ม่านถึงกลัวและกังวลมากขนาดนั้น

เมื่ออาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมัธยมอันดับสามได้รับโทรศัพท์จากเลขาของหยวนจื่อซ่ง เขาก็รีบเดินออกไป เมื่อเห็นว่ารถของเขาจอดอยู่ที่ลานจอดรถ เขาก็แปลกใจและสงสัยว่าทำไมกู้หนิงไม่บอกเขาว่าเธอกลับมาแล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาพบว่าเป็นเลขาของหยวนจื่อซ่งที่เป็นคนขับรถกลับมาให้ เขาก็ตกใจ แต่ไม่นานก็คิดออก

กู้หนิงกับซูอันย่าเป็นเพื่อนสนิทกัน และหยวนจื่อซ่งก็เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของพ่อซูอันย่า เป็นที่เข้าใจได้ว่าหยวนจื่อซ่งสั่งเลาขาให้เอารถกลับมาคืน

สิบกว่านาทีต่อมา กู้ม่านก็มาถึงโรงพยาบาล

เมื่อกู้ม่านเข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอรู้สึกใจสลายเมื่อเห็นชายที่นอนอยู่บนเตียง และเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เป็นเวลา 18 ปีแล้ว แต่เขาก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิมแม้ว่าเขาจะแก่ขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา