ตอนที่ 409 - 410: พบกับเหล่าคนขุดสุสานอีกครั้ง, ช่วยพวกเขาอีกครั้ง
ตอนที่ 409 - 410: พบกับเหล่าคนขุดสุสานอีกครั้ง, ช่วยพวกเขาอีกครั้ง
ตอนที่ 409 พบกับเหล่าคนขุดสุสานอีกครั้ง
ตอนแรกชาวบ้านบางคนต้องการหาเงินโดยแอบขายของเก่า แต่คนอื่นที่รู้ว่าผิดกฎหมายแอบบอกรัฐบาล รัฐบาลจึงส่งทีมนักโบราณคดีมาที่นี่ แม้ว่ารัฐบาลจะไม่ปิดบังข่าว แต่ก็ไม่ได้เผยแพร่ข่าวเช่นกัน ดังนั้นจึงมีคนรู้เรื่องนี้ไม่มากนัก
กู้หนิงเดินไปตามถนนในขณะที่ใช้ตาทิพย์สแกนภูเขารอบตัว คณะของซูอันจุนอาจค้นถนนสายนี้แล้ว แต่ดวงตาของพวกเขาไม่สามารถเทียบกับตาทิพย์ของเธอได้เลย
กู้หนิงมาที่นี่ไม่ใช่มาหาซูอันจุน แต่มาเพราะสุสานโบราณ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจคณะของซูอันจุนแต่ก็ไม่มองข้ามพวกเขา
ภูเขาที่นี่ไม่สูงมาก อยู่ที่ระดับความสูงไม่กี่ร้อยถึงหนึ่งพันเมตร แต่มีต้นไม้และหินมากมาย และมันไม่ง่ายที่จะปีนขึ้นไป แน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหาสำหรับกู้หนิง เธอเดินมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้วแต่ไม่พบร่องรอยของหลุมศพหรือสุสานในสมัยโบราณ หนึ่งชั่วโมงผ่านไปยังคงไม่มีอะไร
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กู้หนิงปีนขึ้นไปบนภูเขาอีกลูกหนึ่ง เธอได้ยินเสียงคนคุยกันแต่ได้ยินไม่ชัดเพราะพวกเขาอยู่ไกล กู้หนิงใช้ตาทิพย์สำรวจและเห็นคน 20 คนอยู่อีกฟากหนึ่งของภูเขา พวกเขากำลังค้นหาบางสิ่งด้วยเครื่องมือที่วางอยู่บนพื้น
แม้ว่ากู้หนิงจะมีตาทิพย์แต่เธอก็ไม่สามารถหาสุสานโบราณได้อย่างรวดเร็ว เธอต้องมองลงไปที่พื้นดินเป็นเมตรเพื่อค้นหา ในเมื่อเธอพบคณะของซูอันจุนอยู่ที่นี่ เธอไม่คิดจะเข้าไปใกล้ เธอจึงหันหลังและเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม
ตอนที่กู้หนิงมาถึงหมู่บ้าหนานซุย ท้องฟ้าก็มืดแล้วเพราะอยู่ในฤดูหนาว ไม่ปลอดภัยที่จะอยู่บนภูเขาในตอนกลางคืน อาจมีงู มด หนู หรืออย่างอื่น ดังนั้นกลุ่มของซูอันจุนจึงหยุดค้นหาและตั้งแคมป์ในพื้นที่โล่งและป้องกันงูและสัตว์มีพิษอื่นๆรอบๆแคมป์
ส่วนกู้หนิง เธอยังคงมองหาหลุมฝังศพโบราณต่อไป ด้วยความช่วยเหลือขอตาทิพย์ เธอจึงไม่มีปัญหาในการเดินตอนกลางคืน และถ้าเธอถูกงูกัด เธอสามารถใช้พลังของเธอรักษาตัวเองได้
กู้หนิงมาที่ภูเขาอีกแห่งในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะพบหลุมศพโบราณ เธอได้ยินคนพูดกันเบาๆอยู่ข้างหน้า
“หลี่เหมาซ่ง พี่ใหญ่ของฉันตายก็เพราะแก! วันนี้ฉันจะแก้แค้นให้พี่ใหญ่!”
