บทที่ 119 การตายของผู้บริสุทธิ์
บทที่ 119 การตายของผู้บริสุทธิ์
“สตรีสูงศักดิ์จะก่ออาชญากรรมไม่ได้หรือคะ? ดูเหมือนว่าสุภาพบุรุษจากสถานีตำรวจจะคิดว่า เลดี้ลาโซย่ามีชีวิตที่สำส่อน และได้เข้าไปพัวพันกับกลุ่มสาวกลัทธิชั่วร้ายที่หลบหนีเข้ามาในพื้นที่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คุณนักสืบ คุณก็รู้ว่าพวกสาวกลัทธิชั่วร้ายมักจะหาพรรคพวกให้ตัวเองได้เสมอ”
มิสเบย์อัสหยิบสมุดบันทึกและปากกาหมึกซึมออกมาจากกระเป๋าถือ พลางถามพลางจด
“หน่วยท้องที่รีดวิชได้สืบสวนแล้วว่านักสืบสแปร์โรว์ แฮมิลตันเสียชีวิตจากอาการป่วยกะทันหัน ถ้าอย่างนั้นหลังจากที่เขาเสียชีวิต คุณได้ติดตามเลดี้ลาโซย่าหรือไม่ กี่ครั้ง และเคยถูกเธอพบตัวหรือไม่?”
“เคยตามแค่ครั้งเดียวครับ ไม่ได้ถูกเธอพบตัว”
แช็ดตอบตามความจริง
มิสเบย์อัสพยักหน้า สายตาเลื่อนจากสมุดบันทึกไปยังนิ้วมือ มองดูแหวนของตน แล้วจึงถามต่อ
“เคยพบเห็นความผิดปกติของเธอบ้างไหม?”
“ไม่ครับ”
แช็ดตอบตามความจริงอีกครั้ง เขาพบเพียงความผิดปกติของชายหนุ่มที่สวมเศษซาก ‘แหวนกำเนิดใหม่’ เท่านั้น
เมื่อเห็นมิสเบย์อัสมองไปที่แหวนอีกครั้ง แช็ดจึงถามในใจเบาๆ
“แหวนวงนั้นเป็นเศษซากหรือเปล่า?”
[คุณสัมผัสได้ถึง ‘เสียงกระซิบ’]
เสียงของผู้หญิงเพิ่งจะดังขึ้นช้าๆ แช็ดจึงคาดเดาได้ว่าแหวนวงนั้นมีผลในการจับโกหก แต่ผลของมันคงไม่แรงนัก และไม่มีผลต่อเขาในสภาวะประกายแสงแห่งทวยเทพเลย อย่างน้อยในตอนนี้ มิสเบย์อัส “ตำรวจ” สาวก็ยังมองไม่เห็นพิรุธของนักสืบ
“คุณนักสืบ วันอาทิตย์ที่คุณไปที่คฤหาสน์เลควิว เกี่ยวข้องกับคุณนายลอว์เรนซ์หรือไม่?”
