บทที่ 95 หอสมุดและศิลาปราชญ์

ในเมื่อได้รับอักขระวิญญาณแรกแล้ว แช็ดย่อมอยากจะลองฝึกฝนเวทมนตร์ที่สอดคล้องกับ ‘ตะกละ’

คุณหมอและคนอื่นๆ ก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ ถึงแม้ว่านักเวทวงแหวนจะมีพลังงานจำกัด ไม่สามารถทำความเข้าใจและค้นคว้าอักขระวิญญาณทุกดวงได้อย่างลึกซึ้ง แต่นักเวทวงแหวนทุกคนอย่างน้อยก็ต้องเชี่ยวชาญเวทมนตร์หนึ่งอย่างสำหรับอักขระวิญญาณแต่ละดวง ซึ่งถือเป็นแนวทางปฏิบัติทั่วไปของฝ่ายสถาบัน

“วิธีที่เราจะได้รับอาคมและเวทมนตร์ ไม่ได้มีเพียงแค่หอสมุดเซนต์ไบรอนส์ที่ราคาแพงเท่านั้น”

มิสแอนนาตกล่าว เธอชูมือขึ้นทำท่า

“เมืองโทเบสก์เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดในทวีปเก่า ที่นี่มีนักเวทวงแหวนมากมายปะปนอยู่ จึงเกิดตลาดมืดและช่องทางการค้าขึ้นเองในระดับหนึ่ง คุณคงจะรู้แล้วว่าที่ร้านของจอห์นเฒ่าสามารถซื้อเศษซากได้ จริงๆ แล้วเรายังมีช่องทางที่สามารถซื้อเวทมนตร์ อาคม หรือแม้กระทั่งหนังสือบางเล่มที่เมื่ออ่านแล้วอาจจะได้รับอักขระวิญญาณได้โดยตรง”

เธอมองไปที่คุณหมอบนเตียง หลังจากที่คุณหมอพยักหน้า มิสแอนนาตจึงหยิบกระดาษและปากกามาเขียนที่อยู่หนึ่งลงไป หลังจากแน่ใจว่าแช็ดจำได้แล้ว จึงใช้เปลวไฟที่ปลายนิ้วเผามันทิ้ง

“คุณไปที่นี่ก็พอ ค่าสมาชิก 1 ปอนด์ ฉันคิดว่าสำหรับคุณคงไม่ลำบากเท่าไหร่”

“ครับ ช่วงนี้มีรายได้ก้อนใหญ่เข้ามาพอดี”

แช็ดกล่าว พลางนึกถึงกระเป๋าสตางค์เมื่อวาน แล้วก็นึกถึงความลับของมิสเตอร์สแปร์โรว์ เขาตั้งใจว่าจะรอหลังจากการพบปะเสร็จสิ้น แล้วค่อยคุยกับมิสแอนนาตเรื่องการทำนายเป็นการส่วนตัว

ที่อยู่ที่มิสแอนนาตเขียนคือ “หอสมุดเรเวน” ซึ่งตั้งอยู่ในย่านมหาวิทยาลัยโทเบสก์ ใกล้กับอพาร์ตเมนต์ที่มิสลูอิซ่าเช่าอยู่

ที่นี่เป็นหอสมุดส่วนตัวและสโมสรของศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของและจ่ายค่าสมาชิกจำนวนหนึ่งจึงจะสามารถใช้หนังสือภายในได้

แต่ในความเป็นจริงแล้ว หอสมุดเรเวนทำหน้าที่เก็บรวบรวมความรู้ที่เกี่ยวข้องกับนักเวทวงแหวน

พวกเขาเองก็มีความรู้ด้านศาสตร์ลี้ลับอยู่พอสมควร เปิดให้นักเวทวงแหวนที่เชื่อถือได้ซึ่งได้รับการแนะนำเข้ามาใช้บริการ แต่ที่สำคัญที่สุดคือการเป็นเวทีให้นักเวทวงแหวนในท้องถิ่นสามารถซื้อขายหนังสือและสินค้าประเภทความรู้ได้โดยไม่เปิดเผยตัวตน

ในเมืองโทเบสก์มีสถานที่คล้ายๆ กันอยู่หลายแห่ง ก่อให้เกิดเป็นแหล่งซื้อขายส่วนตัวของนักเวทวงแหวนขนาดเล็กใหญ่ แต่หอสมุดแห่งนี้มีชื่อเสียงดีที่สุด ดังนั้นมิสแอนนาตจึงแนะนำให้แช็ดไปที่นี่

