ตอนที่ 407 - 408: ฉันรู้ว่าฉันสุดยอด, ไม่ขายให้คนประเทศ R

ตอนที่ 407 ฉันรู้ว่าฉันสุดยอด

ต่อมากู้หนิงเลือกหินอีกสองก้อนที่มีหยกอยู่ภายใน อันหนึ่งเป็นหยกระดับสูงปานกลางขนาดเท่ากล่องทิชชู่ ขณะที่อีกอันมีหยกระดับสูงและใหญ่พอๆ กับฝ่ามือของชายสามคนวางซ้อนกัน

คุณชายพานทึ่งกับการเลือกหินที่รวดเร็วของกู้หนิง "บอส เธอแค่เลือกสุ่มๆไปยังงั้นเองเหรอ?"

"ฉันมีสัมผัสพิเศษน่ะ" กู้หนิงเอ่ย

อะไรนะ? คุณชายพานไม่คิดว่าสัมผัสพิเศษนั้นเชื่อถือได้ ต่อให้เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการพนันหิน เขาก็ชื่นชมเธอเหมือนเดิม

กู้หนิงเลือกหินแค่สามก้อนที่มีหยกอยู่ข้างใน เธอพอแล้ว ที่เหลือเอาไว้ให้เจ้าของร้านดำเนินธุรกิจต่อ

ด้วยความช่วยเหลือของคุณชายพาน กู้หนิงได้ส่วนลด 30% ถึงแม้เธอจะมีเงินมากมาย แต่ได้ส่วนลดมันให้ความรู้สึกดีกว่าจริงๆ

"คุณหนู เธอต้องการตัดหินพวกนี้ไหม?" เจ้าของร้านถาม

“ค่ะ” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นเดินไปที่โซนตัดหิน

ไม่มีลูกค้ารายอื่นกำลังตัดหินอยู่ ดังนั้นเครื่องตัดจึงยังว่างทั้งสองเครื่อง  กู้หนิงบอกคนตัดหินสองคนให้ตัดหินสองก้อนที่มีหยกระดับสูงปานกลางอยู่ข้างในก่อน เมื่อเครื่องจักรเริ่มทำงาน คนในร้านก็รีบรุมล้อมพื้นที่อย่างรวดเร็ว

ทุกคนมองหินที่กำลังถูกตัดอย่างประหม่ารวมถึงคุณชายพานด้วย กู้หนิงเป็นคนเดียวที่ยังใจเย็น

“บอส เธอไม่ประหม่าเลยเหรอ?” คุณชายพานเห็นกู้หนิงยังคงใจเย็นจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ไม่นะ” กู้หนิงเอ่ย

คุณชายพานชื่นชมสภาพจิตใจของกู้หนิงอีกครั้ง

ไม่นานสีเขียวก็ปรากฏออกมา ทุกคนหันมามองกู้หนิงเป็นตาเดียวด้วยความอิจฉาริษยา กู้หนิงยังนิ่งเฉยเหมือนเดิม

คุณชายพานกลับตื่นเต้นแทนกู้หนิงเสียเอง

ดวงและโชคสำคัญมากในการพนันหิน ทว่ากู้หนิงยังนิ่งเฉยและไม่ได้ดูตื่นเต้นแม้แต่น้อย

"บอส เธอไม่ดีใจเลยเหรอ?" คุณชายพายถามด้วยความงุนงง

"ดีใจสิ" กู้หนิงตอบตรงๆ เธอดีใจแต่เคยชินแล้ว และรู้อยู่แล้วว่ามีหยกอยู่ข้างใน

คุณชายพานรู้สึกว่ามันแปลกๆที่กู้หนิงไม่แสดงอาการดีใจถ้าหากเธอดีใจจริงๆ

หรือว่าเธออยู่แล้ว? คุณชายพานคิด แต่จะเป็นไปได้อย่างไร

"อาจจะเป็นแค่ชั้นบางๆก็ได้" มีคนพูดด้วยความอิจฉา เมื่อเห็นสีเขียวปรากฏออกมา มีคนไม่น้อยที่อิจฉากู้หนิง

