ตอนที่ 31 ระดับที่ 3 และหลี่ ซ่ง ผู้สิ้นหวัง

ตอนที่ 31 ระดับที่ 3 และหลี่ ซ่ง ผู้สิ้นหวัง

.

"ปลางั้นเหรอ?พวกมันเปลี่ยนเป็นพลังงานมังกรของฉันหมดแล้วพวกนายคงไม่เคยคาดคิดว่าจะจ่ายราคาแพงขนาดนี้เพื่อแย่งขนมปังของฉันล่ะซิ"

หวังเสียนฟังการสนทนาของพวกเขาจากในทะเล เขามีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา

เขามองไปรอบ ๆ ปัจจุบันเหลือฝูงปลาเพียงฝูงเดียวของปลาทั้งหมดของฟาร์มปลาและยังถูกควบคุมโดยเขา

หวังเสียนอ้าปากกว้าง เขาสะบัดหางเล็กน้อยแล้วพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนลูกศร

เขากินปลาไม่กี่ร้อยตัวอย่างง่าย ๆ เมื่อเขาพุ่งผ่านไป

"พลังงานมังกรมีจำนวนถึง 10,000 คะแนนแล้ว พัฒนาเป็นมังกรระดับขั้นที่ 3 "

ในเวลาเดียวกันหวังเสียนรู้สึกได้ถึงพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่กำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างมากมายมหาศาล

เกล็ดมังกรบนร่างกายของเขาดูแข็งแกร่งและหนาขึ้นสาดแสงสีทองสะท้อนแพรวพราวไปทั่วทั้งตัว

กงเล็บมังกรของเขามีความคมมันวาวราวโลหะแข็งแรงและแข็งแกร่งขึ้น อุ้งเท้าทั้งสี่ข้างมีพลังทำลายล้างที่น่ากลัว

ร่างกายของเขามีน้ำหนักและลำตัวที่หนามากยิ่งขึ้น เคราและหนวดมังกรทั้งสองข้างมีความยาวและสมบูรณ์แบบมากขึ้น

ชื่อ: หวังเสียน

เผ่าพันธ์: มนุษย์ (สามารถแปลงเป็นมังกรได้)

ระดับ: ขั้น 3

พลังงานมังกร: 1/100,000

ความสามารถพิเศษ: -ปกครองสัตว์น้ำ (สัตว์น้ำทุกชนิดที่ต่ำกว่าระดับความสามารถของคุณ)

-กลืนกินสิ่งมีชีวิต (เพื่อสกัดเปลี่ยนเป็นพลังงานมังกร)

ระบบการฝึกฝน(เพาะปลูก): ราชันย์มังกรศักดิ์สิทธิ์

ในระดับที่สาม ด้วยร่างกายปัจจุบันของฉัน ฉันเดาว่าแม้จะโดนยิงแบบคราวก่อนกระสุนจะไม่ระคายผิวฉันแน่นอน แต่จากการวิเคราะห์ของฉันร่างมนุษย์ของฉันอ่อนแอกว่าร่างมังกรอย่างแน่นอน หวังเสียนคิดกับตัวเอง

เมื่อคืนนี้เขาทดลองและพยายามที่จะกระแทกร่างมังกรของเขาเข้ากับก้อนหินที่แข็งและแหลมคมแต่ร่างมังกรของเขาก็ไม่มีแม้กระทั้งร่องรอยใดๆทิ้งไว้เลย

ร่างมนุษย์ของเขาอ่อนแอกว่าร่างมังกรของเขาประมาณสองเท่า

ร่างกายทางกายภาพของหวังเสียนในปัจจุบันอาจทนทานต่อกระสุนปืนพกหรือแม้แต่ปืนบางกระบอกที่มีพลังมากกว่า

"ยังเหลือปลาอีกสองถึงสามพันตัวสุดท้ายฉันก็จะกินพวกมันทั้งหมดและจะไม่เหลืออะไรไว้เลย"

หวังเสียนเคลื่อนไหวร่างกายด้วยความเร็วสูงมาก ภายในห้านาทีปลาที่เหลืออยู่ในฟาร์มประมงแห่งนี้ก็ถูกกลืนกินจนหมด

ฟาร์มแห่งนี้ทั้งหมดดูโล่งสะอาดเอี่ยมขึ้นมาทันที

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือฟาร์มปลาแห่งนี้ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนไม่เหลือหล๋อแม้กระทั่งเศษซากปลาชิ้นเล็กๆ

บนเรือประมง หลี่ซ่งยืนดูฟาร์มด้วยใบหน้าดำมืด ร่างของเขาสั่นเล็กน้อยและน้ำเสียงของเขาก็สั่นเครือ

"ค้นหาต่อไปทำยังไงก็ได้ให้ได้เจอปลา!"