ได้ยินชื่อหลี่เหมาซ่ง กู้หนิงก็นึกประหลาดใจและรีบใช้ตาทิพย์ส่องดู พวกเขาอยู่ตรงนั้นจริงด้วย! นักขุดสุสานที่เธอพบครั้งก่อน หลี่เหมาซ่ง ซุนเจา จ้าวเจียงฉวน และเกาอี้หยาง บังเอิญอะไรอย่างนี้! แต่อย่างว่าพวกเขาเป็นนักขุดสุสานหาของเก่า ไม่แปลกใจที่ได้พบพวกเขาที่นี่ พวกเขาคงได้ยินข่าวและมาหาสุสานโบราณเหมือนกัน
ไม่ใช่แค่พรรคพวกของหลี่เหมาซ่งเท่านั้น ยังมีกลุ่มชายฉกรรจ์หกคนยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองฝ่ายทำหน้าดุดันโดยเฉพาะคนที่จ้องหลี่เหมาซ่งอย่างโกรธแค้น
“ตู้โจวหยาง ฉันบอกแกแล้วไงว่าเหล่าซานไม่ได้ตายเพราะพวกเรา เขาไม่ฟังพวกเรา วิ่งเข้าไปในหลุมศพเพราะเงินแล้วก็ถูกผีดิบฆ่าตาย!” เหล่าเอ้อร์ซึ่งก็คือซุนเจาโต้กลับด้วยน้ำเสียงดุดันไม่แพ้กัน ไม่มีใครอยากให้เหล่าซานตาย
ได้ยินเช่นนั้นกู้หนิงก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ชายที่ชื่อตู้โจวหยางต้องเป็นน้องชายของเหล่าซาน ‘ตู้โจวหมิง’
กู้หนิงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ แม้ว่าเธอเคยพบหลี่เหมาซ่งและคนอื่นๆ เพียงครั้งเดียว แต่พวกเขาก็เคยร่วมประสบเหตุการณ์ที่น่าเหลือเชื่อในสุสานโบราณด้วยกัน ดังนั้นเธอจะไม่ผ่านเลยพวกเขาไป หากพวกเขาตกอยู่ในอันตราย เธอยินดีที่จะช่วยเหลือ
“ผีดีบ? บ้าบอคอแตก! แกคิดว่าฉันจะเชื่ออย่างนั้นเรอะ? พวกแกฆ่าพี่ใหญ่เพราะไม่ต้องการแบ่งเงินให้เขามากกว่าล่ะสิ!” ตู้โจวหยางไม่เชื่อเรื่องผีดิบ
“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ว่าพวกเราไม่ได้ฆ่าเหล่าซาน!” จ้าวเจียงฉวนเอ่ย
“ไม่สำคัญว่าฉันจะเชื่อหรือไม่เชื่อเพราะวันนี้พวกแกจะต้องตายอยู่ที่นี่!” ตู้โจวหยางหยิบปืนออกมาจากเอว เล็งไปที่หลี่เหมาซ่ง
หลี่เหมาซ่งและพรรคพวกก้าวถอยหลังด้วยความกลัว ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด กู้หนิงเห็นท่าไม่ดี กังวลว่าพวกเขาจะถูกยิงตาย เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพวกเขาโดยไม่ชักช้า
โชคดีที่เธออยู่ห่างจากพวกเขาเพียงสี่เมตร ภายในสองวินาทีเธอก็ไปถึงด้านข้างของตู้โจวหยาง หักข้อมือของเขาอย่างรวดเร็วจนคนอื่นมองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งตู้โจวหยางตะโกนด้วยความเจ็บปวด พวกเขาทั้งหมดตกใจและตื่นกลัว
ตู้โจวหยางจับข้อมือขวาที่บาดเจ็บ ปืนของเขาหายไปแล้ว มันตกไปอยู่ยืนในมือของผู้หญิงแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆเขา
“เธอ...” ทุกคนมองไปที่กู้หนิง มันเกิดขึ้นเร็วมากจนพวกเขามองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น คนธรรมดาไม่มีทางทำแบบนั้นได้ เด็กสาวคนนี้ต้องเป็นปรมาจารย์ด้านกังฟูเป็นแน่ พวกเขาคิดเช่นนั้น
หลี่เหมาซ่งและพรรคพวกจำกู้หนิงไม่ได้ตอนที่เธอวิ่งเข้ามา แต่พอเห็นหน้ากู้หนิงที่ยืนอยู่นิ่งๆก็จำเธอได้ทันที
