ตอนที่ 509 - 510: ถางหยุนฟ่านประสบอุบัติเหตุ I, II

ตอนที่ 509 ถางหยุนฟ่านประสบอุบัติเหตุ I

 

พวกเขาไม่รู้จริงๆว่า กู้หนิง ฉู่เพ่ยหาน ฮ่าวหรัน และจางเทียนปิงไปทำอะไรกันแน่ที่เมือง D

 

“ใช่! บอส ทำไมเธอถึงกลับมาคนเดียวล่ะ? แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?” มู่เค่อถาม

 

“พวกเขากำลังถ่ายหนังอยู่ตอนนี้ จะไม่กลับว่าจนกว่าจะถึงอาทิตย์หน้า” กู้หนิงตอบ

 

“อะไรนะ? ถ่ายหนัง?”

 

“ฉู่เพ่ยหานรักการแสดง ฉันพอเข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงไปถ่ายหนัง แต่ฮ่าวหรันกับจางเทียนปิงไปทำอะไรที่นั่น?” มู่เค่อไม่เข้าใจ

 

“ใช่ๆ ทำไมเธอถึงไม่โทรหาฉันล่ะ? น่าสนุกออก! ถึงฉันจะแสดงไม่เก่ง แต่คิดว่าน่าจะเป็นนักแสดงสมทบได้นะ” ฉินซีหุนเอ่ย

 

“มันค่อนข้างกะทันหันน่ะ พวกเขาไปเพื่อช่วยฉัน และฉันก็รู้สึกไม่ดีเพราะการถ่ายหนังใช้เวลามาก ฉันไม่อยากให้พวกนายต้องเสียเวลาไปด้วย” กู้หนิงเอ่ย

 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทำไมเธอถึงโทรหาแต่พวกนั้น แทนที่จะเป็นพวกเรา?” ฉินซีหุนถามอีกครั้ง เขารู้สึกว่าถูกละเลย

 

กู้หนิงหัวเราะนิดนึง “นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าอยากจะตั้งใจเรียน? ถ้าฉันโทรหานาย นายก็โฟกัสกับการเรียนไม่ได้น่ะสิ”

 

ฉินซีหุนนิ่งไปชั่วขณะ และไม่รู้ว่าจะเถียงอย่างไร แม้ว่าเขาจะไม่แคร์ที่จะต้องขาดเรียนไปหนึ่งหรือสองอาทิตย์ แต่เขาได้ประกาศว่าเขาจะตั้งใจเรียน ดังนั้นการที่กู้หนิงไม่โทรหาเขาก็สมเหตุสมผล

 

ทันใดนั้นทุกคนก็ล้อเลียนฉินซีหุน

 

“บอส ถ้าเธอต้องการพวกเราก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ขาดเรียนไปอาทิตย์สองอาทิตย์ พวกเราไม่เป็นไรหรอก” มู่เค่อเอ่ย

 

“เอาล่ะ คาบแรกกำลังจะเริ่มแล้ว กลับไปที่ห้องเรียนกันเถอะ” กู้หนิงเอ่ย

 

เมื่อคืนหวางซูเฟินหลับสบายตลอดคืน เธอคิดว่าเธอคงจะนอนไม่หลับ แต่ใครจะคิดว่าเธออย่างรวดเร็วหลับราวกับเด็กน้อย ดังนั้นเมื่อตอนที่หวางซูเฟินตื่นขึ้นมาในต้องเช้า หน้าตาของเธอก็ผ่องใส

 

แน่นอนว่ามันเป็นเพราะพลังของกู้หนิง อย่างไรก็ตามหวางซูเฟินก็ยังรู้สึกแย่

 

ตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องพักแขก กู้ม่านก็ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกอายอยู่นิดหน่อย

 

ระหว่างรับประทานอาหารเช้า กู้ม่านบอกหวางซูเฟินให้ลาออกจากงานในโรงงาน เพื่อที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของหวางซูเฟิน กู้ม่านจึงบอกว่าเธอเป็นคนสมาธิสั้นและต้องการความช่วยเหลือ

 

หวางซูเฟินเข้าใจว่ากู้ม่านกำลังช่วยเธอ เธออยากจะปฏิเสธ แต่กู้ม่านยังยืนยันคำเดิม ท้ายที่สุดเธอจึงยอมตกลง

 

ราวๆ เก้าโมงเช้า กู้ม่านพร้อมกู้ชิงไปเป็นเพื่อนหวางซูเฟินที่สำนักกิจการพลเรือน

 

