บทที่ 07 [พ่อหนุ่มโลกสวยออนไลน์]

บทที่ 07 [พ่อหนุ่มโลกสวยออนไลน์]

◉◉◉◉◉

ในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างงดงามและแฝงกลิ่นอายโบราณ

'หลินเจิ้นหนาน' มองดูบุตรชาย หลินผิงจือ ด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก

ที่ข้างเท้าของเขา มีเศษถ้วยชาแตกกระจายเกลื่อนพื้น

"ต้องวางตัวยังไงเวลาคุยกับเซียนเดินดิน?"

เสียงของหลินเจิ้นหนานสูงปรี๊ดขึ้นไปอีกหลายระดับ

ดังจนคนทั้งสำนักคุ้มภัยแทบจะได้ยินกันทั่ว

จู่ๆ มาเจอคำถามนี้เข้า หลินเจิ้นหนานถึงกับปัดถ้วยชาตกแตก เกือบจะกระโดดหนีจากเก้าอี้

เซียนเดินดินเชียวนะ!

นั่นมันตัวตนระดับเหนือโลกขนาดไหน?

เขาท่องยุทธภพมาเหนือจรดใต้ คบหาผู้คนมามากหน้าหลายตา

แต่จนถึงทุกวันนี้ แค่ชายผ้าของเซียนเดินดิน เขายังไม่เคยได้เห็นแม้แต่เงา

คำถามของลูกชาย เขาจนปัญญาจะตอบจริงๆ

"ใช่ครับท่านพ่อ เซียนเดินดิน เอ่อ... หรืออาจจะเก่งกว่านั้นอีกหน่อย?"

หลินผิงจือทำหน้าจริงจัง

เจอสายตาใสซื่อบริสุทธิ์ของลูกชายเข้าไป หลินเจิ้นหนานต้องกลืนคำด่าที่จ่ออยู่ที่ปากลงคอไปอย่างยากลำบาก

เงียบไปพักใหญ่

เขาพยายามข่มอารมณ์ กลั้นใจถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด "ไม่ทราบว่าลูกพ่อ กำลังติดต่อกับเซียนเดินดินท่านไหนอยู่รึ?"

"คนที่เก่งกว่าหน่อยชื่อ ฉู่เป่ยเสวียน เป็นเจ้าของเรือนโอสถเป่ยเสวียน เขาบอกว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร พลังเทียบเท่าเซียนเดินดิน"

"อีกท่านคือนักพรตซานเฟิงแห่งบู๊ตึ๊ง ท่านนักพรตยอมรับเองเลยว่าสู้ท่านอาวุโสฉู่ไม่ได้"

หลินผิงจือตอบไปตามตรง

แล้วก็ถามต่อด้วยความสงสัย "ท่านพ่อครับ ผู้บำเพ็ญเพียรคืออะไรเหรอครับ?"

เรื่องจริงเหรอเนี่ย?

แถม... ยังมีเซียนเดินดินถึงสองคน?

หลินเจิ้นหนานโดนคำตอบของลูกชายกระแทกหน้าจนมึนตึ๊บ ลืมคำถามท้ายประโยคไปเลย

"ลูกหลานตระกูลหลินอย่างเรา มีบุญวาสนาอะไร ถึงได้ไปข้องเกี่ยวกับเซียนเดินดินตั้งสองท่าน! หรือว่าควันธูปบรรพบุรุษจะสำแดงเดช?"

หลินเจิ้นหนานตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา ว่าเซียนเดินดินมีความหมายขนาดไหน

ตระกูลหลินของพวกเขา สร้างรากฐานอันยิ่งใหญ่มาได้ ก็เพราะทวดที่เป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์เพียงคนเดียว

ถ้าลูกหลานในตระกูล ได้รับความเมตตาจากเซียนเดินดินล่ะก็...

"เดี๋ยวนะ!"

"นักพรตซานเฟิง?"

ความตื่นเต้นชะงักกึก หลินเจิ้นหนานขมวดคิ้วมองลูกชาย

คนทั้งโลกต่างรู้กันดีว่า ปรมาจารย์แห่งบู๊ตึ๊งท่านนั้น ไม่เคยย่างเท้าออกจากเขาแม้แต่ก้าวเดียว

แล้วผิงจือ ช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปเขาบู๊ตึ๊ง

สองคนนี้ไปเจอกันได้ยังไง?