"ครับเจ้านาย!" คนงานบนเรือเช็ดเหงื่อเย็นๆออกจากหน้าผากของเขา

ตอนนี้พวกเขาเหวี่ยงแหกัน 20 กว่าครั้งแล้วและไม่มีใครจับปลาได้เลย นี่เป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ปลาจะหายไปจากฟาร์มปลาทั้งหมดได้อย่างไร ฟาร์มประมงแห่งนี้มีปลาอย่างน้อย 300,000 กิโลกรัม?

ซวบ..ตูม!

แหอวนถูกโยนลงทะเลอีกครั้งแล้วสิ่งเดิมๆก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

แหที่สะอาดเอี่ยมและว่างเปล่าถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ

ผู้อำนวยการหลี่เมื่อเห็นฉากเดียวกันเกิดขึ้นซ้ำๆร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนแบกน้ำหนักไว้นับพันกิโล

"ผู้อำนวยการหลี่คุณไม่ได้บอกว่ามีปลา 300,000 กิโลกรัมอยู่ในฟาร์มประมงของคุณหรอกหรือตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?"

"ใช่ผู้อำนวยการหลี่สำหรับการร่วมมือของพวกเราทั้งสองฝ่ายในการจะเป็นหุ้นส่วนกันเราต้องการที่จะเห็นปลาของคุณ แต่ตอนนี้..?"

ในเวลานี้ชาวต่างชาติทั้งกลุ่มบนเรือประมงหน้าแดงด้วยความโกรธและจ้องมองที่ หลี่ซ่ง ด้วยความไม่พอใจ

หากไม่มีปลาพวกเขาจะสร้างความร่วมมือและเซ็นสัญญาทำธุรกิจกันอย่างไร

เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขากล่าวทำให้สีหน้าของหลี่ซ่งมืดลง และหวั่นวิตกเป็นอย่างมาก

การทำฟาร์มประมงเขาใช้จ่ายด้วยเงินมหาศาลซึ่งมันเป็นเงินมากถึง

20 ล้านหยวนในการทำฟาร์มแห่งนี้

การลงทุนทั้งหมด 20 ล้านนั้นใช้ในการจ่ายค่าเช่าสัมปทานพื้นที่ ค่าใช้จ่ายปรับปรุงพื้นที่ ค่าจ้างคนงานและอาหารปลารวมถึงอื่นๆอีกมาก

ตอนนี้ผลผลิตปลาของเขาพร้อมที่จะเก็บเกี่ยวนำมาใช้เป็นสินค้าเพื่อคืนต้นทุนในการทำประมงและมีผลกำไรค่อนข้างมาก

แต่สินค้าปลาทั้งหมดในการทำฟาร์มประมงทั้งหมดได้หายไป

หายไป!หาย...ไป..ไป...ไ...ป...!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมากและตอนนี้เขามีความเสี่ยงต่อการล้มละลาย

"ใช้อวนข่ายที่ใหญ่กว่านี้และดึงมันออกมาฉันไม่เชื่อว่าปลาทั้ง 300,000 กิโลกรัมมันสามารถหายไปได้โดยไม่มีเหตุผล"

หลี่ ซ่ง ออกไปสั่งคนงานของเขาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแทนที่จะตอบชาวต่างชาติเหล่านั้น

ในขณะที่คนงานบนเรือสังเกตเห็นสีหน้าของเจ้านายเลือดในตัวของพวกเขาก็แทบจะหยุดไหลเวียนทันที

ในทันใดนั้นพวกเขาเรียกคนงานคนอื่น ๆ ที่เหลือทั้งหมดไปหาปลาด้วยอวนลอย

เรือประมงสามลำมาถึงศูนย์กลางของฟาร์มและนำอวนล้อมรอบพื้นที่ของฟาร์มทั้งหมด

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดวงอาทิตย์ส่องแสงแผดเผาร้อนอบอ้าวกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า

เหงื่อแตกที่หน้าผากผู้อำนวยการหลี่ในขณะที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆส่งผ้าเย็นให้กับเขา

