ตอนที่ 32 อ่อนแอเกินไปช่างอ่อนแอเกินไป

ตอนที่ 32 อ่อนแอเกินไปช่างอ่อนแอเกินไป

.

หวังเสียนสวมเสื้อผ้าของเขาทันทีที่ขึ้นมาจากทะเล

ตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่ระดับขั้นที่สาม

ออร่าพลังแห่งมังกรแผ่ขยายออกมาจากตัวเขามากยิ่งขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว ในเวลาเดียวกันร่างกายของเขาก็มีกล้ามเนื้อที่กระชับเห็นลายกลามเนื้ออย่างชัดเจนเมื่อเขาถอดเสื้อผ้า

เขาสูงขึ้นอีกเล็กน้อยถึงแม้ภายนอกจะดูเพรียวบางแต่ก็มีสัดส่วนที่สมบูรณ์

ด้วยพลังของมังกรที่แข็งแกร่งขึ้นทำให้ผิวของเขาดูดีขาวเนียนและไร้ที่ติและรอยตำหนิใดๆจนผู้หญิงบางคนยังต้องแอบอิจฉา

หวังเสียนเผยรอยยิ้มจาง ๆ เขาเหยียดหลังบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะมองหาเชือกเพื่อผูกกุ้งก้ามกรามและปูทั้งหมด

ฉันจะได้กลับไปพักผ่อนซะทีจะนอนใหสบายเลยเชียว

หวังเสียนกำหมัดของเขาในขณะที่เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งอันทรงพลังของร่างกายของเขา เขาเดินไปพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

การหารถแท็กซี่ใกล้กับ ซัมเมอร์ซันรีสอร์ท จะง่ายกว่าดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเดินไปที่ทางเข้าซัมเมอร์ซันรีสอร์ทเพื่อไปรอแท็กซี่

ดวงอาทิตย์ส่องแสงร้อนแรงยามบ่าย แต่ทันใดนั้นท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลง หวังเสียนเงยหัวขึ้นและมองดูสภาพอากาศ

บางทีฉันอาจจะสามารถเรียกก้อนเมฆและทำให้ฝนตกได้ตามที่ฉันต้องการได้ในสักวัน

หวังเสียนคิดกับตัวเอง เขายิ้มและมาถึงที่ทางเข้าของซัมเมอร์ซันรีสอร์ท

มีน้ำพุขนาดใหญ่หน้าประตูทางเข้าหลักของรีสอร์ท ที่ด้านข้างของประตูมีสวนหย่อมที่ปลูกต้นไม้และพืชพันธุ์ต่าง ๆ เป็นของตกแต่ง ต้นไม้เหล่านี้มีเงาปกคลุมพื้นที่ดูแล้วร่มรื่น มีโต๊ะและเก้าอี้อยู่ใต้ร่มเงาไว้สำหรับให้คนอื่นได้มาพักผ่อน

หวังเสียนสังเกตว่าไม่มีรถแท็กซี่อยู่แถวนี้เลย เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเริ่มค้นหาบริการรถแท็กซี่ผ่านอินเทอร์เน็ต

ฮะ!? ฝนตกตอนนี้เนี่ยนะ?

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ฝนละอองเม็ดเล็ก ๆ ก็เริ่มตกลงมาจากท้องฟ้า

หวังเสียนวิ่งตรงไปที่ร่มเงาของต้นไม้เพื่อหาที่หลบฝน

เมื่อเขามาถึงที่ใต้ร่มของต้นไม้เขาเห็นชายวัยกลางคนและชายชรายืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

ชายชราสวมชุดฝึกศิลปะการต่อสู้สีขาวที่ทำจากผ้าไหมและดูเหมือนว่าจะเป็นการฝึกที่เรียกว่า การรำไทเก็กซึ่งคนเฒ่าคนแก่ส่วนมากทั่วไปนิยมที่ฝึกฝนตามสวนสาธารณะในตอนเช้าหรือตอนเย็น

สำหรับชายวัยกลางคนเขาสวมเสื้อเชิ้ตและยืนเคียงอยู่ไม่ไกลจากชายชรา เขามองไปที่ชายชราด้วยสายตาที่เป็นกังวลและห่วงใย

การมาถึงของหวังเสียนดึงดูดความสนใจของชายวัยกลางคน เขาเหลียวมองมาที่หวังเสียนอยู่ครู่หนึ่งและไม่สนใจเขาอีกหลังจากนั้น

หวังเสียนวางกุ้งมังกรและปูต่างๆไว้ข้าง ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อทำการจองคิวรถต่อ

บรูมมม, บรูม บรูมมม!