เพราะกู้ม่าน กู้ชิงจึงพลอยคุ้นเคยกับหวางซูเฟินไปด้วย และเธอก็รู้สึกเห็นใจหวางซูเฟิน เธอเชื่อว่าการที่หวางซูเฟินออกมาจากผู้ชายคนนั้นได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งเป็นผลดีต่อตัวเองมากเท่านั้น

 

กู้ม่านบอกกู้ชิงว่าหวางซูเฟินจะมาทำงานที่ซาลอนด้วย กู้ชิงเห็นดีเห็นงามด้วย พวกเธอไม่มีใครขับรถยนต์ได้ ดังนั้นจึงพากันนั่งแท็กซี่

 

ไม่นานพวกเขาก็เสร็จสิ้นขั้นตอนการหย่าร้าง แต่หวางซูเฟินไม่มีอะไรเหลือเลย เพราะทั้งคู่ไม่ได้ร่ำรวยและชื่อของเธอก็ไม่อยู่ในใบอนุญาตด้วย หยางต้าจื่อก็ใจร้ายเกินไปที่จะไม่ให้เงินเธอ หวางซูเฟิงมีเงินติดตัวไม่กี่พันหยวนซึ่งเป็นเงินเดือนที่เธอเพิ่งได้รับจากโรงงาน

 

หลังจากนั้นกู้ชิงและกู้ม่านก็พาหวางซูเฟินไปลาออกจากงาน เมื่อพวกเธอมาถึงโรงงานก็บังเอิญเจอกับซูซินหลานที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงงาน

 

เมื่อเห็นกู้ม่าน ซูซินหลานก็นิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ “โอ้ กู้ม่านใช่ไหมเนี่ย? อะไรกัน หางานที่อื่นไม่ได้เลยจะกลับมาทำงานที่นี่อีกสินะ? ฉันบอกอะไรให้นะ ไม่มีทางหรอก!” ซูซินหลานเป็นคนเย่อหยิ่งมาแต่ไหนแต่ไรและมักจะมีตรรกะแปลกประหลาด

 

“ใครบอกเธอว่าฉันจะกลับทำงานที่นี่อีก?” กู้ม่านกรอกตาไปมา “ฉันมาที่นี่เป็นเพื่อนหวางซูเฟิน เธอกำลังจะลาออก”

 

“อะไรนะ? ลาออก?” ได้ยินเช่นนั้น ซูซินหลานก็ทำหน้าประหลาดใจ กระนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกละอายต่อสิ่งที่พูดไป เธอเย่อหยิ่งและขาดความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

 

“เธอหางานได้ดีกว่านี้งั้นเหรอ?” ซูซินหลานเอ่ยถาม

 

“แน่นอน” กู้ม่านตอบ จากนั้นก็เดินผ่านซูซินหลานเข้าไปในโรงงานพร้อมกับหวางซูเฟินและกู้ชิง

 

“นี่เธอ!” ซูซินหลานไม่พอใจที่ถูกเมิน แต่ก็เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่กับที่

 

ไม่กี่นาที่ต่อมา หวางซูเฟินก็ลาออกเรียบร้อย พวกเธอไปที่ซาลอนด้วยกัน แม้ว่าร้านจะยังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงและซ่อมแซม กู้ม่านกับกู้ชิงยังต้องแวะไปดูทุกวัน

 

หลังจากตรวจสอบความคืบหน้าการปรับปรุงร้าน พวกเธอค่อยช่วยหวางซูเฟินหาอพาร์ตเมนต์ใหม่

 

หวางซูเฟินไม่อยากรบกวนกู้ม่านและกู้ชิงอีก ดังนั้นเธอจึงต้อวรีบหาอพาร์ตเมนต์ใหม่

 

ระหว่างทางไปซาลอน กู้ม่านพลันรู้สึกกังวล แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม

 

ในระหว่างนี้ กู้หนิงก็มีลางสังหรณ์ เธอเห็นรถสีดำกำลังขับออกจากสนามบิน แต่จู่ๆ ก็มีรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเกิดเสียการควบคุมและทำให้รถชนกัน กู้หนิงจำได้ว่าชายที่นั่งเบาะหลังคือถางหยุนฟ่านที่มีเลือดออกเยอะมาก

 

เมื่อเห็นฉากนั้น กู้หนิงก็ตกใจกลัวและหน้าของเธอซีดเผือดทันใด เธอลุกขึ้นพรวดพร้อมกับอุทานเสียงดัง สร้างความตกตะลึงแก่เพื่อนร่วมห้อง

 

