ตอนที่ 21 ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกัน

ตอนที่ 21 ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกัน

.

กวนชูชิงเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและสดใสร่าเริง เธอเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย

และมีท่าทางเหมือนชนชั้นสูง แต่เธอก็ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งและทัศนคติที่ดูถูกเหยียดหยามเหมือนที่ผู้หญิงสาวร่ำรวยบางคนมี

แม้ว่าตอนนี้ครอบครัวของเธอจะล้มละลาย แต่เธอก็เคยไม่ท้อแท้เลย เธอทำงานนอกเวลาในช่วงปิดเทอมหน้าร้อน

หวังเสียนรู้สึกประทับใจกับหญิงสาวคนนี้ เธอเคยสนุกกับชีวิตที่ดีของเธอ แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็ไม่กลัวความลำบากเลยแม้แต่น้อย

"ขอบคุณนะ สำหรับมื้อค่ำของนายนี่เป็นมื้อที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทานเลยล่ะ" กวนชูชิงมองไปที่ชายหนุ่มคนที่กำลังเดินมาส่งเธอกลับไปที่หอพักของเธอ

เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เคยทำเช่นนี้

หวังเสียนยิ้มให้เธอ "ผมคิดว่าช่วงนี้ผมคงจะได้กินอาหารทะเลบ่อยๆ

และถ้าผมทำ ผมจะบอกเธอล่วงหน้านะ"

"จริงเหรอ! ถือว่านายสัญญาแล้วนะ" กวนชูชิงยืนอยู่ข้างหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเธอ

"โอเค..งั้น..ก็ลาก่อนผมจะกลับไปที่หอพักแล้ว"

"อืม..บาย"

กวนชูชิงยังคงยื่นอยู่ที่เดิม เมื่อชายหนุ่มค่อยๆก้าวเดินลับสายตาออกไป

เธอเม้มริมฝีปากพร้อมมีรอยยิ้มบางๆดวงตาของเธอมีประกายระยิบระยับ

พลางฮัมเพลงเบาๆในลำคออย่างอารมณ์ดีและกลับขึ้นหอพักไป

"กวนชูชิงเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากและมีบุคลิกที่ดีช่างมีเสน่ห์จริงๆ"

หลังจากเดินออกมา หวังเสียนก็กำลังคิดกับตัวเองเช่นกัน มันเป็นไปไม่ได้สำหรับผู้ชายที่จะไม่ชอบผู้หญิงสวยๆ

แต่ฉันควรเพิ่มความแข็งแรงของฉันก่อน ฉันจะต้องไปถึงระดับสี่ก่อนจะเปิดเทอมใหม่

หวังเสียนเตือนเรื่องนี้กับตัวเอง เขากลับไปที่ห้องของเขาและอาบน้ำ จากนั้นเขาหยิบไข่มุกออกมาและตรวจสอบพวกมัน

หลังจากนั้นเขานั่งท่าขัดสมาธิเพื่อเริ่มฝึกการเพาะปลูกของเขา

…… …..

"พลังงานมังกรเพิ่มขึ้น 45 คะแนน"

เมื่อหวังเสียนตื่นขึ้นมาและเห็นการแจ้งเตือนในเช้าวันรุ่งขึ้นความแจ่มใสก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาและก็เปล่งประกาย

ตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่ระดับที่สองความเร็วในการฝึกฝนของเขาดูเหมือนจะเร็วขึ้นกว่าเดิมสองเท่า

หวังเสียนหยิบไข่มุกข้างตัวเขาและลงไปจากห้อง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว

เขาขี่ ฮาร์เล่ย์ ไปยังใจกลางเมืองและเริ่มค้นหาร้านขายเครื่องประดับ

ไข่มุกสามารถขายให้กับร้านขายเครื่องประดับได้เท่านั้น และตัวเขาก็ไม่รู้จักใครเลยที่จะสามารถซื้อไข่มุกของเขา

"ร้านเครื่องประดับทะเลคราม"

เมื่อหวังเสียนมาถึงใจกลางเมืองและเขาก็เห็นร้านขายเครื่องประดับที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

"ร้านทะเลคราม?" หวังเสียนมองดูชื่อร้าน

เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เป็นบริษัทจดทะเบียนในประเทศที่มีชื่อเสียงที่ดี

บริษัทที่มีชื่อเสียงนั้นควรเสนอราคาที่สมเหตุสมผลให้แก่เขา

หวังเสียนแอบคิดไตร่ตรอง ในขณะที่เขารับประทานอาหารเช้า

ในเช้าวันนี้เขายังตรวจราคาและคุณค่าของไข่มุกเปรียบเทียบดูกับในเว็บไซต์ที่ขายไข่มุก

ไข่มุกธรรมชาติและไร้ตำหนิในขนาดประมาณ 20 มม. นี้นั้นเขาสามารถเรียกราคาได้อย่างมหาศาล

