ตอนที่ 405 -406: คุณชายพาน, ฉันจะทำให้ดีที่สุด

ตอนที่ 405 คุณชายพาน

กู้หนิงเกลียดคนหลอกลวงที่สุด เธอจะไม่อยู่เฉยเรื่องนี้แน่

“รอเดี๋ยว!” คนงานกำลังจะตัดหินก้อนใหญ่ กู้หนิงร้องทักให้เขาหยุด ทุกคนหันมามองเธอด้วยความงุนงง

กู้หนิงพูดกับนายจางว่า “คุณจางคะ ฉันคิดว่าคุณไม่ควรซื้อหินก้อนนี้จะดีกว่า”

“ทำไมล่ะ?” นายจางไม่เข้าใจ

กู้หนิงกำลังจะอ้าปากตอบ ทว่าเจ้าของร้าน ‘นายหยาง’ ชิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “คุณหนูท่านนี้หมายความว่าอย่างไร?”

กู้หนิงมองเขาและกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ฉันคิดว่าคุณทราบเหตุผลดีอยู่แล้ว ทางที่ดีคุณควรคืนเงินให้คุณจางดีกว่านะ ถ้าไม่อย่างนั้น...” แม้ว่ากู้หนิงจะพูดไม่จบประโยค แต่คำพูดและน้ำเสียงของเธอก็อธิบายทุกอย่างแล้ว

เจ้าของร้านรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่ากู้หนิงรู้ความจริงหรือไม่ยังไม่รู้กันแน่ แต่เขาจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

“เขาจ่ายเงินไปแล้ว เรียกเงินคืนไม่ได้!” นายหยางยังแกล้งไม่เข้าใจสิ่งที่กู้หนิงพูด

“อ้อ แล้วถ้ามีอะไรผิดปกติกับหินล่ะ?” กู้หนิงเยาะเย้ย

“อะไรนะ? หินก้อนนี้มีบางอย่างผิดปกติงั้นหรือ?” ทุกคนประหลาดใจ

“คุณหนู เธอพูดจริงรึเปล่า?” นายจางเอ่ยถามด้วยความตระหนก

นายหยางนิ่งไปอึดใจก่อนที่จะตวาดใส่กู้หนิงเสียงดัง “เธอไม่มีหลักฐาน!”

นายหยางโกรธจัดแต่ว่าตกใจมากกว่า เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปได้อย่างไรที่เด็กสาวคนนี้รู้ว่าหินก้อนนี้เป็นของปลอม?

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ากู้หนิงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร แต่เธอตั้งใจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคนเป็นแน่

กู้หนิงจ้องหน้านายหยางและเอ่ยว่า “ฉันไม่มีหลักฐานงั้นหรือ? ทำไมเราไม่ลองพนันกันดูล่ะ?”

“เธอ...” นายหยางไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาไม่สามารถพนันกับเด็กสาวคนนี้ได้เพราะหินก้อนนี้เป็นของปลอมน่ะสิ เมื่อเห็นเช่นนั้นคนส่วนใหญ่เริ่มเอนเอียงมาทางกู้หนิง

“หินก้อนนี้มีปัญหาอะไรหรือครับคุณหยาง?”

“คุณหยาง นี่ใช่หินปลอมรึเปล่า?”

“ไม่ใช่!” นายหยางโต้กลับ และหันไปพูดกับพนักงานของตนว่า “ไล่นังนี่ออกไป มันเป็นบ้า!”

“เดี๋ยวก่อนสิคุณหยาง ในเมื่อคุณมั่นใจ ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ? ถ้าหินนี้เป็นหินจากธรรมชาติจริง ฉันจะจ่ายให้คุณสิบล้านหยวน แต่ถ้าเป็นหินทำขึ้นมา คุณจะต้องจ่ายเงินคืนให้คุณจาง ว่ายังไงล่ะ?” กู้หนิงเอ่ย

ฟังดูเหมือนว่าทางฝ่ายนายหยางจะได้เปรียบ มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่าจุดจบของเขาคือคุกถ้าเรื่องสกปรกนี้ถูกเปิดเผย ชื่อเสียงร้านของเขาจะต้องถูกทำลาย และไม่มีใครอยากมาซื้อหินที่ร้านของเขาอีก

“ใช่ๆ ถ้าคุณมั่นใจทำไมถึงไม่พนันล่ะ?”

