บทที่ 93 รายงานที่ยื่นเสนอ

แช็ดยังอยากจะถามต่อ แต่คุณหมอก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“สรุปก็คือ แช็ด เรื่องสำคัญของคุณในช่วงนี้ก็คือการเรียนในฐานะนักเวทวงแหวน เรื่องราวหลังจากเหตุการณ์เจ้าแห่งงานเลี้ยงโลหิตและโลหิตปรอทไม่เกี่ยวกับคุณ ชายสวมหน้ากากใต้พระจันทร์สีเงินก็ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ ส่วนอาการบาดเจ็บของผมให้คนอื่นช่วยคิดหาวิธี คุณไม่ต้องคิดมาก”

มิสแอนนาต มิสลูอิซ่า และบาทหลวงออกัสก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน แช็ดคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเรียกวงแหวนชีวันออกมาด้านหลัง

หมอกไอน้ำสีขาวฟุ้งกระจายเต็มห้องนอน แต่กลับไม่กระจายออกไปไกลอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งสี่คนเห็นอักขระวิญญาณลบหลู่ ‘ตะกละ’ ที่สลักอยู่บนวงแหวนชีวันด้านเดียวของนักเวทวงแหวนระดับหนึ่ง ส่องประกายเจิดจ้า

แม้ว่าตอนนี้แช็ดจะไม่ได้ใช้เวทมนตร์ใดๆ แต่อักขระก็ยังคงส่องสว่างราวกับถูกปลุกให้ทำงาน เขาให้เหตุผลว่าอักขระวิญญาณนี้มีที่มาที่พิเศษ นี่ไม่ใช่การสัมผัสเรื่องราวของเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายทางอ้อม แต่เป็นการกลืนกินพลังส่วนหนึ่งของเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายโดยตรง

“นี่ปรากฏขึ้นในคืนที่คฤหาสน์เลควิว”

เขาแนะนำ

“ลบหลู่เหรอ? เป็นไปได้ที่จะปรากฏขึ้นหลังจากการสัมผัสเทพเจ้า แต่...”

คุณหมอบนเตียงครุ่นคิดแล้วถาม

“หลังจากคุณฟื้นแล้วได้กินอะไรหรือยัง?”

“กินแล้ว เมื่อคืนผมกับบาทหลวงออกัสได้มันฝรั่งต้มจากครัวของโบสถ์มานิดหน่อย เช้านี้ตอนให้อาหารแมว ผมดื่มนมไปสองขวด แล้วก็กินขนมปังไปนิดหน่อย”

แช็ดนึกย้อน

“แล้วตอนนี้หิวไหม? ตอนกินข้าวมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? เช่น อยากกินแมวของคุณไหม?”

มิสลูอิซ่าถามแทนคุณหมอ แช็ดส่ายหน้าอย่างประหลาดใจ

“มีอาตัวน้อยน่ารักขนาดนี้ ทำไมผมจะ... อ้อ ผมเข้าใจความหมายของพวกคุณแล้ว แต่ผมไม่มีอะไรผิดปกติ... แต่รู้สึกว่ารสนมมันแปลกๆ ผมสงสัยว่าบริษัทส่งนมใช้นมที่ไม่สด”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอะไร แต่คุณเผชิญหน้ากับเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายโดยตรง ต้องได้รับผลกระทบแน่นอน ต้องระวังความเสี่ยงที่จะคลุ้มคลั่งด้วย”

บาทหลวงออกัสกำชับ ในฐานะนักบวช ถึงแม้จะไม่ใช่นักเวทวงแหวนของโบสถ์ แต่เขาก็มีสิทธิ์พูดในเรื่องนี้

“ถ้าช่วงสองสามวันนี้รู้สึกไม่สบาย ต้องบอกพวกเรานะ ฝันประหลาด ภาพหลอนที่ไม่มีสาเหตุ หรือความทรงจำที่หายไปช่วงหนึ่ง ทั้งหมดนี้ต้องระวัง”

“และความผิดปกติทางร่างกายด้วย เช่น มีอวัยวะงอกเพิ่มขึ้น หรือมีตุ่มเนื้อปรากฏขึ้นบนผิวหนัง”

มิสแอนนาตเสริม

แช็ดพยักหน้า จดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ แล้วมองไปยังวงแหวนชีวันด้านหลัง

“ในเมื่ออักขระวิญญาณแรกของผมปรากฏขึ้นแล้ว ควรจะแจ้งให้วิทยาลัยทราบเพื่อเปลี่ยนแผนการเรียนหรือไม่?”

