ตอนที่ 403 - 404: แตกตื่นที่สนามบิน, หินปลอม

ตอนที่ 403 แตกตื่นที่สนามบิน

“ที่ผมบอกคุณปู่ก็เพื่อจะได้ระมัดระวังมากขึ้น คุณปู่ไม่จำเป็นต้องเข้ายุ่งเรื่องนี้ครับ” เลิ่งเชาถิงเอ่ย การที่เขาพูดแบบนี้เพราะคุณปู่คงต้องช่วยตระกูลเจินเพื่อเห็นแก่คุณย่า แต่ตอนนี้ปู่ของเขาอายุมากแล้ว เขาไม่ต้องการให้ท่านเป็นกังวล

และมีความเป็นไปได้ที่ตระกูลเจินจะทำร้ายคุณปู่หากความลับสกปรกของพวกเขาถูกเปิดโปง แม้ว่าจะมีคุณปู่จะมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างตัว แต่ไม่มีใครระวังตัวตลอด 24 ชั่วโมง

หลังจากพูดคุยกับคุณปู่ เลิ่งเชาถิงก็กลับออกไป

เขาล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาขณะที่เดินออกจากบ้านตระกูลเลิ่ง ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า กู้หนิงคงยังไม่เห็นว่าเขาโทรไปหา แต่ว่ามันนานแล้วและเธอควรจะถึงเมือง G แล้วนี่นา บางทีเธออาจไม่ได้ไปเมือง G แต่ไปที่อื่นแทน เลิ่งเชาถิงคิด เขาโทรหาเธออีกครั้ง ปรากฏว่าโทรศัพท์ของเธอยังคงปิดเครื่อง

หลังจากสามชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินที่กู้หนิงโดยสารมาก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเมือง B กู้หนิงเปิดโทรศัพท์หลังจากลงจากเครื่อง มีสายไม่ได้รับจากเลิ่งเชาถิง เธอโทรหาเขากลับทันที

เลิ่งเชาถิงกดรับภายในไม่กี่วินาที เพราะเขารู้อยู่แล้วว่ากู้หนิงจะต้องโทรกลับมาหาเขาทันทีที่เธอเปิดเครื่อง เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือตลอดเวลา

“หนิงหนิง” เลิ่งเชาถิงเรียกเธอ

“ฉันอยู่บนเครื่องบินค่ะก็เลยปิดโทรศัพท์ เครื่องบินเพิ่งลงจอด ฉันก็เลยโทรหาคุณค่ะ” กู้หนิงอธิบาย

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?” เลิ่งเชาถิงถาม

“ฉันได้ยินว่ามีคนพบของเก่าในเมืองเล็กๆใกล้เมือง B และที่นั่นอาจจะมีสุสานโบราณ ฉันก็เลยมาดูหน่อยค่ะ” กู้หนิงตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลิ่งเชาถิงก็นึกถึงสิ่งที่พวกเขาเจอมา และรู้สึกกังวล “เธอไปคนเดียวเหรอ?”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะระวังให้มาก มีความเป็นไปได้แค่ 1% ที่จะเจอเหมือนครั้งที่แล้ว  ถ้ามีศพเคลื่อนไหวอยู่ในหลุมศพโบราณทุกแห่ง โลกคงจะวุ่นวายน่าดู” กู้หนิงหัวเราะเบาๆ

ถึงอย่างนั้นก็ตามเลิ่งเชาถิงก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี แต่ในเมื่อกู้หนิงตัดสินใจทำอะไรสักอย่างแล้วไม่มีใครเปลี่ยนใจเธอได้ สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือทำธุระของเขาให้เสร็จโดยเร็วที่สุดเพื่อจะได้ไปอยู่กับเธอ

เมื่อกู้หนิงเดินมาถึงทางออก เธอก็ได้ยินคนจำนวนมากตะโกนชื่อคนๆหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง “หลินเสี่ยวเว่ย! หลินเสี่ยวเว่ย! หลินเสี่ยวเว่ย!”

เมื่อเห็นกลุ่มคนตะโกนร้องอย่างตื่นเต้นดีใจ พวกเขาคงเป็นแฟนคลับของดาราสักคนและมาที่สนามบินเพื่อต้อนรับไอดอลของพวกเขา

ภายในไม่กี่วินาที กลุ่มชายหนุ่มและหญิงสาวก็พุ่งไปข้างหน้า ไม่ใช่พุ่งไปทางกู้หนิงแต่เป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เธอ ผู้หญิงคนนั้นคือหลินเสี่ยวเว่ย

กลุ่มแฟนคลับที่คลั่งไคล้วิ่งเร็วมากจนแม้แต่บอดี้การ์ดก็ไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ มีแนวโน้มว่าจะเกิดความแตกตื่นภายในสนามบิน

ในขณะนั้นเองเสียงผู้หญิงที่ฟังดูเจ็บปวดก็ดังขึ้น "ช่วยด้วย! อย่าเหยียบฉัน! ช่วยด้วย!"

