ตอนที่ 455 - 456: คิดว่าฉันอ่อนแองั้นเหรอคะ?, ซูตงนั่ว

ตอนที่ 455 คิดว่าฉันอ่อนแองั้นเหรอคะ?

 

เมื่อพวกเขาไปที่ถนนขายของเก่า กู้หนิงก็ใช้ตาทิพย์สำรวจของเก่าที่ตั้งขายเรียงรายสองข้างทาง เธอเจอของเก่าแท้ๆสองชิ้นแม้ว่ามันจะไม่ได้มีมูลค่าสูงมาก

 

จากนั้นเธอก็เดินไปที่ร้านเซียงหยุน กู้หนิงยื่นของเก่าที่เธอเพิ่งซื้อมาให้เฉินต้าหรง

เฉินต้าหรงรายงานยอดขายของร้านให้กู้หนิงทราบ

 

ร้านขายของเก่าไม่ได้มีลูกค้าทุกวัน แต่ว่าร้านเซียงหยุนเป็นข้อยกเว้น ร้านสามารถขายของเก่าได้หลายชิ้นต่อวัน

 

เจ้าของร้านขายของเก่าที่อยู่ละแวกเดียวกันต่างอิจฉาร้านเซียงหยุนแต่ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาให้ร้านเซียงหยุน เพราะร้านได้รับการสนับสนุนจากนายท่านซู่และนายท่านเจียง

 

ถึงแม้ว่ากู้หนิงจะไม่ได้ทำอะไรลับหลังเลิ่งเชาถิง แต่ก็มีบางครั้งที่เธอจำเป็นต้องหลีกเลี่ยง ตัวอย่างเช่น เธอไม่สามารถโชว์ของเก่าที่เธอนำติดตัวมาด้วยต่อหน้าเลิ่งเชาถิง

 

เลิ่งเชาถิงอยู่กับเธอแทบจะตลอดเวลา ดังนั้นถ้าเธอเอาของเก่าหลายชิ้นออกมา เขาอาจสงสัยได้ แต่เฉินต้าหรงจะไม่สงสัยเธอ ดังนั้นเธอจึงบอกเฉินต้าหรงว่าเธอมีเรื่องคุยด้วยและปล่อยให้เลิ่งเชาถิงนั่งรอในห้องรับรองแขก

 

เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องทำงาน กู้หนิงก็ล้วงเอาของเก่าหลายชิ้นออกมาจากกระเป๋าของเธอ

 

เฉินต้าหรงทำตาโตด้วยความตกใจ

 

กู้หนิงบอกให้เขาจัดการของเก่าเหล่านี้ จากนั้นเธอก็กลับออกไปพร้อมกับเลิ่งเชาถิง

 

ในตอนบ่ายวันเดียวกัน หนิงชางไค่ก็โทรมา เขาบอกเธอว่าทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้พร้อมแล้ว กู้หนิงบอกเขาไปว่าเธอจะไปพบเขาในตอนบ่ายวันพรุ่งนี้

 

หลังจากนั้นกู้หนิงก็ชวนเกาเหวินซินมาทานข้าวด้วยกันที่ซื่อเหอหยวน เลิ่งเชาถิงไม่พอใจเล็กน้อยที่ไม่ได้อยู่กันตามลำพังกับแฟนสาว แต่เขาไม่ได้ว่าอะไร

 

เมื่อเกาเหวินซินมาถึงซื่อเหอหยวน เธอก็ตะลึงพรึงเพลิดไปกับบรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่สวยงามของซื่อเหอหยวน

 

โอ้พระเจ้า พี่เขยของเธอรวยโคตรๆ!

