ตอนที่ 451- 452: ยา ยาอีกแล้ว, อาบน้ำด้วยกัน
ตอนที่ 451- 452: ยา ยาอีกแล้ว, อาบน้ำด้วยกัน
ตอนที่ 451 ยา ยาอีกแล้ว
พวกกู้หนิงกลับไปที่ห้องรับรองส่วนตัวและบอกพวกผู้ชายถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
อะไรนะ? กู้หนิงเล่นเกมตู้สลอตได้เงินหนึ่งร้อยล้านหยวนโดยการเล่นเพียงรอบเดียว? โชคดีเกินไปแล้ว!
เลิ่งเชาถิงมองกู้หนิงพร้อมรอยยิ้มประดับที่ใบหน้า
“กู้หนิง เธอนี่สุดยอดจริงๆ!” ซู่จินเฉินเอ่ย
“เธอทำได้ยังไง?” เฉินเมิ่งถาม
“ฉันแค่โชคดีค่ะ” กู้หนิงตอบ เธอไม่สามารถบอกพวกเขาได้ว่าเธอมีตาทิพย์
“หนิงหนิงยังใจกว้างอีกด้วยนะ! เธอแบ่งเงินให้เหวินซินกับฉันคนละสามสิบล้านหยวน!” ซู่ฉินหยินเอ่ย
ยกเว้นเลิ่งเชาถิง คนที่เหลือต่างตกใจกับความใจป้ำของเธอ
“เอ่อ ฉันไม่ได้ใช้ความพยายามอะไรมากค่ะ ก็เลยแบ่งให้พวกพี่ๆได้” กู้หนิงเอ่ย
“ทำไมเธอไม่พาฉันไปด้วย?” ซู่จินเฉินบ่น
“ฉันด้วย!” ซีหมิงเอ่ย
“พวกนายขาดเงินกันนักรึ?” เลิ่งเชาถิงถาม ซู่จินเฉินและซีหมิงชะงักกึกก่อนรีบตอบว่า “มะ ไม่ พวกเราแค่พูดเล่น แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง”
หลังจากนั้นทุกคนก็กลับไปนั่งดื่มพูดคุยกันต่อ
เกาเหวินซินและซู่ฉินหยินเดินไปเล่นบิลเลียด
"อ๊า!" ทันใดนั้น เสียงตะโกนที่เจ็บปวดก็ดึงความสนใจของทุกคนในห้อง พวกเขาเห็นซินเป่ยเอามือจับที่เอว ทำสีหน้าเจ็บปวดขณะที่จ้องเกาเหวินซินตาเขม็ง ทุกคนตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เกาเหวินซินยักไหล่ไม่สนใจสายตาที่มองมาของซินเป่ย “ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ ใครบอกให้คุณยืนอยู่ข้างหลังฉันเองล่ะ”
“คุณ!” ซินเป่ยโกรธจนพูดไม่ออก เกาเหวินซินตีเขาด้วยไม้บิลเลียดแต่เธอกลับไม่ยอมขอโทษ ซ้ำยังโบ้ยว่าเป็นความผิดของเขาที่มายืนอยู่ข้างหลังเธอ แต่ถึงเขาจะโกรธแค่ไหนก็ไม่อยากทะเลาะกับเธออีก ดังนั้นเขาจึงเดินหนีไปอีกทาง
เมื่อเวลาห้าทุ่ม ทุกคนก็ตัดสินใจกลับ
ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากคลับเฮ้าส์ อยู่ ๆ ซินเป่ยก็หยุดเดินกะทันหันส่งผลให้เกาเหวินซินชนหลังเขาเต็มๆและกระเป๋าถือของเธอก็หล่นลงพื้น เกาเหวินซินรู้สึกฉุนขึ้นมาทันที “ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?”
“ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย คุณเดินอยู่ข้างหลังผมเอง และก็เป็นคุณเองที่ชนหลังผม คุณไม่ขอโทษแต่กลับมาโทษผมเนี่ยนะ?” ซินเป่ยเอ่ยก่อนจะเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจหยุดเดินเพื่อให้เธอชนหลังเขา
“คุณ!” เกาเหวินซินหงุดหงิดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะตัวการเดินหนีไปแล้ว
คนที่เหลือต่างส่ายหน้าเอือมระอา แค่วันเดียวสองคนนี้ก็มีเรื่องขัดแย้งกันหลายเรื่อง
กู้หนิงและเลิ่งเชาถิงขับรถไปส่งเกาเหวินซินที่โรงแรมก่อนขับรถกลับบ้านของพวกเขา เมื่อกู้หนิงและเลิ่งเชาถิงอยู่กันตามลำพัง กู้หนิงก็เอ่ยปากว่า “ฉันสังเกตมาสักพักแล้ว ทำไมคุณถึงดูมีความสุขตอนที่พี่เหวินซินเรียกคุณว่าพี่เขยด้วยล่ะ?”
“เธอเป็นพี่สาวของแฟนผม ความคิดเห็นของเธอย่อมสำคัญ” เลิ่งเชาถิงกล่าวอย่างจริงจัง
กู้หนิงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร การที่เขาเห็นความสำคัญของคนในครอบครัวของเธอเป็นเรื่องที่ดีมาก
เขาเคยบอกเธอว่าคุณปู่ของเขาเป็นคนเดียวที่เขาห่วงใย ดังนั้นสำหรับกู้หนิงแล้ว คุณปู่เลิ่งย่อมสำคัญต่อเธอด้วยเช่นกัน
แต่สิ่งที่กู้หนิงยังไม่รู้คือตอนนี้นายท่านเลิ่งรับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอแล้ว และเขาก็พึงพอใจมาก
“อ้อ ตอนที่ฉันอยู่ที่เมือง B ฉันไปคลับเฮ้าส์ของพวกแก๊งคิริน ฉันบังเอิญชนะพนันได้เงินมาหนึ่งร้อยล้านหยวนและยังพบกับหัวหน้าของแก๊งคิริน ฉีเทียนหลิน อีกด้วย เขาหาเรื่องฉันด้วยแหละ”
ได้ยินแบบนั้นเลิ่งเชาถิงก็เป็นกังวล “ไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?” แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินชื่อ ฉีเทียนหลิน และรู้ว่าคนผู้นี้ทั้งโหดร้ายและเลือดเย็น
“ไม่ค่ะ แต่เขาท้าแข่งพนันกับฉัน สุดท้ายฉันเป็นคนชนะและเขาสูญเงินไปสามพันล้านหยวน ฉันยังแบ่งเงินให้พี่เหวินซินและพี่เจียข่ายคนละห้าร้อยล้าน”
“เขายอมง่ายๆแบบนั้นเลยเหรอ?” เลิ่งเชาถิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“อืม...ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมหรอก แต่ฉันทำคนของเขาบาดเจ็บและช่วยรักษาทีหลัง เขาต้องการยาของฉัน พวกเราเลยทำข้อตกลงกัน ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ เขาจะไม่สร้างปัญหาให้ฉันอีกแล้วล่ะค่ะ”
ยา....ยาอีกแล้ว
อย่างไรก็ตามเลิ่งเชาถิงสนใจเพียงว่าฉีเทียนหลินจะพยายามแก้แค้นกู้หนิงหรือเปล่า “อยู่ให้ห่างจากฉีเทียนหลิน เขาอันตรายยิ่งกว่าซื่อตู้เย่เสียอีก”
“ฮ่า คุณหมายความว่าฉันสามารถติดต่อกับซื่อตู้เย่ได้ใช่ไหม?” กู้หนิงหรี่ตามองเขา เธอตั้งใจพูดเพื่ออยากเห็นปฏิกิริยาของเลิ่งเชาถิง แต่ไม่คาดคิดว่าเขาเหยียบเบรกและหยุดรถที่ริมถนนในทันที
“อะไร...” กู้หนิงตกใจแต่ปากของเธอถูกปิดก่อนที่เธอจะพูดคำต่อไป เลิ่งเชาถิงจูบเธอราวกับกำลังลงโทษเธอ เขาไม่ปล่อยเธอไปจนกว่าจะผ่านไปหลายนาที
เมื่อเห็นริมฝีปากบวมเล็กน้อยของคนรัก เลิ่งเชาถิงก็รู้สึกแย่เล็กน้อยแต่ไม่ได้ขอโทษ เขากลับประกาศด้วยน้ำเสียงกังวานว่า “อยู่ให้ห่างจากซื่อตู้เย่ด้วยอีกคน! คุณมีผมอยู่แล้วและผมสามารถจัดการทุกอย่างให้คุณได้!”