อย่างไรก็ตามบรรดาแฟนๆ ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น และไม่มีใครได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ร้องขอความช่วยเหลือยกเว้นกู้หนิง

กู้หนิงใช้ตาทิพย์ทันทีและเห็นหญิงสาวอายุประมาณ 20 ปี นอนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด มีผู้คนจำนวนมากเหยียบย่ำร่างกายของเธอและผู้คนยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กู้หนิงโกรธมาก เธอวิ่งไปข้างหน้าและผลักแฟนคลับออกไป แม้ว่าเธอจะจำกัดกำลังของเธอเพื่อที่จะไม่ทำร้ายพวกเขา แต่แฟนๆ ก็ยังคงสบถด่าเธอ โชคดีที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไม่ไกลจากกู้หนิง และกู้หนิงก็มาช่วยเธอจากคนที่เหยียบเธอ

กลุ่มแฟนคลับโกรธที่กู้หนิงผลักพวกเขาออกไป อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาทั้งหมดก็ตกใจและเงียบไปในทันใด กู้หนิงจับมือหญิงสาวและถ่ายทอดพลังเข้าไปในร่างกายของเธอโดยไม่ชักช้า ในขณะเดียวกัน เธอจ้องมองไปที่ผู้คนที่เหยียบย่ำหญิงสาวที่น่าสงสารคนนี้ “โทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!”

เหล่าแฟนคลับต่างพากันหวาดกลัว และบอดี้การ์ดของหลินเสี่ยวเว่ยหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาล

อย่างไรก็ตามขณะที่กู้หนิงเงยหน้าขึ้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ประหลาดใจกับใบหน้าของเธอ กู้หนิงดูเหมือนเขาอย่างกับแกะ! ชายวัยกลางคนนี้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดกู้หนิงอย่างไม่ต้องสงสัย ถางหยุนฟ่านเพิ่งกลับมาจากการเดินทางไปทำธุรกิจ และได้เห็นฉากเหยียบกันเมื่อสักครู่ตอนที่เขาเดินออกจากห้องรับรองผู้โดยสารขาเข้า

ผู้คนต่างจ้องมองที่กู้หนิง ดังนั้นกู้หนิงจึงไม่ทราบว่าถางหยุนฟ่านก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

“เธอเป็นยังไงบ้าง?” ตัวแทนของดาราสาวเดินเข้ามาถาม อุบัติเหตุเกิดขึ้นเพราะดาราสาว และพวกเขาควรใส่ใจหญิงสาวผู้น่าสงสารนี้ เพราะถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ดาราสาวก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย

“ผิวหนังถลอก แต่อันที่จริงเธอบาดเจ็บสาหัส” หนึ่งในซี่โครงของหญิงสาวหัก แต่กู้หนิงใช้พลังช่วยรักษาแล้ว ดังนั้นกู้หนิงจึงไม่ได้เอ่ยถึงมัน

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่สมเหตุสมผลหากหญิงสาวไม่ได้รับบาดเจ็บเลยหลังจากที่ถูกคนจำนวนมากเหยียบ ดังนั้นกู้หนิงจึงไม่ได้รักษาหญิงสาวให้หายสมบูรณ์ หญิงสาวยังคงดูซีดเซียวจากความเจ็บปวด

“ฉันขอโทษจริงๆค่ะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเราจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลและค่าชดเชยให้เธอ” หลินเสี่ยวเว่ยเอ่ย

“ดี” กู้หนิงตอบ จากนั้นมองไปยังผู้ที่เหยียบหญิงสาวที่น่าสงสารคนนี้ “พวกคุณเป็นคนเหยียบเธอ เพราะฉะนั้นขอโทษเธอซะ”

บรรดาแฟนคลับกลัวสายตาที่เย็นชาของกู้หนิง เอ่ยขอโทษทันที "ขอโทษนะ"

“ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าพวกเธอไม่ได้ตั้งใจ” แม้จะเจ็บหนัก หญิงสาวที่ถูกเหยียบก็ไม่ได้โกรธแต่อย่างใด เธอยกโทษให้พวกเขา

ตอนที่ 404 หินปลอม

จากนั้นเธอก็หันไปทางกู้หนิงและเอ่ยว่า “ขอบคุณเธอมากที่ช่วยชีวิตของฉัน”

กู้หนิงตอบเบาๆและไม่พูดอะไรอีก

รถพยาบาลมาถึงในไม่ช้า หญิงสาวถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล

เมื่อกู้หนิงออกจากสนามบิน เธอก็สัมผัสถึงสายตาคู่หนึ่งมองมาที่เธอตลอดเวลา ขณะที่เธอกำลังจะหันไปมอง ถางหยุนฟ่านก็เดินจากไปแล้ง กู้หนิงเห็นเพียงแผ่นหลังของเขา เธอไม่ได้คิดอะไรมากและจากไปเช่นกัน

“บอสครับ เป็นอะไรรึเปล่าครับ? รู้สึกไม่สบายตรงไหนครับ?” เลขาของถางหยุนฟ่านเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ!” ถางหยุนฟ่านเอ่ยและเดินตรงไปยังประตูทางออก

กู้หนิงไม่ได้นั่งแท็กซี่เมื่อออกมาจากสนามบิน เธอไม่รู้ว่าสุสานโบราณอยู่ที่ไหน นอกจากนี้เมือง B นั้นใหญ่มากและมีหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เมืองมากมาย ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าหมู่บ้านใดที่เธอต้องการจะไป เธอทำได้เพียงโทรไปหา K เพื่อขอความช่วยเหลือ กู้หนิงถาม K ว่าเขาสามารถแฮ็คโทรศัพท์ของใครบางคนและหาตำแหน่งได้หรือไม่ แน่นอนว่า K ทำได้ ตราบใดที่โทรศัพท์เปิดอยู่ เขาก็หาตำแหน่งได้

กู้หนิงบอกให้ K แฮ็คโทรศัพท์ของซูอันจุ่นซึ่งเป็นพี่ชายของซูอันย่าและหาตำแหน่งของเขา กู้หนิงไม่ทราบหมายเลขโทรศัพท์ของเขา เธอทำได้แค่บอกข้อมูลพื้นฐานบางอย่างเกี่ยวกับซูอันจุ่นให้ K และปล่อยให้ K เป็นคนจัดการเอง

งานที่ได้รับมอบหมายจากกู้หนิง K ไม่เคยถามว่าทำไมตราบใดที่มันไม่กระทบกระเทือนผลต่อประโยชน์ของชาติ ไม่กี่นาทีต่อมา K บอกกู้หนิงว่าสัญญาณโทรศัพท์ของซูอันจุ่นไม่ดี ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหาตำแหน่งได้ในตอนนี้

ดังนั้นตอนนี้กู้หนิงไม่สามารถไปหาหลุมฝังศพโบราณได้ เธอบอกให้ K จับตาดูซูอันจุ่นไว้ เมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน K จะบอกเธอทันที  กู้หนิงตัดสินใจเยี่ยมชมถนนโบราณในเมือง B เพื่อฆ่าเวลา

เมือง B เป็นเขตเศรษฐกิจที่สำคัญซึ่งเป็นศูนย์กลางของเศรษฐกิจ การขนส่ง เทคโนโลยี การเงิน และการค้าของประเทศ

ขณะที่กู้หนิงเดินทางไปที่ถนนขายของเก่า สิ่งที่เกิดขึ้นที่สนามบินก็แพร่ระบาดทางอินเทอร์เน็ต หลินเสี่ยวเว่ยได้รับคำชมมากมายพอๆ กับคำวิพากษ์วิจารณ์

บางคนคิดว่าหลินเสี่ยวเว่ยใจดีเพราะเธอเสนอออกค่ารักษาพยาบาลหญิงสาวที่ได้รับบาดเจ็บและค่าชดเชยความเสียหายทางสภาพจิตใจ เธอยังพาหญิงสาวที่บาดเจ็บไปโรงพยาบาลด้วยตนเอง อย่างไรก็ตาม คนอื่นๆ เชื่อว่าหลินเสี่ยวเว่ยทำไปเพราะต้องการปกป้องชื่อเสียงของเธอเอง มันเป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่ง

โชคดีที่ผู้คนจำนวนมากรู้สึกเห็นใจหลินเสี่ยวเว่ย เพราะพวกเขารู้ว่าบางครั้งพวกแฟนคลับคลั่งไคล้จนเกินขอบเขต และอุบัติเหตุไม่ใช่สิ่งที่เธออยากเห็น ในขณะเดียวกันหลายคนก็ประหลาดใจกับพฤติกรรมที่กล้าหาญของกู้หนิง

“พระเจ้า เด็กสาวคนนั้นสุดยอดไปเลย! เธอผลักคนหลายคนให้พ้นทาง!”

"ใช่! เธอแข็งแกร่งและว่องไวมาก ทำให้ฉันนึกถึงปรมาจารย์กังฟู! ฉันพนันได้เลยว่าเธอคือที่หนึ่ง

“คุณดูรายการทีวีมากเกินไป แต่ฉันต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างมีฝีมือ”

“ตอนที่เธอพูดว่า ‘โทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้’ เธอดูมีอำนาจมาก ทำเอาตัวฉันสั่นเลย”

“ดูสายตาเธอสิ น่ากลัวชิบหาย! แต่ว่าก็น่ารักสุดๆ!”