 

“หนิงหนิง พี่คิดว่าพี่เขยไม่ใช่แค่ทหารแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถซื้อบ้านที่แพงหูฉี่แบบนี้ได้แน่!” ถ้าเลิ่งเชาถิงเป็นแค่ทหาร เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะมีเงินซื้อบ้านแบบนี้ได้

 

“เขามีทรัพย์สินมากมายภายใต้ขื่อของเขาค่ะและเขาก็จ้างคนช่วยเขาบริหารทรัพย์สินเหล่านั้น ส่วนรายละเอียดฉันก็ไม่รู้อะไรมากค่ะ” กู้หนิงเอ่ย ทันใดนั้นเธอก็เกิดความอยากรู้เรื่องทรัพย์สินของเลิ่งเชาถิงขึ้นมา เธอตัดสินใจจะถามเขาคืนนี้ ส่วนครอบครัวของเขา กู้หนิงไม่ได้เล่าให้เกาเหวินซินฟัง

 

เกาเหวินซินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้รวมทั้งเรื่องซูตงนั่วให้กู้หนิงฟัง

 

หลังจากได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับซูตงนั่ว กู้หนิงก็คิดอะไรบางอย่างได้ ซูตงนั่วเป็นคนสวยและมีทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยม กู้หนิงตัดสินใจที่จะจ้างซูตงนั่ว

 

แน่นอนว่าเธอจะไม่รีบด่วนสรุปเพียงเพราะคำพูดของเกาเหวินซิน ดังนั้นเธอจึงส่งข้อความหา K บอกให้เขาช่วยตรวจสอบซูตงนั่ว

 

ภายใน 10 นาที K ก็กลับมาพร้อมกับข้อมูลของซูตงนั่ว สิ่งที่เกาเหวินซินกล่าวมานั้นเป็นความจริง ซูตงนั่วทำให้คนใหญ่คนโตไม่พอใจ เธอจึงโดนแบนจากวงการบันเทิง

 

บริษัทที่ซูตงนั่วทำงานให้นั้นคือบริษัทเฟยเถิงที่ไม่มีชื่อเสียงแถมยังมีขนาดเล็กอีกด้วย

 

กู้หนิงบอก K ตรวจสอบบอสใหญ่ของเฟยเถิงว่าเขามีความลับสกปรกซ่อนไว้อยู่หรือไม่ ถ้ามี เธอจะใช้ความลับสกปรกของเขาขู่ตัวเขาเอง และใช้มันฉีกสัญญาของซูตงนั่ว แน่นอนว่าเธอจะพูดกับเขาด้วยวิธีการดีๆก่อน ถ้าหากว่าเขาไม่เต็มใจ เธอค่อยขู่เขา

 

“พี่เหวินซิน พี่ช่วยฉันเรื่องสัญญาของซูตงนั่วได้ไหมคะ?” กู้หนิงถาม

 

“ได้สิ” เกาเหวินซินตอบ แม้ว่าเธอไม่รู้เหตุผลว่าทำไมกู้หนิงถึงถามเธอแบบนี้

 

“แล้วก็คืนนี้ชวนเธอมากินข้าวกับเราด้วยนะคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอค่ะ”

 

“เธอจะคุยอะไรกับซูตงนั่วเหรอ?” เกาเหวินซินไม่เข้าใจ

 

กู้หนิงไม่ปิดบังแผนการของเธอและเล่าให้เกาเหวินซินฟังถึงแผนการของเธอ

 

“หนิงหนิง เธอนี่ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ อายุแค่นี้ก็มีบริษัทของตัวเองหลายบริษัท พี่รู้สึกละอายใจตัวเองจริงๆ”

 

“ฉันแค่อยู่เบื้องหลังค่ะ คนที่ฉันจ้างมาต่างหากล่ะคะที่เป็นคนบริหารบริษัท”

 

“พวกเขาจะเอาเปรียบเธอไหม? เพราะเธอเด็กกว่าพวกเขามาก?”