“ขอโทษค่ะ พอดีว่าหนูมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ” พูดจบ กู้หนิงก็ไม่รอช้า คว้ากระเป๋าเป้แล้ววิ่งออกไปอย่างไว

 

“เอ่อ อาจารย์คะ หนูขออนุญาตตามเพื่อนไปด้วยนะคะ” หยูหมิงซีลุกขึ้นและวิ่งออกไปข้างนอกทันที กู้หนิงยังคงสงบเยือกเย็นแต่เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เธอสูญเสียการควบคุมตัวเอง ต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นแน่นอน

 

อาจารย์ไม่ได้ตำหนิกู้หนิงสำหรับพฤติกรรมหยาบคายของเธอ เพราะดูจากสีหน้าเธอแล้ว น่าจะมีเรื่องสำคัญจริงๆ ส่วนหยูหมิงซีเป็นเพื่อนสนิทของกู้หนิง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ห้ามเธอเช่นกัน

 

ตอนที่ 510 ถางหยุนฟ่านประสบอุบัติเหตุ II

 

เพื่อนร่วมห้องหลายคนยกเว้นจ้าวเฟยเฟยและเพื่อนของเธอต่างก็กังวลเกี่ยวกับกู้หนิง จ้าวเฟยเฟยและเพื่อนกลับยินดีกับความโชคร้ายของกู้หนิง

 

กู้หนิงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาถางหยุนฟ่าน เธอต้องการบอกเขาให้หลบเลี่ยงรถบรรทุกขนาดใหญ่ แต่เธอโทรหาเขาไม่ติด

 

กู้หนิงตระหนักว่าเธอไม่สามารถหยุดอุบัติเหตุทางรถยนต์ในขณะนี้ได้ ดังนั้นทั้งหมดที่เธอทำได้คือไปยังที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตราบใดที่ถางหยุนฟานยังมีชีวิตอยู่ เธอก็มั่นใจว่าสามารถช่วยเขาได้

 

เมื่อกู้หนิงเดินข้ามสนาม อาจารย์ใหญ่กำลังลงจากรถของเขา กู้หนิงเดินไปหาเขาและพูดว่า “ขอโทษค่ะ หนูขอใช้รถของอาจารย์ใหญ่ได้ไหมคะ หนูมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการค่ะ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนกู้หนิงจะไม่ทำอย่างนี้เพราะอาจารย์ใหญ่ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะให้เธอยืมรถ อย่างไรก็ตามทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว แม้ว่าจะเป็นคำขออย่างกะทันหัน แต่กู้หนิงก็ยังทำเพราะนี่เป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุดที่เธอจะไปยังที่เกิดเหตุได้

 

ในตอนแรกอาจารย์ใหญ่ไม่พอใจตอนที่กู้หนิงเข้ามาหาเขาและเอ่ยปากขอยืมรถ แต่เมื่อเขาจำกู้หนิงได้และเห็นว่าเธอดูกังวลมาก เขาก็ยินดีให้เธอยืมรถโดยไม่ลังเล

 

หลังจากที่กู้หนิงรับกุญแจมา เธอก็ขึ้นไปนั่งในรถและขับออกไปด้วยความเร็ว อาจารย์ใหญ่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

 

หยูหมิงซีที่ตามกู้หนิงออกมา แต่เธอตามไม่ทัน ได้แต่มองรถที่กู้หนิงขับออกไปด้วยความเร็วสูง เธอทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่กลับห้องเรียน เธอไม่กล้าโทรหากู้หนิงเพราะกู้หนิงขับรถอยู่ เธอได้แต่หวังว่ากู้หนิงจะไม่เป็นอะไร

 

โชคดีที่รถติดไม่มาก และกู้หนิงก็มีทักษะการขับรถดีเยี่ยม เธอจึงสามารถหลบหลีและแซงรถคันอื่นๆได้แม้จะขับมาด้วยความเร็วสูง

 

ระหว่างทางไปสนามบิน กู้หนิงก็พยายามโทรหาถางหยุนฟ่านและหวังว่าเขาจะรับสาย แต่สายก็ยังไม่ว่าง ตอนนี้กู้หนิงรู้สึกอยากร้องไห้ เธอไม่ได้คุ้นเคยกับเขาก็จริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อลูกกัน อีกอย่างถางหยุนฟ่านก็ปฏิบัติต่อเธอดีมากและเธอก็มีความสุขที่มีเขาเป็นพ่อ สิ่งสุดท้ายที่เธออยากเห็นคือร่างอันไร้วิญญาณของเขา

 

ได้โปรด ได้โปรด อย่าเพิ่งจากพวกเราไปตอนนี้  แม่ยังต้องการคุณและฉันก็ด้วย คุณเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้วและเราก็ไม่อยากเสียคุณไปแบบนี้!