"คุณหนู ผมยินดีจ่ายห้าหมื่นหยวนสำหรับหินก้อนนี้ ถึงแม้มันจะมีขั้นสีเขียวแต่ก็อาจจะเป็นแค่ชั้นบางๆก็ได้ ถ้าเธอขายให้ฉันอย่างน้อยก็ได้ห้าหมื่นหยวนเชียวนะ!" ชายวัยกลางคนพูดกับกู้หนิง

กู้หนิงได้ยินเช่นนั้นเธอก็จำได้ว่ามีคนเคยพูดกับเธอแบบนี้มาก่อนตอนที่เธอเริ่มเล่นการพนันหินครั้งแรก

"ขอโทษด้วยค่ะ ถ้าคุณต้องการซื้อจริงๆไว้รอตอนหินตัดเสร็จแล้วดีกว่าค่ะ" กู้หนิงเอ่ย

ในเมื่อเจ้าของหินพูดแบบนี้ ชายวัยกลางคนจึงทำได้เพียงรออย่างเดียว คนตัดหินยังคงตัดหินต่อไป และในขณะเดียวกันคนตัดหินอีกคนก็พูดขึ้นว่ามีชั้นสีเขียวปรากฏออกมา

"พระเจ้า! เด็กสาวคนนี้โชคดีจริงๆ หินทั้งสองก้อนมีชั้นสีเขียว เป็นไปได้ไหมว่าหินก้อนที่สามจะมีชั้นสีเขียวเหมือนกัน?"

"อาจจะ!"

ทุกคนประหลาดใจและมองกู้หนิงด้วยความอิจฉาสุดๆ และกู้หนิงก็ยังนิ่งเหมือนเดิม

"บอส เธอนี่สุดยอดไปเลย!" คุณชายพานไม่สามารถชื่นชมกู้หนิงไปได้มากกว่านี้แล้ว และเขาเชื่อว่าตัวเองคิดถูกที่ติดตามกู้หนิงและให้เธอเป็นหัวหน้า

ภายในไม่กี่นาที หยกชิ้นแรกก็ถูกตัดออกมาแล้ว "โอ้ พระเจ้า! หยกข้าวเหนียวนี่นา!" คนงานตัดหินพูดเสียงดังด้วยความตื่นเต้น มือของเขาสั่นระริก จริงอยู่ปีๆหนึ่งเขาตัดหยกได้เป็นหลักสิบ แต่ยากมากที่จะเป็นหยกที่เหนือกว่าระดับกลาง

"อะไรนะ? หยกข้าวเหนียว! มูลค่าของมันอย่างน้อยสามสิบล้านหยวนเลยนะ"

"พระเจ้า นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ"

"บอส เธอสุดยอดไปเลย!" คุณชายพานกล่าวชื่นชมราวกับว่าหยกเป็นของเขาเอง

อย่างไรก็ตามไม่มีใครเสียใจมากเท่ากับเจ้าของร้านแล้ว การเห็นลูกค้าตัดหยกได้ในร้านเป็นเรื่องปกติ แต่ก็อดอิจฉาโชคของลูกค้าไม่ได้

ต่อมาไม่นาน

"พระเจ้า หยกน้ำ!" ลูกค้าอีกคนตะโกนด้วยความตื่นเต้น

อะไรนะ? ทุกคนแตกตื่นส่งเสียงพูดคุยกันเซ็งแซ่โชคลาภของกู้หนิงทำให้พวกเขาต้องตกใจ

ทุกคนมองมาที่กู้หนิงโดยไม่ปิดบังความอิจฉา แต่กู้หนิงเฉยๆ เธอไม่รู้สึกอะไร

"บอส..." คุณชายพานกำลังจะพูดชมกู้หนิงอีกครั้ง แต่อยู่ๆก็พูดไม่ออก เขาคิดหาคำชมมากมายในหัวสมอง แต่ก็ยังหาคำพูดที่เยินยอเธอไม่ได้ "เอ่อ บอกตรงๆว่าฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาชม แต่ว่าบอส เธอสุดยอดไปเลย!"