 

“คิดว่าฉันอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

 

เกาเหวินซินนิ่งไปอึดใจ จากนั้นก็พลันนึกได้ว่ากู้หนิงนั้นน่าทึ่งเพียงใด เธอไม่กลัวแม้การเผชิญหน้ากับแก๊งใหญ่ระดับประเทศ นับประสาอะไรกับคนธรรมดาๆ

 

เกาเหวินซินโทรหาซูตงนั่วทันทีและบอกเธอว่ากู้หนิงจะเซ็นสัญญากับเธอ ซูตงนั่วตื่นเต้นดีใจและตอบตกลงมาพบพวกเธอในวันนี้

 

ไม่นานนัก กู้หนิงก็ได้รับอีเมลจาก K ตามที่เธอคิดไว้จริงๆ บอสใหญ่ของเฟยเถิงมีความลับสกปรกมากมาย ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขามีความลับสกปรก เธอเองก็ยังมีบางสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้คนอื่นค้นพบ

 

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เลิ่งเชาถิงก็ขับรถพากู้หนิงและเกาเหวินซินไปพบซูตงนั่ว พวกเธอเดินเข้าไปยังสถานที่นัดหมาย ส่วนเลิ่งเชาถิงรออยู่ในรถ

 

เมื่อกู้หนิงและเกาเหวินซินมาถึง ซูตงนั่งก็นั่งรอพวกเธออยู่ก่อนแล้ว

 

เมื่อเห็นกู้หนิง ซูตงนั่วก็ประหลาดใจ เพราะเธอไม่คิดว่ากู้หนิงจะยังเด็กอยู่ กระนั้นเธอก็ยังแสดงความเคารพกู้หนิงแม้ว่าเธอจะดูเหมือนเป็นแค่เด็กนักเรียนก็ตาม

 

“ตงนั่ว ให้ฉันแนะนำนะ นี่คือน้องสาวของฉัน กู้หนิง” เกาเหวินซินพูดกับซูตงนั่ว

 

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณกู้!”

 

“เช่นกันค่ะ คุณซู”

 

“เชิญนั่งค่ะ” ซูตงนั่วเอ่ย “อยากดื่มอะไรกันคะ?”

 

พนักงานเสิร์ฟยื่นเมนูให้เกาเหวินซินและกู้หนิง กู้หนิงสั่งกาแฟ เกาเหวินซินสั่งชา

 

ตอนที่ 456 ซูตงนั่ว

 

หลังจากสั่งเครื่องดื่มเสร็จ กู้หนิงก็พูดกับซูตงนั่วว่า “คุณซูคะ พี่เหวินซินเล่าให้ฉันฟังบางอย่างเกี่ยวกับคุณ ฉันเลยอยากรู้รายละเอียดมากขึ้น ในความคิดของฉัน คุณเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมมากและฉันอยากเซ็นสัญญากับคุณค่ะ ถ้าคุณสนใจทำงานกับฉัน ฉันสามารถช่วยคุณเรื่องสัญญากับเฟยเถิงได้ และฉันสัญญาว่าจะไม่มีกฎนอกคอกใด ๆ ในบริษัทของฉัน  คุณไม่จำเป็นต้องบริการลูกค้าเพื่อไต่เต้า  ตราบใดที่คุณตั้งใจทำงานและซื่อสัตย์ ฉันจะจ่ายให้คุณอย่างงาม สำหรับบริษัทของฉัน พูดตามตรงว่าเพิ่งก่อตั้งและยังอยู่ในระหว่างตกแต่ง ดังนั้นมันจึงมีความเสี่ยงถ้าคุณย้ายมาทำงานกับฉัน ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจชองคุณค่ะ”

 

ไม่มีกฎนอกคอกและไม่ต้องบริการเอาใจผู้ชายอ้วนๆเพื่อความเจริญก้าวหน้าทางอาชีพ นั่นเป็นสิ่งที่ซูตงนั่วฝันถึง เธอไม่สนใจเรื่องอนาคตบริษัทของกู้หนิงแล้วในตอนนี้เพราะเธออยากออกจากเฟยเถิงแทบแย่ และเธอกล้าพอที่เสี่ยงไปตามเอาดาบหน้า