“ใช่แล้ว ถ้าคุณชนะ คุณก็ได้เงินสิบล้านนะ”

นายหยางโกรธจนหน้าแดง เขามองกู้หนิงด้วยสายตาอาฆาตพยาบาท “ทำไมฉันต้องฟังเธอด้วย?”

“แน่นอนว่าคุณปฏิเสธได้ แต่ฉันจะโทรเรียกตำรวจ” กู้หนิงเอ่ย เธอตั้งใจเปิดโปงการหลอกลวงครั้งนี้ และไม่สนว่าร้านของนายหยางจะเป็นอย่างไรต่อไปหลังจากนี้

“เธอ...” นายหยางจนคำพูดและไม่รู้จะจัดการสถานการณ์ตรงหน้านี้อย่างไร

ในตอนนั้นเองก็มีน้ำเสียงเย่อหยิ่งของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น “หลบไป! ให้ฉันดูหน่อยซิใครกันที่กล้าหาเรื่องร้านที่ตระกูลพานสนับสนุนอยู่!”

นาทีที่ผู้คนได้ยินเสียงของเขา พวกเขาก็ถอยไปยืนด้านข้างและทิ้งทางเดินกว้างไว้ตรงกลาง ชายหนุ่มหน้าตาดีอายุประมาณ 22 ปีเดินเข้ามาข้างใน

“คุณชายพานนี่นา! เขาสนับสนุนร้านของคุณหยางตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ฉันได้ยินมาว่าคนที่คุณจางมีเรื่องด้วยมาจากตระกูลพาน ฉันไม่รู้ว่าคุณพานสนับสนุนของคุณหยางหรือเปล่า แต่ฉันแน่ใจว่าเขามาที่นี่โดยมุ่งเป้าไปที่คุณจาง”

“ชิ ดูเหมือนว่าคุณจางจะมีปัญหาอีกแล้ว!”

ทุกคนกระซิบกระซาบเบาๆ ทว่ากู้หนิงได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

คุณชายพาน แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนสนับสนุนนายหยาง เขามาที่นี่ก็เพื่อแก้แค้นนายจาง เมื่อเห็นคุณชายพานเดินเข้ามา นายหยางก็มีท่าทีผ่อนคลาย

กู้หนิงสัมผัสได้ถึงความกลัวของผู้คนที่มีต่อคุณชายพานคนนี้ แต่เธอไม่กลัว "ฉันเอง"

สิ้นเสียงกู้หนิง สายตาของคุณชายพานก็ตกมายังร่างของเธอ เขาประหลาดใจกับใบหน้าของเธอที่ดูคุ้นตาอย่างไม่บอกถูก

ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างออกและรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “โอ้ เป็นเธอนี่เอง! เธอเป็นคนช่วยผู้หญิงที่บาดเจ็บที่สนามบินใช่ไหม?” การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเขาทำให้ทุกคนในร้านประหลาดใจ กู้หนิงเป็นคนช่วยชีวิตผู้หญิงที่บาดเจ็บที่สนามบินงั้นหรือ?