ไข่มุกทุกเม็ดสามารถขายได้อย่างน้องสองกรือสามแสนหยวน หรืออาจจะสูงกว่านั้น

"ยินดีต้อนรับค่ะ"

เมื่อเข้ามาในร้านพนักงานต้อนรับที่สวม ชุดกี่เพ้า ก็ทักทายเขาที่ประตู

หวังเสียนเข้ามาและเริ่มดูเครื่องประดับในตู้ เครื่องประดับของพวกเขาประกอบด้วยไข่มุกและหยกไม่รวมเครื่องประดับทองคำ

เครื่องประดับทุกชิ้นมีราคาแพงมาก

หวังเสียนสังเกตเครื่องประดับทั้งหมด ต่างหูคู่หนึ่งมีค่าใช้จ่ายไม่กี่พันหยวนในขณะที่ชิ้นส่วนเครื่องประดับที่มีค่าบางชิ้นถูกตั้งราคาขายที่หลายแสนหยวน

"ท่านกำลังมองหาอะไรหรือค่ะ?" พนักงานสาวถามเขาด้วยความนอบน้อม

"ผมกำลังมองหาเครื่องประดับมุก" เขายิ้มขณะที่เขาพูด

“พวกมันอยู่ตรงนี้เรามีสร้อยคอมุก,จี้มุกและกำไลฝั่งมุก” พนักงานสาวชี้ไปที่จุดหนึ่งแล้วพูด

หวังเสียนหันไปมองและตรวจสอบมัน

สร้อยมุกและหยกนี้ราคาแพงมาก " หวังเสียนเห็นราคา 180,000 หยวน

"มุกเหล่านี้เป็นไข่มุกธรรมชาติจากทะเลจีนใต้ขนาด 16 มม. สีมีความสม่ำเสมอและเป็นไข่มุกอันดับสูงสุดราคา  180,000 นั้นไม่แพงเลยถ้า..."

“บริกร! เอาสร้อยนั่นมาให้ฉันดูหน่อย”

ก่อนที่พนักงานขายจะพูดจบใครบางคนที่ด้านหลังพูดขึ้นมา

หวังเสียนหันกลับมาเห็นชายวัยกลางคนพร้อมกับสาวสวย ชายวัยกลางคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมกำลังพูดกับพวกเขา

"ได้ค่ะ" พนักงานขายยิ้มให้เขา เธอสวมถุงมือหนึ่งคู่ก่อนหยิบสร้อยคอออกมาแล้วมอบให้กับชายคนนั้น

"มาเถอะเหวินเหวินเธอมาลองสร้อยนี้ถ้าเธอใส่มันไว้มันจะต้องสวยงามมากแน่ๆ" ชายคนนั้นหยิบสร้อยคอและพูดกับเด็กสาวสวยที่ดูอ่อนกว่าสิบปี

"ว้าวมันสวยมากเลยค่ะป๋า!" หญิงสาวจ้องที่สร้อยคอที่ชายถือดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นทันที

“ลองดูสิถ้าเธอชอบเราจะซื้อมัน” ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพื่อจีบสาวสวยตรงหน้าเขาเขาก็พร้อมที่จะโยนเงินของเขาออกไป

"โอเค ฉันจะลองสวมมัน"

สาวสวยที่ชื่อเหวินเหวินพยักหน้า

"ดีเลย" ชายวัยกลางคนเขามีความสุขมาก เขาพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่หญิงสาวสวมสร้อยคอชายผู้นั้นหันกลับมามองหวังเสียนอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นการแต่งกายของหวังเสียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากของเขายิ้มออกมาและถามว่า "หนุ่มน้อยนายกำลังหาซื้อเครื่องประดับให้แฟนงั้นหรือ?"

"แค่เดินดูก่อนหน่ะ " หวังเสียนมองไปที่ชายคนนั้นและพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปมองสร้อยคอที่หญิงสาวกำลังถืออยู่

หวังเสียนปล่อยออร่าเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบสร้อยไข่มุกที่หญิงสาวกำลังสวมอยู่ เขายิ้มและส่ายหัวไม่ว่าจะขนาดหรือสีอย่างไรไข่มุกบนสร้อยคอก็ไม่ดีเท่าที่เขามี ในความเป็นจริงพวกมันมีคุณภาพด้อยกว่าไข่มุกของเขามาก

"หนุ่มน้อย นายมีเงินเท่าไรล่ะสำหรับซื้อของขวัญให้แฟนคนหนุ่มอย่างนายไม่ควรจะซื้อของที่มีราคาแพงเกินไป ควรจะซื้อเครื่องประดับที่มีราคาประมาณ 1 ถึง 2 พัน

นายหน่ะควรซื้อของตามที่นายสามารถจ่ายได้นะ เมื่อนายมีเงินมากขึ้นอย่างฉันอยากจะได้อะไรที่แพงกว่าตอนนี้ย่อมซื้อได้สบาย

