บทที่ 125 เทคนิคพิเศษ

เป็นไปตามคาด แม้ว่าห้องที่สามทางซ้ายมือของบันไดชั้นหนึ่งของสโมสรจะกำลังมีคนใช้อยู่ แต่เมื่อแช็ดเสนอว่าต้องการจะเปลี่ยนไปใช้ห้องนั้น คนของสโมสรก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย ยอมตกลงทันที

พ่อค้าไวน์จากต่างถิ่นที่ใช้ห้องนั้นเจรจาธุรกิจ ถูกเชิญอย่างสุภาพไปยังห้องบนชั้นสอง แช็ดและมิสเบย์อัสกลับเข้าไปในห้องตามลำพังอีกครั้ง มิสเตอร์นักสืบมองดูมิสเบย์อัสเดินเข้าไปในห้องอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย จึงกะพริบตา วงแหวนชีวันในจิตวิญญาณหมุนด้วยความเร็วที่แผ่วเบาอย่างยิ่ง

สีเลือดกระจายอยู่ในดวงตาขวาของเขา แต่ยากที่จะสังเกตเห็นได้ ในการมองเห็นปกติ ปรากฏรัศมีแสงสีเลือดที่ชัดเจนผิดปกติ ก่อตัวเป็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของเหยื่อในอากาศ ร่องรอยนี้แม้ไม่ต้องจับจ้องก็สามารถสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย

ในสภาวะประกายแสงแห่งทวยเทพ อาคมนี้ยิ่งใช้ได้คล่องมือขึ้น

ในขณะที่แช็ดใช้อาคมของตนเองสังเกตเบาะแส มิสเบย์อัสก็กำลังพยายามเช่นกัน แม้แช็ดจะไม่รู้ว่าเธอใช้ความสามารถอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็พบเบาะแสสำคัญบางอย่างในห้องที่แม้แต่ทีมสืบสวนของโบสถ์เทพจารีตก็ยังไม่พบ

ในมุมมองโลหิตของดวงตาขวาของแช็ด คราบเลือดที่ใหญ่ที่สุดอยู่ข้างโซฟา ด้านหน้าตู้ที่วางแจกันอยู่ ทั้งตู้เคยเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด บนพื้นยิ่งมีร่องรอยคราบเลือดอยู่

มิสเบย์อัสก็มาถึงที่นี่เช่นกัน ยืนอยู่หน้าตู้ลิ้นชักสามชั้นที่ทำจากไม้จริงสีน้ำตาล พลางกล่าวเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ

“มีร่องรอยของพลังวิญญาณหลงเหลืออยู่”

“อะไรนะครับ?”

แช็ดจงใจถามเช่นนี้ เกรงว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมาอีก

เป็นไปตามคาด หญิงสาวผมสีน้ำตาลก็ตระหนักได้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป รีบหันกลับมาสังเกตสีหน้าของนักสืบ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าสงสัย ในใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ตอนที่ฉันฝึกอบรมที่บริษัทรักษาความปลอดภัยแบล็กสโตน นอกจากศิลปะการต่อสู้ของผู้หญิงแล้ว ยังได้รับการฝึกอบรมพิเศษด้วย ฉันคิดว่าแถวนี้คงเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“การฝึกอบรมของบริษัทรักษาความปลอดภัยยอดเยี่ยมขนาดนี้เลยเหรอ?”