กู้หนิงหัวเราะขำขัน  "ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าฉันสุดยอดจริงๆนั่นแหละ เลิกชมฉันได้แล้ว"

ได้ยินพวกเขาคุยกัน คนหลายคนคิดว่ากู้หนิงคงภูมิใจในตัวเองมาก ถึงแม้พวกเขาจะยอมรับว่าเธอน่าทึ่งจริงๆ

ส่วนคุณชายพานนั้นปลื้มกู้หนิงสุดๆ

ไม่นานก็มีคนประมูลหยกชิ้นแรก หยกข้าวเหนียว

"สิบล้านหยวน"

"สิบเอ็ดล้าน"

"ยี่สิบล้าน"

ในตอนท้ายหยกถูกขายไปในราคายี่สิบล้านหยวน

ขณะกู้หนิงพร้อมที่จะตัดหินก้อนที่สาม โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น คนโทรที่โทรมาคือ K ในที่สุด K ก็ได้ที่อยู่มา กู้หนิงเปลี่ยนใจยังไม่ตัดหินก้อนที่สามในตอนนี้

"คุณหนู เธอจะตัดหินก้อนที่สามไหม?" เจ้าของร้านเอ่ยถาม

"ไม่ค่ะ ขอบคุณ" กู้หนิงเอ่ย

หลังจากนั้นหินก้อนที่สองก็ถูกตัดออกมา มันมีขนาดใหญ่กว่าอันแรก ดังนั้นจึงราคาสูงกว่า

"สิบล้าน"

"สิบสองล้าน"

ทุกคนกำลังแย่งกันประมูลหยกชิ้นที่สอง กู้หนิงก็ได้ยินคนพูดภาษา R ข้างๆเธอ และเธอก็ไม่พอใจ เพราะคนจากประเทศ R ถูกเกลียดชังจากผู้คนในประเทศนี้ รวมทั้งเธอด้วย

กู้หนิงไม่ได้เชี่ยวชาญภาษา R เข้าใจนิดหน่อย เธอได้ยินคนที่มาจากประเทศ R บอกกับคนในพื้นที่ช่วยเขาประมูลหยกก้อนที่สอง

ตอนที่ 408 ไม่ขายให้คนประเทศ R

กู้หนิงเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบคนประเทศ R แน่นอนว่าเธอไม่ขายหยกให้พวกเขาต่อให้จะได้ราคาดีมากก็ตาม

“สามสิบห้าล้านหยวน”

“สี่สิบล้านหยวน” ตัวเลขประมูลนี้มาจากฝั่งคนประเทศ R

ไม่มีใครเสนอราคาอีกเพราะสี่สิบล้านก็ถือว่าสูงมากพอแล้ว

กู้หนิงหันไปหน้าไปทางคุณชายพานแล้วพูดกับเขาว่า “เขามาจากประเทศ R ฉันไม่อยากขายหยกให้เขา ช่วยฉันประมูลหยกหน่อยได้ไหม”

ได้ยินว่าผู้ชายคนนั้นมาจากประเทศ R คุณชายพานก็ไม่ชอบใจเช่นกัน เขาจึงตกลงช่วยกู้หนิงโดยไม่ลังเล

“ห้าสิบล้านหยวน!” คุณชายพานเอ่ย เขาเสนอราคาขึ้นทีเดียวไปสิบล้าน กู้หนิงต้องการเก็บหยกชิ้นนี้ไว้ ราคาเท่าไหร่ไม่เกี่ยง

คุณชายพานร่วมประมูลด้วย ทุกคนทำหน้างุนงง คุณชายพานมาพร้อมกับเด็กสาวที่เป็นเจ้าของหยก ถ้าเขาต้องการซื้อเขาสามารถทำข้อตกลงกับเธอเป็นการส่วนตัวได้

คนจากประเทศ R รู้สึกผิดหวัง ห้าสิบล้านหยวนเกือบจะเป็นราคาสูงสุด และมันไม่คุ้มที่จะซื้อราคาสูงขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม คนที่มาจากประเทศ R ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

“ห้าสิบห้าล้าน”

“หกสิบล้านหยวน!” คุณชายพานพูดโดยไม่ลังเลและส่งสายตายั่วยุให้พวกเขา ตอนนี้คนจากประเทศ R รู้แล้วว่าคุณชายพานตั้งใจแกล้งพวกเขา พวกเขาไม่เคยพบกันมาก่อน ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องทำแบบนั้นด้วย?