กลุ่มชาวต่างชาติยืนดูอยู่ข้างๆ

เรือประมงสามลำเริ่มชักรอกขึ้นและตาข่ายถูกดึงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั้งปลาตัวเล็กก็ไม่มี ฟาร์มทั้งหมดดูเหมือนจะว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

"ไปกันเถอะเราเสียเวลาเปล่าไปทั้งวันแล้ว"

"ใช่เป็นการเดินทางที่น่าผิดหวังมากครั้งต่อไปเราจะไม่ร่วมมือกับฟาร์มประมงใดๆโดยที่ไม่มีการรับประกันแบบนี้อีก"

ชาวต่างชาติที่ยืนอยู่บนพื้นด้านข้างของฟาร์มส่ายหัวของพวกเขาในขณะที่จ้องมองผู้อำนวยการลี่อย่างเฉยเมย ทีละคนพวกเขาหันหลังกลับและเดินออกไป

"ทำไม!ทำมายยย..?!"

ดวงตาของหลี่ซ่งเปิดกว้างขณะที่เขาตะโกนบ่นกับตัวเองและมองฟาร์มประมงในทะเล สำหรับเขาตอนนี้เหลือแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น

ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในสภาพที่มึนงงและสับสน เขาเดินสะดุดและล้มลงบนพื้น

"ผู้อำนวยการหลี่! ผู้อำนวยการหลี่!" ชายวัยกลางคนอุทานในขณะที่เขาตะโกนเรียกหลี่ซ่ง

"มันจบแล้วจบลงแล้ว" หลี่ซ่งนั่งอยู่บนพื้นพร้อมใบหน้าและดวงตาของเขาแสดงออกอย่างสิ้นหวัง

"ผู้อำนวยการหลี่เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้งอย่ายอมแพ้" ชายวัยกลางคนปลอบใจเขา

"มันจบแล้วฉันต้องคืนเงินที่กู้ยืมมา 20 ล้านหยวนภายในปีนี้เว้นแต่ฉันจะขายทรัพย์สินทั้งหมดของฉันมิฉะนั้น ... มิฉะนั้น ... "

ผู้อำนวยการลี่รู้สึกงุนงงเมื่อเขานั่งอยู่ที่นั่นด้วยดวงตาว่างเปล่า

ชายวัยกลางคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เหมือนคนลิ้นหาย

"อย่าโทษฉันว่าไร้ความปราณีโหดเหี้ยมและหล่อแบบร้ายๆ จงตำหนิตัวเองเถอะ"

…..⊙_⊙….

หวังเสียนจ้องมองผู้อำนวยการลี่ซึ่งนั่งอยู่บนฝั่งด้วยสายตาเย็นชา

เขาเคลื่อนร่างกายของเขาและว่ายน้ำกลับออกไปทางทะเลอย่างรวดเร็ว

ลำตัวที่ยาวสองเมตรให้ความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และมีอำนาจ เมื่อเขาไปถึงตาข่ายลวดเหล็กที่ทางออกหวังเสียนยื่นกงเล็บมังกรของเขาและฉีกตาข่ายลวดเป็นรูขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นเพื่อที่เขาจะได้ว่ายออกมาอย่างสะดวก

ความเร็วของเขาในทะเลนั้นเร็วมากจนแม้แต่ฉลามก็ช้ากว่าเขา

ในมหาสมุทรเร็วกว่าเขาอาจมีเพียงปลาที่เคลื่อนไหวเร็วเช่นมาร์ชเมลโลว์และนากทะเลเท่านั้นที่เทียบเท่าเขาได้

"ในตอนแรกฉันคิดว่าฉันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่า 10 วันในการก้าวไปสู่ระดับที่สามแต่นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก"

"ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงเท่านั้นฉันจะหาจับสัตว์ทะเลกลับไปเพื่อทำอาหารดีกว่า"

อารมณ์ของหวังเสียนดีมากในวันนี้เขาสามารถเพิ่มระดับได้ถึงขั้น 3 และเงิน 10 ล้านในธนาคารของเขาซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก

สิ่งเลวร้ายเพียงอย่างเดียวของเขาก็คือเขาหิวมากในตอนนี้

เขาว่ายกลับไปที่ทะเลจับกุ้งมังกรสามตัวและปูทะเลและปูขนบางตัวก่อนที่เขาจะกลับขึ้นมาที่ชายฝั่ง

…….

จบบท