“อย่าลืมสวมหน้ากาก ใส่เสื้อผ้าที่ไม่เด่นนักนะ ที่ร้านของจอห์นเฒ่านั้นไว้ใจได้แน่นอน และเขาก็สนิทกับพวกเรามาก ดังนั้นจึงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น แต่ที่หอสมุดเรเวนไม่เหมือนกัน เราเป็นแค่ลูกค้าประจำ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเปิดเผยตัวตนของตัวเอง”

บาทหลวงออกัสกำชับ แช็ดจดจำข้อมูลอย่างรอบคอบ ในใจก็คำนวณว่าควรจะนำเงินปอนด์ออกมาเท่าไหร่เพื่อซื้อความรู้

จริงๆ แล้วเขายังติดหนี้แมวส้มที่บ้านอยู่ 10 ปอนด์ เงินก้อนนี้ที่มาจากคุณหนูโกลด์ถูกเขาใช้ไปกับการซื้อเศษซากที่แตกหักไปแล้วอย่างลูกแก้วแห่งพระจันทร์สีเงิน บวกกับค่าเล่าเรียนที่ติดค้างกลุ่มอีก 40 ปอนด์ เมื่อคำนวณดูแล้ว หนี้สินปัจจุบันของแช็ดสูงถึง 50 ปอนด์ และเห็นได้ชัดว่ามรดกของมิสเตอร์สแปร์โรว์เมื่อวานนี้ไม่เพียงพอ

โชคดีที่หนี้เดือนละ 20 ปอนด์สามารถจ่ายคืนได้สิ้นเดือน และเดือนที่แล้วเขาก็เก็บเงินออมได้ก้อนหนึ่ง ดังนั้นสถานะทางการเงินของเขาจึงยังถือว่าพอใช้ได้

เดิมทีเมื่อคุยเรื่องเหล่านี้จบแล้ว การพบปะในวันนี้ก็ควรจะสิ้นสุดลง ปล่อยให้คุณหมอพักฟื้นอย่างเงียบๆ แต่คุณหมอชไนเดอร์ได้ประกาศเรื่องอื่นขึ้นมา ทำให้พวกเขาต้องอยู่ต่อ

“เกี่ยวกับศิลาปราชญ์เทียม ผมยังไม่ยอมแพ้ หลังจากที่หายดีแล้ว ผมจะเริ่มปฏิบัติการอีกครั้ง ในคฤหาสน์เลควิว โลหิตปรอทได้สูญเสียสมาชิกระดับสูงอย่างนักสะสมหัวใจและ ‘เลดี้ลาโซย่า’ ไป ผู้นำองค์กร ‘ผู้มีตาสีเงิน’ ก็บาดเจ็บสาหัส ผมได้ข่าวมาว่าครั้งนี้โบสถ์เทพจารีตโกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดจะส่งตัวนักเวทวงแหวนระดับสิบสามคนใหม่มาจากสำนักงานใหญ่ ตอนนี้ถือเป็นโอกาสดี”

“บิลล์ เพื่อหน่วยกิตห้าหน่วยนั้น มันไม่คุ้มเลยนะ อย่าลืมว่ายังมีโรงเรียนวิญญาณโลหิตที่อาจจะอยู่ด้วย”

บาทหลวงออกัสเตือน แต่คุณหมอส่ายหน้า

“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพื่อหน่วยกิตภาคปฏิบัติห้าหน่วย คุณคงไม่เคยเห็นประกาศรางวัล ครั้งนี้ภารกิจนี้ออกโดยศาสตราจารย์โรเจอร์สแห่งภาควิชาเครื่องกล ผมอยากจะเรียนเวทมนตร์ที่สำคัญมากอย่างหนึ่งจากศาสตราจารย์ท่านนี้ ครั้งนี้เป็นโอกาส”

คุณหมอเชี่ยวชาญด้านความสามารถทางจิตใจและฝัน สังกัดภาควิชาเครื่องกล ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมการสำหรับเรื่องนี้มานานแล้ว

“และศิลาปราชญ์เทียมเองก็สำคัญมาก ประกาศรางวัลของวิทยาลัยต้องการเพียง 3 ออนซ์ของเหลว ที่เหลือเราสามารถเก็บไว้เองได้ พวกคุณรู้คุณสมบัติของเศษซากระดับผู้พิทักษ์ความลับชิ้นนี้ไหม?”