แช็ดทอดถอนใจ พลางเดินไปที่ตู้เช่นกัน

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมโบสถ์เทพจารีตถึงไม่พบเรื่องนี้ แต่แช็ดก็ยึดหลักการที่ว่ารับเงินปอนด์ทองของคนอื่นมาแล้วก็ต้องทำงาน จึงได้ดึงลิ้นชักออกมาอย่างเอาใจใส่ ย้ายกระถางดอกไม้ไปที่อื่น แล้ววางตู้ลง ตรวจสอบที่นี่อย่างละเอียด

ตู้ถูกเช็ดทำความสะอาดแล้วจริงๆ แต่ที่ด้านล่างของตู้ ตรงตำแหน่งที่พื้นไม้เชื่อมต่อกับผนัง มีรอยเลือดที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

หากแช็ดไม่ได้ใช้อาคมสังเกต เขาต่อให้ตั้งใจหาก็อาจจะไม่พบ

“มิสเบย์อัส คุณดูนี่สิ”

แช็ดยืนขึ้นปรับตะเกียงแก๊สบนเพดานให้สว่างขึ้น แล้วจึงคุกเข่าลงชี้ไปที่คราบเลือดนั้น หญิงสาวผมสีน้ำตาลก็รวบกระโปรงแล้วคุกเข่าลงเช่นกัน มองตามนิ้วของเขา ก็เห็นเลือดในรอยแยกของผนังจริงๆ

“ดูเหมือนจะเป็นที่นี่!”

เธอไม่ได้สงสัยใน “ความเฉียบแหลม” ของแช็ด ลุกขึ้นยืนอย่างดีใจ

“คุณนักสืบ กรุณาออกไปข้างนอกสักครู่ ฉันจะใช้วิธีพิเศษในการตรวจสอบรอยเลือดเหล่านี้ เพราะเป็นเทคนิคเฉพาะ จึงไม่สามารถให้คุณเห็นได้”

ความหมายคือเธอจะใช้เวทมนตร์ที่ต้องใช้วัสดุและคาถา นักสืบธรรมดาจึงไม่สามารถดูได้

“แน่นอนครับ”

แช็ดยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ถามอะไรเลย หันหลังแล้วออกจากห้องไป รออยู่สิบนาทีเต็ม มิสเบย์อัสจึงให้เขากลับเข้าไปอีกครั้ง แม้แช็ดจะไม่ถนัดในการสังเกตสีหน้าของผู้อื่น ก็ยังสามารถมองเห็นความตื่นเต้นที่ราวกับดวงตาเป็นประกายของอีกฝ่ายได้

“คุณนักสืบ ฉันคิดว่าครั้งนี้เป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ฉันใช้วิธีพิเศษยืนยันแล้วว่ารอยเลือดนี้ ปรากฏขึ้นในวันที่มิสเตอร์ลอว์เรนซ์หายตัวไป และฉันยังพบวิธีที่จะติดตามได้ด้วย ฉัน...”

“ควรจะแจ้งเรื่องนี้ให้ท้องที่รีดวิชทราบ แล้วให้ทีมตำรวจที่เป็นทางการที่ไว้ใจได้มาติดตามสืบสวน ถึงอย่างไรพวกสาวกลัทธิชั่วร้ายก็อันตรายมาก การตามไปเองคงไม่ดีแน่”

แช็ดกล่าว เขามองมิสเบย์อัสอย่างพินิจพิเคราะห์ ฝ่ายหลังเมื่อถูกเตือนสติ อารมณ์ที่ตื่นเต้นจึงกลับสู่ปกติ

“คุณพูดถูกค่ะ ฉันแค่มาหาเบาะแส การตามไปเองมันโง่เกินไปจริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปยังท้องที่รีดวิชเดี๋ยวนี้”

ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดผิดเป็นโบสถ์

“นักสืบแฮมิลตัน คุณมีบทบาทสำคัญมากในคำร้องขอนี้ ฉันคิดว่าถ้ามีโอกาส เราสามารถร่วมมือกันต่อไปได้”

เธอยื่นมือมาจับมือกับแช็ด แช็ดแน่นอนว่าไม่ปฏิเสธ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่แหวนทองบนนิ้วของอีกฝ่ายครู่หนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้นเรื่องค่าจ้าง...”