 

ดังนั้นซูตงนั่วจึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “คุณกู้ ฉันเต็มใจทำงานกับคุณค่ะเพราะสถานการณ์ของฉันในตอนนี้ไม่สามารถแย่ไปกว่านี้ได้แล้ว ฉันจะทำงานเต็มความสามารถและภักดีต่อบริษัท แต่ว่า...” แม้ว่าซูตงนั่วอยากจะออกจากเฟยเถิงมากแค่ไหน แต่พอนึกถึงคนที่เธอมีเรื่องด้วยก็พลันไม่สบายใจ “คนที่แบนฉันจากวงการคือลูกชายของรองผู้อำนวยการสำนักวัฒนธรรม”

 

ที่นี่คือเมืองหลวง หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล นับประสาเฟยเถิง แม้แต่บริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดก็ยังไม่สามารถดำเนินธุรกิจในที่นี้ได้ อำนาจยิ่งใหญ่คับฟ้าบดบังประเทศนี้

 

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจัดการได้”

 

ในเมื่อกู้หนิงพูดเช่นนั้น ซูตงนั่วจึงเลือกที่จะเชื่อ ไม่ใช่เพราะกู้หนิง แต่เป็นเพราะอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังเธอ กู้หนิงยังเด็ก ซูตงนั่วจึงคิดว่าต้องมีใครบางคนที่มีตำแหน่งสูงคอยช่วยเหลือเธออยู่

 

“โอ้ ไม่ทราบว่าคุณสามารถช่วยฉันเรื่องสัญญาของผู้ช่วยฉันกับเฟยเถิงได้ไหมคะ? เธอเป็นคนดีมากและฉันอยากทำงานกับเธอต่อ” ซูตงนั่วเอ่ย

 

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

 

“ขอบคุณมากค่ะ”

 

“เอาล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปเฟยเถิงประมาณเก้าโมงครึ่ง บริษัทของฉันคือเฟิ่งหัวเอนเตอร์เทนเม้นท์ และคุณเป็นคนที่สามที่ฉันจ้างมาทำงานด้วย ยินดีต้อนรับค่ะ!” กู้หนิงกล่าวและเอื้อมมือไปจับมือซูตงนั่ว

 

ซูตงนั่วที่เจ็บปวดจากเฟยเถิงอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากในการตัดสินใจที่จะร่วมมือกับกู้หนิง แต่ว่าพวกเธอสามารถเซ็นสัญญาได้หลังจากที่สัญญาของซูตงนั่วกับเฟยเถิงสิ้นสุดลงเท่านั้น

 

พูดคุยกันได้สักพักก็แยกย้ายกันกลับ

 

กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงขับรถไปส่งเกาเหวินซินที่โรงแรมก่อนกลับบ้าน เนื่องจากว่ายังไม่ดึก พวกเขาจึงยังนั่งอยู่ที่โซฟาดูทีวี

 

“เชาถิง คุณมีบริษัทกี่แห่งกันแน่?” กู้หนิงถาม

ในที่สุดแฟนสาวของเขาก็สนใจอยากรู้เกี่ยวกับตัวเขาขึ้นมาบ้างแล้ว “อืม ไม่แน่ใจ ผมจ้างคนช่วยจัดการแทนผมภายใต้เฉิงซือกรุ๊ป”

 

บริษัทของเขาคือเฉิงซือกรุ๊ป ดังนั้นเขาเลยคิดว่าเธอและเขาเกิดมาเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันเมื่อตอนที่กู้หนิงบอกเขาว่าบริษัทของเธอชื่อเฉิงหนิงกรุ๊ป

 

“เฉิงซือกรุ๊ป?” กู้หนิงตะลึง เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับเฉิงซือกรุ๊ปมาก่อน เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติด้วยทรัพย์สินกว่าแสนล้านหยวน! นี่เขาต้องรวยขนาดไหนเนี่ย!