“คุณกู้ เป็นเธอนี่เอง!” หลี่เหมาซ่งพูดด้วยความตื่นเต้น ในเมื่อเป็นกู้หนิงจึงเป็นที่เข้าใจได้ว่าเธอสามารถควบคุมตู้โจวหยางได้ราวกับสายฟ้า เธอเคยช่วยพวกเขาจากค้างคาวและผีดิบมาก่อน ดังนั้นในใจของพวกเขา กู้หนิงจึงเป็นผู้ช่วยชีวิตของพวกเขาและเป็นปรมาจารย์กังฟูที่พวกเขาชื่นชม
“โอ๊ะ คุณกู้นี่นา!” คนอื่นๆในทีมหลี่เหมาซ่งต่างก็ประหลาดใจ พวกเขาไม่สงสัยว่าเธอมาอยู่ที่นี่ทำไมเพราะพวกเขาคิดว่าเธอก็เป็นนักขุดสุสานเหมือนกัน
“สวัสดีค่ะ ดีใจที่ได้พบพวกคุณอีก!” กู้หนิงพูดกับพวกเขา หลี่เหมาซ่งและซุนเจาอายุมากกว่าแม่ของเธอ ส่วนจ้าวเจียงฉวนและเกาอี้หยางอายุน้อยกว่า พวกเขาอายุราวๆสามสิบปี
ตู้โจวหยางตื่นตระหนกเล็กน้อยหลังจากที่พบว่หลี่เหมาซ่งและพวกรู้จักเด็กสาวแปลกหน้า และเธอยังสามารถขโมยปืนไปจากเขาอย่างง่ายดาย
กู้หนิงเหลือบมองดูพวกตู้โจวหยางอย่างเย็นชา พลังที่อยู่ในตัวเธอทำให้พวกเขาหวาดกลัว
ตอนที่ 410 ช่วยพวกเขาอีกครั้ง
ดวงตาของกู้หนิงจับจ้องอยู่ที่ร่างตู้โจวหยาง “เพียงเพราะคุณไม่เชื่อว่ามีผีดิบในโลกนี้ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริง พี่ชายของคุณถูกผีดิบฆ่าตาย ฉันเห็นกับตาตัวเอง”
ตู้โจวหยางยังคงไม่เชื่อ “เธอเองก็เป็นหนึ่งในพวกมันเหมือนกันใช่ไหม? ก็เลยพูดปกป้องพวกมัน”
ไม่เพียงแต่ตู้โจวหยางเท่านั้น แต่คนอื่นๆ ที่อยู่กับเขาก็ไม่เชื่อเช่นกันเพราะคนสมัยใหม่มักไม่ค่อยเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ
เนื่องจากพวกเขาไม่เชื่อ กู้หนิงจึงไม่คิดจะอธิบายเพิ่มเติม เธอมองตู้โจวหยางอย่างเย็นชาและเอ่ยเตือนเขาว่า “ขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่ถ้าคุณกล้าทำร้ายหลี่เหมาซ่งและเพื่อนของเขา ฉันจะจับคุณเข้าคุกและคุณจะอยู่ที่นั่นตลอดไป ไม่มีวันได้ออกมา”
เมื่อพบกับสายตาที่คมกล้าของกู้หนิง ร่างกายของตู้โจวหยางก็สั่นเทาด้วยความกลัว เขาแทบหายใจไม่ออก แม้แต่พรรคพวกของเขาก็ยังรู้สึกกดดัน เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
“ตอนนี้....ไปซะ!” กู้หนิงตวาด
แม้ว่าตู้โจวหยางอยากจะฆ่าหลี่เหมาซ่งให้ตายคามือ ถ้าเขาพลาด เธอก็ไม่อาจฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้ แน่นอนว่าเธอเองก็คงไม่อยากไปนอนในคุกเหมือนกัน
ตู้โจวหยางลังเลที่จะจากไปแต่ก็ไม่กล้าอยู่ต่อเช่นกัน ข้อมือของเขาบาดเจ็บ เขาต้องรีบไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด หลังจากคิดคำนวณผลได้ผลเสียอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะปล่อยหลี่เหมาซ่งไปก่อน พาพรรคพวกเดินจากไป
เมื่อพวกของตู้โจวอยางเดินจากไปไกลแล้ว หลี่เหมาซ่งก็กล่าวขอบคุณกู้หนิงด้วยความซาบซึ้งใจ “คุณกู้ ขอบคุณเธอมากจริงๆที่ช่วยเหลือพวกเราอีกครั้ง!”
