บทที่ 13 [โกงข้อสอบหารายได้เสริม]

บทที่ 13 [โกงข้อสอบหารายได้เสริม]

◉◉◉◉◉

คนที่บูรพาไม่แพ้ต้องการตามหา คือน้องสาวที่พลัดพรากจากกันตั้งแต่เด็ก

หลายปีมานี้ นางยุ่งอยู่กับการแก้แค้น แต่ก็ไม่เคยลืมที่จะตามหาร่องรอยของน้องสาว

แต่จนกระทั่งนางล้างแค้นสำเร็จ และได้นั่งเก้าอี้ประมุขพรรค

ก็ยังไม่มีข่าวคราวของน้องสาวเลยแม้แต่น้อย

นี่คือปมในใจเรื่องเดียวนอกจากเรื่องวิชาวรยุทธ์

บูรพาไม่แพ้: "ไม่ทราบว่าค่าดูดวงของท่านอาจารย์ คิดราคาเท่าไหร่?"

...

เรือนพำนักเป่ยเสวียน

ฉู่เป่ยเสวียนวางปลาสดที่ชำแหละไปได้ครึ่งหนึ่งลง แล้วถามคำถามเดียวกันกับระบบ

หาได้ยากมากที่ระบบผู้เคร่งครัดและขี้งก

จะไม่ได้ห้ามปรามการหารายได้เสริมของเขามากนัก

แค่แนะนำว่า เวลาดูดวงให้คนอื่น อย่าคิดราคาเกิน 10 คะแนน

เพราะยังไงซะ อาชีพหลักของเขาก็คือนักปรุงยา

"แค่หมอดูข้างถนน โฮสต์แค่นึกสนุก อยากเล่นขำๆ ก็ทำไปเถอะ แต่อย่าไปถลำลึก ท่านคือนักปรุงยาผู้สูงส่งนะ"

น้ำเสียงของระบบ เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูแคลนอาชีพหมอดู

แกเป็นแค่ระบบ ยังจะมาสร้างชนชั้นวรรณะอาชีพอีกเรอะ?

ฉู่เป่ยเสวียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตอบกลับบูรพาไม่แพ้ในกลุ่ม

ฉู่เป่ยเสวียน: "การตามหาคน ค่อนข้างง่าย คิดแค่ 10 คะแนนก็พอ"

ถึงระบบจะไม่ห้าม แต่ฉู่เป่ยเสวียนก็ทำตามคำแนะนำ บอกราคากลางๆ ไป

...

[ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกบูรพาไม่แพ้ แลกเปลี่ยนทองคำหนึ่งพันตำลึง ได้รับ 10 คะแนน]

[ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกบูรพาไม่แพ้ ส่งซองแดงให้หัวหน้ากลุ่มฉู่เป่ยเสวียน โปรดตรวจสอบ]

บูรพาไม่แพ้: "ขอท่านอาจารย์โปรดลงมือ ช่วยบูรพา... ตามหาน้องสาวที่พลัดพรากจากกันหลายปีด้วย"

บูรพาไม่แพ้เดิมทีคิดว่า ฉู่เป่ยเสวียนคงจะขอข้อมูลเกี่ยวกับน้องสาวจากนาง

และคงต้องรอสักพัก

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ

พอส่งซองแดงปุ๊บ ฉู่เป่ยเสวียนก็ตอบกลับทันควัน

ฉู่เป่ยเสวียน: "สำนักเหิงซาน, อารามเมฆขาว (ไป๋อวิ๋นอัน), ฉายาทางธรรม — อี้หลิน"

เร็วเหนือจินตนาการ!

ราวกับรู้อนาคต รู้อยู่แล้วว่านางจะถามอะไร

"หือ? หยั่งรู้อนาคต?"

รูม่านตาของบูรพาไม่แพ้หดเกร็ง ตกใจกับคำตอบที่ได้รับ

"วิชาเทพชัดๆ!"

ท่านฉู่ผู้นี้ ทั้งที่เก่งกาจขนาดนี้ แต่กลับถ่อมตัวเกินไปแล้ว

ปากบอกว่าพอรู้บ้าง

แต่พอลงมือทีไร ทำเอาคนใจหายใจคว่ำทุกที!