พูดจบก็เสริมอีกประโยค
“เราสืบได้ว่าคุณกับเลดี้ลาโซย่าต่างก็ไปปรากฏตัวที่นั่น”
“ไม่เกี่ยวครับ ผมไปเล่นไพ่โรดส์ตามคำเชิญของบารอนลาเวนเดอร์ มีคนมากมายสามารถเป็นพยานให้ผมได้ อย่างน้อยก็มีคนหลายสิบคนเห็นผมได้ไพ่ดีๆ ใต้ซุ้มองุ่น”
ใบหน้าของเขาแสดงความมั่นใจ เขามั่นใจในความจริงข้อนี้มาก
มิสเบย์อัสก้มหน้าจด
“ไพ่โรดส์ การเล่นไพ่ โอเค...ถ้าอย่างนั้น ในคฤหาสน์เลควิวคุณเคยเห็นเลดี้ลาโซย่าคนนั้นหรือไม่”
“เห็นอยู่ไกลๆ ครับ ตอนนั้นเธออยู่กับมิสเตอร์ลอว์เรนซ์ แต่เพราะงานของผมจบแล้ว ผมเลยไม่ได้สนใจพวกเขามากนัก”
แช็ดยังคงคิดว่าจะแสดงอย่างไรให้สมบทบาทมากขึ้น จึงทำท่าทางสงสัยแล้วเอ่ยถาม
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ? ทำไมเลดี้ลาโซย่าถึงไปพัวพันกับพวกสาวกลัทธิชั่วร้ายได้กะทันหัน? วันอาทิตย์ที่คฤหาสน์เลควิวเกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย ตอนนั้นผมกลับก่อน เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
แต่ “ตำรวจ” สาวกลับไม่ตอบตรงๆ
ดูเหมือนมิสอิเลน่า เบย์อัสจะยังอ่อนประสบการณ์ นี่ไม่ได้หมายถึงอายุของเธอ แต่เป็นวิธีการทำงาน ปัจจุบันเธออยู่เพียงวงแหวนที่สอง และตามคำบอกเล่าของบาทหลวงออกัส โบสถ์ทั้งห้าเทพจารีตไม่อนุญาตให้นักเวทวงแหวนระดับหนึ่งเข้าร่วมทีมนักเวทวงแหวน
ดังนั้น หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลคนนี้คงจะยังไม่เคยปฏิบัติภารกิจคนเดียวมาหลายครั้งนัก และในการสืบสวนติดตามผลของเหตุการณ์ครั้งนี้ โบสถ์แห่งสุริยันก็คงจะมอบหมายงานที่ง่ายและปลอดภัยที่สุดให้เธอ
ตอนนี้เธอมาถึงบ้านของผู้ที่ปิดฉากเหตุการณ์ที่คฤหาสน์เลควิวโดยตรง และแม้ว่านักเดินทางต่างถิ่นจะอายุไม่มาก แต่การรับมือกับหญิงสาวที่ไม่มีประสบการณ์เช่นนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา
แช็ดก็ดีใจเช่นกันที่ร่องรอยของตนในเรื่องนี้ไม่ชัดเจนนัก โบสถ์เทพจารีตจึงไม่ได้ส่งนักเวทวงแหวนที่ช่ำชองมา
“ว่าแต่ ในระหว่างงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เลควิว คุณเคยเจอเรื่องผิดปกติบ้างไหม?”
มิสเบย์อัสถามอีกครั้ง
“ผมเหมือนจะเจอคนกลุ่มหนึ่งใกล้ๆ สวนวงกต แต่ความทรงจำหลังจากนั้นค่อนข้างเลือนราง คงเป็นเพราะไวน์องุ่นแรงเกินไป”
แช็ดรับมืออย่างคล่องแคล่ว มิสเบย์อัสกะพริบตา แล้วเลี่ยงหัวข้อนี้ไป
“คุณเคยเจอคนที่สวมชุดสูทสีแดงไวน์บ้างไหม?”
“เคยเห็นอยู่ไกลๆ แถวซุ้มองุ่นในสวนครับ ชุดสูทสีแดงไวน์ตัวนั้นดูทันสมัยมาก แต่ผมไม่ชอบเสื้อนอกสีแดง คิดว่ามัน...ดูเป็นผู้หญิงไปหน่อย ผมชอบสีดำมากกว่า ดูขรึมดี”
แช็ดทำท่าครุ่นคิด เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจดบันทึกอย่างตั้งใจ ก็พยายามชิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“มิสเบย์อัส คุณเอาแต่ถามเรื่องที่คฤหาสน์เลควิว วันนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ? ผมเช็คหนังสือพิมพ์หลังจากนั้นแล้ว แต่เรื่องที่เกิดขึ้นใกล้ๆ วันนั้นมีแค่แผ่นดินไหว และเห็นได้ชัดว่าแผ่นดินไหวไม่น่าจะเกิดจากฝีมือมนุษย์ได้”
ผู้ที่ก่อเหตุแผ่นดินไหวเอ่ยถาม
“คุณนักสืบ บางเรื่องคุณไม่ควรรู้ละเอียดเกินไป โดยทั่วไปแล้ว ทั้งอาณาจักรและโบสถ์จะไม่เปิดเผยข่าวของพวกสาวกลัทธิชั่วร้ายให้สาธารณชนรับรู้ คุณเข้าใจไหม?”