หลินเจิ้นหนานถามสิ่งที่สงสัยออกไป

"ลูกไม่ได้เจอท่านอาวุโสฉู่กับท่านนักพรตซานเฟิงตัวเป็นๆ หรอกครับ แค่สื่อสารกันด้วยวิธีพิเศษ"

หลินผิงจือไม่รู้จะอธิบายเรื่องกลุ่มสนทนายังไง เลยตอบแบบคลุมเครือ

หลินเจิ้นหนานคิ้วกระตุก ไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดต่อ

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ นั่งลง ยิ้มจางๆ สอนสั่งประสบการณ์ยุทธภพ

"เวลาท่องยุทธภพ ถ้าเจอยอดคนระดับสูง เราก็แค่ทำตัวเป็นธรรมชาติ เป็นตัวของตัวเองเข้าไว้!"

"ยอดคนส่วนใหญ่มักเกลียดความจอมปลอม การเสแสร้งแกล้งทำ จะยิ่งทำให้พวกเขาหมั่นไส้เอาเปล่าๆ"

"เข้าใจไหม?"

หลินผิงจือพยักหน้าหงึกๆ "ลูกจะจำใส่ใจไว้ครับ!"

"อืม ออกไปก่อนเถอะ พ่อมีธุระต้องจัดการต่อ"

พอหลินผิงจือออกไปแล้ว รอยยิ้มของหลินเจิ้นหนานก็หุบลงทันที แคะเสียงในลำคอ "ฮึ! กล้ามากนะ ที่มาหลอกต้มตุ๋นถึงตระกูลหลิน รนหาที่ตาย!"

เขาคิดว่าหลินผิงจือคงไปเจอพวกนักต้มตุ๋นในยุทธภพเข้าให้แล้ว

แต่เขายังไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่งตอนนี้

"ผิงจือถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหินนานเกินไป!"

"ให้ไปเจอของจริง เจ็บตัวบ้าง จะได้จำ เป็นบทเรียนที่ไม่เลวเหมือนกัน"

...

เรือนพำนักเป่ยเสวียน

ฉู่เป่ยเสวียนรออยู่พักหนึ่ง เห็นไม่มีใครคุยอะไร

ก็เลยเลิกสนใจกลุ่มแชท

ในกลุ่มส่วนใหญ่เป็นพวกเสือสิงห์กระทิงแรดในยุทธภพ

ถ้าไม่มีหลักฐานคาตามายันหน้า ยากที่จะทำให้พวกนี้เลิกสงสัย

ไหนๆ ก็ว่าง

ฉู่เป่ยเสวียนกะว่าจะปรุงยาระดับหนึ่งเล่นๆ สักหน่อย

แต่จู่ๆ ข้อความรัวๆ ในกลุ่มก็เด้งขึ้นมาดึงความสนใจเขาไป

[หลินผิงจือ]: "ผู้น้อยหลินผิงจือ คารวะท่านอาวุโสฉู่ ท่านนักพรตซานเฟิง"

[หลินผิงจือ]: "รวมถึงพี่ๆ เพื่อนๆ ท่านอื่น ผิงจือขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"

[หลินผิงจือ]: "เมื่อครู่ผู้น้อยตกใจจนสติหลุด เลยทักทายล่าช้าไปหน่อย หวังว่าทุกท่านจะให้อภัย"

การอบรมสั่งสอนของตระกูลหลินถือว่าดีเยี่ยม มารยาทของหลินผิงจือไม่มีที่ติ

พอเห็นไม่มีใครตอบ

หลินผิงจือนึกถึงคำสอนของพ่อ ก็เลยตัดสินใจทำตามนิสัยตัวเอง ข้ามขั้นตอนการทักทาย แล้วยิงคำถามรัวๆ

[หลินผิงจือ]: "ท่านนักพรตซานเฟิง ผู้น้อยเลื่อมใสท่านมานาน ไม่ทราบว่าพอจะมีวาสนา ได้ฝากตัวเป็นศิษย์สำนักบู๊ตึ๊งบ้างไหมครับ?"

[หลินผิงจือ]: "ท่านอาวุโสฉู่ ผู้น้อยอยากซื้อยาเพิ่มพลังวัตรสักหน่อย ที่ร้านของท่านมีขายไหมครับ?"

นี่ถ้าหลินเจิ้นหนานมาเห็น คงได้ลากลูกชายมาตีตูดลาย แล้วตบปากตัวเองสักฉาดใหญ่

คุยกับเซียนเดินดินนะเว้ย!