บูรพาไม่แพ้: "ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ชี้ทางสว่าง บูรพาไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน หากท่านไม่รังเกียจ บูรพายินดีรับใช้ข้างกาย เพื่อทดแทนบุญคุณใหญ่หลวง"

ฉู่เป่ยเสวียน: "ก็บอกแล้วไงว่าแค่การแลกเปลี่ยน ท่านประมุขไม่ต้องทำขนาดนั้น อีกอย่าง ข้าชอบความสงบ ชินกับการอยู่คนเดียวมานานแล้ว"

ฉู่เป่ยเสวียน: "อ้อ ท่านประมุขไม่ไปพิสูจน์ดูหน่อยเหรอ?"

บูรพาไม่แพ้: "ไม่ต้องพิสูจน์ บูรพาเชื่อท่าน!"

หลินผิงจือ: "ข้าก็เชื่อ ข้าก็เชื่อ"

[จางซานเฟิง]: "วิชาทำนายของสหายพรต ถึงขั้นคำนวณจากความว่างเปล่าได้แล้วหรือนี่? อาตมาเลื่อมใสยิ่งนัก"

[จางซานเฟิง]: "หากสหายพรตสะดวก รบกวนช่วยดูดวงให้อาตมาสักหน่อยจะได้ไหม?"

...

[ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกจางซานเฟิง แลกเปลี่ยนสุดยอดวรยุทธ์ — พลังเพียวหยางอู๋จี๋ ได้รับ 10 คะแนน]

[ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกจางซานเฟิง ส่งซองแดงให้หัวหน้ากลุ่มฉู่เป่ยเสวียน โปรดตรวจสอบ]

...

[จางซานเฟิง]: "รบกวนสหายพรตช่วยดูให้หน่อยว่า เมื่อไหร่อาตมาถึงจะได้พบกับศิษย์รัก จางชุ่ยซาน อีกครั้ง?"

นั่นไง คนที่ยอมให้นักพรตเฒ่าควักกระเป๋าจ่ายได้ มีแค่ลูกศิษย์เท่านั้นแหละ

คำถามนี้ตอบไม่ยาก

แต่ทว่า...

วิธีการตอบ ต้องมีลีลาหน่อย

ฉู่เป่ยเสวียน: "งานฉลองวันเกิดครบหนึ่งร้อยปีของท่าน คือวันที่ท่านจะได้พบจอมยุทธ์ห้าอีกครั้ง แต่ทว่า..."

[จางซานเฟิง]: "วันเกิดงั้นรึ เฮ้อ ชุ่ยซานเด็กคนนี้ กตัญญูเสมอมา"

[จางซานเฟิง]: "แต่ทว่าอะไร? สหายพรตมีอะไร เชิญพูดตรงๆ ได้เลย"

ฉู่เป่ยเสวียน: "การพบหน้า คือการลาจากชั่วนิรันดร์!"

ฉู่เป่ยเสวียนรออยู่ครู่หนึ่ง

เห็นจางซานเฟิงเงียบไปนาน ไม่ตอบกลับ เลยถามย้ำ

[จางซานเฟิง]: "มิใช่สงสัยในวิชาของสหาย อาตมาแค่ไม่เข้าใจ

บนเขาบู๊ตึ๊งแห่งนี้ มีใครหน้าไหนที่มีปัญญาทำร้ายศิษย์ของอาตมาต่อหน้าต่อตาอาตมาได้?"

"พูดไปท่านอาจจะไม่เชื่อ พวกที่บีบจางชุ่ยซานให้ตาย รวมหัวกันยังรับฝ่ามือท่านไม่ได้สักฝ่ามือเดียว"

ฉู่เป่ยเสวียนส่ายหน้าเบาๆ

การตายของจางชุ่ยซาน การบีบคั้นจากคนนอกเป็นแค่ส่วนหนึ่ง

หลักๆ คือเขาตั้งใจจะตายเอง!