กู้หนิงรู้สึกขบขัน เธอแค่ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง เขาทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ ดูเหมือนเธอจะแกล้งเขาไม่ได้อีกแล้วสิ ฮึ ผู้ชายขี้หึง!
“ก็ได้ ขับรถต่อได้แล้ว!” กู้หนิงเอ่ย
“โอ้ ฉันจะเตรียมยามาให้คุณด้วย คุณสามารถพกติดตัวไปด้วยได้ ไม่ว่าคุณจะบาดเจ็บหรือป่วย ก็กินยาตัวนี้ แบ่งไว้ให้คุณปู่ด้วยก็ได้นะคะ”
ตอนที่ 452 อาบน้ำด้วยกัน
"ได้สิ" เลิ่งเชาถิงไม่ได้ปฏิเสธ แม้ว่าเขาจะไม่สงสัยในตัวยาของเธอ แต่เขาก็อยากรู้ที่มาของมัน “คุณไปรับยาเยอะขนาดนี้มาจากไหน?”
“อาจารย์ของฉันเป็นคนมอบให้ฉันเองค่ะ เธอให้ฉันเยอะมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอไปเอายามาจากไหนเหมือนกัน ในระหว่างการฝึกของฉันในอดีต ฉันได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง ดังนั้นอาจารย์จึงบอกให้ฉันกินยานี้และฉันก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วทุกครั้ง” กู้หนิงโกหก “ฉันคิดว่าอาจารย์อาจเป็นหมอที่มีทักษะสูงก็ได้”
ถึงแม้มันจะฟังดูแปลกๆ ทว่าเลิ่งเชาถิงก็ยอมรับฟังคำอธิบายของกู้หนิง
“พรุ่งนี้คุณจะทำอะไร?” เลิ่งเชาถิงถาม
“ฉันว่าจะไปร้านเซียนหยุนพรุ่งนี้ค่ะ”
“งั้นผมไปด้วย”
กู้หนิงมองเขาและกระพริบตาใส่ “พรุ่งนี้คุณว่างเหรอคะ?”
“อืม” เขาจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วก่อนที่เธอจะมาเมืองหลวง
“พรุ่งนี้เช้าเราไปเยี่ยมซื่อเหอหยวนของผมก่อนเป็นอันดับแรกแล้วกัน [1]” เลิ่งเชาถิงกล่าว
“ก็ได้ค่ะ” กู้หนิงสนใจที่อยู่อาศัยแบบประวัติศาสตร์นี้มาก ที่สำคัญที่สุด มันคือสถานที่ของเลิ่งเชาถิง
เมื่อพวกเขากลับมาที่บ้าน เลิ่งเชาถิงช่วยกู้หนิงเติมน้ำในอ่างอาบน้ำและกู้หนิงก็เข้าไปอาบน้ำ เมื่อเธอเพิ่งเปลื้องผ้าออกจากร่าง เลิ่งเชาถิงก็เข้ามาในห้องน้ำโดยไม่สวมเสื้อผ้า กู้หนิงทำหน้าตกใจแล้วก็หน้าแดง ไม่กล้ามองตรงมาที่เขา เธอรีบห่อตัวเองด้วยผ้าเช็ดตัว “คุณมาทำอะไรในนี้!”
“อาบน้ำด้วยกันเถอะ!” คนหน้าหนา ไม่รู้จักอายเลยสักนิด! กู้หนิงคิดในใจ ยังคงไม่กล้ามองเขาตรงๆ
“ไม่! ออกไปนะ!”
