ตอนที่ 487 - 488: ไม่ใช่สุสานโบราณ, ถ่ายหนัง I

ตอนที่ 487 ไม่ใช่สุสานโบราณ

เมื่อกู้หนิงเดินไปยังทิศทางที่มีพลังหยิน เธอก็ประหลาดใจที่มันไม่ใช่สุสานโบราณอย่างที่เธอคิด แต่เป็นหลุมใหญ่ขนาดสิบตารางเมตร ข้างในนั้นเต็มไปด้วยกระดูกและเสื้อผ้าของทหารโบราณ สิ่งเดียวที่ยังพอเป็นรูปร่างคือรถม้า

กู้หนิงใช้ตาทิพย์สำรวจทันทีและเห็นกล่องไม้มะฮอกกานีขนาด 20 นิ้วที่มีเหรียญและเครื่องลายครามภายในรถม้า แม้ว่าจะมีไม่มากแต่ก็ยังมีค่ามาก

กู้หนิงคิดว่าทหารโบราณเหล่านั้นต้องผ่านมาทางนี้ แล้วทำไมพวกเขาถึงตายที่นี่? กู้หนิงไม่สามารถเข้าใจได้และความจริงก็ไม่สำคัญเช่นกัน

เมื่อไข่มุกเรืองแสงปรากฏขึ้น พลังหยินก็ค่อยๆ ดูดซึมเข้าไป กู้หนิงยัดกล่องไม้มะฮอกกานีเข้าไปในช่องเก็บของกระแสจิตก่อนที่เธอจะจากไป เธอไม่ได้อยู่ในหลุมเป็นเวลานาน และเดินออกมาหลังจากผ่านไป 10 นาที

เมื่อเห็นเธอออกมาอย่างปลอดภัย เจียงโบเหวินและคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก “คุณกู้ เธอรู้หรือเปล่าว่าข้างในมันอันตรายมาก? ถ้ามีผีดิบอีกตัวอยู่ข้างในล่ะ? เธอสามารถจัดการพวกมันหลายตัวด้วยตัวคนเดียวได้หรือ?” เจียงโบเหวินเอ่ย

กู้หนิงเข้าใจว่าเจียงโบเหวินเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ “ฉันขอโทษค่ะที่ไม่ได้บอกคุณก่อนที่จะเข้าไป แต่ตอนนี้ฉันปลอดภัยแล้วค่ะ”

ในเมื่อกู้หนิงพูดเช่นนั้น เจียงโบเหวินก็ไม่พูดอะไรอีก

“อ้อ ข้างในมีหลุมกระดูก แต่ไม่มีผีดิบค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

ได้ยินว่าไม่มีผีดิบ ทุกคนก็สบายใจ

“เธอรู้ได้ยังไงว่าที่นี่มีผีดิบ?” เจียงโบเหวินถามกู้หนิง

“ฉันอ่านข่าวทางเน็ตน่ะค่ะ ฉันรู้วิธีปราบพวกมันก็เลยมาช่วย”

“พวกเราลบข่าวทางเน็ตไปหมดแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพราะมันอาจสร้างความกลัวให้ประชาชน” เจียงโบเหวินเอย

“แน่นอนค่ะ” กู้หนิงรู้ว่าจำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ และตอนนี้ผีดิบถูกเผาเป็นเถ้าถ่านและวิกฤตได้รับการแก้ไขแล้ว คนงานเหมืองก็สามารถกลับไปทำงานได้แล้วเช่นกัน

หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันออกจากภูเขา เจียงโบเหวินเชิญกู้หนิงไปทานข้าวด้วยกัน กู้หนิงปฏิเสธ แต่เขาก็ยังคะยั้นคะยอ ดังนั้นเธอจึงตกลงในท้ายที่สุด เพราะตอนนี้เธอกำลังหิวมากและพลาดเที่ยวบินไปแล้วด้วย