ในจำนวนนั้น ความรู้สึกผิดต่ออวี๋ไต้เหยียน ก็มีส่วนสำคัญไม่น้อย

ฉู่เป่ยเสวียน: "แถมให้อีกหนึ่งคำทำนาย ในอนาคตที่ข้าเห็น สำนักฝ่ายธรรมะมากมาย จะมารวมตัวกันที่เขาบู๊ตึ๊งโดยอ้างว่ามาร่วมฉลองวันเกิด

แล้วใชัข้ออ้างเรื่องคุณธรรมน้ำมิตร บีบให้จอมยุทธ์ห้าและภรรยาเชือดคอตาย"

ฉู่เป่ยเสวียน: "จอมยุทธ์ห้าได้แต่งงานกับลูกสาวของพญาอินทรีคิ้วขาว — อินซู่ซู่ และมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน"

[จางซานเฟิง]: "เป็นเช่นนี้นี่เอง ขอบคุณสหายพรตที่แจ้งความจริงให้ทราบ

หากไม่มีสหายพรตชี้แนะ โศกนาฏกรรมคงยากจะหลีกเลี่ยง อาตมาคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

จางซานเฟิงเป็นจิ้งจอกเฒ่าในวงการ

ฉู่เป่ยเสวียนสะกิดนิดเดียว เขาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ด้วยนิสัยของจางชุ่ยซาน

เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงของอาจารย์ต้องมัวหมอง เขาทำเรื่องเชือดคอตัวเองได้จริงๆ

[จางซานเฟิง]: "ในเมื่อคนอื่นมากันอย่างดุดัน อาตมาก็ต้องเตรียมตัวต้อนรับสักหน่อย สหายพรตฉู่ ไว้คุยกันใหม่"

ระหว่างบรรทัด เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน!

...

เรือนพำนักเป่ยเสวียน

ฉู่เป่ยเสวียนเลิกคิ้ว "นักพรตเฒ่าจะลงมือเองเหรอ? อายุขนาดนี้แล้ว ยังใจร้อนอยู่อีกเหรอเนี่ย?"

ไม่จำเป็นเลย!

แค่รับมือกับพวกลูกกระจ๊อก

แค่ซื้อยาให้เจ็ดจอมยุทธ์บู๊ตึ๊งกินเสริมพลัง แล้วใช้ 'ค่ายกลเจ็ดดาวบู๊ตึ๊ง' (เจินอู่ชีเจี๋ย) ใครจะทำอะไรจางชุ่ยซานได้?

ที่ฉู่เป่ยเสวียนพล่ามไปตั้งเยอะ ก็เพื่อจะขายยาเพิ่มนั่นแหละ

แต่ผลลัพธ์คือนักพรตเฒ่าดันเล่นนอกบทซะงั้น!

"คำพูดบางอย่าง ให้ข้าพูดเองคงไม่เหมาะ"

ฉู่เป่ยเสวียนมองชื่อหลินผิงจือ แล้วพึมพำ "ไอ้หนู ถึงตาเจ้าออกโรงแล้ว"

ด้วยนิสัยที่หลินผิงจือแสดงออกมา

เจอเรื่องแบบนี้ ต้องมีสอดปากสักประโยคสองประโยคแน่ๆ

และต้องแอบเนียนอวดระดับพลังของตัวเองไปด้วย

ไม่ผิดจากที่คาด

หลินผิงจือกระโดดออกมาจริงๆ

หลินผิงจือ: "แล้วเจ็ดจอมยุทธ์บู๊ตึ๊งจะช่วยสู้ไหม? ถ้าช่วยสู้ ผู้น้อยว่า ซื้อยาจากท่านอาวุโสฉู่ไปเสริมหน่อยดีกว่าครับ"

หลินผิงจือ: "ถ้าเจ็ดจอมยุทธ์พลังเพิ่มพูนฮวบฮาบเหมือนผู้น้อย จะต้องช่วยท่านนักพรตได้ดียิ่งขึ้นแน่ๆ"

มองดูข้อความแต่ละบรรทัด ฉู่เป่ยเสวียนก็ยิ้มอย่างรู้ทัน

ถึงจะไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เป๊ะๆ แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนกัน

"แค่คำพูดประโยคนี้ ข้าต้องเตือนสติไอ้หนูนี่สักหน่อยแล้วล่ะ!"

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]