เมื่อเห็นกู้หนิงเขิน ทั่วทั้งตัวแดงก่ำเหมือนกุ้งสุก เขาก็หัวเราะออกมา “อายตอนนี้ไม่สายไปหน่อยเหรอครับคุณผู้หญิง?”
“คุณ...” กู้หนิงทั้งเขินทั้งฉุน
เขาไม่อนุญาตให้เธอพูดอะไรอีก แต่ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ร่างกายที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่บดเบียดกันด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า เขาจูบเธออย่างดุเดือดในขณะที่มือของเขาลูบไล้ไปตามเรือนร่างที่เรียบเนียนของเธอ กู้หนิงรู้สึกวาบหวิวไปกับสัมผัสของเขา เธอยอมแพ้และปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่เขาต้องการ
เมื่อรุ่งสางมาเยือนในวันรุ่งขึ้น เลิ่งเชาถิงก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นแฟนสาวนอนหลับอย่างเงียบ ๆ ในอ้อมแขนของเขา เขารู้สึกตกหลุมรักอย่างสุดซึ้งและรู้สึกดีที่มีเธออยู่เคียงข้าง เลิ่งเชาถิงคิดว่าเขาอาจจะตายโดยลำพังโดยไร้คู่ครอง ทว่าตั้งแต่เขาได้พบกับเธอ หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะและตอนนี้เขาตกหลุมรักเธออย่างลึกซึ้ง
หลังจากมองกู้หนิงอยู่สักพัก เขาก็ลุกออกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจเพื่อจะไปเตรียมอาหารเช้าให้เธอ
ขณะที่เขากำลังลุกขึ้น กู้หนิงก็งัวเงียตื่นขึ้นมาและเอ่ยเรียกเขา “เชาถิง”
“อรุณสวัสดิ์ ผมทำคุณตื่นรึเปล่า?” เลิ่งเชาถิงวางแขนของเธอกลับเข้าไปในผ้าห่มแล้วลดเสียงของเขาลง “มันยังเช้าอยู่ นอนต่ออีกสักพักก็ได้”
กู้หนิงตอบอืมเบาๆในลำคอก่อนหลังตาลงอีกครั้ง
เมื่อมีเขาอยู่ข้างกาย เธอรู้สึกปลอดภัยมากจนหลับไปอย่างง่ายดายและเธอก็เหนื่อยมากหลังจากกิจกรรมเมื่อคืน
เลิ่งเชาถิงยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นกู้หนิงหลับไปอีกครั้งแล้วเดินออกไป หลังจากเตรียมอาหารเช้าเสร็จ เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้อง
ในตอนนี้กู้หนิงตื่นเต็มตาแล้ว
“อาหารเช้าพร้อมแล้ว” เลิ่งเชาถิงเอ่ย
“ขอบคุณมากค่ะ” กู้หนิงเอ่ยพลางลุกขึ้น เมื่อเธอเห็นว่าตัวเองยังเปลือยกายมีรอยจูบอยู่ทั่วตัว ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เธอดึงผ้าห่มขึ้นเพื่อปกปิดร่างกาย "ออกไปนะ!"
เลิ่งเชาถิงหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนเดินออกไป “อ้อ เสื้อผ้าของคุณอยู่ในตู้เสื้อผ้านะ”
กู้หนิงไม่ได้ลุกออกจากเตียงจนกว่าเลิ่งเชาถิงจะออกจากห้องไป เธอเปิดตู้เสื้อผ้าและเห็นเสื้อผ้าใหม่เป็นแถวซึ่งเป็นของเธอทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอสังเกตเห็นชุดชั้นในสตรี เธอก็หน้าแดงอีกครั้ง เขาซื้อทั้งหมดนี้เลยเหรอ? หรือเขาขอให้คนอื่นซื้อให้? นี่เขาไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยเหรอเนี่ย?
กู้หนิงตกใจสุดๆเมื่อพบว่าชุดชั้นในพอดีกับไซส์ของเธอเป๊ะ
เธอใช้เวลาในการสวมเสื้อผ้าอยู่นานก่อนออกจากห้องนอน
เลิ่งเชาถิงค่อนข้างพอใจเมื่อเห็นว่าเธอสวมเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้ ในทางกลับกันกู้หนิงไม่ได้มองเขาเลย เธอนั่งที่เก้าอี้และคีบอาหารเข้าปาก
เขารู้ว่าเธออายแต่ก็อยากแกล้งจึงพูดไปว่า “พอดีไหม?”