คนที่มาจากประเทศ R ต้องการเสนอราคาต่อไป แต่ถูกคนในพื้นที่ห้ามไว้ พวกเขาพูดคุยกันด้วยเสียงเบา ๆ สักครู่ และคนจากประเทศ R ก็ยอมแพ้ เขาจ้องไปที่คุณชายก่อนจะจากไป

“ฮ่า!” คุณชายพานพึงพอใจ

“เอาล่ะ ถ้าคุณยังต้องการหยกนี้อยู่ คุณสามารถจ่าย 35 ล้านหยวนเพื่อซื้อหยกกลับบ้านได้ค่ะ” กู้หนิงกล่าวกับชายที่เสนอราคา 35 ล้านหยวนในตอนนั้น

"ซื้อ ๆ!" ชายคนนั้นพูดด้วยความกระฉับกระเฉง “แต่คุณหนู ทำไมเธอไม่ขายให้คนที่เสนอราคาสูงคนนั้นล่ะ?”

“เขามาจากประเทศ R ฉันไม่อยากขายให้เขาค่ะ” กู้หนิงพูดตรงๆ

เมื่อได้ยินว่าคนนั้นมาจากประเทศ R ผู้คนต่างก็รู้สึกรังเกียจ และเห็นด้วยกับกู้หนิง ในขณะเดียวกันก็มีบางคนที่คิดว่ากู้หนิงโง่ เธอไม่จำเป็นต้องทำตัวต่อต้านเงิน

หลังจากซื้อขายเสร็จเรียบร้อย กู้หนิงก็เดินออกจากร้านไป

“ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการ ถึงเวลาต้องบอกลากันแล้ว” กู้หนิงพูดกับคุณชายพาน

“อะไรนะ?”  คุณชายพานยังไม่อยากกลับ เขาอยากจะชวนเธอไปทานข้าวด้วยกัน

“เธอจะไปไหน? ฉันไปส่งได้นะ รถฉันจอดอยู่ด้านนอก” คุณชายพานเอ่ย

“ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก”

“อ้อ ฉันยังไม่รู้จักชี่อเธอเลย ฉันพานซือรุ่ย ในเมื่อเธอเป็นบอสของฉันแล้วไม่คิดจะให้เบอร์กันหน่อยเหรอ? ฉันจะได้ติดต่อเธอได้ไง” พานซือรุ่ยเอ่ย

“ฉันชื่อกู้หนิง เบอร์ของฉันคือ XXXX ส่งข้อความมาแล้วกัน ฉันจะบันทึกเบอร์ของนายไว้ ไว้ฉันเสร็จธุระแล้วจะโทรหา” กู้หนิงตอบ

พานซือรุ่ยรีบบันทึกเบอร์ของกู้หนิงทันที พวกเขาเดินออกจากถนนพนันหินด้วยกัน กู้หนิงขึ้นแท็กซี่ที่จอดอยู่ด้านนอก

หมู่บ้านหนานซุยเป็นที่ที่กู้หนิงกำลังมุ่งหน้าไป ห่างจากเมือง B ทางทิศใต้ 23 กิโลเมตร แต่ไม่จำเป็นต้องขับบนทางด่วน

ระหว่างทาง กู้หนิงได้รับโทรศัพท์จากถางไห่เฟิง ความคิดแรกของเธอคือเขาคงได้ยินข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นที่สนามบินและรู้ว่าตอนนี้เธอมาที่เมือง B เธอกดรับสาย ถางไห่เฟิงส่งเสียงบ่นทันที “หนูกู้ ปู่ได้ยินข่าวว่าหนูช่วยผู้หญิงที่บาดเจ็บที่สนามบินเมือง B ทำไมถึงไม่มาเยี่ยมปู่ล่ะ?”