“ใช่ๆ ขอบคุณเธอมาก”
“คุณกู้ เธอคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา ถ้าหากมีเรื่องเดือดร้อนในอนาคตก็บอกพวกเราได้ พวกเราจะช่วยเต็มที่” หลี่เหมาซ่งพูด
“ใช่ๆ” คนอื่นเห็นด้วย
เมื่อกู้หนิงพบพวกเขาอีกครั้ง เธอคิดว่าจะจ้างพวกเขาเพราะพวกเขาแสดงความจริงใจต่อเธอด้วยตัวเอง
“ดีค่ะ ถ้าฉันต้องการความช่วยเหลือ ฉันจะบอกให้พวกคุณรู้แน่นอน” กู้หนิงเอ่ย
“ไม่มีปัญหา!” หลี่เหมาซ่งและคนอื่นๆพูดพร้อมกัน ในสายตาพวกเขาถือว่าเป็นเกียรติถ้ากู้หนิงหันหน้ามาขอให้พวกเขาช่วยเหลือ
“โอ้ เธอมาที่นี่เพื่อค้นหาสุสานโบราณด้วยใช่ไหม? ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นได้ค้นหาภูเขาหลายแห่งโดยเปล่าประโยชน์ และเราได้ค้นหารอบๆ ภูเขาลูกนี้แล้วแต่ไม่พบอะไรเลย บางทีอาจจะไม่มีสุสานโบราณเลยก็ได้” หลี่เหมาซ่งกล่าว
“แต่ถ้าไม่มีสุสานโบราณ ทำไมถึงมีคนได้ของเก่าจากที่นี่ล่ะ?” จ้าวเจียงฉวนยังเชื่อว่าจะต้องมีสุสานโบราณอยู่รอบๆ สถานที่แห่งนี้
“ก็บอกยาก แต่ในเมื่อเรามาแล้วก็หามันด้วยกันเถอะ” กู้หนิงเอ่ย
“เธอพูดถูก คุณกู้ เธออยากจะเข้าร่วมกับพวกเราไหม? ถ้าพวกเราหาเจอก็แบ่งของที่เก็บได้กันคนละครึ่ง” หลี่เหมาซ่งเสนอ แม่ว่าจะไม่ยุติธรรมต่อพวกเขาเพราะกู้หนิงมีคนเดียวส่วนพวกเขามีกันสี่คน แต่พวกเขาไม่คิดเล็กคิดน้อย
หลี่เหมาซ่งกล่าวต่อไปว่า “แต่ถ้ามีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นเหมือนครั้งที่แล้ว ก็รบกวนช่วยพวกเราด้วย”
กู้หนิงประหลาดใจกับความใจกว้างของหลี่เหมาซ่ง ในเมื่อเขาเต็มใจเธอก็ไม่ปฏิเสธ ส่วนคำขอร้องของเขา กู้หนิงเห็นด้วย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้พวกเราเป็นทีมเดียวกันแล้ว ฉันจะปกป้องพวกคุณเต็มที่”
หลังจากนั้นกู้หนิงก็ได้เข้าร่วมทีมกับหลี่เหมาซ่งเพื่อค้นหาสุสานโบราณ
แม้ว่าหลี่เหมาซ่งและคนในทีมได้สำรวจรอบ ๆ ภูเขาลูกนี้แล้ว กู้หนิงก็ยังต้องการที่จะสำรวจรอบๆด้วยตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่เธอไม่พบร่องรอยของสุสานโบราณบนภูเขา เธอก็จากไปพร้อมกับพวกหลี่เหมาซ่ง
“ภูเขาใกล้เคียงทั้งหมดถูกสำรวจหมดแล้ว เรายังไม่พบอะไรเลย บางทีสุสานอาจอยู่ในภูเขาที่ไกลออกไปอีก!” จ้าวเจียงฉวนกล่าว
“ถ้าเรายังหามันไม่พบ ของเก่าอาจถูกคนอื่นขุดไปก่อนเราแล้ว” เกาอี้หยางเอ่ยขึ้น เขาดูอารมณ์เสียเพราะพวกเขาเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
“มีแผนที่ไหม?” กู้หนิงถาม
“มี” ซุนเจาเอ่ย เขาหยิบแผนที่ออกมาพร้อมกับรูปภาพ “นี่แผนที่และนี่ภาพมุมกว้างหมู่บ้านหนานซุยที่พวกเราเอามาจากเครื่องบินตอนมาที่นี่”