ใช้ภาษาแบบนี้ได้ไง เบื่อชีวิตแล้วเรอะ?

โชคดีที่

ทั้งฉู่เป่ยเสวียนและจางซานเฟิง ต่างเป็นคนไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม

[จางซานเฟิง]: "อู๋เลี่ยงเทียนจุน (เจริญพร) สหายตัวน้อยหลิน อาตมาขอคารวะ หากสหายตัวน้อยสนใจ สามารถมาที่เขาบู๊ตึ๊งได้ทุกเมื่อ ประตูสำนักบู๊ตึ๊งเปิดต้อนรับเสมอ"

[หลินผิงจือ]: "มิกล้าๆ ท่านนักพรตล้อผู้น้อยเล่นแล้ว ท่านจะมาคารวะผู้น้อยได้ยังไง"

[หลินผิงจือ]: "เอ้ย ไม่ใช่สิ ผู้น้อยหมายความว่า สำนักใหญ่อย่างบู๊ตึ๊ง จะรับคนอย่างผู้น้อยเข้าสำนักได้ยังไง!"

[หลินผิงจือ]: "อ๊าก! ข้า..."

ดูออกเลย!

พอได้รับการตอบกลับจากบุคคลในตำนาน หลินผิงจือตื่นเต้นจนลนลาน พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกไปหมด

"เจ้าเด็กนี่..."

ฉู่เป่ยเสวียนส่ายหัวขำๆ นึกถึงภาพแฟนคลับในชาติก่อนที่โดนไอดอลตอบเม้นต์

[จางซานเฟิง]: "สหายตัวน้อยไม่ต้องลนลาน ในโลกนี้ท่านกับเราก็คือเพื่อนร่วมทาง ไม่ได้แตกต่างกัน..."

จางซานเฟิงเก๋าเกมแค่ไหน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเท่าไหร่?

แค่ไม่กี่คำ ก็ปลอบประโลมหลินผิงจือที่กำลังสติแตกให้สงบลงได้

ฉู่เป่ยเสวียนรอให้ทั้งสองคุยกันเสร็จ ถึงค่อยส่งข้อความ

[ฉู่เป่ยเสวียน]: "เรือนโอสถเป่ยเสวียน ขอเพียงเจ้าต้องการ เราจัดให้ได้ ยาที่เจ้าหนูหลินต้องการ ในร้านมีไม่ต่ำกว่าร้อยชนิด เจ้าหนูหลินมีความต้องการพิเศษอะไรไหม?"

[หลินผิงจือ]: "หือ? ผู้น้อยไม่มีความต้องการพิเศษครับ ขอแค่เพิ่มพลังวัตรได้ก็พอ"

[หลินผิงจือ]: "แย่ละ เกือบลืมไป ต้องแลกคะแนนก่อน"

[หลินผิงจือ]: "ผู้น้อยไม่มีของมีค่าติดตัว มีแต่ทองคำที่จะเอามาแลกคะแนน รบกวนท่านอาวุโสฉู่รอสักครู่ ผู้น้อยจะรีบไปเอาทองมาเดี๋ยวนี้"

"เยี่ยม สิบคะแนน หวานหมู!"

ฉู่เป่ยเสวียนยิ้มมุมปาก พอใจในความใจป้ำของหลินผิงจือ

"ตระกูลหลินถึงจะไม่ใช่ตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อป แต่ทองสักพันชั่ง หลินผิงจือคงพอหามาได้

ระหว่างรอ เลือกยาที่เหมาะกับเจ้าเด็กนี่เตรียมไว้ก่อนดีกว่า"

ฉู่เป่ยเสวียนอารมณ์ดี นั่งเลือกยาไปพลาง รอหลินผิงจือไปพลาง

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ

หลินผิงจือหายหัวไปเลย หายไปหลายวันยังไม่โผล่มา

"น่าสนใจแฮะ ขนาดเจ้าหนูโลกสวยอย่างหลินผิงจือ ยังรู้จักระวังตัวกับเขาด้วย"

ฉู่เป่ยเสวียนไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่หลินผิงจือหายตัวไปเท่าไหร่

ความสงสัยทั้งหมด เดี๋ยวพอข่าวเรื่องอวี๋ไต้เหยียนแพร่ออกไป ก็คงจะหายไปเอง

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]