ตอนที่ 23 คนรู้จัก

ตอนที่ 23 คนรู้จัก

.

"คุณโปรดรอสักครู่นะคะ บริษัทของเรากำลังส่งคนมาที่นี่กรุณาดื่มน้ำชาและพักผ่อนตามสบายขณะรอนะคะ"

ผู้จัดการจากร้านเครื่องประดับทะเลครามรินและส่งชาให้เขาอย่างกระตือรือร้นในห้องขณะที่รอ

หวังเสียนยิ้มและพยักหน้า “ครับไม่มีปัญหาผมรอได้ไม่ได้รีบอะไร”

"ขอบคุณค่ะ"

หวังเสียนทำตัวตามสบายในห้อง VIP เขายิ้มและหัวเราะเบาๆ เพราะเขายังรู้สึกตลกเมื่อเขานึกถึงชายวัยกลางคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

"ผู้ขายอยู่ข้างในหรือไม่"

หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที

หวังเสียนก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากทางด้านนอก

"คุณค่ะขอโทษที่ทำให้คุณต้องรอนะคะนี่เป็นผู้อำนวยการฝ่ายประเมินราคาของเราจากบริษัทค่ะ "

ทันใดนั้นมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่แต่งตัวเป็นมืออาชีพตามหลังผู้จัดการขณะที่ผู้จัดการแนะนำให้เธอรู้จักกับหวังเสียน

"สวัสดี" หวังเสียนยืนขึ้นแล้วเหยียดมือออก

"เอ๊ะ?"

"เอ๊ะ?"

หวังเสียนอ้าปากค้างเมื่อเขามองสาวที่คุ้นเคยหน้าเขา

หญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าเขาก็ตกใจเล็กน้อยที่เห็นหวังเสียนเช่นกัน

"หวังเสียน?" เธอยกคิ้วขึ้นแล้วถาม

"รองประธานหลาน!"

หวังเสียนไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนรู้จักมาที่นี่ นอกจากนี้เธอยังเป็นรุ่นพี่

ในมหาลัย หลาน ชิงเยว่

หลาน ชิงเยว่ ดำรงตำแหน่งรองประธานสภานักศึกษาของ

มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง หวังเสียนเคยได้พบเธอสองสามครั้ง

อย่างไรก็ตาม หลาน ชิงเยว่ ไม่ได้คาดหวังว่า หวังเสียน จะเป็นผู้ที่ต้องการจะขายไข่มุกเกรดพรีเมี่ยม

เธอรู้เรื่องโดยทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับหวังเสียน พอสมควร

เขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งและพวกเขาเคยเจอกันสองสามครั้งเมื่อตอนที่หวังเสียนหางานพาร์ทไทม์ในประกาศของมหาลัย

เธอจำได้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเธอทำงานตลอดทั้งปีแม้แต่ในช่วงปิดเทอม

เขานอกจากจะทำงานนอกเวลาในมหาลัยแล้วยังทำที่นอกมหาลัยอีกด้วย

ในบางครั้งในฐานะรองประธานสภานักศึกษาเธอรับบทบาทเป็นประธานชมรมกิจกรรมนักศึกษาและรับผิดชอบงานนอกเวลาในมหาลัย

ย้อนกลับไปตอนนั้นหวังเสียนทำงานนอกเวลาโดยแทบไม่เคยหยุด ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานการณ์ครอบครัวของเขา

เท่าที่เธอรู้ เขาอยู่กับน้องสาวของเขาเพียงสองคน ดังนั้นเขาจึงต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของน้องสาวของเขา ย้อนกลับไปในเวลานั้น หลาน ชิงเยว่ ประทับใจในตัวเขามากเพราะเธอเคารพผู้ชายแบบนี้

"ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ!" หวังเสียนยิ้มและพูดกับเธอ

"ใช่!"

