ตอนที่ 22 มันต้องมีมากเพียงพอ

ตอนที่ 22 มันต้องมีมากเพียงพอ

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยิน

สิ่งที่หวังเสียนพูดเขาก็ตกใจเล็กน้อย

"นายว่าอะไรนะ!นายมีไข่มุกชั้นดีเหรอ?"

ชายวัยกลางคนมองดูเขาด้วยความสงสัยและเริ่มหัวเราะเบาๆ ด้วยท่าทางที่เย้ยหยันและเยาะเย้ยเขากล่าวว่า

"ไอ้หนุ่มน้อยนายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไข่มุกคืออะไร? ไข่มุกธรรมชาติและไข่มุกเลี้ยงต่างกันอย่างไร? คุณรู้จักสีและคุณภาพที่แตกต่างกันหรือไม่ล่ะ"

“ ผมไม่เคยศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับไข่มุกและผมก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับความต่างของไข่มุกเลี้ยงกับไข่มุกธรรมชาติ

แต่อย่างไรก็ตามผมมีไข่มุกอยู่กับผมและพวกมันก็น่าจะดีกว่าไข่มุกเหล่านั้นที่น้องสาวคนสวย ใส่อยู่ตอนนี้”

ขณะที่เขาพูดเขาหยิบไข่มุกออกมาจากกระเป๋าของเขาทีละเม็ด

"ไข่มุกธรรมชาติ สำหรับคุณภาพของพวกมันผมก็ไม่แน่ใจในระดับเหมือนกันอย่างไรก็ตามไข่มุกเหล่านี้น่าจะดีกว่าสร้อยไข่มุกนั้นอย่างแน่นอน"

"นายมีไข่มุกงั้นรึ?มีแบบไหนบ้างล่ะ" ชายวัยกลางคนเห็นไข่มุกในมือ

ของหวังเสียนและเต็มไปด้วยความสงสัย อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่

หวังเสียนกล่าวไปมากนัก "ไข่มุกธรรมชาติเป็นสมบัติล้ำค่านายจะมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไงโม้ซะมากกว่า"

หวังเสียนหน้าตึงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด "เราจะรู้เมื่อให้พวกเขาประเมินราคามัน"

หวังเสียนเดินทางไปที่พนักงานบริการที่เค้าเตอร์และถามขึ้น "ร้านนี้รับซื้อและประเมินราคาไข่มุกหรือไม่"

พนักงานบริการมองหวังเสียนด้วยความประหลาดใจ เธอพยักหน้าแล้วตอบว่า "ใช่ค่ะ เรารับ แต่เรารับเฉพาะไข่มุกที่อยู่ในสภาพดีเท่านั้น"

"อืม..ถ้างั้นช่วยผมดูสิ่งเหล่านี้และให้การประเมินราคาด้วย" หวังเสียนกล่าวกับพนักงานบริการ

"ทราบแล้วค่ะ กรุณารอสักครู่ฉันจะไปตามผู้จัดการก่อนค่ะ" พนักงานบริการเห็นไข่มุกในมือของเขาและเดินไปที่ด้านหลังของร้านเพื่อโทรหาผู้จัดการในทันที

"ไข่มุกสวยมากและมีขนาดใหญ่มากจริงๆ!" ในขณะนั้นหญิงสาวที่ชื่อ

เหวินเหวินที่อยู่ใกล้ๆกับหวังเสียนกำลังดูไข่มุกในมือของเขาด้วยความประหลาดใจ

หวังเสียนยิ้มให้และตอบ "ไข่มุกนี้

มีขนาด 20 mm มีขนาดใหญ่กว่าที่คุณใส่อยู่เล็กน้อยไข่มุกเหล่านี้สมบูรณ์และไม่มีตำหนิ

ผมเชื่อว่าพวกมันมีค่าอย่างน้อยหลายแสนหยวน"