กู้หนิงตรวจสอบแผนที่และรูปภาพ จ้าวเจียงฉวนใช้ไฟฉายของโทรศัพท์ฉายไฟให้กู้หนิง แม้ว่ากู้หนิงจะไม่ต้องการไฟฉาย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพื่อไม่เป็นการเปิดเผยความลับของเธอ
เธอดูรูปก่อน มีภูเขาบางลูกที่มีจุดสีแดงปรากฏอยู่ ซึ่งหมายความว่าพวกเขาได้ทำการสำรวจแล้ว และภูเขาที่ไม่มีจุดแดงนั้นอยู่ไกลจากหมู่บ้านหนานซุย
หลังจากนั้นไม่นาน สถานที่แห่งหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของกู้หนิง เป็นวัดของหมู่บ้านหนานซุย
กู้หนิงมีความรู้สึกว่าสุสานโบราณอาจอยู่ใต้วัด
“ในเมื่อเราจะไปหาสุสานโบราณ ทำไมเราไม่ไปดูในวัดล่ะ” กู้หนิงกล่าว
วัด? ไม่มีใครคิดว่าสุสานโบราณอยู่ในวัดเพราะวัดตั้งอยู่ข้างหมู่บ้าน นอกจากนี้ผู้คนต่างได้ของเก่าจากฝั่งตรงข้ามวัด ดังนั้นจึงไม่มีใครสำรวจบริเวณวัดกันสักคน อย่างไรก็ตามเนื่องจากกู้หนิงเป็นคนเสนอให้ลอง หลี่เหมาซ่งและคนอื่นๆ จะทำตามที่เธอบอกอย่างไม่ต้องสงสัย จากนั้นพวกเขาก็เดินไปที่วัดด้วยกัน
แม้ว่ากู้หนิงจะรู้สึกว่าสุสานโบราณสามารถอยู่รอบ ๆ วัดได้ แต่เธอก็ไม่แน่ใจ ดังนั้นเธอจึงใช้ตาทิพย์สำรวจไปตลอดทาง พวกเขาใช้เวลาเดินเกือบสองชั่วโมงก่อนที่จะไปถึงวัด ตอนที่ไปถึงเป็นเวลา 21.00 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดีที่คนขุดสุสานเริ่มทำงาน
วัดนี้สร้างขึ้นบนระดับความสูงสองร้อยเมตร ทางขึ้นไปบนวัดเป็นยอดเขาและมีแต่ต้นไม้รอบๆ
โดยปกติสุสานจะอยู่บนพื้นราบหรือบนภูเขาเตี้ย ดังนั้นนักขุดสุสานจึงไม่ค่อยปีนขึ้นไปที่สูงนักเพื่อค้นหาสุสานโบราณ
กู้หนิงและคนอื่นๆ ปีนขึ้นไปบนภูเขาเพื่อค้นหาสุสาน
ครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็อยู่ห่างจากวัดเพียงสิบเมตร พวกเขาได้กลิ่นเหม็นของซากศพที่เน่าเหม็นลอยมาตามลม
กู้หนิงขมวดคิ้ว ใช้ตาทิพย์มองไปยังทิศทางของกลิ่นเหม็นเน่า มีหินก้อนใหญ่อยู่ห่างจากพวกเธอ 20 เมตร และมีศพคนที่กำลังขึ้นอืดครึ่งตัวอยู่ใต้ก้อนหินนั้น ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยหินก้อนเล็กๆ กระจัดกระจาย
ศพแต่งกายธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่พระ อาจเป็นนักท่องเที่ยว
กู้หนิงใช้ตาทิพย์มองลึกลงไป มีหลุมดำทรงกลมปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ กู้หนิงรู้สึกตื่นเต้น แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจว่าเป็นหลุมศพ แต่ก็เป็นไปได้สูง ถ้าเป็นหลุมศพ ศพนั้นก็ต้องเป็นคนขุดสุสาน
อย่างไรก็ตามเธอตัดสินใจที่จะเข้าไปดู
----------------------------------------------------------------------------------------------------
อยากอ่านตอนละ 2 บาท ไปติดตามอ่านได้ที่