ตอนที่ 30 การสังหารหมู่

ตอนที่ 30 การสังหารหมู่

.

"เซ็นสัญญาทางธุรกิจงั้นเหรอ"

หวังเสียนอยู่ที่ก้นทะเลเผยดวงตาเย็นชาเมื่อได้ยินการสนทนา

เขามองไปที่ปลา โค้กเกอร์สีเหลืองที่จับกลุ่มเป็นฝูงหนาแน่น, ฝูงปลากะพงขาว, ฝูงปลากะรังและฝูงปลาดาบเงินรอบตัวเขาและแสดงรอยยิ้มจาง ๆออกมา

"การสังหารหมู่ครั้งนี้เหตุที่จุดชนวนทั้งหมดเกิดขึ้นโดยขนมปังชุดนั้นการสังหารหมู่กำลังจะเริ่มขึ้นซึ่งจะทำให้พวกนายรู้ว่าผลที่ตามมาจากการรุกรานของกินของฉันนั้นไม่ธรรมดา

รวมถึงความเย่อหยิ่งของพวกนายหลังจากแย่งคุณขนมปั่งปังของฉันและยังเยาะเย้ยฉันอีกด้วย "

หวังเสียนขยับร่างกายและเปิดใช้พลังออร่ามังกรของเขา ปลาหลากหลายชนิดรวมตัวกันรอบ ๆ เขาอย่างแน่นหนา เขาว่ายน้ำไปรอบๆอีกครั้งปลาทุกตัวรวมตัวเข้าหาเขามากยิ่งขึ้น

สถานที่นี้แตกต่างจากทะเลเพราะปลาทุกตัวรวมกันอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ มีปลาเกือบสามร้อยตันที่ถูกเพาะพันธุ์ในพื้นที่ ที่จำกัดแห่งนี้และพวกมันมีอาหารจากการที่ถูกเลี้ยงดูอย่างเพียงพอ

พลังงานมังกรที่สกัดได้จากปลาเลี้ยงที่เพาะพันธุ์ในฟาร์มนั้นต่ำกว่าพลังงานจากปลาทะเลตามธรรมชาติเล็กน้อย อย่างไรก็ตามด้วยความที่พวกมันมีจำนวนมาก จึงสามารถเพิ่มพลังงานให้แก่หวังเสียนได้จำนวนมาก

หวังเสียนตื่นเต้นเล็กน้อยและอ้าปากกว้างเพื่อกลืนกินกลุ่มปลาหลังจากที่เขารวบรวมปลามาไว้ด้วยกันอย่าบ้าคลั่ง

ปลานับหมื่นๆตัวต้องใช้เวลานานในการกลืนกิน

พลังงานมังกรของหวังเสียนเพิ่มขึ้นรวดเร็วอย่างน่าตกใจ ขนาดร่างกายของเขาก็เติบโตอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน จากหนึ่งเมตรเริ่มขยายขนาดไปจนถึงประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง

สำหรับปลาในฟาร์มนั้นพวกมันลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว

"ยอดเยี่ยมมากความรู้สึกนี้มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"

ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไปขนาดร่างกายของหวังเสียนขยายจนเกือบสองเมตร ความเร็วในการกลืนของเขาเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่าและสามารถกินปลาครั้งละหนึ่งโหลต่อหนึ่งคำ

ในขณะนั้นผู้อำนวยการหลี่ซึ่งอยู่บนฝั่งยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฟาร์มปลาของเขา

มีกลุ่มผู้ชายประมาณหกถึงเจ็ดคนยืนอยู่ข้างเขาบนชายฝั่ง คนเหล่านี้ไม่ใช่คนจีนอย่างเห็นได้ชัด และผู้อำนวยการหลี่ต้อนรับพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นมิตร

"สวัสดีครับทุกคน! นี่คือฟาร์มปลาของผมมันเป็นฟาร์มปลาที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในเขต เจียงเฉิงทั้งหมด

เราแตกต่างจากฟาร์มปลาที่ทำอวนปลาในทะเล ฟาร์มของเราลึกห้าเมตรและปลาที่เราเพาะผสมพันธุ์ มีคุณสมบัติคล้ายกับปลาที่มาจากธรรมชาติ "

"เรามีปลา โค้กเกอร์สีเหลือง,ปลาดาบเงิน,ปลาเก๋าและปลากะพงพวกมันถูกเลี้ยงที่นี่เรามีตัวอย่างของปลาชนิดต่างๆอยู่ที่นี่และคุณสามารถที่จะดูคุณภาพของปลาได้"