หญิงสาวอ้าปากค้างเล็กน้อย

ใบหน้าของชายวัยกลางดำมืดลงทันทีเขากัดฟันและพูดต่อไปว่า

"เชอะ! ยังไม่แน่ใจซะหน่อยว่าจะเป็นของจริงหรือเปล่า"

"ฮึฮึ"

หวังเสียนหัวเราะเบา ๆ "นี่เป็นเพียงไข่มุกบางส่วนของผมเท่านั้น

ซึ่งไข่มุกพวกนี้ผมนำมันออกมาเพื่อทดสอบตลาดเท่านั้นปกติผมเป็นคนสบายๆไม่ค่อยชอบโอ้อวดและแต่งตัวโก้โอเวอร์ไปวันๆ

และเฉพาะไข่มุกพวกนี้ต่อเม็ดหนึ่งก็สามารถสร้างรายได้ให้ผมหลายแสนเลยล่ะรวมๆแล้วถ้าผมขายไข่มุกทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ผมก็อยู่สบายโดยที่ไม่ต้องทำงานให้หนักและเก็บเงินรอรวยในอนาคตเหมือนใครคนอื่นเขาแล้ว"

การแสดงออกของหวังเสียนเปิดเผย

อย่างชัดเจน ถึงวิธีที่ชายวัยกลางคนพยายามเกทับเขา

ซึ่งหวังเสียนต้องการหักหน้าเขาแบบตรงๆ

“หลายแสนต่อเม็ดเลยเหรอราคาแพงมากจริงๆ” สาวสวยข้างๆเขาแสดงความคิดเห็น

"ไม่ไม่ ราคาแค่นี้มันไม่แพงเกินไปหรอก" หวังเสียนส่ายหัวในขณะที่เขาพูด

วิธีที่เขาแสดงในขณะนี้คล้ายกับผู้บริหารธุรกิจ"หลังจากเริ่มต้นธุรกิจมาหลายปีแล้วฉันเริ่มมีความมั่นคงมากขึ้นแล้ว"

"สุดยอดเลย! คุณเริ่มต้นธุรกิจและคุณยังเด็กมากเลย" สาวสวยตอบด้วยความประหลาดใจ

สิ่งนี้ทำให้ชายวัยกลางคนข้างเธอแสดงใบหน้าเค่งเครียดขึ้นมาทันที

"บัดซบเอ้ย..มันว่าฉันนี่หว่า แต่งตัวโก้อวดรวยไปวันๆ " ชายวัยกลางคนแอบด่าหวังเสียนในใจ

"ท่านค่ะ ขอให้ผู้จัดการของเราตรวจดูไข่มุกของคุณหน่อยคะ" ในช่วงเวลานี้พนักงานสาวเดินเข้ามาและพูดกับเขา

หวังเสียนพยักหน้าและส่งไข่มุกให้ผู้จัดการหญิงซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของตู้

เมื่อผู้จัดการหยิบไข่มุกจากมือของเขาใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความสับสนเธอหยิบแว่นขยายออกมาทันทีเพื่อมองใกล้ ๆ

"ไข่มุกธรรมชาติ! นี่เป็นไข่มุกธรรมชาติที่งดงามมาก!"

ผู้จัดการตกตะลึง หลังจากนั้นเธอก็เอาไม้บรรทัดออกมาวัด

"ไข่มุกธรรมชาติขนาด 20 มม. ไร้ร่องรอยความสกปรก กลมได้รูปทรงและปราศจากข้อบกพร่องนี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างจริงๆ

ไม่น่าเชื่อไข่มุกเหล่านี้มีคุณภาพสูงสุด"

ผู้จัดการไม่สามารถเก็บความประหลาดใจของเธอได้อีกต่อไปและกล่าวออกมาด้วยเสียงค่อนข้างดัง

"แน่นอน!" หวังเสียนเองก็รู้สึกประหลาดใจในตอนแรกอยู่ด้วยเหมือนกัน

เขาได้ตรวจสอบมูลค่าไข่มุกธรรมชาติ 20 มม. ทางออนไลน์แล้วว่าพวกมันมีค่าจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไข่มุกถูกสร้างขึ้นมาเป็นสร้อยคอจะมีมูลค่าสูงขึ้นมาก

คุณจะขายไข่มุกนี้ใช่ไหมค่ะ? ผู้จัดการมองที่หวังเสียนและถามอย่างตื่นเต้น

"ใช่ ผมกำลังขายมัน ผมขอทราบได้ไหมว่าคุณจะให้ราคาผมเท่าไร?"