 

เธอจ้องเขาด้วยดวงตาเหม่ยลอยก่อนจะพูดว่า “ฉันไม่คิดว่าคุณจะรวยขนาดนี้! ฉันไม่จำเป็นต้องทำงานเลยด้วยซ้ำ”

 

กู้หนิงพูดติดตลกแต่เลิ่งเชาถิงกลับยิ้มกริ่ม เขาพลิกร่างเธอไว้ใต้ร่างของเขา “อืม ได้สิ แต่คุณต้องทำให้ผมพอใจก่อน” พูดจบแล้วเขาก็ก้มหน้าลงจูบเธอ

 

กู้หนิงไม่คิดว่าเขาจะหื่นขนาดนี้ มือของเขาลูบไล้ไปตามตัวเธอ ทั้งสองโรมรันกันอย่างดุเดือดบนโซฟา

 

กู้หนิงนอนจนถึงแปดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เพราะเธอ "ออกกำลังกาย" หนักมากเมื่อคืนนี้ เลิ่งเชาถิงได้เตรียมอาหารเช้าสำหรับเธอไว้แล้วตอนที่เธอลุกจากเตียง หลังอาหารเช้า กู้หนิงก็อปปี้สำเนาเอกสารที่ K ส่งให้เธอทางอีเมล

 

เมื่อเห็นเอกสาร เลิ่งเชาถิงก็ถามว่า “อยากให้ผมช่วยไหม?”

 

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันจัดการเองได้” กู้หนิงเอ่ย “ฉันไม่สามารถพึ่งคุณได้ตลอดเวลา ฉันจำเป็นต้องฝึกเรียนรู้วิธีจัดการธุรกิจด้วยตัวฉันเอง”

 

เลิ่งเชาถิงไม่คัดค้าน “โทรหาผมแล้วกันถ้าต้องการอะไร”

 

“ค่ะ” จากนั้นกู้หนิงก็เก็บเอกสารใส่ในกระเป๋า “ไปกันเถอะ!”

 

ซูตงนั่วมาถึงเฟยเถิงก่อนเก้าโมง แม้ว่าเธอจะถูกแบนจากวงการ เธอก็ยังมาทำงานเช่นปกติยกเว้นวันเสาร์อาทิตย์ เธอไม่มีอะไรทำ จึงได้แต่นั่งรออยู่เฉยๆ นักแสดงคนอื่นๆในบริษัทต่างพูดจาล้อเลียนทันที่เห็นเธอ

 

“ดูสิ ซูตงนั่วมาทำงานเช้าอีกแล้ว!” เสียงผู้หญิงดังขึ้นด้านหลังซูตงนั่ว จากนั้นเธอก็เดินเข้ามาข้างใน ตามมาด้วยผู้ชายหลายคนราวกับว่าเธอคือราชินี เธอมองไปที่ซูตงนั่วด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง และคนที่เดินตามเธอก็มองไปที่ซูตงนั่วด้วยความไม่ชอบใจเช่นกัน

 

เธอคือหลี่เจียเยว่ นักแสดงหญิงสังกัดเฟยเถิง เธอเซ็นสัญญาในเวลาไล่เลี่ยกันกับซูตงนั่ว แต่ว่าซูตงนั่วแสดงเก่งกว่าเธอ ดังนั้นหลี่เจียเยว่จึงไม่ค่อยได้รับโอกาสมากมายเท่าไหร่นัก เธอก็เลยพานเกลียดซูตงนั่วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอยอมรับว่าเธอไม่สวยและแสดงละครไม่เก่งเท่าซูตงนั่ว แต่เธอก็ไม่ควรถูกเพิกเฉยแบบนี้

 

นับตั้งแต่ที่ซูตงนั่วถูกแบน ในที่สุดหลี่เจียเยว่ก็มีโอกาสที่จะมีชื่อเสียงด้วยการทำในสิ่งที่ซูตงนั่วไม่ต้องการที่จะทำ