ผู้อำนวยการหลี่พูดอย่างมั่นใจกับกลุ่มคน

ในหมู่คนกลุ่มนี้ชายชราสองคนเดินไป พวกเขาก้มลงมองดูปลาแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “คุณภาพดูดีมากถ้าดูจากภายนอกอย่างไรก็ตามถ้าเราจะลงนามในข้อตกลงความร่วมมือระยะยาวเราต้องขอตรวจสอบให้ละเอียดมากขึ้น” ชายชราคนนั้นกล่าวกับผู้อำนวยการหลี่

"ได้อย่างแน่นอน" ผู้อำนวยการหลี่พยักหน้า “ เราสามารถจับปลาขึ้นมาจากที่นี่และขอให้พ่อครัวปรุงอาหารได้ทันที

ถ้าเราร่วมมือกันเราจะต้องได้รับผลประโยชน์ร่วมกันและจะไม่มีปัญหาใดๆ"

"เยี่ยมมากฉันซาบซึ้งในความซื่อสัตย์ของผู้อำนวยการหลี่จริงๆถ้าปลานั้นมีคุณภาพดี เรายินดีที่จะเซ็นสัญญากับคุณ" ชาวต่างชาติวัยกลางคนตอบด้วยรอยยิ้ม

"โอเค ถ้างั้นโปรดตามผมมาผมเชื่อว่าปลาจากฟาร์มของเราจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง"

ผู้อำนวยการหลี่ได้ทำการเชิญชวนให้กลุ่มคนทั้งหมดขึ้นเรือประมงที่ริมทะเล

"ไปที่ฟาร์มและจับปลาเพื่อแสดงให้ลูกค้าของเราดู" ผู้อำนวยการหลี่เดินไปข้างหน้าและพูดกับคนงานของฟาร์มปลา

"ได้ครับเจ้านาย" คนงานพยักหน้ารับเรือประมงมุ่งหน้าไปที่ใจกลางของฟาร์มปลา

ฟาร์มปลาแห่งนี้ค่อนข้างใหญ่และสามารถผลิตปลาได้ค่อนข้างหลากหลายในแต่ละปี

"หากปลาของพวกเขาดีและตรงกับความต้องการของพวกเรา

เราสามารถทำงานและร่วมกับพวกเขาได้ราคาที่เสนอและปริมาณของพวกเขานั้นน่าดึงดูดใจมากถ้าสำเร็จบริษัทของเราจะเป็นรายแรกของประเทศที่ผลิต ปลาร้า,ปลาจ่อม,ปลาเจ่าและปลาส้ม ที่ใช้วัตถุดิบเกรดพรีเมี่ยม"

บนเรือประมงกลุ่มชาวต่างชาติพูดภาษาของตัวเองเบา ๆ

ผู้อำนวยการหลี่สังเกตเห็นการแสดงออกของพวกเขา เขากล่าวต่อว่า "ฟาร์มปลาของผมสามารถเลี้ยงปลาสี่ถึงห้าแสนตันและในปีนี้จำนวนปลามีประมาณสามแสนตันจำนวนจะยิ่งมากขึ้นในปีหน้า"

“ผู้อำนวยการหลี่ฟาร์มปลาของคุณยอดเยี่ยมมากเราหวังว่าเราจะได้ทำงานร่วมกัน” ชาวต่างชาติตอบ

"มันเป็นความปรารถนาของผมที่จะทำงานร่วมกับพวกคุณ" ความตื่นเต้นส่งประกายผ่านสายตาของผู้อำนวยการหลี่ "ผมมีร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ให้ผมเป็นเจ้าบ้านที่ดีและต้อนรับพวกคุณด้วยอาหารที่ขึ้นชื่อของที่นี่ในช่วงบ่ายเถอะนะ"

"แน่นอน แน่นอน" ฝูงชนยิ้มและพยักหน้า

เรือประมงมาถึงศูนย์กลางของฟาร์มปลา ผู้อำนวยการหลี่ส่งสัญญาณให้คนงานและสั่งงานทันที "จับปลาขึ้นมา"

"ได้เลยครับนาย"

คนงานคนนั้นพยักหน้าเอาแหขนาดใหญ่ออกมาแล้วเหวี่ยงแหไปข้างหน้าของเขา

ฝูงชนย้ายไปที่ด้านหน้าของเรือเพื่อดูอย่างใกล้ชิด

ตูม!

แหตกลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วและคนงานก็รีบดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเขาตกใจเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าแหนั้นว่างเปล่า

"เฮ้ย..ฉันจับอะไรไม่ได้เลยเหรอ?" คนงานรู้สึกเขินเล็กน้อย เขายิ้มให้ผู้อำนวยการหลี่และอธิบายว่า "ผู้อำนวยการหลี่ขอให้ผมทำอีกครั้งปลาไม่ได้อยู่แถวนี้"

"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร" ผู้อำนวยการหลี่ส่ายหัวและไม่กังวลอะไร เขามองไปที่ฝูงชนและอธิบายว่า

"เพื่อให้ปลามีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าสำหรับการเจริญเติบโตปลาในฟาร์มปลาของเราจะไม่ปล่อยให้ปลาเกิดความแออัดจนเกินไป"

กลุ่มคนบนเรือยิ้มและก็ไม่ได้กล่าวอะไร

เรือประมงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหลายสิบเมตร คนงานเอาแหออกมาแล้วเหวี่ยงมันไปข้างหน้าอีกครั้ง

ตูม!

ขณะที่แหตกลงไปในน้ำคนงานก็เริ่มสาวแหกลับมาทันที อย่างไรก็ตามเขาประหลาดใจขึ้นมาทันทีปลาไม่มีติดแหแม้แต่ตัวเดียว

"เฮ้ย!เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?" คนงานพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ เมื่อผู้อำนวยการหลี่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็ขมวดคิ้วถาม

"มีอะไร! เกิดอะไรขึ้น? เมื่อตอนเช้าเรายังจับปลาในการทอดแหแค่ครั้งเดียวเอง?"

"เจ้านายผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นขอผมลองอีกครั้ง"

คนงานขมวดคิ้วและเหวี่ยงแหโยนลงไปที่ด้านข้างอีกครั้ง

แหนั้นกระจายบานออกอย่างสวยงามเหมือนที่คนไทยเก่งๆเขาทำกันในสารคดี คนงานยิ้มและพูดอย่างมั่นใจ

"ครานี้ได้ปลาแน่นอนเลยขอรับท่านหมื่น"

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาดึงแหขึ้นมามันก็ยังไม่มีแม้กระทั่งปลาสักตัวเดียว

คราวนี้คนงานตกตะลึงมาก ผู้อำนวยการหลี่ยังขมวดคิ้วและพูดว่า "เป็นอะไรทำไม! ทำไมไม่มีปลาแม้แต่ตัวเดียวในบริเวณนี้?"

"มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นทำไมถึงไม่มีปลา'แห'กระจายขนาดนั้นและยังเหวี่ยงแหอีกตั้งหลายมันไม่ควรที่จะเกิดอะไรขึ้นแบบนี้?

ความสงสัยปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของชาวต่างชาติ พวกเขาดูผู้อำนวยการหลี่ก่อนดูฟาร์มปลา

"บางทีปลาอาจจะรวมตัวกันในสถานที่อื่น เสี่ยวหัวเราลองไปที่ริมขอบฟาร์มดู"

คนงานงุนงงในขณะที่เขาพูดกับชายหนุ่มที่กำลังขับเรือ

เรือประมงแล่นเข้าหาริมขอบฟาร์มและคนงานก็โยนแหออกไปทันที

ตูม!

แหจับปลาตกลงไปในทะเล หลังจากดึงแหขึ้นมาแล้วก็ยังไม่มีปลาสักตัวเดียว

"เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปได้อย่างไร" คนงานเต็มไปด้วยความตกใจและประหลาดใจ เขาทอดแหกระจายวนไปรอบๆหลายครั้ง แต่ก็ยังคงว่างเปล่า

ผู้อำนวยการหลี่ตกตะลึง เขาขมวดคิ้วและมองไปรอบ ๆ เขารู้สึกอับอายอย่างมาก

"จะไม่มีปลาได้ยังไงกันว่ะ!ในตอนเช้ายังมีพวกมันอีกเยอะแยะเลยนี่หว่า!"

ผู้อำนวยการหลี่ตะโกนด้วยท่าทางที่น่ากลัว

"เจ้านายผมก็ไม่ทราบเช่นกัน

พูดอย่างมีเหตุผลเราควรจะได้ปลาจำนวนมากด้วยการดึงแหเพียงไม่กี่ครั้ง แต่สิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น"

"เกิดอะไรขึ้น? จะไม่มีปลาในฟาร์มปลาขนาดใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร?"

"ผู้อำนวยการหลี่ปลาของคุณอยู่ที่ไหน"

กลุ่มชาวต่างชาติขมวดคิ้วขณะที่ถามผู้อำนวยการหลี่

…….. ….

จบบท

(โหดมาก บักหวัง)*

……..  ……