บทที่ 12 [เสี่ยงทาย!]

บทที่ 12 [เสี่ยงทาย!]

◉◉◉◉◉

ผาไม้ดำ

บูรพาไม่แพ้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

มองดูท้องฟ้าสีคราม ความสับสนในแววตาจางหายไปราวกับน้ำลด

ฟึ่บ!~

บูรพาไม่แพ้ดีดตัวลุกขึ้น กวาดสายตาเย็นชาไปรอบทิศ

จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ ร่างกายที่เกร็งเขม็งถึงได้ผ่อนคลายลง

"บ้าจริง ฤทธิ์ยาแรงขนาดนี้ ทำไมไม่บอกกันก่อน?"

สีหน้าของบูรพาไม่แพ้ดูมืดมนลง

ในใจนึกตำหนิฉู่เป่ยเสวียนอยู่ไม่น้อย

แม้นางจะเป็นประมุขพรรคตะวันจันทรา

แต่คนในพรรคก็ใช่ว่าจะภักดีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

เบื้องล่างยังมีคนอีกมาก ที่จ้องจะโค่นนางลงจากบัลลังก์ตลอดเวลา

นี่ถือเป็นเรื่องปกติของพรรคมาร

ปฏิเสธไม่ได้ว่า

ในพรรคมารก็มีจอมยุทธ์ผู้ภักดีและมีคุณธรรมอยู่บ้าง

แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนดีเด่อะไร!

เพื่อลาภยศสรรเสริญ คนพวกนี้ทำได้ทุกอย่าง

"คราวหน้าจะซื้อยา ต้องถามให้ละเอียดก่อน"

บูรพาไม่แพ้ปรับอารมณ์ให้สงบ

จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิหลับตา เริ่มตรวจสอบร่างกายตัวเอง

ครู่ต่อมา

บูรพาไม่แพ้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คิ้วขมวดมุ่น แววตาฉายความสงสัย

นาง... ไม่พบความผิดปกติใดๆ

เหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่มีผิด!

"โดนหลอก?"

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแวบเดียว บูรพาไม่แพ้ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

ด้วยความสามารถระดับฉู่เป่ยเสวียน ปล้นเอายังง่ายกว่าหลอกกันอีกมั้ง?

บูรพาไม่แพ้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองโคจรลมปราณดู

ครั้งนี้ นางสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

"ไม่มีความรู้สึกติดขัดเลยสักนิด ตั้งแต่ฝึกคัมภีร์ทานตะวันมา ข้าไม่เคยรู้สึกโล่งสบายขนาดนี้มาก่อน!"

ไม่ใช่ยาที่มีปัญหา

แต่เป็นระดับของนางที่ยังไม่ถึงขั้น เลยตรวจสอบจุดที่ยาเข้าไปซ่อมแซมไม่เจอ

"หือ? พลังวัตรของข้า..."

ร่างกายของบูรพาไม่แพ้สั่นสะท้าน สีหน้าตื่นตะลึง

คัมภีร์ทานตะวันตัดเส้นทางวรยุทธ์ของนาง

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นยอดปรมาจารย์ พลังวัตรของนางก็หยุดนิ่งไม่พัฒนา

แต่ครั้งนี้ด้วยฤทธิ์ยา นางแค่สลบไปตื่นหนึ่ง

พอตื่นมา พลังก็พุ่งขึ้นไปแตะขอบขั้นยอดปรมาจารย์ระดับสูงสุดแล้ว!

ในที่สุดก็มีคุณสมบัติพอ ที่จะไขว่คว้าหาหนทางสู่ขั้นเซียนเดินดิน!

"น่าเหลือเชื่อ ในโลกนี้มียาที่ทรงอานุภาพขนาดนี้อยู่ด้วย ผู้บำเพ็ญเพียร... ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!"