กู้หนิงไม่แน่ใจว่าจะกลับทันไหม ดังนั้นเธอจึงยังไม่จองตั๋วเครื่องบิน

ถงเชิงเตียนและอันว่านหลี่ก็ร่วมรับประทานอาหารกับกู้หนิงและเจียงโบเหวินด้วย

ถานเจียงเฟิงเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่โรงพยาบาลกลาง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ที่สำคัญเหล่านั้น เขาแทบไม่มีความหมาย และเขามาที่นี่ด้วยตัวเขาเองเพื่อสร้างความประทับใจให้เจ้าหน้าที่ที่สำคัญเหล่านั้นและสร้างเครือข่ายของตัวเอง ไม่คาดคิดกู้หนิงปรากฏตัวขึ้นและดึงความสนใจของทุกคนไปจากเขา ดังนั้นถานเจียงเฟิงจึงขวางหูขวางตากู้หนิงมาก แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร แน่นอนว่าเขาไม่คิดยอมแพ้ด้วย

กู้หนิงรับรู้ถึงสายตาเกลียดชังจากถานเจียงเฟิง แต่เธอไม่สนใจ

กู้หนิงขึ้นรถของเจียงโบเหวิน ส่วนถงเชิงเตียนไปกับอันว่านหลี่

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นยังอยู่เพื่อเคลียร์พื้นที่ หลังจากเคลียร์พื้นที่เสร็จ ตำรวจก็พากันกลับสถานี

เมื่อพวกเขามาถึงเชิงเขา นักข่าวหลายคนก็วิ่งมาหาพวกเขาเพื่อพยายามสัมภาษณ์และถ่ายรูปแต่ถูกปฏิเสธ ในเมื่อตำรวจปฏิเสธ นักข่าวก็ทำอะไรไม่ได้ พวกเขาทำได้เพียงถ่ายรูปสถานที่ที่จัดเก็บแล้ว

เจียงโบเหวินเลือกทานข้าวที่รีสอร์ทฉวนหลิน หลังจากทุกคนนั่งลง เจียงโบเหวินก็แนะนำถงเชิงเตียนและอันว่านหลี่ให้รู้จักกับกู้หนิง กู้หนิงทักทายพวกเขาด้วยความสุภาพ

เมื่อเผชิญหน้ากับคนสำคัญ กู้หนิงยังคงสงบนิ่งและมั่นใจ ไม่มีใครกล้าดูหมิ่นเธอ

“กู้หนิง เธอมาจากเมืองไหนหรือ?” อันว่านหลี่ถาม

“เมือง F ค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“ดูแล้วเธอยังเด็กมาก ยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่ไหม?” อันว่านหลี่ถาม

กู้หนิงยิ้มเบาๆ “ค่ะ ฉันเป็นนักเรียนม.ปลาย กำลังจะเข้ามหาลัยในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ค่ะ”

ทุกคนประหลาดใจอีกครั้ง พวกเขาไม่คิดว่ากู้หนิงจะยังเป็นนักเรียนอยู่ไม่ใช่นักศึกษามหาลัย เด็กสาวคนนี้มีแต่เรื่องให้ประหลาดใจไม่หยุด

“เธอมีแต่เรื่องให้พวกเราประหลาดใจตลอดเลยสินะ” ถงเชิงเตียนเอ่ย

กู้หนิงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

“กู้หนิง เธอสนใจเข้าร่วมกองทัพไหม?” อันว่านหลี่ถาม

กู้หนิงนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นก็เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่าย เธอยิ้มและกล่าวขอโทษว่า “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันสนใจทำธุรกิจอย่างเดียวค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อันว่านหลี่ก็ผิดหวัง เพราะถ้าอกู้หนิงเป็นทหาร เธอคงเป็นทหารที่เก่งกาจจริงๆ

ไม่นานอาหารก็ถูกวางบนโต๊ะ และทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทาน

กู้หนิงได้ช่วยเหลือคนมากมายและช่วยฆ่าผีดิบ ดังนั้นเธอจึงสมควรได้รับรางวัล แต่เธอปฏิเสธไม่รับ

เจียงโบเหวินชื่นชมกู้หนิงมากจริงๆเพราะเธอค่อนข้างถ่อมตน

ตอนที่ 488 ถ่ายหนัง I

เจียงโบเหวินบอกกู้หนิงว่าถ้าเธอเจอปัญหาในเมือง D เธอสามารถมาหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือได้ ตราบใดที่ถูกกฎหมาย เขายินดีช่วยเหลือ