“แน่นอน เรื่องนี้ต้องแจ้งให้วิทยาลัยทราบพร้อมกับรายงานที่เราจะยื่น”

คุณหมอกล่าว แล้วจึงให้มิสลูอิซ่าแจกจ่ายเอกสารบนตู้ข้างเตียงให้ทุกคน

นี่คือ ‘รายงานเหตุการณ์งานเลี้ยงโลหิต ณ คฤหาสน์เลควิว วันที่สามสิบ เดือนแห่งแสงตะวัน ปี 1853 แห่งยุคที่หก’ ที่คุณหมอร่างขึ้นระหว่างนอนป่วย

“เรื่องนี้ต้องรายงานให้วิทยาลัยทราบ เราขัดขวางเทพเจ้าผู้ชั่วร้าย ถึงแม้จะไม่ได้ประโยชน์ที่เป็นรูปธรรม แต่วิทยาลัยจะให้รางวัลกับการกระทำเช่นนี้ การกระทำอันชอบธรรมทุกอย่างย่อมได้รับการตอบแทน”

สถาบันเวทมนตร์ทั้งสามแห่งก็ถือว่าเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายเป็นศัตรู ถึงแม้สถาบันเวทมนตร์จะอยู่ห่างไกลจากโลกอารยะด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด แต่สถาบันเวทมนตร์ทั้งสามแห่งก็เป็นฝ่ายธรรมะอย่างไม่ต้องสงสัย

“เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับรางวัลที่จะได้รับในภายหลัง และยังเกี่ยวข้องกับความลับบางอย่างของพวกเราด้วย...”

คุณหมอมองแช็ดแวบหนึ่ง

“ดังนั้น รายงานฉบับนี้ต้องร่วมกันแก้ไข ผมเขียนส่วนที่ผมประสบมาเสร็จแล้ว พวกคุณมีอะไรจะเพิ่มเติมหรือแก้ไขไหม? ลูอิซ่า คุณยังคงรับผิดชอบการจดบันทึก”

“อักขระแก่นแท้ ‘นักเขียน’ ของโดโรธีมีเวทมนตร์ ‘เขียนตามคำบอก’ ดังนั้นจึงเหมาะกับการจดบันทึกมาก”

เขาอธิบายให้แช็ดฟัง แช็ดพยักหน้าพลางพลิกดูรายงานในมือ

คุณหมอเองก็มีความลับเช่นกัน ถึงแม้ในรายงานจะไม่ได้กล่าวถึง แต่แช็ดก็ไม่ลืมว่าตอนที่คุณหมอใช้วจีสู่ความสูงส่งที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง เงาดำด้านหลังของเขามีกลิ่นกำมะถันคละคลุ้ง

แม้ในโลกนี้ กำมะถันก็เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ที่ชั่วร้ายอย่างยิ่งในเรื่องเล่าโบราณ ประกอบกับที่ศาสตราจารย์ซานเชซเคยกล่าวไว้ว่า ‘อีกตัวตนหนึ่งของฉัน’ ของคุณหมอชไนเดอร์มีปัญหา แช็ดแทบจะมั่นใจได้เลยว่าความลับของคุณหมอเกี่ยวข้องกับปิศาจหรืออสูร แต่ก็ไม่ตัดประเด็นที่ว่าความลับของอีกฝ่ายอาจเป็นเรื่องตลกขบขันอย่างสไลม์กำมะถัน

“คุณหมอปีศาจ ชื่อเรียกแบบนี้ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกัน”

แช็ดคิด

แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาจะไม่รายงานให้วิทยาลัยทราบ ในเมื่อคุณหมอช่วยปกป้องความลับของเขา เขาก็ควรจะปกป้องความลับของคุณหมอเช่นกัน

เขาจะคอยจับตาดูต่อไป เพื่อให้แน่ใจว่าหากคุณหมอเกิดปัญหาขึ้น จะได้รับการจัดการอย่างทันท่วงที

เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกสงสัย เรื่องที่แช็ดเผชิญหน้ากับเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายโดยตรงจึงไม่สามารถเขียนลงไปได้ เรื่องราวหลังจากที่คุณหมอสลบไป ถูกแต่งขึ้นว่านักสืบและนักพยากรณ์ร่วมมือกันคลี่คลายจุดสำคัญของพิธีกรรม ระหว่างนั้นนักสืบได้รับผลกระทบเนื่องจากมีแรงบันดาลใจสูงเกินไป จึงได้รับ ‘ตะกละ’