"ผู้อำนวยการหลานคุณรู้จักสุภาพบุรุษท่านนี้ด้วยหรือค่ะ" ผู้จัดการถามด้วยความประหลาดใจ

"เราเรียนที่เดียวกันหน่ะ" หลาน ชิงเยว่ พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“นั่นก็ยิ่งดีเลยค่ะ ผู้อำนวยการหลานคุณทั้งคู่นั่งคุยกันนะคะเดี๋ยวฉันจะเอาน้ำมาให้ค่ะ” ผู้จัดการพูดอย่างรวดเร็ว

"ข่าวลือในมหาลัยเป็นเรื่องจริงสินะ"

เมื่อเห็นทัศนคติของผู้จัดการหวังเสียนคิดว่าข่าวลือในมหาลัยบอกว่าครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของ บริษัทจดทะเบียนที่สำคัญและพวกเขาเป็นตระกูลที่ร่ำรวย ในอนาคตเธอจะเข้ามาทำธุรกิจขนาดใหญ่ของครอบครัว

แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะจัดการธุรกิจครอบครัวของเธอก่อนที่เธอจะขึ้นมหาลัยปีสาม

"หวังเสียนฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นผู้ที่ขายไข่มุก" หลาน ชิงเยว่ กล่าวอย่างเป็นกันเองแต่น้ำเสียงฟังดูเย็นชาเล็กน้อยกับหวังเสียน

หวังเสียนหัวเราะเบา ๆ และแอบสังเกต หลาน ชิงเยว่ ที่อยู่ในชุดทำงาน

เธอให้ความรู้สึกเฉยชาและห่างเหิน

เธอมีรูปร่างที่ดี และเธอยังเป็นคนประเภทที่ดูสง่างามและเย็นชารวมอยู่ในคนเดียวกัน ในมหาลัยเธอเป็นที่รู้จักในนามราชินีน้ำแข็ง

เธอกับกวนชูชิงเป็นตัวละครที่แตกต่างกันคนละขั้ว กวนชูชิงเป็นเทพธิดาที่เป็นมิตรและเป็นกันเองทำให้รู้สึกสนิทได้ง่ายกว่า

แต่ หลาน ชิงเยว่ เธอเป็นเทพธิดาที่ปฏิเสธผู้คนให้ไปไกลหลายพันไมล์โดยตรง

"ผมก็ไม่คิดว่าจะเป็นคุณเช่นกัน"

"ฉันขอดูไข่มุกของคุณหน่อยได้ไหม" หลาน ชิงเยว่ มองดูไข่มุกบนโต๊ะ

"แน่นอนสิ" หวังเสียนพยักหน้าและส่งไข่มุกให้กับเธอ

หลาน ชิงเยว่ วางไข่มุกสี่สีที่แตกต่างกันในฝ่ามือของเธอ

"นี่มันช่างงดงามจริงๆ!" เธออุทาน "ไข่มุก 16 เม็ดสามารถทำเครื่องประดับหนึ่งหรือสองชุดได้เลยหรือไม่ก็ชุดสร้อยคอ"

"ฉันสงสัยว่าคุณอยากจะขายเท่าไหร่" หลาน ชิงเยว่ ถาม

"คุณเสนอราคามาเถอะ" หวังเสียนยิ้มและตอบกลับ

"งั้นเป็นเงิน 600,000 หยวนต่อหนึ่งเม็ดเป็นไง?" หลาน ชิงเยว่ ถามด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง" หวังเสียนพยักหน้าโดยไม่ขอราคาที่สูงขึ้นเนื่องจากราคา 600,000 หยวนสำหรับไข่มุกหนึ่งเม็ดเป็นราคาที่น่าทึ่งพอดูแล้ว

ไข่มุก 16 เม็ดจะทำรายได้ให้เขา

9.6 ล้านหยวนด้วยจำนวนเงินอีก 1.75 ล้านหยวนที่เขามี เขาจะมีเงินทั้งหมด 10 ล้านหยวน

ภายในระยะเวลาแค่สองสามวันหวัง

เสียนก็กลายเป็นเศรษฐี!

"ฉันคิดว่าคุณจะขอเพิ่มราคาขึ้นซะอีก" หลาน ชิงเยว่ ตกตะลึงเล็กน้อยหลังจากที่หวังเสียนตอบตกลงทันทีโดยไม่ขอราคาเพิ่ม "คุณกำลังทำให้ฉันไม่สบายใจเอางี้ล่ะกันฉันจะเพิ่มให้คุณรวมเป็น 10 ล้านเลย"

"ขอบคุณ!" หวังเสียนหัวเราะและพยักหน้า

"ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณเอาไข่มุกเหล่านี้มาจากไหน" หลาน ชิงเยว่ ถามด้วยความอยากรู้

"จากทะเลหน่ะ" หวังเสียนตอบด้วยรอยยิ้ม "ถ้าผมมีไข่มุกมากขึ้นในอนาคตผมจะมาหาคุณอีกแน่นอน"

"ดีเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลาน ชิงเยว่ ก็ตกตะลึงเล็กน้อย ไข่มุกธรรมชาติเหล่านี้มันจะหาได้ง่ายๆอย่างนั้นเลยรึไง?