หวังเสียนพยักหน้าและถาม

"นี่ ...อืม.. " ผู้จัดการขมวดคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นไข่มุกอันมีค่าเช่นนี้ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถกำหนดราคาได้ในขณะนี้

" 500k คุณเห็นเป็นไรกับข้อเสนอนี้?" ผู้จัดการเสนอราคาออกไป

" 500k?" เมื่อหวังเสียนได้ยินราคาข้อเสนอนี้เขาก็ค่อนข้างพอใจ แต่เขายังไม่ตอบตกลงในทันทีเขาจึงเริ่มโยนเหยื่อเพิ่ม "ผมคิดว่าจะขายไข่มุกเพิ่มอีกหลายเม็ดอยู่มันเป็นไปได้ไหมที่จะเพิ่มราคาขึ้นอีกหน่อย?"

"อะไรนะ! คุณมีไข่มุกหลายเม็ดเกรดเดียวกันกับเม็ดนี้งั้นเหรอ" ผู้จัดการมองเขาด้วยความประหลาดใจ

หวังเสียนยิ้มและหยิบไข่มุกออกจากกระเป๋าของเขา

มีไข่มุกทั้งหมด 16 เม็ด

มีไข่สีมุกขาวสี่เม็ด ไข่มุกสีดำสี่เม็ด

ไข่มุกสีทองสี่เม็ดและไข่มุกสีชมพูสี่เม็ด

ไข่มุกแต่ละเม็ดมีขนาดเท่ากันเกือบทั้งหมดและเปล่งประกายจนน่าหลงใหล

ผู้จัดการตาเบิกกว้าง

"โอ้..ฉันเอ้ย...คุณมีมากมายขนาดนี้และไข่มุกทุกๆเม็ดมีคุณภาพสูงสุด"

"ไข่มุกทั้ง 16 เม็ดสามารถนำมาทำเป็นเครื่องประดับไข่มุกทั้งชุดหรือเป็นสร้อยคอไข่มุกฉันเชื่อว่าราคาเสนออาจเพิ่มขึ้นอีกสักเล็กน้อย"

หวังเสียนมองไปที่สีหน้าตกใจของผู้จัดการและพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มพร้อมหัวเราะเบาๆ

"ว้าวไข่มุกเหล่านี้สวยจัง!" หญิงสาวสวยดูสร้อยไข่มุกและเครื่องประดับหยกของเธอก่อนที่จะหันไปดูไข่มุกในมือของหวังเสียน พวกมันมีระดับที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

"ด้วยไข่มุกจำนวนมากขนาดนี้มันก็หมายความว่ามันมีค่าอย่างน้อย 8 ล้านหยวนเลยหรือไง" ดวงตาของหญิงสาวสวยเบิกกว้างและอ้าปากค้างเล็กน้อย

หวังเสียนจ้องมองสาวสวยและชายวัยกลางคนและพูดว่า

"ใช่สิ่งเหล่านี้มีมูลค่าอย่างน้อย 8 ล้านหยวนอย่างไรก็ตามถ้าเพียง 8 ล้านหยวนฉันจะไม่ขายพวกมันอย่างแน่นอนเฮ้..พี่ชายเอาอย่างนี้สิถ้าคุณสนใจและ สามารถเสนอราคาที่เหมาะสมให้ผมได้ผมจะขายมันให้คุณ "

ขณะที่เขาพูดมุมปากของเขาก็ยิ้มขึ้น

ชายวัยกลางคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปากสั่นกระตุก หน้าเขาแสดงออกอย่างเคร่งขรึมและยังคงนิ่งเงียบ