 

ในเมือง B ฉวนหมิงข่ายกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะในห้องทำงานของถางหยุนฟ่าน เขากำลังคุยกับถางหยุนฟ่านทางโทรศัพท์เกี่ยวกับธุรกิจ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังจากโทรศัพท์ และเสียงของถางหยุนฟ่านก็หายไปในทันใด

 

หัวใจของฉวนหมิงข่ายบีบรัดแน่น เขารู้สึกไม่ดี “บอสครับ? ได้ยินผมไหมครับ?”

 

เขาพยายามเรียกถางหยุนฟ่านหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ และรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งออกมาแล้วโทรออกทันที

 

“เหว่ยหลุน บอสอาจประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ นายอยู่บริษัท ส่วนฉันจะรีบไปหาบอส” ฉวนหมิงข่ายเอ่ยเสียงเครียด

 

เหยียนเหว่ยหลุนเป็นเลขาอีกคนของถางหยุนฟ่าน ทั้งฉวยหมิงข่ายและเขาเป็นผู้ช่วยใกล้ชิดของถางหยุนฟ่าน แต่เขายังไม่รู้ถางหยุนฟ่านและกู้หนิงเป็นพ่อลูกกัน

 

“อะไรนะ?” เหยียนเหว่ยหลุนตื่นตระหนก “ได้ๆ ฉันจะดูบริษัทเอง”

 

ฉวนหมิงข่ายโทรหาเพื่อนของเขาที่สนามบินและจองตั๋วเครื่องบินที่เร็วที่สุดไปยังเมือง F หลังจากนั้นเขาก็โทรหาหยวนจื่อซ่ง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคเทศบาลในเมือง F และบอกให้เขาเตรียมพยาบาล

 

บริษัทของตระกูลถางอยู่ทั่วประเทศด้วยเครือข่ายที่กว้างขวางและทรงพลัง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเจ้าหน้าที่คนสำคัญหนึ่งหรือสองคนในทุกๆเมือง

 

ฉวนหมิงข่ายไม่ได้บอกว่าใครประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่บอกว่าคนๆ นั้นทำงานให้กับถางหวงกรุ๊ป ดังนั้นหยวนจื่อซ่งจึงทำอย่างสุดความสามารถ

 

เมื่อฉวนหมิงข่ายมาถึงที่จอดรถ เขาขับรถไปสนามบินโดยเร็วที่สุด เขาไม่ได้บอกสมาชิกตระกูลถางคนอื่น เผื่อว่าพวกเขาจะกังวลเกินไป

 

แปดนาทีต่อมา กู้หนิงก็มาถึงที่เกิดเหตุ ถางหยุนฟ่านเพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้านาทีที่แล้ว รถพยาบาลและตำรวจยังไม่มาถึง

 

กู้หนิงหยุดรถตรงริมถนน จากนั้นกระโดดข้ามรั้วกั้นกลางถนนและรีบไปที่รถของถางหยุนฟ่าน

 

ทุกคนตกใจกับอุบัติเหตุจึงไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ

 

คนขับรถก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน แต่ไม่ร้ายแรง ในขณะที่ถางหยุนฟ่านอยู่ในสภาพที่แย่มากในตอนนี้

 

ในนาทีที่กู้หนิงมาถึง เธอใช้กำลังเต็มที่ในการถอดประตูท้ายรถออก เพราะถูกชนจนผิดรูปโดยสิ้นเชิง

 

“นี่ เธอกำลังจะทำอะไร?” มีคนสังเกตเห็นกู้หนิงและพยายามจะหยุดเธอ

 

“ถอย!” กู้หนิงรู้ว่าเขาหวังดี แต่เธอกำลังรีบ เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เธอไม่มีเวลามาระวังเรื่องมารยาทจึงตวาดเขาเสียงดัง

 

ปฏิกิริยาของกู้หนิงทำให้คนมุงคิดว่าเธอต้องเป็นญาติของผู้ได้รับบาดเจ็บ

 

“สาวน้อย ถ้าเธอขยับผู้บาดเจ็บแบบสุ่ม เขาอาจตายได้” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบกู้หนิง อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ประตูหลังที่ผิดรูปของรถถูกถอดออกแล้ว ทุกคนดูตกใจและไม่อยากจะเชื่อ