กู้หนิงยิ้มและอธิบายว่า “คุณปู่ หนูมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการค่ะ หนูสัญญาว่าหนูเสร็จธุระเมื่อไหร่จะไปเยี่ยมนะคะ”

“ธุระสำคัญอะไร? อยากให้ปู่ช่วยไหม? บอกมาได้เลย” ถางไห่เฟิงเอ่ย

“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าหนูจัดการเองได้ค่ะ” กู้หนิงกล่าว ถ้าเธอจัดการเองได้ เธอก็จะไม่รบกวนคนอื่น อย่างไรก็ตาม หากเธอต้องการความช่วยเหลือจากถางไห่เฟิง เธอก็ไม่ลังเลที่จะโทรหาเขาเช่นกัน เธอรักษาความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับถางไห่เฟิงเพื่อขยายเครือข่ายของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่ทำให้เสียเปล่า

“ก็ได้ ถ้ามีเรื่องอะไรโทรหาปู่ได้ทันที ปู่เตรียมอั่งเปาไว้ให้หลานแล้ว อย่าลืมมาเยี่ยมปู่นะ!” ถางไห่เฟิงพูดและใช้อั่งเปาเป็นเหยื่อล่อ

“ฮ่า ฮ่า” กู้หนิงหัวเราะ “แน่นอนค่ะ ไว้หนูจะไปเอาอั่งเปานะคะ”

“ถ้าปู่ไม่ได้เตรียมอั่งเปาให้ หลานก็คงไม่มาเยี่ยมปู่ใช่ไหม?” ถางไห่เฟิงแกล้งทำเป็นโกรธ

“ไม่ใช่แน่นอนค่ะ ถึงไม่มีอั่งเปาหนูก็ต้องไปเยี่ยมคุณปู่อยู่แล้วค่ะ ไปกินข้าวฟรี หนูไม่พลาดอยู่แล้วค่ะ” กู้หนิงพูดขำขัน

“ฮ่าๆ” ถางไห่เฟิงหัวเราะ

หลังจากที่ถางไห่เฟิงวางสายกู้หนิงแล้ว ถางเจียข่ายก็กลับมาบ้านพอดี เมื่อเห็นคุณปู่มีความสุข เขาจึงถามด้วยความอยากรู้ “คุณปู่ อะไรทำให้คุณปู่มีความสุขขนาดนี้ครับ?”

“หนูกู้มาเมือง B แล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่ว่าง เธอจะมาเยี่ยมปู่เมื่อเธอว่างแล้ว” ถางไห่เฟิงพูดกับหลานชาย เขามีความสุขที่ได้ยินว่ากู้หนิงมาเมือง B มากกว่าหลานชายกลับมาบ้านเสียอีก

ถางเจียข่ายเองก็ตื่นเต้นเช่นกันเพราะเขาอยากรู้เกี่ยวกับกู้หนิงซึ่งเป็น "หลานสาว" คนใหม่ของปู่ของเขาและหน้าคล้ายกับลุงของเขาอย่างกับแกะ

“คุณปู่ ชวนเธอมาที่บ้านเราสิครับ ผมอยากเจอผู้หญิงคนนั้นจริงๆ!” ถางเจียข่ายกล่าวด้วยความตื่นเต้น

หมู่บ้านหนานซุยกลายเป็นรีสอร์ทไปแล้ว เดิมทีเคยเป็นสวนผลไม้ที่มีเนื้อที่รวม 165 เอเคอร์ ต่อมาค่อย ๆ พัฒนาเป็นรีสอร์ทที่มีลักษณะเป็นบ้านไร่ มีบริการจัดเลี้ยง ที่พัก ความบันเทิง และบริการรับรองอื่น ๆ

นอกจากสวนผลไม้แล้ว ยังมีวัดจากสมัยราชวงศ์ถังอีกด้วย ผู้คนไปที่นั่นเพื่อขอพรให้โชคดี และมีอ่างเก็บน้ำขนาดเท่าสนามฟุตบอลด้วย นักท่องเที่ยวสามารถตกปลาหรือแล่นเรือที่นั่นได้

ตำแหน่งของซูอันจุนอยู่ในหมู่บ้านหนานซุยแต่ไม่ใช่ในย่านบันเทิง จากแผนที่ GPS ที่ K ให้ไว้ กู้หนิงต้องเดินไปตามแม่น้ำเป็นระยะทางประมาณสองกิโลเมตร ว่ากันว่ามีคนเก็บของเก่าจากทางนี้

ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านหนานซุยทราบข่าวว่ามีโบราณวัตถุอยู่รอบๆ สถานที่นี้ แต่บุคคลภายนอกอาจไม่ทราบ