เขามองไปที่ทั้งสี่คน แช็ดและบาทหลวงออกัสต่างก็ส่ายหน้า มิสลูอิซ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันเคยเรียนวิชาเลือก ‘ของเลียนแบบจากการเล่นแร่แปรธาตุที่อันตราย’ ฉันจำได้ว่า...เศษซากระดับผู้พิทักษ์ความลับศิลาปราชญ์เทียมเป็นสสารในรูปของเหลวสีแดง เป็นของเลียนแบบที่ล้มเหลวของเศษซากระดับปราชญ์ศิลาปราชญ์ที่อันตรายที่สุด ว่ากันว่าสร้างขึ้นโดยนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ในยุคแห่งความโกลาหลยุคที่สี่”

“ศิลาปราชญ์เทียมไม่สามารถสัมผัสได้โดยตรง ตัวมันเองมีพิษร้ายแรง และของเทียมเมื่อสัมผัสกับศิลาปราชญ์ของจริง ของเทียมจะกลายเป็นน้ำเปล่า ถึงแม้จะเป็นของเลียนแบบที่ล้มเหลว แต่ก็สืบทอดคุณสมบัติบางส่วนของศิลาปราชญ์ของจริงมา ศิลาปราชญ์เทียมในปริมาณเท่ากันสามารถเปลี่ยนเป็นทองคำในปริมาณเท่ากันได้ แต่การใช้งานแบบนี้เป็นการสิ้นเปลืองอย่างยิ่ง คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดคือ...”

“ศิลาปราชญ์เทียมสามารถใช้เป็นอุปกรณ์ในพิธีกรรมที่ใกล้เคียงกับความเป็นสากลได้ ใช้แทนอุปกรณ์ในพิธีกรรมที่สำคัญบางอย่างที่หาไม่ได้ เช่นพิธีกรรมเรียกเทพเจ้าผู้ชั่วร้าย โลหิตปรอทและพวกคลั่งศาสนาที่เชื่อในเจ้าแห่งงานเลี้ยงโลหิตไม่สามารถรวบรวมอุปกรณ์ในพิธีกรรมได้ง่ายๆ ดังนั้นจึงต้องใช้ศิลาปราชญ์เทียมอย่างแน่นอน นี่คือผลการสืบสวนของสมาคมเมื่อวานนี้”

มิสแอนนาตเสริม

“การเลื่อนระดับของนักเวทวงแหวนต้องอาศัยพิธีกรรมช่วย วัสดุสำหรับพิธีกรรมเลื่อนระดับของนักเวทระดับต่ำนั้นธรรมดามาก แต่ฉันต้องเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเลื่อนระดับจากวงแหวนที่ห้าเป็นวงแหวนที่หกแล้ว วัสดุบางอย่างสามารถลักลอบนำเข้ามาจากทวีปใหม่ได้ วัสดุบางอย่างสามารถซื้อได้จากวิทยาลัย แต่วัสดุบางอย่างนั้นยากลำบากจริงๆ...”

คุณหมอมองไปยังอีกสี่คน แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้านอีกต่อไป

แต่เรื่องนี้ไม่รีบร้อน คุณหมอชไนเดอร์อย่างน้อยต้องรอถึงวันเสาร์จึงจะรู้ว่าตัวเองจะหายดีได้หรือไม่ และก่อนหน้านั้น คุณหมอทำได้เพียงนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงเพื่อฆ่าเวลาตลอดสัปดาห์

“สิ้นเดือนนี้ก็เป็นสัปดาห์สอบแล้ว ตอนนี้อ่านหนังสือเพิ่มอีกหน่อย บางทีคุณอาจจะลองสอบผ่านวิชาทฤษฎีเหล่านั้นได้ พูดถึงเรื่องนี้ คุณหมอ กลศาสตร์แห่งอีเธอร์เรียนไปถึงไหนแล้ว?”

นักเขียนผมบลอนด์พูดติดตลก คนอื่นๆ ต่างก็ยิ้มออกมา มีเพียงคุณหมอที่นอนพิงหัวเตียงถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

เขาไม่ชอบนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา และยิ่งไม่ชอบกลศาสตร์แห่งอีเธอร์เข้าไปใหญ่