"มาเพิ่มเพื่อนใน Wechat กัน

ผมจะส่งข้อความหาคุณเมื่อผมได้รับไข่มุกมา" หวังเสียนบอกเธอ

"ตกลง" หลาน ชิงเยว่ พยักหน้าและยิ้ม "งั้นไปที่ธนาคารเพื่อโอนเงินเถอะ"

"โอเค" หวังเสียนพยักหน้าและตามเธอออกไป ขีดจำกัดสูงสุดสำหรับการโอนเงินผ่านธนาคารออนไลน์ถูกกำหนดไว้ที่ห้าล้าน ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องไปที่ธนาคารเพื่อทำการโอนเงินแทน

ก่อนที่พวกเขาจะออกจากประตู

มีกลุ่มคนสามคนใส่ชุดลายพลางพร้อมสะพายกระเป๋าขนาดใหญ่

ชายชุดพลางทั้งสามคนเดินเข้ามา

ในร้านเครื่องประดับทะเลคราม เมื่อพวกเขาเห็น หวังเสียนและ หลาน ชิงเยว่ พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากัน

"อย่าขยับและอย่าส่งเสียงดังมิฉะนั้นฉันจะฆ่าแกทั้งคู่"

ทันใดนั้นทั้งสามก็นำปืนพกสีดำออกมาจากกระเป๋าของพวกเขา

หลาน ชิงเยว่ และหวังเสียน ตื่นตกใจในทันทีเมื่อมองดูชายชุดลายพลาง

ทั้งสามที่ถือปืนอยู่

"ปิดร้านเดี๋ยวนี้! รีบๆทำซะ ! ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกแกทิ้งทันที"

หนึ่งในนั้นจ่อปืนไปที่หัวของพนักงานขายทันที

"กรี๊ดดด!"

พนักงานขายคนนั้นยกมือของเธออย่างตกใจกลัว พนักงานขายและผู้จัดการที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ในร้านค้าทุกคนต่างก็ตกใจกลัวจนร้องไห้

"หยุดร้องซะที! และปิดประตูลงเดี๋ยวนี้!

อย่าคิดว่าใครจะมีชีวิตรอดถ้าตำรวจมาที่นี่"

ชายทั้งสามคนตะโกนขู่เสียงดัง

"ไม่..ไม่..อย่าฆ่าฉัน" พนักงานขายเดินไปที่ประตูแล้วปิดมันในขณะที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

ไม่มีลูกค้าอื่นอยู่ในร้านในเวลานี้ยกเว้นพนักงานขายหกคนและผู้จัดการ เมื่อประตูถูกปิดลงผู้คนจากภายนอกไม่สามารถที่จะมองเห็นด้านในร้านได้ว่ามีเกิดอะไรขึ้น

"หมอบลงกับพื้น!เร็วๆ!" โจรที่จ่อปืนไว้ที่หวังเสียนตะโกนสั่งทุกคนในร้าน

หวังเสียนมึนงงเล็กน้อยเนื่องจากเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะได้เจอกับเหตุการณ์การปล้นเช่นนี้ต่อหน้า

เพราะการปล้นไม่ใช่เหตุปกติธรรมดาทั่วไปที่จะเกิดขึ้นได้บ่อยในยุคปัจจุบัน

"หมอบลงสิวะ!" โจรที่อยู่ตรงหน้าหวังเสียนตะคอกใส่เขาอีกครั้ง

หวังเสียนมองไปที่ปลายปากกระบอกปืนสีดำมันวาวแล้วก้มตัวลง

หลาน ชิงเยว่ เขม็งตาจ้องมองโจรทั้งสามพร้อมกับสีหน้าที่ดูเคร่งเครียด

"รีบเร็ว!เก็บของมีค่าใส่กระเป๋าให้หมดทำให้รวดเร็วด้วย"

โจรที่ชี้ปืนไปทางหวังเสียนและคนอื่น ๆ

สั่งพรรคพวกทั้งสองคนของเขา

"โอเค ได้เลย" โจรอีกคนนำเอาค้อนที่พกอยู่ในกระเป๋าของเขาออกมาและเริ่มทุบไปที่กระจกเคาน์เตอร์เครื่องประดับทันที

……….

จบบท

……… …….