บูรพาไม่แพ้สูดหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึม

"ตัวตนที่น่ากลัวระดับนี้ ต้องผูกมิตรไว้ให้ได้"

เมื่อคิดได้ดังนั้น บูรพาไม่แพ้ก็รีบเข้ากลุ่มสนทนาทันที

ตั้งใจว่าจะส่งข้อความขอบคุณก่อน แล้วค่อยหาเรื่องชวนฉู่เป่ยเสวียนคุย

ทว่า ข้อความยุบยับในกลุ่ม ทำให้นางต้องชะลอการกระทำ

"ทำไมครึกครื้นกันจัง มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นงั้นรึ?"

บูรพาไม่แพ้เลิกคิ้ว

กลัวจะพลาดข้อมูลสำคัญ นางเลยไล่อ่านข้อความทั้งหมดทีละตัวอักษร

แล้วก็...

ตู้ม!~

ลมปราณอันเกรี้ยวกราดระเบิดออก

ต้นไม้ใบหญ้าในสวนดอกไม้ กลายเป็นผุยผงในพริบตา

"หลินผิงจือใช่ไหม? เจ้ากล้ามากนะ ที่บังอาจมาทำให้ข้าเสียเวลา!"

ดวงตาของบูรพาไม่แพ้เต็มไปด้วยจิตสังหาร

นึกว่าตอนที่ตัวเองสลบไป จะมีเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดินเกิดขึ้น

ที่ไหนได้

เป็นแค่ไก่อ่อนตัวหนึ่ง กำลังพล่ามคนเดียว

...

หลินผิงจือ: "เอ่อ... ทุกคนกินยาแล้ว ได้ผลเป็นยังไงบ้างครับ?"

หลินผิงจือ: "ด้วยบารมีโอสถเทพของท่านอาวุโสฉู่ ข้าหลินผิงจือจากมือใหม่ที่รู้แค่วิชาหมัดมวยงูๆ ปลาๆ กระโดดข้ามขั้นมาเป็นจอมยุทธ์ขั้นปราณฟ้าแล้ว"

หลินผิงจือ: "ระดับพลังแซงหน้าท่านพ่อท่านแม่ไปแล้ว อิอิ!"

ยังไงก็ยังเป็นเด็ก

พลังเพิ่มขึ้นปุบปับแบบก้าวกระโดด หัวใจที่อยากจะอวดมันก็เต้นตุบๆ

จะให้สงบจิตสงบใจเก็บตัวฝึกวิชาได้ยังไง

แทบอยากจะประกาศให้รู้กันทั่วทั้งเก้าทวีป

ว่าข้า หลินผิงจือ เป็นจอมยุทธ์ขั้นปราณฟ้าแล้วนะโว้ย!

จางซานเฟิง: "ยินดีกับสหายตัวน้อยหลินที่พลังก้าวหน้า ขยันหมั่นเพียรต่อไป อนาคตไกลแน่นอน"

จางซานเฟิงดูท่าจะว่างจัด ถึงกับมีเวลามาคอมเมนต์ให้หลินผิงจือ

หลินผิงจือ: "คารวะท่านนักพรต วางใจได้ครับ ผู้น้อยจะตั้งใจฝึกฝนแน่นอน"

หลังจากให้โอวาทเด็กรุ่นหลังไปสองสามประโยค จางซานเฟิงก็ใช้วิชาหายตัวออฟไลน์ไป

หลินผิงจือ: "อุ๊ยตาย ผู้น้อยนี่เลอะเลือนจริงๆ ลืมขอบคุณท่านอาวุโสฉู่ไปซะสนิทเลย"

หลินผิงจือ: "ท่านอาวุโสฉู่ ขอบพระคุณสำหรับบุญคุณที่ช่วยชุบชีวิตใหม่ ผู้น้อยขอคารวะหนึ่งจอก!"

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "แค่การแลกเปลี่ยน ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ต้องขอบคุณ"

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "ยุ่งอยู่ ห้ามรบกวน!"

หลินผิงจือ: "อ๋า เป็นความสะเพร่าของผู้น้อยเอง ขอท่านอาวุโสอย่าถือสา"

หลินผิงจือ: "ท่านโหว, ท่านประมุขวัง, ท่านประมุขบูรพา พวกท่านทานยาหรือยังครับ? ผลเป็นยังไงบ้าง?"