หลังจากมิสลูอิซ่าสอบถามความเห็นของคนทั้งสองแล้ว ก็ได้เพิ่มเติมรายละเอียดจำนวนมากเพื่อแสดงให้เห็นถึงความพยายามของทั้งสอง

ส่วนเรื่องของชายสวมหน้ากากใต้พระจันทร์สีเงินนั้น ทุกคนให้การว่าเขาเดินสวนกับแช็ดและมิสแอนนาต และนักเวทระดับต่ำทั้งสองคนก็ไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขา

มิสลูอิซ่าสมกับเป็นนักเขียนที่เคยได้รับรางวัลวรรณกรรมแห่งราชอาณาจักร ขณะเขียนรายงาน เธอยังสามารถใช้มุมมองของแช็ด บรรยายถึงความตึงเครียดของเขาเมื่อเผชิญหน้ากับนักเวทวงแหวนที่ ‘แข็งแกร่ง’ และความรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย

ในรายงาน ทั้งแช็ดและมิสแอนนาตต่างก็เห็นฉากที่ชายสวมหน้ากากใต้พระจันทร์สีเงินเตะอยู่หน้าพระจันทร์สีเงิน นักเขียนผมบลอนด์เน้นย้ำถึงเรื่องนี้ โดยใช้คำคุณศัพท์ต่อเนื่องเพื่อบรรยายความน่าทึ่งของฉากนั้น เน้นย้ำแนวคิดที่ว่า ‘นักเวทวงแหวนที่คาดว่าจะเป็นระดับสิบสามนั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นคนๆ นั้นจึงไม่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอย่างแน่นอน’

“มิสลูอิซ่าคงจะรับผิดชอบรายงานของกลุ่มอยู่เสมอสินะครับ?”

ขณะที่นักเขียนผมบลอนด์กำลัง ‘ขัดเกลา’ รายงาน แช็ดก็กระซิบถามบาทหลวงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งพยักหน้าตอบ

“นี่เป็นหน้าที่ของเธอในกลุ่ม”

นอกจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนชั้นสามแล้ว ก่อนที่ทั้งห้าคนจะมารวมตัวกันบนชั้นสาม ทุกคนต่างก็ทำเรื่องราวที่แตกต่างกันไป เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นก็ต้องเพิ่มเข้าไปในรายงานด้วย เพื่อให้วิทยาลัยตัดสินเองว่าเกี่ยวข้องกับการมาเยือนของเจ้าแห่งงานเลี้ยงโลหิตหรือไม่

ในส่วนของแช็ดนั้น เขาครุ่นคิดอยู่นาน ตัดสินใจที่จะเพิ่มเรื่องไพ่โรดส์ ลูกเต๋าแห่งโชคชะตายี่สิบหน้า และปืนกระบอกนั้นเข้าไปด้วย แน่นอนว่าสาเหตุที่ทำให้ทอยลูกเต๋าได้ 20 แต้มนั้น ไม่สามารถเขียนลงไปได้อย่างชัดเจน

“จริงๆ แล้ว ‘นักสะสมหัวใจ’ คนนั้นก็มีค่าหัวไม่น้อยเลยนะ คุณคงไม่ได้แล้ว แต่พูดก็พูดเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนคุณโชคดีเกินไป คงไม่มีใครโง่พอที่จะใช้เศษซากที่ไม่รู้ผลโดยตรงหรอก”

บาทหลวงถอนหายใจ

“ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดีเกินไป ผมก็คงไม่รอดชีวิตต่อหน้าเทพเจ้าผู้ชั่วร้ายหรอก”

แช็ดหาข้ออ้างให้ตัวเอง แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็พลันรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นความจริง เพราะตอนที่เผชิญหน้ากับเทพเจ้าผู้ชั่วร้าย โชคดีที่เกิดจากบทละครยังไม่สิ้นสุด

รายงานฉบับนี้ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าในการหารือ จึงจะแก้ไขและขัดเกลาจนเสร็จสิ้น โดยมีผู้ที่ประสบเหตุการณ์นี้ทั้งห้าคนร่วมลงนาม จากนั้นคุณหมอจึงให้มิสลูอิซ่าหยิบหน้ากระดาษจากต้นฉบับของกวีออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นรายงานฉบับนี้ผ่านหน้ากระดาษนั้น