ในขณะนั้นมีเสียงของเครื่องยนต์รถสปอร์ตที่เร่งเครื่องดังขึ้นและขับมาจอดใกล้ ๆ ตรงที่ชายชราและชายวัยกลางคนยืนอยู่

หวังเสียนหันหน้าของเขาไปเพื่อมองดูและสังเกตเห็นชายวัยรุ่นที่วิ่งออกมาจากรถ เฟอร์รารี่ วิ่งตรงไปที่ทั้งสองคนยืนอยู่

"ท่านปู่" ชายวัยรุ่นดูแข็งแรงและมีสุขภาพร่างกายที่ดีมาก ด้วยการกระโดดเบาๆง่าย ๆ เขากระโดดขึ้นไปไกลจนถึงบนพื้นหญ้าและเริ่มตะโกนอย่างตื่นเต้นไปที่ชายชรา "ท่านปู่ผมบรรลุการฝึกฝนได้แล้ว"

"ห๊า!?" ชายชรามองดูหลานชายของเขาและเปิดเผยใบหน้าที่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ "ไม่เลวไม่เลวเจ้าเก่งมากเก่งกว่าพ่อของเจ้ามาก

พ่อของเจ้ากว่าจะบรรลุทะลวงผ่านการฝึกฝนได้อย่างเจ้าเขาทำได้ในตอนอายุ 27 ปีโน้นแน่ะ"

"ท่านปู่ได้โปรดทดสอบผมและสั่งสอนผมด้วยครับ" ชายวัยรุ่นลูบฝ่ามือของเขาอย่างตื่นเต้น

ชายชราหันมองหวังเสียน เขาโบกมือแล้วตอบหลานชายว่า "ไว้มาทดสอบกันตอนกลางคืนแล้วกันนะตอนนี้มันไม่ค่อยสะดวก"

ชายวัยรุ่นผงะเล็กน้อย เขาหันมองไปที่หวังเสียนผู้ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาและเขารู้ว่าปู่ของเขาค่อนข้างจะระวังตัวในเรื่องพวกนี้

เขาหันเข้าไปหาหวังเสียนและพูดโดยตรงกับเขาทันทีว่า "เฮ้! น้องชายฉันคิดว่านายควรออกไปให้ไกลจากแถวๆนี้ซะจะดีกว่า

เรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำที่นี้นายสมควรหลบออกไปไกลๆซะ"

เมื่อหวังเสียนได้ยินคำพูดของเขาความสงสัยของเขาก็เกิดขึ้นขณะที่มองไปยังชายวัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้าเขา

พฤติกรรมและน้ำเสียงของเขามันเป็นคำสั่งมากกว่าคำขอร้องและยังคำพูดในเชิงขับไล่นั้นอีกทั้งๆที่นี่เป็นที่สาธารณะมันทำให้หวังเสียนรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เขาจึงนิ่งเฉยและไม่สนใจชายวัยรุ่นคนนั้น

ฮือ..? ชายวัยรุ่นขมวดคิ้วและเขาจ้องมองหวังเสียนอย่างเยือกเย็นและเจตนาสังหารฉายผ่านแววตาของเขาแว่บหนึ่ง เขาเดินช้าๆไปยังหวังเสียน

“เสี่ยวจิงอย่าก่อปัญหา” ชายชราเตือนเขา เมื่อเขาสังเกตเห็นหลานชายของเขากำลังเดินตรงไปที่หวังเสียน

“ท่านปู่ผมก็แค่จะชวนเขาให้ออกไปมันจะไม่ทำให้เกิดปัญหาใด ๆ หรอกครับ” วัยรุ่นดูเหมือนจะเคารพและเกรงใจชายชราค่อนข้างมากขณะที่เขาหันหลังกลับมายิ้มและตอบปู่ของเขา หลังจากนั้นเขาก็ยื่นมือไปคว้าที่ไหล่ของหวังเสียน

หวังเสียนยกคิ้วขึ้นมองทันทีเมื่อเห็นการกระทำของชายวัยรุ่น เขามองไปที่มือของชายวัยรุ่นที่ยื่นออกมาทางไหล่ของเขา

มือขวาของหวังเสียนขยับทันทีแล้วคว้าไปที่แขนของชายวัยรุ่น

"นายต้องการจะทำอะไร?" หวังเสียนเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดอย่างเย็นชากับชายวัยรุ่น