ตัดมาที่กู้หนิง เธอไม่รู้เลยว่าตกเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คน เธอใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึงถนนขายของเก่า เธอเดินไปที่ร้านอาหารที่อยู่บริเวณนั้นก่อนจะเดินเข้าไปในถนนขายของเก่า

ถนนขายของเก่าในเมือง B นั้นใหญ่และเต็มไปด้วยกิจกรรมมากมายเหมือนเมืองหลวง กู้หนิงเดินไปตามถนน เธอใช้ตาทิพย์สแกนผ่านวัตถุที่วางอยู่บนแผงลอยข้างถนนสายนี้ ส่วนใหญ่เป็นของปลอม อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเดินไปจนสุดทาง เธอซื้อของเก่าล้ำค่าได้สามชิ้น ภายในครึ่งชั่วโมงเธอก็เสร็จสิ้นการทัวร์ของเธอที่ถนนขายของเก่า ดังนั้นเธอจึงไปที่ถนนการพนันหิน

เมื่อกู้หนิงเดินเข้าไปในถนนการพนันหิน เธอสังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสชาติที่หน้าร้านขายหิน กู้หนิงเดินเข้าไป ร้านแออัดมาก แต่คนข้างในทั้งหมดต่างจ้องมองไปยังบริเวณที่คนงานกำลังตัดหิน มีหินขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักประมาณ 200 ปอนด์รอการตัด หินก้อนนี้มีหน้าต่างที่เป็นสีเขียวอยู่แล้ว และเป็นไปได้สูงที่จะมีหยกอยู่ในนั้น อย่างไรก็ตามคุณภาพของสีเขียวนั้นอยู่ในระดับปานกลาง ดังนั้นราคาของหินก้อนนี้จึงไม่สูงมาก ราคาเพียงแปดล้านหยวนสำหรับขนาดเท่านี้

ชายวัยกลางคนเป็นผู้ซื้อหินขนาดใหญ่นี้ เขาจ้องมองไปที่มันในขณะที่ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความวิตกกังวล นี่เป็นความหวังสุดท้ายของเขา ถ้าเขาไม่สามารถตัดหยกออกได้อีก ร้านเครื่องประดับของเขาจะต้องปิดตัวลง

“นี่ คุณคิดว่าจะมีหยกอยู่ข้างในไหม?”

ผู้ชมเริ่มถกเถียงกัน แม้ว่าจะมีแนวโน้มที่จะตัดหยกได้ แต่ก็ยากที่จะคาดเดาผลลัพธ์

“อาจจะ!”

“ถ้าไม่ คุณจางจบเห่แล้ว ร้านเครื่องประดับของเขาจะต้องปิดตัวลง”

“อืม ลูกชายของเขามีเรื่องกับคนใหญ่คนโต แหล่งหยกทั้งหมดของเขาจึงถูกตัดขาด แม้ว่าจะมีหยกอยู่ในตลาด แต่ก็มีคนเสนอราคาที่สูงกว่าเขาอยู่เสมอ ตอนนี้เขาจึงต้องมาพนันหิน”

“เขาใช้เงินไปเกือบยี่สิบล้านหยวน แต่ไม่ได้หยกมาสักก้อน”

กู้หนิงใช้ตาทิพย์เพื่อดูด้านในหินขนาดใหญ่ น่าเสียดายที่ไม่มีหยก มีแต่หินในนั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อกู้หนิงกำลังจะถอนสายตากลับมา เธอเห็นว่าหินมีบางอย่างผิดปกติ เมื่อเธอมองเข้าไปใกล้ ๆ เธอก็พบว่าหินก้อนนี้เป็นของปลอม!

หยกที่แสดงให้เห็นจากหน้าต่างเป็นของจริง แต่เป็นเพียงชิ้นเล็กๆเท่านั้น และคุณภาพของมันก็ไม่สูงนัก ดังนั้นมันจึงมีมูลค่าไม่กี่แสนหยวน

ผ่านแผ่นหยกบางๆ กู้หนิงมองเห็นกระดาษฟอยล์หรือกระดาษขาวแข็งอยู่ข้างใน เช่นเดียวกับชั้นกาว ส่วนหลักของหินขนาดใหญ่นี้ประกอบด้วยหินแกรนิตและหินอื่นๆ ส่วนชั้นนอกของหินยังเป็นของปลอม

ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ที่จะเห็นหินปลอมในวงการพนันหิน ซึ่งเป็นกลอุบายที่นักธุรกิจเจ้าเล่ห์ใช้เพื่อหลอกลวงลูกค้า  เป็นเรื่องยากสำหรับคนทั่วไปที่จะแยกแยะของปลอมจากของจริง เว้นแต่จะได้รับความช่วยเหลือจากสถาบันประเมินราคามืออาชีพ