ถงเชิงเตียนและอันว่านหลี่ก็พูดแบบเดียวกัน

ขณะที่พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับอาหาร โพสต์ๆ หนึ่งก็แพร่ระบาดบนอินเทอร์เน็ต พิสูจน์แล้วว่าจริง! ผีดิบถูกขุดออกมาจากเหมืองที่ภูเขาชางหยาง [วิดีโอ]

วิดีโอมีความยาวเพียงห้าวินาทีแต่ค่อนข้างเห็นขัดเจน ผีดิบถูกเผากรีดร้องโหยหวน แม้ว่าวิดีโอจะถูกถ่ายจากระยะไกล ทว่าเสียงกรีดร้องของมันก็ฟังดูสยอง ภายในไม่กี่นาทีวิดีโอนั้นก็สร้างความตื่นตระหนกไปทั่ว

“พระเจ้า! ผีดิบมีจริงๆหรอเนี่ย?”

“แค่ได้ยินเสียงของมันผ่านโทรศัพท์ ฉันก็ตกใจกลัวแทบแย่”

“พวกเขาไม่ได้บอกว่าเป็นผู้ก่อการร้ายเหรอ? แล้วตัวอะไรอยู่ในกองไฟ?”

“พวกเขาโกหก!”

“จริงหรือที่มันเป็นผีดิบแทนที่จะเป็นผู้ก่อการร้าย?”

“OMG น่ากลัวมาก!”

“ถูกๆ”

“มีใครอธิบายได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ กันแน่”

“ฉันคิดว่าผีดิบมีจริง แต่ทางการบอกว่าเรื่องโกหก!”

“ทำไมพวกเขาต้องโกหกพวกเราด้วย?”

เมื่อเจียงโบเหวินได้ยินข่าวเขาก็โกรธมาก เพราะคนที่โพสต์บนอินเทอร์เน็ตกำลังต่อต้านรัฐบาลอย่างเห็นได้ชัด

กู้หนิงก็อ่านข่าวในโทรศัพท์ของเธอด้วย รัฐบาลได้โพสต์คำอธิบายอย่างเป็นทางการเพื่อบรรเทาความวิตกกังวลของประชาชน และโกหกว่าพวกเขาได้พบผู้ก่อการร้าย ไม่ใช่ผีดิบแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม อำนาจของรัฐบาลกำลังถูกท้าทายในขณะนี้

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ไม่พอใจตำอธิบายของรัฐบาล และมันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้พวกเขาสงบลง

เจียงโบเหวินบอกถงเชิงเตียนและอันว่านหลราเกี่ยวกับโพสต์ที่เกี่ยวกับผีดิบบนอินเทอร์เน็ต ทั้งสองคนก็โกรธมากเช่นกัน

“ไอ้บ้า! ใครกันที่กล้าเพิกเฉยต่อคำเตือนของเราและโพสต์บนอินเทอร์เน็ต!” อันว่านหลี่โกรธมาก

ถงเชิงเตียนก็ไม่พอใจ “วิดีโอนี้ทำให้รัฐบาลกลายเป็นไอ้งั่ง!”

ถ้าประชาชนเชื่อว่าผีดิบมีจริง พวกเขาก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เพราะมันเกินความรู้ของคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ผีดิบปรากฏตัวเฉพาะในเรื่องสยองขวัญหรือภาพยนตร์และไม่มีใครเชื่อในเรื่องนี้ แต่ตอนนี้มันปรากฏตัวขึ้นในชีวิตจริง แน่นอนว่าผู้คนต่างหวาดกลัว

“ผมจะโทรหาใครบางคนให้ลบโพสต์โดยเร็วที่สุด” เจียงโบเหวินกล่าว แต่ถูกกู้หนิงหยุดไว้

“ถ้าคุณทำแบบนั้น ผู้คนจะคิดว่ารัฐบาลกำลังตื่นตระหนก ซึ่งจะทำให้พวกเขาเชื่อมากขึ้น” กู้หนิงกล่าว

“แล้วพวกเราควรทำอย่างไร? ถ้าเราไม่จัดการกับมันในตอนนี้ มันอาจทำให้เกิดความกลัวเป็นวงกว้าง!” เจียงโบเหวินกล่าว

“ฉันมีวิธีค่ะ”

“วิธีอะไร?”