กู้หนิงเลิกคิ้วสูง เธอนึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จำหน้าเธอได้ด้วย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะตอนนี้มีกล้องมากมายถ่ายรูปเธอไว้

“ใช่ ฉันเอง” กู้หนิงไม่ปฏิเสธ

ได้รับคำตอบยืนยัน คุณชายพานก็ยิ่งตื่นเต้น “เธอรู้จักกังฟูด้วยหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ” กู้หนิงตอบ

“งั้นเธอสอนฉันได้ไหม เป็นอาจารย์ของฉัน?” คุณชายพานถามและมองกู้หนิงด้วยความคาดหวัง

คนรอบข้างต่างตกตะลึง และทุกคนต่างสงสัยว่าคุณชายพานคนนี้ใช่คนที่มีชื่อเสียงหยิ่งผยองอยู่เสมอหรือไม่ ใช่คุณชายมีชื่อเสียงในเรื่องดูถูกผู้หญิงจริงหรือ ไม่มีใครเชื่อสายตาตัวเอง

คุณชายพานชอบการต่อสู้ และเขาก็ชื่นชมใครก็ตามที่ต่อสู้เก่ง แม้ว่าจะมีนักสู้มากมายในเมือง B แต่เขาไม่ชอบคนพวกนั้น และถึงแม้ว่าครอบครัวของเขาจะสามารถหาอาจารย์สอนกังฟูที่เก่งกาจเพียงแค่กระดิกนิ้วเรียก แต่เขาก็อยากทำเช่นนั้น เขามักทำสิ่งต่าง ๆ ตามความต้องการของตัวเอง ใช่แล้ว เขาเป็นคนเอาแต่ใจสุดๆ เหตุผลที่เขาเลือกกู้หนิงก็เพราะเขาประทับใจเธอ มิฉะนั้นเขาจะไม่มีวันนับถือผู้หญิงเป็นอาจารย์

คุณชายพานเป็นคนหยิ่งและมักรังแกผู้อื่น แต่เขาไม่เคยทำผิดกฎหมาย

ตอนที่ 406 ฉันจะทำให้ดีที่สุด

นายหยางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ถ้าเด็กสาวคนนี้กลายเป็นอาจารย์สอนกังฟูของคุณชายพาน คุณชายพานย่อมฟังเธอมากกว่า และจะกลายเป็นเขาเองที่จะมีปัญหา

กู้หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่สนใจเป็นอาจารย์ของใคร ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธเขาไปตรงๆ “โทษที พอดีว่าฉันไม่สนใจ”

“อะไรนะ?” คุณชายพานทำหน้าผิดหวัง แต่แล้วเขาก็มีความคิดอื่น “ถ้าเธอไม่อยากเป็นอาจารย์ของฉัน งั้นเธอจะเป็นบอสของฉันได้ไหม?”

คราวนี้คนรอบข้างตกใจมากกว่าเดิม ทำไมคุณชายพานถึงอยากติดตามเด็กสาวคนนี้นัก?

กู้หนิงไม่ได้ปฏิเสธเขาอีกแต่กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ใช่ความคิดที่เลวร้ายที่จะมีทายาทเศรษฐีมาเป็นสมาชิกในทีมของเธอ ไม่ได้เสียอะไรนอกจากขยายเครือข่ายของเธอให้กว้างออกไป อย่างไรก็ตามเธอจะไม่ตัดสินใจโดยปราศจากการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเช่นกัน เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับตระกูลพาน หากตระกูลพานใช้อำนาจในทางที่ผิดบ่อยๆ เขากับเธอไม่มีวันไปด้วยกันได้

ในเวลาเดียวกันเธอก็เข้าใจด้วยว่าไม่มีเจ้าหน้าที่หรือนักธุรกิจคนไหนที่ไม่เคยทำอะไรเลวร้าย ตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎหมายหรือมาตรฐานทางศีลธรรมพื้นฐาน เธอก็ไม่รังเกียจ

“เธอคิดว่าไง?” เมื่อเห็นกู้หนิงลังเล คุณชายพานก็รู้ว่าเขายังพอมีหวัง แต่ยังวางใจไม่ได้

“นายแน่ใจนะว่าเต็มใจเรียกฉันว่าบอส?” กู้หนิงถาม “แน่นอนสิ” คุณชายพานตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อเห็นว่าเขาจริงจัง กู้หนิงจึงเอ่ยว่า “ฉันยังตอบนายตอนนี้ไม่ได้ แต่ฉันจะให้โอกาสนาย ฉันจะรับหรือไม่รับนายมาเป็นสมาชิกในทีมของฉันทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับนายทั้งนั้น”