ตอนที่ฉันอายุเท่า ๆนาย ฉันก็ยากจน

เหมือนกัน แต่ถ้านายขยันทำงานให้หนักและในอนาคตคงจะได้รับเงินเดือนมากๆอาจจะมีเงินเก็บถึงหนึ่งในสิบของฉันเลยก็ได้นะ

ชายวัยกลางคนพูดขณะมองสาวสวยและหวังเสียน

แม้ว่ามันจะฟังดูเหมือนเป็นการสอนจากผู้อาวุโสกว่า แต่เขาก็สื่อความหมายให้หญิงสาวสวยได้คิดว่า คนหนุ่มๆมันจะมีเงินกันซักเท่าไรและฉันรวยกว่าเยอะ

หญิงสาวที่เรียกว่า เหวินเหวินสวมสร้อยคอและจ้องมองที่หวังเสียน

ด้วยความหล่อและเสน่ห์แห่งความเป็นชายแสดงออร่าแปลกๆที่น่าดึงดูดกระตุ้นความรู้สึกเธออยู่ครู่หนึ่งขาเธอสั่นเบาๆเล็กน้อย แต่ในที่สุดเธอก็สลัดความคิดในหัวออกและมองไปที่ชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า "ป๋าขามันดูสวยไหมค่ะ"

"แน่นอนว่าเธอดูดีและงดงามมาก

เหวินเหวินสร้อยไข่มุกประเภทนี้เหมาะสมกับเธอที่สุด

ของที่มีราคาแค่สองสามพันหยวนไม่เหมาะกับเธอหร๊อกก.." ชายคนนั้นรีบชมเธออย่างรวดเร็ว

"จริงๆเหรอค่ะป๋า?" หญิงสาวมีความสุขมากจนเธอไม่สามารถหยุดมองตัวเองในกระจกได้

“ ฉันแน่ใจมากเหวินเหวินดูสิว่าคุณสวยแค่ไหนเมื่อสวมใส่มัน

เพื่อน ๆ ของคุณจะอิจฉาคุณเมื่อพวกเขาเห็นสร้อยมุกนี้“ชายผู้นั้นกล่าวขึ้นทันใดนั้นเขาก็หันไปหาหวังเสียนและถามว่า”น้องชายคุณคิดว่ามันสวยไหม"

"อืม..ใช่แล้ว" หวังเสียนพยักหน้าเออออตามเขาไป

“ฮ่าฮ่า ๆ ๆ ! ไอ้น้องชาย, นายไม่ต้องอิจฉาฉันเลยทำงานให้หนักเข้าไว้และหารายได้ให้มากในอนาคตต่อจากนั้นนายสามารถหาของดีราคาแพงๆมาให้แฟนของนายได้” ชายวัยกลางคนตบไหล่หวังเสียนเบาๆ "น่าเสียดายที่สร้อยคอที่ดีที่สุดที่นี่มีแค่นี้ถ้ามีที่ดีกว่านี้ฉันจะซื้อมาให้เหวินเหวินของฉัน"

"ป๋าขา..ป๋าดีกับฉันที่สุดเลย" เหวินเหวินมองเขา

“ฮ่าฮ่า แน่นอนฉันดีกับเธอแน่นอนถึงแม้ว่าฉันจะอายุมากกว่าเล็กน้อย แต่ถ้าเทียบกับบรรดาชายหนุ่มไม่มีใครที่สามารถเทียบกับฉันได้” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างมั่นใจ

"อะแฮ่ม...นี่พี่ชายรูปหล่อผมมีไข่มุกดีๆอยู่ ผมสงสัยว่าพี่ชายมีความสนใจ

พวกมันหรือเปล่า" หวังเสียนหันมาคุยกับชายวัยกลางคน

หวังเสียน มองไปที่ชายวัยกลางคนที่แนะนำและสั่งสอนเขา ที่ทำเหมือนเจ้านายสั่งสอนลูกน้อง อันที่จริงแล้วพฤติกรรมที่ผู้ชายคนนี้พยายามทำนั้นก็แค่เพื่อจะได้ยกหางของตัวเองขึ้นมาให้ดูดี

ผู้ชายคนนี้เป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์

เขาพูดด้วยคำพูดที่ฟังดูดีเหมือนแนะนำแต่รวมๆแล้ววางคำพูดไว้สำหรับยกตัวเองให้สูงขึ้นโดยการเหยียบย่ำคนอื่นโดยทำเหมือนให้ไม่เห็นชัดเจนจนเกินไป

ลูกผู้ชายที่แท้จริงจะไม่สบประมาทใครและดูถูกเหยียบย่ำใคร

แต่ชายกลางคน คนนี้ไม่เพียงแต่ชอบเหยียบย่ำคนอื่น

แต่เขายังจะใช้หวังเสียนเป็นหินรองเท้าเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าร่ำรวยกว่าทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

……..

จบบท