หลังจากสิ่งที่พวกเขาผ่านมาในวันนี้ พวกเขาเชื่อมั่นในกู้หนิงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเธอบอกว่าเธอมีวิธี พวกเขาทั้งหมดก็เชื่อว่าเธอสามารถจัดการกับมันได้

“โพสต์วิดีโอนั้นทิ้งไว้อย่างนั้นแหละค่ะ อย่าเพิ่งตอบกลับตอนนี้ หลังจากนั้น เราสามารถถ่ายหนังสยองขวัญโดยใช้โครงเรื่องผีดิบ และโพสต์นั้นก็จะเป็นช่องทางในการเผยแพร่” กู้หนิงกล่าว แม้ว่าจะเสียค่าใช้จ่ายมากแต่ก็คุ้มค่าที่จะลอง ในเวลาเดียวกันเธอยังสามารถคว้าโอกาสที่จะช่วยบริษัทบันเทิงของเธอดึงดูดสื่อมวลชนได้

“อะไรนะ? ถ่ายหนัง? พูดง่ายกว่าทำ! เราไม่สามารถรอได้นานขนาดนั้น” เจียงโบเหวินกล่าว วิดีโอออกมาแล้วและพวกเขารอไม่ไหวแล้ว

“ฉันสามารถจัดการได้ภายในเวลาอันสั้น สิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้คือปิดภูเขาชางหยางและห้ามไม่ให้ใครเข้าไปข้างใน บอกทหารที่ควบคุมผีดิบในบ่ายวันนี้ให้มาพบฉันที่ภูเขาชางหยางในอีกสามชั่วโมง และฉันต้องการรถหลายคันเพื่อไปรับคนที่สนามบิน” กู้หนิงกล่าว ในตอนนี้เธอเป็นผู้นำ

คนอื่น ๆ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเห็นด้วยกับกู้หนิง เพราะพวกเขาไม่สามารถมีความคิดที่ดีกว่านี้ได้

จากนั้นกู้หนิงก็โทรหาถางหยุนฟ่าน

“หนิงหนิง” ถางหยุนฟ่านตื่นเต้นเล็กน้อยที่เธอโทรมา

“ลุงถาง หนูต้องการความช่วยเหลือจากคุณ หนูขอยืมชุดอุปกรณ์สำหรับถ่ายทำและช่วยส่งไปที่ภูเขาชางหยางในเมือง D โดยเฮลิคอปเตอร์โดยเร็วที่สุดได้ไหมคคะ หนูต้องการมันตอนนี้ ไว้จะอธิบายให้ฟังทีหลังค่ะ” กู้หนิงเอ่ย “อ้อ ชุดการแสดงสำหรับทหารโบราณด้วยนะคะ ช่วยหนูที”

ตระกูลถางรวยที่สุดในเมือง B ดังนั้นพวกเขาย่อมมีเฮลิคอปเตอร์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถางหยุนฟ่านก็เข้าใจได้ทันทีว่ากู้หนิงกำลังจะถ่ายทำภาพยนตร์ ดังนั้นเขาจึงตอบทันทีว่า “ไม่มีปัญหา!”

เมื่อเจียงโบเหวินและอีกสองคนได้ยินคำว่า "เฮลิคอปเตอร์" พวกเขาทั้งหมดต่างก็ประหลาดใจ เพราะคนที่สามารถซื้อเฮลิคอปเตอร์ได้จะต้องรวยมากหรือไม่ก็มีอิทธิพลมาก ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด พวกเขาเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่ากู้หนิงสามารถจัดการกับปัญหาที่พวกเขาเผชิญอยู่ได้ในขณะนี้

หลังจากวางสายกับถางหยุนฟ่านแล้ว กู้หนิงก็โทรหาลู่เจินโดยไม่ชักช้า “ลุงลู่ ตอนนี้ลูกน้องเป็นยังไงบ้าง”

พวกเขาต้องการคนจำนวนมากนอกเหนือจากนักแสดงและผู้กำกับเพื่อถ่ายทำภาพยนตร์

ทีมไดเรคเตอร์: กรรมการ, ผู้ช่วยผู้อำนวยการ, กรรมการบริหาร, Clapper-Loader

ทีมผู้ผลิต: ผู้ผลิต, ผู้จัดการฝ่ายผลิต, ผู้ผลิตในสถานที่, รองผู้ผลิต, ผู้ร่วมผลิต