มิสเบย์อัสบอกเป็นนัย แช็ดจึงทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจในทันที
“ถ้าอย่างนั้น งานเลี้ยงมื้อค่ำที่คฤหาสน์เลควิวก็เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ สินะครับ...”
“แล้ว ตอนที่คุณส่งรายงานการสืบสวนของนักสืบสแปร์โรว์ให้คุณนายลอว์เรนซ์ คุณได้ให้รายงานการสืบสวนทั้งหมดกับเธอหรือไม่?”
มิสเบย์อัสถามอย่างจริงจังอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่านักสืบตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
“ใช่ครับ พวกคุณสามารถไปขอรายงานฉบับนั้นจากคุณนายลอว์เรนซ์ได้ รายงานการสืบสวนประเภทนี้มีข้อมูลส่วนตัวของผู้ว่าจ้างอยู่ ผมไม่สามารถเก็บสำเนาไว้ได้ นี่เป็นจรรยาบรรณในอาชีพ”
แช็ดกล่าว แล้วก็ได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด สีหน้าของมิสเบย์อัสดูเศร้าสลด
“ที่จริงแล้ว...หน่วยท้องที่รีดวิชได้พบรายงานการสืบสวนฉบับนั้นในของดูต่างหน้าของคุณนายลอว์เรนซ์แล้ว”
“ของดูต่างหน้า?”
แช็ดตกใจจนผงะ ร่างกายโน้มไปข้างหน้า ครั้งนี้ไม่ใช่การแสดง เขาฆ่าเลดี้ลาโซย่าไปแล้ว ตามหลักแล้วคุณนายลอว์เรนซ์ไม่ควรจะเป็นอะไร
“คุณนายลอว์เรนซ์ตายแล้วเหรอครับ? ได้ยังไงกัน?”
“ใช่ค่ะ น่าจะประมาณเช้ามืดวันอังคาร หน่วยท้องที่รีดวิชได้รับแจ้งความจากคนรับใช้ของครอบครัวลอว์เรนซ์ มิสเตอร์ลอว์เรนซ์หายตัวไป ส่วนคุณนายเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยอง...ฉันคิดว่า ไม่ควรจะบรรยายสภาพที่เกิดเหตุให้คุณฟังดีกว่า”
หญิงสาวผมสีน้ำตาลกล่าวอย่างระมัดระวัง
“ใครทำ?”
แช็ดถามต่อ คุณนายลอว์เรนซ์กับเขาเคยพบกันอย่างเป็นทางการเพียงครั้งเดียว ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เป็นเพียงผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้าง หรือจะพูดให้ถูกคือ คนที่ถูกว่าจ้างไม่ใช่แช็ด แต่เป็นสแปร์โรว์ แฮมิลตัน
แต่เขาจำเงินสิบสามชิลลิงที่คุณนายลอว์เรนซ์จ่ายเกินมาได้ จำคำเตือนอย่างหวังดีของคุณนายลอว์เรนซ์ตอนจะจากไปได้ บนโลกนี้มีผู้คนนับไม่ถ้วน แช็ดสามารถมีปฏิสัมพันธ์ได้เพียงแค่ส่วนหนึ่ง และในบรรดาคนที่มีปฏิสัมพันธ์กับเขา คุณนายลอว์เรนซ์ถือว่าเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง
สำหรับการเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยองของสุภาพสตรีท่านนี้ เขารู้สึกเสียใจจริงๆ ในตอนนี้อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ ความโหดเหี้ยมของพวกสาวกลัทธิชั่วร้ายและองค์กรผิดกฎหมายเขาเคยคิดถึงมาก่อน แต่ไม่คิดว่าจุดจบของคุณนายจะเป็นเช่นนี้
มิสเบย์อัสเพียงส่ายหน้า
“ตอนนี้ยังไม่มีข้อสรุปค่ะ เราสงสัยว่าเป็นพรรคพวกของลาโซย่าที่ก่อเรื่องโหดร้ายนี้ขึ้น เพราะเธอได้...กลับมาที่เรื่องของเราเถอะค่ะ ขอถามว่าในสำนักงาน ยังมีเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการสืบสวนเหล่านั้นอยู่หรือไม่ ฉันต้องการนำไปทั้งหมด”