“คุณนักสืบ คุณเสนอราคามาได้เลยค่ะ”

แช็ดพยักหน้า มิสเบย์อัสที่ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในสังกัดและพ่อค้าไวน์ อาจจะไม่เข้าใจมาตรฐานค่าจ้างของวงการนักสืบ แต่จริงๆ แล้วแช็ดก็ไม่รู้เช่นกัน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง รายได้ของมิสเบย์อัสน่าจะไม่สูงมากนัก และการสืบสวนครั้งนี้ก็ไม่ได้ใช้เวลามาก

“สิบห้าชิลลิงเป็นยังไงครับ? แต่คุณต้องรับผิดชอบส่งผมกลับไปที่จัตุรัสนักบุญเดอเรน”

แม้ว่าตอนนี้จะมีเงินแล้ว แต่แช็ดก็ไม่อยากจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือย

“ไม่มีปัญหาค่ะ คุณนักสืบ ราคานี้เหมาะสมมาก ฉันคิดว่าต่อไปเราคงมีโอกาสร่วมมือกันอีกแน่นอน การร่วมมือกับคุณเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก หลายวันนี้ฉันโชคร้ายมาตลอด แต่การได้ร่วมงานกับคุณกลับไม่เจอปัญหาอะไรเลย”

มิสเบย์อัสพูดจบ ก็เตรียมจะหยิบเงินออกจากกระเป๋าถือ แช็ดจึงกล่าวเสริม

“แล้วก็ คุณผู้หญิงครับ ตอนที่คุณรายงานเรื่องนี้ให้ท้องที่รีดวิชทราบ จะช่วยลดบทบาทของผมลงหน่อยได้ไหมครับ การพบกับมิสคารินาในวันนี้ ไม่สะดวกที่จะเปิดเผยให้คนนอกทราบ คุณก็รู้ว่า ดัชเชสที่ยังไม่แต่งงานพบกับชายแปลกหน้า...”

เขาไม่ได้พูดต่อ แต่อีกฝ่ายคงจะเข้าใจ และที่รู้ว่าคารินา คาเวนดิชยังไม่แต่งงาน ก็เพราะเธอยังคงใช้นามสกุลของราชวงศ์คาเวนดิชอยู่

“แน่นอนค่ะ”

มิสเบย์อัสส่งธนบัตรย่อยๆ ให้แช็ด แล้วหยิบเหรียญเงินเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า เป่าลมไปที่ปาก แล้วรีบนำไปแนบหูฟัง

“นี่เป็นทิปค่ะ”

เธอส่งเหรียญเงินเล็กๆ นั้นพร้อมกับธนบัตรมูลค่าสิบห้าชิลลิงให้แช็ด

เหรียญเงินที่มีรูปกษัตริย์องค์ก่อนไม่ใช่เงินตราที่ใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย แต่ยังคงสามารถใช้หมุนเวียนได้ มูลค่าอยู่ระหว่างแปดถึงสิบชิลลิง ลักษณะของมันอยู่ระหว่างเหรียญที่ระลึกกับเงินตราหมุนเวียน ในบางโอกาสการซื้อขายพิเศษจะนิยมใช้เหรียญประเภทนี้เป็นพิเศษ

“ขอบคุณครับ คุณผู้หญิงผู้ใจดี”

แช็ดโบกหมวกเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เกินจริงไปบ้าง มิสเบย์อัสปิดปากหัวเราะเบาๆ อารมณ์ของทั้งสองคนดีมาก

มิสเบย์อัสก็ต้องเดินทางจากเขตตะวันออกของโทเบสก์ที่สโมสรดาวกางเขนใต้แห่งโชคตั้งอยู่ กลับไปยังใจกลางเมืองเช่นกัน โบสถ์แห่งสุริยันอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย ระหว่างทางสามารถส่งแช็ดลงที่จัตุรัสได้

หน้าประตูสโมสรมีรถม้าว่างจอดอยู่พอดี ทั้งสองจึงนั่งรถม้ากลับด้วยกัน พวกเขาต่างก็พอใจกับผลงานของตนเอง