สมกับเป็นเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าแท็กเรียกแม้กระทั่งเยาเยว่

แสดงให้เห็นชัดเจนว่า 'ลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือ' เป็นยังไง

ตอนนั้นเยาเยว่กำลังคุ้มกันภัยให้เหลียนซิงอยู่

เหลือบตามองน้องสาวที่กำลังจะทะลวงเข้าสู่ขั้นยอดปรมาจารย์ ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างดี นางเลยตอบกลับไปแบบให้เกียรติสุดๆ ว่า

เยาเยว่: "ยาใช้ได้ ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างท่าน ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง"

ประโยคหลังนี้พูดกับฉู่เป่ยเสวียนแน่นอน

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "ท่านประมุขชมเกินไปแล้ว แค่ลูกไม้เล็กน้อยเท่านั้น"

หลินผิงจือ: "??? ไหนท่านอาวุโสฉู่บอกว่ายุ่งอยู่ไงครับ?"

บทสนทนาที่หลินผิงจือเป็นคนเริ่ม ก็จบลงด้วยฝีมือของเขาเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบเดินทาง จูอู๋ซื่อคงเข้ามาร่วมแจมด้วยแน่ๆ

เพื่อสร้างตัวตนในสายตาฉู่เป่ยเสวียน

...

บูรพาไม่แพ้ระงับอารมณ์

เรียบเรียงคำพูด แล้วส่งข้อความออกไป

บูรพาไม่แพ้: "ฝีมือการปรุงยาของท่านอาวุโส ไม่ใช่ลูกไม้เล็กน้อยหรอก

เม็ดเดียวแก้ปมในใจที่เรื้อรังมาหลายปีของบูรพาได้ นับเป็นฝีมือระดับเทวดา บูรพาซาบซึ้งใจยิ่งนัก"

หลินผิงจือที่ยังไม่หายตื่นเต้น พลังล้นเหลือ รีบเสนอหน้าออกมาเป็นคนแรก

จางซานเฟิงที่ว่างงานเหมือนกัน ก็ช้ากว่าไม่เท่าไหร่

จางซานเฟิง: "ความรู้ด้านวิถีโอสถของสหายพรตฉู่ น่าเลื่อมใสจริงๆ วันหน้าอาตมาต้องขอคำชี้แนะบ้างแล้ว"

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "ชี้แนะคงไม่กล้า แต่แลกเปลี่ยนความรู้กันได้"

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "ส่วนประมุขบูรพา เจ้าพอใจก็ดีแล้ว"

บูรพาไม่แพ้: "บูรพาย่อมพอใจ ได้ยินว่านอกจากวิถีโอสถแล้ว ท่านยังหยั่งรู้ฟ้าดิน เชี่ยวชาญวิชาการทำนายทายทัก?"

ในมุมมองของบูรพาไม่แพ้ วิธีรักษาสัมพันธ์ที่ดีที่สุดคือเรื่องผลประโยชน์

ซื้อขายกันบ่อยๆ ความสัมพันธ์ย่อมแน่นแฟ้นขึ้นเอง

วิธีคิดแบบนี้ จะว่าถูกก็ถูก จะว่าผิดก็ผิด

ต้องบอกว่า สภาพแวดล้อมที่เติบมา หล่อหลอมให้มีค่านิยมแบบนี้

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "จะว่าหยั่งรู้ฟ้าดินก็คงไม่ใช่ แค่พอรู้วิชาทำนายบ้างนิดหน่อย ไม่ทราบว่าประมุขบูรพามีอะไรจะชี้แนะ?"

บูรพาไม่แพ้: "มิกล้า บูรพาแค่บังอาจ อยากจะขอให้ท่านช่วยเสี่ยงทายสักครั้ง"

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "คุยกันได้ ประมุขบูรพาอยากดูดวงเรื่องอะไร? เรื่องคู่ครอง, เรื่องดีร้าย, ดูอนาคต? หรือตามหาคน, หาของ, หาโอกาสวาสนา?"

ยังดูอนาคตได้ด้วย?

บูรพาไม่แพ้ชะงักไป เริ่มลังเลใจ

แต่สุดท้าย นางก็ยังยืนยันเจตนาเดิม

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]