ตอนที่ 485 - 486: เผามันซะ, เข้าไปในหลุมสุสานคนเดียว

ตอนที่ 485 เผามันซะ

เจียงโบเหวินยังได้ยินมาว่ากู้หนิงเก่งเรื่องพนันหินมากและเธอก็ยังเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับอีกด้วย ตอนนี้มูลค่าร้านเครื่องประดับของเธอก็ปาไปมากกว่าหนึ่งพันล้านแล้ว!

เป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไปว่าการพนันหินนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก ถ้ากู้หนิงสามารถหาเงินได้ด้วยวิธีนี้ เงินก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ

เมื่อทุกคนเห็นเจียงโบเหวินปฏิบัติต่อกู้หนิงด้วยท่าทีนอบน้อม ทุกคนก็ล้วนนึกประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยเห็นนายกเทศมนตรีเคารพนอบน้อมเด็กสาวมาก่อน เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาต้องเป็นคนสำคัญถึงขนาดที่เจียงโบเหวินต้องให้เกียรติเธอ

“นายกเจียง ฉันรักษาพวกเขาได้ค่ะ” กู้หนิงกล่าวด้วยความมั่นใจ “แต่หมอท่านนี้ขวางฉันไว้”

เจียงโบเหวินไม่พอใจขึ้นมาทันทีและเหลือบมองถานเจียงเฟิงด้วยหางตา ถานเจียงเฟิงหุบปากทันที ถึงแม้ว่าเจียงโบเหวินจะสงสัยว่ากู้หนิงสามารถรักษาผู้บาดเจ็บได้จริงหรือ กระนั้นเขาก็ยินดีเชื่อใจเธอ “คุณกู้ เชิญเลย”

ในเมื่อเจียงโบเหวินเห็นด้วยก็ไม่มีใครกล้าขวางกู้หนิงอีก กู้หนิงก็หยิบขวดยาออกมาจากกระเป๋าและบอกคนงานเหมืองที่บาดเจ็บรับขวดยาไป

ทุกคนกรูเข้ามามุงดูยกเว้นถานเจียงเฟิง เขาได้แต่หวังในใจว่ากู้หนิงจะทำพลาดเพราะเขาเกลียดที่เธอข้ามหน้าข้ามตาเขา ความจริงแล้วถานเจียงเฟิงเป็นคนเห็นแก่ตัวและคิดถึงแต่ตัวเอง เป็นความโชคร้ายของผู้ป่วยที่ได้มาเจอหมออย่างเขา

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้บาดเจ็บก็ค่อยๆดีขึ้นซึ่งตรงข้ามกับสิ่งที่ถานเจียงเฟิงอยากเห็น แต่ว่าผู้บาดเจ็บได้กินยาแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงยังไม่สามารถฟื้นตัวได้เต็มที่ภายในช่วงเลาสั้นๆ แต่ชีวิตของพวกเขาปลอดภัยแล้ว

ทุกคนต่างประหลาดใจกับประสิทธิภาพยาของกู้หนิง และพวกเขาก็เริ่มกล่าวชมเธอ

“สุดยอดไปเลย!”

“ใช่ แม้ว่าหมอถานจะรักษาไม่ได้แต่เธอสามารถรักษาพวกเขาได้”

“เธอต้องมีทักษะทางการแพทย์สูง!”

ทุกคนล้วนชื่นชมความสามารถของกู้หนิงในขณะที่ถานเจียงเฟิงกัดฟันกรอดและรู้สึกเสียหน้าอย่างแรง ทำไมกัน? ทำไมเธอถึงรักษาพวกเขาได้? แม้ว่าถานเจียงเฟิงจะไม่พอใจมากแค่ไหนก็ไม่ได้พูดออกมา

“คุณกู้ ไม่น่าเชื่อจริงๆ ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือ” เจียงโบเหวินขอบคุณกู้หนิง

“ด้วยความยินดีค่ะ ฉันแค่ช่วยเท่าที่ช่วยได้”

กู้หนิงไม่ได้มาที่นี่แค่เพื่อรักษาผู้บาดเจ็บ แต่มากำจัดผีดิบและค้นหาของเก่าล้ำค่าที่อยู่ในสุสาน

“นายกเจียง ฉันรู้วิธีทำลายผีดิบ ได้โปรดอนุญาตให้ฉันเดินเข้าไปดูมันด้วยค่ะ”

“อะไรนะ? เธอรู้จักวิธีทำลายผีดิบ?”

“อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคนช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บแล้วจะพูดคุยโวว่าตัวเองสามารถกำจัดผีดิบได้” ถานเจียงเฟิงพุดทะลุกลางปล้อง

แม้ว่าคนอื่นๆจะคิดแบบเดียวกัน แต่ก็เร็วเกินไปที่จะด่วนสรุป

“ไม่ใช่คุณหรือที่บอกว่าฉันรักษาคนบาดเจ็บไม่ได้? แต่ว่าฉันทำได้ เพราะฉะนั้นอยากด่วนสรุปเอาเอง ทำตัวให้ดีหน่อย ถ้าขืนคุณยังใจร้ายและเห็นแก่ตัว ฉันล่ะสงสารคนป่วยจริงๆ ที่ต้องมาเจอหมออย่างคุณ” กู้หนิงโต้กลับทันที เธอจะไม่ทนกับคนแบบนี้

“เธอ!” ถานเจียงเฟิงโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาล่ะๆ คุณกู้ เชิญตามสบายเลยครับ แต่ต้องระวังให้มาก” เจียงโบเหวินขัดพวกเขาก่อนที่เรื่องจะบานปลาย ตราบใดที่กู้หนิงเต็มใจช่วย เขาก็ยินดีให้โอกาสเธอ ถ้าเธอสามารถทำลายผีดิบได้จริง นั่นย่อมเป็นผลดีต่อประชาชน

ในขณะเดียวกันเจียงโบเหวินก็แสดงความเห็นของกู้หนิงเกี่ยวกับถานเจียงเฟิงในใจ ถ้าถานเจียงเฟิงใจร้ายและเห็นแก่ตัวจริงๆ เขาก็คงไม่ได้เป็นหมอที่มีคุณวุฒิและน่านับถือ

ด้วยแรงสนับสนุนจากเจียงโบเหวิน กู้หนิงก็เดินไปหาผีดิบ

ไม่มีทหารคนใดรู้วิธีจัดการกับมัน

“หัวหน้า พวกเราจะทำอย่างไรต่อครับ?”

“นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นอะไรอย่างนี้เหมือนกัน ไม่รู้ว่ะ”

“ปืนหรือมีดทำอะไรมันไม่ได้เลยครับ”

“หัวหน้า มีผู้หญิงเดินตรงมาทางเรา”

“พวกเขาไม่ได้หยุดเธอ ข้าคิดว่าเธอคงมาส่งข่าวบางอย่างให้พวกเรา”

“ทำไมพวกเขาถึงปล่อยให้เด็กผู้หญิงเข้ามาที่นี่ได้? เดี๋ยวเธอก็กลัวหรอก!”

“แกโง่รึเปล่า? ดูเธอสิ เดินใจเย็นไม่กลัวอะไรเลย”

“เอาล่ะๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว!”

เมื่อกู้หนิงเดินมาหาพวกเขา ในที่สุดเธอก็เห็นชุดทหารโบราณที่ผีดิบสวมอยู่อย่างชัดเจน มันมาจากราชวงศ์สุย หากมีทหารฝังอยู่ในหลุมศพโบราณ บุคคลสำคัญก็ต้องฝังอยู่ข้างในด้วย ที่สำคัญที่สุด พวกเธอต้องทำลายผีดิบในตอนนี้

“ราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผามาซะ” กู้หนิงเอ่ย

ได้ยินเช่นนั้น ทหารก็เงียบไปชั่วขณะ

“ได้ผลเหรอ? มันคงไม่หนีไปใช่ไหมถ้าถูกเผา?” ทหารคนหนึ่งถามอย่างกังวล

“ไม่หรอกค่ะ ฉันเคยเจอผีดิบก่อนหน้านี้และฉันใช้วิธีนี้ทำลายมัน” เพื่อที่จะให้พวกทหารเชื่อเธอ กู้หนิงจึงบอกความจริงว่าเธอเคยเจอผีดิบมาแล้ว

ตอนที่ 486 เข้าไปในหลุมสุสานคนเดียว

“อะไรนะ? เธอเคยเจอผีดิบมาก่อน?”

“จริงๆหรือ?”