อะไรกัน? วัยรุ่นดูประหลาดใจและสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อมองนัยน์ตาของหวังเสียน แต่หลังจากนั้นไม่นานมุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เขาพูด "ปฏิกิริยาของนายรวดเร็วดีใช้ได้นี่"

เขาขยับพลิกแขนของเขากลับมาจับแขนขวาของหวังเสียนในทันที

เร็วมาก! คนปกติธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทำความเร็วแบบนี้ได้อย่างแน่นอน หวังเสียนตกใจเล็กน้อยเมื่อมองดูชายวัยรุ่นคว้าแขนของเขาไว้

เมื่อมาถึงจุดนี้เขาจำได้ถึงการสนทนาระหว่างเขาและโจรที่ปล้นร้านเครื่องประดับทะเลคราม

"ผู้ฝึกยุทธ์! ศิลปะการต่อสู้!" หัวหน้าโจรได้กล่าวถึงไว้ในก่อนหน้านี้

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้?

"เฮ้ย..ไอ้เด็กน้อยฉันพูดกับนายดีๆแล้วนะออกไปให้พ้นสายตาของพวกเราซะ" ชายวัยรุ่นเหล่มองหวังเสียนด้วยสายตาของผู้ที่เหนือกว่าและออกคำสั่งด้วยท่าทางที่หยิ่งยโส

แต่ถึงเขาพูดอย่างนั้นเขาก็ยังคงบังคับใช้กำลังของเขาเพิ่มแรงบีบไปที่แขนของหวังเสียนอย่างช้าๆ

และค่อยๆเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

ค่อนข้างแข็งแกร่ง! หวังเสียนตกใจขึ้นอีกเล็กน้อย เมื่อเขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งของชายวัยรุ่นผ่านแขนของเขา

ในเวลาเดียวกันเขาก็เริ่มปล่อยกำลังเพิ่มเข้าไปอีกเพียงเล็กน้อยบนแขนของวัยรุ่น

"โอ๊ะ!"

"นายอยากลองดีงั้นรึ

อยากจะตายใช่ไหมไอ้หนู!"

ชายวัยรุ่นคำรามเสียงดังอย่างดุเดือด

ชายวัยกลางคนและชายชราตกตะลึงขึ้นทันทีเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงตะโกนทั้งสองคนรีบหันกลับมามองพร้อมกันอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวจิงหยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้แกจะฆ่าเขารึยังไง!" พวกเขาทั้งคู่ตะโกนออกไปเมื่อเห็นชายวัยรุ่นยกขาขึ้นเตะไปทางหวังเสียนอย่างแรง

ชายวัยรุ่นรู้สึกว่าแขนของเขาเจ็บปวดและมีความรู้สึกว่าแขนของเขาสามารถฉีกขาดได้ตลอดเวลาเขาสับสนมึนงงและโกรธแค้นมันเป็นสัญชาตญาณเขาไม่สามารถหยุดนิ่งเฉยๆได้ และรีบใช้เท้าเตะกลับอย่างเต็มแรงโดยไม่สนใจว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นหรือตาย

"นายนั้นแหล่ะคือคนที่จะตายยย!"

หวังเสียนเห็นการโจมตีอย่างเต็มกำลังของชายวัยรุ่นที่ตั้งใจทำร้ายเขา การแสดงออกของหวังเสียนเผยแรงกดดันอันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีเขายื่นมือออกมาโดยตรง

ลูกเตะแบบเต็มแรงของชายวัยรุ่นนั้นถูกจับอย่างง่ายดายโดยมือซ้ายของหวังเสียนเพียงมือเดียว และมันไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย

ในจังหวะนั้นหวังเสียนก็ยกขาของเขาขึ้นมาและเตะเข้าที่หน้าอกของชายวัยรุ่นกระเด็นออกไปทันที

ตูมมม!

เขาปลิวกระเด็นจากแรงเตะที่รุนแรงและกระแทกลงบนโต๊ะหินข้างๆต้นไม้ ชายวัยรุ่นกระอักเลือดออกมาทันทีพร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

"แก!...แกกล้าทำร้ายลูกชายฉัน..

แก...กล้าทำร้ายลูกชายของฉันยังงั้นเหรอ!"