“ไม่มีปัญหา ฉันจะทำให้ดีที่สุด” คุณชายพานเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ตอบตกลง แต่เขายังมีโอกาสอยู่

“ว่าแต่ตอนนี้นายจะยังสนับสนุนคุณหยางคนนี้?” กู้หนิงถาม

“ไม่ ไม่” คุณชายพานตอบ เขาถือว่ากู้หนิงเป็นบอสของเขาแล้ว ถึงแม้เธอจะยังไม่ตอบตกลงในตอนนี้ก็ตาม แน่นอนว่าเขาย่อมยืนอยู่ข้างเธอ

ตอนนี้คนที่เหงื่อตกกลายมาเป็นนายหยางแทนซะแล้ว

“และฉันจะช่วยคุณจาง นายจะขัดขวางอีกไหม?” กู้หนิงถามอีกครั้ง

“ไม่แน่นอน” บอสของเขาจะช่วยนายจางและเขาจะไม่ขัดขวางเธอ

“ดีมาก” กู้หนิงยิ้มพอใจ จากนั้นก็หันหน้าไปทางนายหยางเจ้าของร้าน “คุณจะคืนเงินให้คุณจางและทำลายหินปลอมพวกนี้หรือจะให้ฉันโทรเรียกตำรวจ?”

“ฉะ ฉันจะคืนเงินให้คุณจาง” นายหยางเอ่ย ไม่สำคัญแล้วว่าชื่อเสียงของร้านจะเสียหาย ถ้าเขายินดีคืนเงินให้นายจางและทำลายหิมปลอมทั้งหมด เขาก็ยังมีโอกาสดำเนินธุรกิจต่อไปได้ แต่ถ้าเธอโทรเรียกตำรวจ เขาคงจบเห่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในที่สุดนายหยางก็คืนเงินให้นายจาง

จากพฤติกรรมของนายหยาง นายจางและลูกค้าท่านอื่นรู้แล้วว่าหินไม่ใช่ของจริง ตั้งแต่ต้นจนจบ นายจางมองดูเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด

หลังจากนั้นนายจางก็กล่าวขอบคุณกู้หนิงหลายครั้ง และเขาไม่โง่ถึงขั้นถามกู้หนิงว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าหินเป็นของปลอม

แม้ว่าคุณชายพานจะไม่สร้างปัญหาให้นายจางแล้วก็จริง แต่นายจางก็ยังไม่สามารถหาแหล่งหยกในเวลาอันสั้น ดังนั้นกู้หนิงจึงคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวและบอกเขาว่าเธอมีญาติเป็นผู้ให้บริการหยก ถ้าเขาต้องการ เธอสามารถช่วยเขาได้

สิ่งที่กู้หนิงเสนอคือสิ่งที่นายจางต้องการอย่างมาก เขาตื่นเต้นและขอบคุณเธออีกครั้ง

กู้หนิงให้หมายเลขโทรศัพท์ของเจิ้งเผิงและชื่อบริษัทแก่นายจาง

เมื่อทราบว่าเป็นบริษัทหยกหลากสี นายจางก็โล่งใจเพราะบริษัทนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในอุตสาหกรรมหยก

“บอส ไปกินข้าวกับฉันไหม?” เมื่อกู้หนิงและคุณชายพานอยู่คนเดียว คุณชายพานจึงไม่พลาดคว้าโอกาสที่จะเอาใจกู้หนิง

“ฉันกินแล้ว” กู้หนิงเอ่ย เธอไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธเขา แต่เธอกินข้าวไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี้เอง

“งั้นให้ฉันเลี้ยงกาแฟเธอแล้วกัน” คุณชายพานยังไม่ยอมแพ้

“ฉันยังต้องไปพนันหินต่อ” กู้หนิงปฏิเสธเขาอีกครั้ง

“พนันหิน? บอส เธอก็เล่นเหมือนกันเหรอ?” คุณชายพานแปลกใจ

“ใช่”