“ค่ะ และทำเร็จไปแล้ว พวกเรามาลองกันอีกครั้งเถอะค่ะ” กู้หนิงเอ่ย

“เธอพูดถูก แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีน้ำมันเลยน่ะสิ” ทหารที่เป็นหัวหน้าเป็นคนพูด

“ฉันมีค่ะ” กู้หนิงเอ่ย จากนั้ยก็หยิบเอาไม้ชีดไฟและกระป๋องน้ำมันออกมาจากกระเป๋าเป้ที่เธอดึงมาจากช่องเก็บของกระแสจิต

กู้หนิงเดินไปหาผีดิบพร้อมกับไม้ขีดไฟและกระป๋องน้ำมันในมือ ทหารต่างกังวลและหนึ่งในพวกเขาก็พูดว่า “ให้ฉันเป็นคนทำเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไร ฉันจัดการได้” กู้หนิงตัดสินใจทำเองเพราะกลัวว่าอาจเกิดความผิดพลาดขึ้นได้

กู้หนิงเปิดฝากระป๋องน้ำมัน จากนั้นก็เทราดลงบนตัวผีดิบ จากนั้นก็จุดไม้ขีดไฟแล้วโยนใส่ร่างของมัน และผีดิบก็ถูกไฟครอกตัวในทันที เชือกที่พันอยู่รอบๆ ถูกไฟไหม้ และมันก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ซึ่งทำให้ทุกคนตกใจ ผีดิบยังคงกระโดดไปมา และผู้คนก็ถอยห่างจากมันทันที ในไม่ช้ากลิ่นของซากศพที่ไหม้เกรียมก็ลอยอยู่ในอากาศซึ่งค่อนข้างน่าขยะแขยง

เจียงโบเหวินและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ห่างไกลก็ได้ยินเสียงกรีดร้องและพวกเขาอดตัวสั่นด้วยความกลัวไม่ได้

ผีดิบไม่สามารถถูกทำลายได้ในเวลาอันสั้น ดังนั้นกู้หนิงจึงไม่ดับไฟ ไม่ว่ามันจะเคลื่อนตัวไปที่ใด เธอก็จะตามคอยราดน้ำมันใส่

ในขณะเดียวกันทุกคนก็มองเธอด้วยความชื่นชม เด็กสาวคนนี้ใจกล้ามากจริงๆ แม้แต่ทหารก็ยังไม่สามารถทำได้เพราะผีดิบตนนั้นเคลื่อนไหวเร็วมาก

“นายกเจียง เด็กสาวคนนี้เป็นใครหรือครับ?” ถงเชิงเตียน หัวหน้าสำนักงานความมั่นคงสาธารณะถามด้วยความอยากรู้

“ผมเจอเธอแค่สองครั้ง ไม่ได้รู้จักเธอมากนัก” เจียงโบเหวินเอ่ย แม้ว่าเขาจะรู้เกี่ยวกับกู้หนิงน้อยมาก เขาก็ได้ยินมาพอสมคว

เจอเธอแค่สองครั้ง แต่ก็ไว้ใจเธอขนาดนี้เชียวหรือ? ถงเชิงเตียนและอันว่านหลี่ที่เป็นผู้พันในเขตทหารต่างประหลาดใจและสับสน

"ดูเธอสิ! เธอเก่งกว่าทหารที่เก่งที่สุดในกองทัพด้วยซ้ำ! ฉันคิดว่าเธอเป็นทหารเอซที่มีศักยภาพ!” อันว่านหลี่ชอบกู้หนิงมาก และมีความคิดที่จะชักชวนให้เธอเข้าร่วมกองทัพ

เจียงโบเหวินไม่คิดว่ากู้หนิงซึ่งเป็นนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จที่มีเงินหลายสิบพันล้านหยวนจะเลือกเข้าร่วมกองทัพ

หลังจากเผาอยู่ยี่สิบนาที ผีดิบก็ตัวกระตุกและล้มตึงลงพื้น ร่างของมันยังกระตุกเป็นระยะๆ

กู้หนิงยื่นประป๋องน้ำมันกับไม้ขีดไฟให้กับทหารและกล่าวว่า “เก็บไว้ ฉันจะเข้าไปข้างในเพื่อดูว่ามีผีดิบตัวอื่นอีกไหม”

กู้หนิงยังคงนิ่งเฉย ส่วนคนอื่นๆ ขวัญหนีดีฝ่อ

“อะไรนะ? เธอจะเข้าไปข้างใน? มันอันตรายเกินไป!”