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา ตอนแรกพวกเขาคิดว่าหวังเสียนจะได้รับบาดเจ็บจากชายวัยรุ่น อย่างไรก็ตามเพียงชั่วพริบตาชายวัยรุ่นกลับเป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกระอักเลือดออกมา

ชายวัยกลางคนตื่นตกใจอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตามเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเข้าโจมตีหวังเสียนเหมือนเสือดาวตะปบเหยื่อ

หวังเสียนชำเลืองมองไปที่ชายวัยกลางคนและเจตนาสังหารเริ่มก่อตัวขึ้นมาทันที

ความเร็วของชายวัยกลางคนนั้นเร็วกว่าชายวัยรุ่นมาก อย่างไรก็ตามมันก็ยังเชื่องช้าเกินไปในสายตาของหวังเสียน

เมื่อเขามองดูกำปั้นที่โจมตีมาที่เขา

เขายื่นและกางมือของเขาออกมาโดยตรง

เขาหยุดและรับหมัดที่โจมตีมาอย่างเร็วและรุนแรงด้วยมือเดียวและหยุดโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว

ชายวัยกลางคนตกตะลึงในทันใด หมัดที่เขาใช้พลังทั้งหมดของเขาในการโจมตีแบบสุดกำลัง

ถูกหยุดราวกับว่ามันเป็นแค่เพียงเศษใบไม้ที่ล่วงหล่นโดยที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าแม้แต่น้อย

"อ่อนแอเกินไปช่างอ่อนแอเสียจริง"

หวังเสียนยกหมัดขวาของเขาขึ้นมาง้างและค้างไว้ขณะที่พูด

เมื่อเขาพูดจบเขาโจมตีไปยังท้องของชายวัยกลางคนในทันที

"ตูมมม!"

"อ๊อกกก!"

พลังอันแข็งแกร่งของมังกรศักดิ์สิทธิ์ส่งชายวัยกลางคนบินกระเด็นไปพร้อมกับพ่นเลือดสดๆสำลักออกมาทันที

"นี่..น้องชายนี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดกันเท่านั้น" ชายชราตะลึงงันเมื่อเขาเห็นชายหนุ่มเอาชนะหลานชายและลูกชายด้วยการเตะและต่อยอย่างง่ายดาย เขารีบพูดขึ้นขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว

หวังเสียนมองไปที่ชายชราและหลี่ตาลงเล็กน้อย "ฉันไม่คิดว่านี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด"

"น้องชาย...ฉันขอโทษแทนลูกชายและหลานของฉัน

ฉันขอโทษฉัน ซู เหลียนเจิ้น โปรดยอมรับคำขอโทษของฉันด้วย"

ชายชรารีบเข้ามาแล้วพูดกับ

หวังเสียน พร้อมด้วยผสานมือกำหมัดขวาในฝ่ามือซ้ายและโค้งตัวลง

"โปรดยกโทษให้เราหลานชายและลูกชายของฉันไม่เห็นความยิ่งใหญ่ของไท่ซานได้โปรดยกโทษด้วย

คุณเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ขออย่าถือสาหาความเด็กๆเหล่านี้เลยหากน้องชายยังขุ่นเคืองอยู่ได้โปรดลงโทษฉันแทน"

ชายชรากล่าวขอโทษอย่างซ้ำๆ

แค่ก..แค่กๆๆ! ชายชราตื่นเต้นเล็กน้อยและเริ่มมีอาการไออย่างรุนแรง เขารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาเพื่อเช็ดปากของเขาและเลือดของเขาเต็มผ้าเช็ดหน้า

หวังเสียนมองไปที่ชายชรา เขาส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า

"ช่างเถอะ ลืมมันไปซะ"

เขาไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลและชอบใช้ความรุนแรง หากทัศนคติของชายวัยรุ่นนั้นดีและพูดกับเขาแบบปกติธรรมดาทั่วไป และไม่จู่โจมทำร้ายใช้ความรุนแรงในการข่มขู่บังคับเขา

เขาก็คงจะไม่ตอบโต้

ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่เข้าใจถึงระดับความแข็งแกร่งของเขาเองที่เพิ่งเลื่อนระดับ เขาจึงโจมตีแบบธรรมดาโดยไม่ได้ควบคุมกำลังไว้

เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์และคงจะแข็งแกร่ง แต่พวกเขาอ่อนแออย่างไม่คาดคิดโดยที่กระอักเลือดหลังจากโดนลูกเตะแบบส่งเดช

ผู้ชายวัยรุ่นคนนี้ช่างโชคร้ายเกินไปเสียจริง

อ่อนแอเกินไปช่างอ่อนแอเกินไป! นี่เป็นผู้ฝึกวิชายุทธ์และศิลปะการต่อสู้ยังงั้นเหรอ?

…… …...

จบบท