ตอนนี้คุณชายชื่นชมกู้หนิงมากขึ้นกว่าเดิม เขาเดินตามกู้หนิงเข้าไปในร้านขายหินอีกร้าน ทันทีที่เจ้าของสังเกตเห็น เขาก็รีบเข้ามาประจบประแจงทันที “โอ้ นี่ไม่ใช่คุณชายพานหรอกหรือครับ! เชิญครับ เชิญ ผมจะให้ส่วนลด 30% เลยครับ”

คุณชายพานไม่ค่อยรู้เรื่องการพนันหินมากนัก แต่เขารู้สึกสนุกกับมันเพราะมันน่าตื่นเต้นดี เขาจึงมาที่ถนนการพนันหินแห่งนี้บ่อยๆ และเจ้าของร้านบนถนนสายนี้ทุกคนต่างก็รู้จักเขา

“ได้สิ” คุณชายพานกลับมาหยิ่งยโสต่อหน้าคนอื่น เขาเดินตามกู้หนิงแต่ไม่ได้คิดที่จะซื้อหินเอง

กู้หนิงจดจ่ออยู่กับกองหินที่อยู่ตรงหน้าเธอสักครู่ จากนั้นจึงเดินไปหยิบหินขนาดเท่าลูกฟุตบอลขึ้นมา มีหยกระดับสูงปานกลางอยู่ในนั้น

“ไปเอารถเข็นมา” กู้หนิงสั่งคุณชายพาน

“ไม่มีปัญหา” คุณชายพานยิ้มและเดินไปเอารถเข็นมาให้กู้หนิง

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงโดยเฉพาะคนที่รู้จักคุณชายพานมาเป็นเวลานาน และไม่มีใครเชื่อสายตาตัวเอง เด็กสาวคนนี้เป็นใคร? ทำไมคุณชายพานถึงเชื่อฟังเธอ? หรือว่าเธอเป็นแฟนของเขา? เป็นไปไม่ได้! คุณชายพานมีผู้หญิงหลายคน แต่ผู้หญิงเหล่านั้นเปรียบเสมือนสาวใช้เมื่ออยู่กับคุณชายพาน และเขาไม่เคยปฏิบัติต่อพวกเธออย่างอ่อนโยน นับประสาอะไรกับยิ้มให้ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนพิเศษสำหรับคุณชายพานหรือคุณชายพานกลัวผู้หญิงคนนี้?

ทุกคนรอบตัวพวกเขามีความคิดเหมือนกัน แต่คุณชายพานไม่สนใจเพราะกู้หนิงครอบครองจิตใจของเขาไว้หมด

“บอส มีหยกข้างในรึเปล่า?” คุณชายพานเอ่ยถาม

เมื่อได้ยินคุณชายพานเรียกหญิงสาวว่า ‘บอส’ ทุกคนก็ตกใจจนอ้าปากค้าง แต่ถึงจะสงสัยเพียงใดก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม

ตระกูลพานไม่ได้ติดอันดับท็อป 10 ที่ร่ำรวยที่สุดในเมือง B แต่ก็เป็นตระกูลที่ร่ำรวยและที่มีชื่อเสียง เมือง B เป็นศูนย์กลางทางการเงิน และมีเพียงตระกูลที่ร่ำรวยที่มีทรัพย์สินนับพันล้านหรือหลายสิบพันล้านหยวนเท่านั้นที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง

ตระกูลที่ร่ำรวยทั่วไปส่วนใหญ่มีสินทรัพย์มากกว่าพันล้านหยวน สำหรับตระกูลที่มีทรัพย์สินเพียงหลายร้อยล้านหยวไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวยมาก แน่นอนว่ามีคนรวยจำนวนมากที่มีทรัพย์สินหลายร้อยล้านหยวนในเมือง B แต่ไม่ใช่เรื่องปกติที่จะเห็นมหาเศรษฐี

“เดี๋ยวก็รู้” กู้หนิงอมยิ้ม