“ถูก พวกเราว่าเธออยู่ข้างนอกดีกว่า ไม่ต้องเข้าไปหรอก” ทุกคนพยายามจะห้ามเธอ

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่เป็นไรหรอก อาจารยืของฉันเชี่ยวชาญเรื่องผีดิบมาก ฉันเรียนรู้จากท่านมาเยอะค่ะ” กู้หนิงโกหกเพื่อโน้มน้าวให้พวกเขายอมปล่อยให้เธอเข้าไปข้างใน “และถ้าหากพวกผีดิบไม่ถูกกำจัดให้หมด ทุกคนอาจเจ็บตัวได้อีกครั้ง”

“งั้นก็ได้”

พวกเขารู้ว่าสิ่งที่กู้หนิงพูดนั้นถูก ไม่มีใครเชื่อว่ามีผีดิบจนกระทั่งวันนี้ ถ้าพวกมันไม่ถูกกำจัด ประชาชนอาจเดือดร้อนได้

การที่กู้หนิงฆ่าผีดิบด้วยไฟกับน้ำมันนั้นดูเหมือนง่าย ทว่าพูดนั้นง่ายกว่าทำมาก

“ฉันจะไปกับเธอด้วย” หัวหน้าทหารเอ่ย

“ความคิดดี” คนอื่นๆเห็นด้วย

พวกเขาไม่อยากให้เด็กสาวเข้าไปข้างในคนเดียว

“ไม่ล่ะ ขอบคุณค่ะ” ถ้าพวกเขาเข้าไปด้วยกันกับเธอ เธอก็ไม่สามารถฉวยเอาของเก่ากลับออกมาด้วยน่ะสิ

หลังจากนั้นกู้หนิงก็พูดอย่างจริงจังกับพวกเขาว่า “ผีดิบตัวนั้นยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นพวกคุณต้องเฝ้าดูมันไว้ เผื่อว่ามันจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง อย่าให้ใครเข้ามาในหลุม ถ้าพวกคุณคนใดได้รับบาดเจ็บจากผีดิบตัวอื่น ฉันจะไม่ช่วย”

พูดจบกู้หนิงก็เดินเข้าไปในหลุมอย่างรวดเร็วและทิ้งทหารไว้ข้างนอก

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงโบเหวินก็ตะใจและวิ่งไปข้างหน้าตามมาด้วยถงเชิงเตียนอละอันว่านหลี่

“เธอเข้าไปข้างในคนเดียวได้ยังไง!” ถงเชิงเตียนโมโหนิดเล็กน้อยเพราะเขาห่วงความปลอดภัยของเธอ แต่ว่าสิ่งที่กู้หนิงเพิ่งพูดทำเอาพวกเขาชื่นชมเธอและไม่อยากเห็นเธอบาดเจ็บ

“ในเมื่อเธอกล้าเดินเข้าไปในหลุม เธอย่อมมั่นใจในตัวเองพอสมควร” อันว่านหลี่เอ่ย

“แต่ว่ามันอันตรายมากจริงๆนะ” เจียงโบเหวินยังไม่คลายความกังวล

“พวกคุณปล่อยเธอเข้าไปข้างในคนเดียวได้ยังไง? ผีดิบมาจากข้างในหลุมนี้ไม่ใช่หรือและข้างในก็อันตรายมาก!ไ เจียงโบเหวินตวาดนายทหารที่ยืนอยู่ข้างนอก

“นายกเจียง เธอบอกว่าถ้าเธอไม่เข้าไปดู คนบริสุทธิ์หลายคนอาจถูกผีดิบทำร้ายเอาได้ครับ” หัวหน้าทหารรายงาน

“แล้วทำไมคุณไม่เข้าไปด้วย?” ถงเชิงเตียนถาม

“เธอบอกพวกเราให้เฝ้าผีดิบตนนี้เอาไว้เพราะมันยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ครับ”

“แต่....” เจียงโบเหวินไม่รู้จะพูดอย่างไร ได้แต่รอคอยอยู่ด้านนอกเท่านั้น

ไม่มีใครอื่นแล้วนอกจากกู้หนิงที่สามารถจัดการกับผีดิบได้ ดังนั้นกู้หนิงจึงเป็นความหวังเดียวของพวกเขา เจียงโบเหวินเชื่อว่ากู้หนิงไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น และเธอต้องมั่นใจว่าสามารถจัดการกับมันได้โดยลำพัง

เมื่อกู้หนิงเดินเข้าไปในหลุมแล้ว เธอก็เอาไข่มุกเรืองแสงออกมาเพราะในเหมืองนี้มีหลายเส้นทาง หลังจากนั้นครู่หนึ่งกู้หนิงก็สังเกตสัมผัสถึงพลังหยินในที่แห่งหนึ่งและเดินเข้าไปหา