กู้หนิงรับคำในลำคอเบาๆแล้วก็เงียบต่อไปอีก เลิ่งเชาถิงจึงหยุดแกล้งเธอ
หลังอาหารเช้า กู้หนิงก็โทรหาเกาเหวินซินและชวนเธอออกไปข้างนอกด้วยกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็ไม่พอใจ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะอยู่กันตามลำพัง แต่มันก็ไม่เหมาะถ้ากู้หนิงทิ้งเกาเหวินซินไว้ตามลำพังในโรงแรม โชคดีที่เกาเหวินซินมีนัดกับเพื่อนของเธอแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ไปด้วยแต่จะมาทานข้าวเย็นด้วยแทน
ราวเก้าโมง พวกเขาก็ออกจากบ้าน
ซื่อเหอหยวนของเลิ่งเชาถิงอยู่ไม่ไกลจากสวนเป่ยไห่และตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง มีทำเลและวิวที่ดีที่สุดในตัวเมือง มีสนามหญ้ากว้างใหญ่รอบนอกของซื่อเหอหยวน
เมื่อผลักประตูหน้าออกไป ก็มีลานขนาดใหญ่ที่มีต้นพีชสวยงามเรียงรายสองข้างทาง ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ต้นไม้จึงไม่ออกดอกบานสะพรั่ง แต่มันจะงดงามมากในฤดูใบไม้ผลิ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
[1] ซื่อเหอหยวนเป็นที่อยู่อาศัยแบบโบราณที่พบได้ทั่วไปในประเทศจีน องค์ประกอบของซื่อเหอหยวนเป็นรูปแบบพื้นฐานที่ใช้สำหรับที่พักอาศัย พระราชวัง วัดวาอาราม ธุรกิจของครอบครัว และหน่วยงานราชการ เรียกอีกอย่างว่าสี่เหลี่ยมจตุรัสจีน
---------------------------------------------------------
กำเนิดใหม่สาวนักเรียนเซียนธุรกิจ
REINCARNATION OF THE BUSINESSWOMAN AT SCHOOL
ติดตามเพจได้ที่
ลงประจำที่เว็บอักษรเงิน https://aksornngern.com/
อ่านนิยายได้ที่ https://aksornngern.com/details/7?page=4
เนื่องจากเรื่องนี้อีกหลายตอนมากกกกก กว่าจะจบ
ตั้งแต่ตอนที่ 300 ขึ้นไป จะปรับเหรียญเป็น 2 บาท ต่อตอน ยังคงรวม 2 ตอนเป็น 1 ตอนเหมือนเดิม
2 บาทเฉพาะที่เว็บอักษรเงินเท่านั้นค่ะ
Thainovel ยังราคาเดิมที่ 3 บาท
----------------------------------------------------------------
ฝากติดตามนิยายอีกเรื่องด้วยนะคะ
มือปราบผี The Exorcist คลิกอ่าน
ความตายเป็นเพียงการเริ่มต้น.....
เขาเป็นเจ้าของบาร์เล็กๆแห่งหนึ่ง แม้ว่าเขาจะดูอ่อนโยนและเป็นมิตร
แต่จริงๆ แล้วเขาเย็นชาและโดดเดี่ยว เขาเกิดมาพร้อมกับความสามารถในการสื่อสารกับวิญญาณแต่ปิดผนึกไว้
เขาไม่เต็มใจที่จะเข้าไปพัวพันกับสิ่งเหนือธรรมชาติ
เธอเป็นทนายความที่ไม่มีคุณสมบัติของการเป็นทนายความ ขี้ขลาดเหมือนหนูแต่เกลียดความเลวทรามทั้งหลาย
วันเกิดของเธอไม่เป็นมงคลแต่เธอกลับได้รับพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสองจะช่วยกันไขคดีได้อย่างไร เชิญติดตามอ่านกันได้....