"ท่านค่ะ ร้านเครื่องประดับทะเลครามต้องการซื้อไข่มุกของคุณค่ะ" ในขณะนี้ผู้จัดการเองก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่หวังเสียนพูด

ไข่มุกชั้นดีมีความต้องการอยู่ตลอดเวลา แต่เนื่องจากมันไม่สามารถหาได้อย่างเพียงพอ

นอกจากนี้ไข่มุกธรรมชาติยังยากที่จะเกิดขึ้น หากเธอสามารถซื้อไข่มุกชั้นดีทั้ง 16 เม็ดเหล่านี้ได้และทำให้พวกมันกลายเป็นชุดเครื่องประดับหรือแม้แต่แค่สร้อยคอไข่มุกมันก็จะกลายเป็นสิ่งที่จะเพิ่มชื่อเสียงของร้านเครื่องประดับทะเลครามได้อย่างมาก

"ท่านค่ะ โปรดรอสักครู่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดสินใจในการทำธุรกรรมในช่วงราคาที่มากกว่า 10 ล้านหยวนกรุณารอสักครู่ในขณะที่ฉันรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักงานใหญ่"

"โอเค ครับ!" หวังเสียนพยักหน้า

"ได้โปรดเข้ามารอในห้องรับรองค่ะ" ผู้จัดการเปิดประตูขนาดเล็กที่นำไปสู่ด้านในของห้อง VIP เธอพูดและเชิญ

หวังเสียนอย่างนอบน้อม

"อืม "

หวังเสียนพยักหน้า เมื่อเขาเดินไปถึงที่ตำแหน่งของชายวัยกลางคน

เขาหยุดและเขายกมือขึ้นตบไหล่เบๆแล้วพูดว่า

"พี่ชายถ้าคุณอยากจีบผู้หญิงสวยๆคุณต้องทำงานให้หนัก มีชายหนุ่มหลายคนในปัจจุบันที่เก่งๆและร่ำรวยส่วนคุณ คุณอายุมากแล้ว

และเงินคือข้อดีเพียงอย่างเดียวของคุณ แต่คุณก็ต้องมีมันมากพอเช่นกัน

ว่ะ..ฮ่าฮ่าฮ่า "

*(เอ็งนี่มันเป็นคนยังไงว่ะเนี่ย เป็นตัวโกงเรอะ..นิสัย)*

หวังเสียนพูดและวางท่าทาง

เหมือนผู้อาวุโส ให้ความรู้แก่คนที่อายุน้อยกว่า หลังจากนั้นหวังเสียนก็มุ่งหน้าไปยังห้อง VIP ที่ด้านหลังของร้านเครื่องประดับทะเลคราม

ไม่มีใครไม่รู้ถึงวิธีที่จะแสดงความโอ้อวดอย่างเช่นในวันนี้? แม้ว่าคุณจะทำไม่ได้แต่อย่างน้อยคุณก็จะรู้วิธีการโอ้อวดใช่ไหม?

อย่างไรก็ตามการจะต้องแสดงออกต่อหน้าคนอื่นๆแบบนี้

เราก็ต้องมีทุนอยู่บ้าง หวังเสียนเชื่อว่าเขามีทุนพอที่จะทำได้ในปัจจุบัน

ใครก็ตามที่อยากจะโอ้อวดต่อหน้าฉันต้องประเมินตนเองให้ดีก่อน

ชายวัยกลางคนรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่เห็นสาวสวยที่ชื่อเหวินเหวินดูเหมือนจะลังเลไม่คล้อยตามเขาเหมือนเดิม และความไม่พอใจของเขาก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

หลังจากเขามีอายุ 40 ปีแล้ว ข้อได้เปรียบอย่างเดียวที่เขามีคือเขามีทรัพย์สินของในครอบครัวมากกว่า 10 ล้านหยวน

และเป็นอย่างที่หวังเสียนพูดเขาแค่มีเงิน แต่มันก็จะต้องมากเพียงพอถ้าจะเขาต้องการที่จะโอ้อวดไปทั่ว

……..

จบบท