บทที่ 9 หน้าสวนสมุนไพร

บทที่ 9 หน้าสวนสมุนไพร

หลายเดือนมานี้ฟางอี้ไม่เพียงแต่บ่มเพาะคัมภีร์เกิดดับรุ่งโรจน์ร่วงโรยอย่างหนักเท่านั้น แต่ยังไปที่ศาลาเก็บคัมภีร์ของสำนักหลายครั้งเพื่อยืมตำราโบราณมาอ่าน

จนตอนนี้ เขาเข้าใจโลกบำเพ็ญเพียรต้าอวิ๋นทั้งหมดมากขึ้นแล้ว

โลกบำเพ็ญเพียรแห่งนี้เหมือนกับชาติที่แล้วคือมีเส้นปราณวิญญาณมากมายเป็นพื้นฐานก่อตั้งเป็นสำนักบำเพ็ญเพียรเล็กใหญ่ต่างกันไป

สำนักบำเพ็ญเพียรเหล่านี้มีระดับความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันไป

ที่แข็งแกร่งก็มีปรมาจารย์แก่นวิญญาณคอยคุม ส่วนที่อ่อนแอหน่อยก็มีปรมาจารย์หลอมโอสถหลายคนคอยดูแลทั่วสำนัก

ดินแดนบำเพ็ญเพียรต้าอวิ๋นนี้ถือว่ามีทรัพยากรการบ่มเพาะอุดมสมบูรณ์และติดอันดับต้นๆในบรรดาสำนักบำเพ็ญเพียรทั้งหลาย

ส่วนเทือกเขาชิงอวิ๋นนั้นอยู่ไม่ไกลจากเขาเสวียนหยางมีทรัพยากรมากมายและติดกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าอสูรอย่างภูเขาหมื่นลูก

แม้ภายนอกส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งแต่ก็ยังถือว่าอันตรายมาก

สำหรับฟางอี้เขาได้ศึกษาศาสตร์แห่งหุ่นเชิดซึ่งเป็นหนึ่งในร้อยแขนงของวิชาบำเพ็ญเซียนมาอย่างละเอียด

เพียงแค่สะสมหินวิญญาณไปเรื่อยๆ บ่มเพาะและเตรียมสร้างหุ่นเชิดสำหรับฝึกวิถีมาร เขาก็จะสามารถมีชีวิตที่ดีได้

ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องที่เสี่ยงภัยและได้ผลตอบแทนไม่คุ้มค่าเช่นนี้

เขารู้ความสามารถในการต่อสู้ของตนเองดี ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรเพียงขั้นบำเพ็ญปราณระดับหนึ่ง

แม้จะมีวิธีการมากมาย แต่แค่สัตว์อสูรระดับกลางระดับหนึ่งตัวเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เขาต้องจ่ายราคาแพงมหาศาลแล้ว

ตอนนี้อายุขัยยืนยาวการบริหารจัดการอย่างมั่นคงและสะสมรากฐานคือทางเลือกอันดับแรก

เห็นตนเองถูกปฏิเสธอีกครั้ง ฟ่านต้าเฉิงก็ยังคงไม่ยอมแพ้

อย่างที่ฟางอี้พูด เทือกเขาชิงอวิ๋นสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นบำเพ็ญปราณระดับหนึ่งนั้นเต็มไปด้วยทั้งโอกาสและอันตราย

เขาเคยเห็นศิษย์รุ่นเดียวกันหลายคนต้องตายในปากอสูรจนศพไม่เหลือซาก

หลายเดือนมานี้เขาทำตัวระมัดระวัง ล่าสัตว์อสูรระดับต่ำระดับหนึ่งได้หลายตัวซึ่งเป็นสัตว์อสูรที่ธรรมดาที่สุดในเทือกเขาชิงอวิ๋น

อย่างสัตว์อสูรจำพวกแกะใบไม้เขียว จิ้งจอกหูยาวที่เป็นสัตว์อสูรที่มีพลังต่อสู้ต่ำที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรระดับต่ำและมีมูลค่าต่ำที่สุดด้วย

ถึงจะหักค่าโอสถฟื้นฟูบาดแผลแล้ว ผลตอบแทนที่ได้มาก็มีน้อยมาก

แต่ฟ่านต้าเฉิงก็ยังได้อะไรมาบ้าง การกระทำของเขาดูเด็ดขาดขึ้นเรื่อยๆ

และในการล่าสัตว์หลายเดือนที่ผ่านมา เขากับจางหลงและจ้าวหู่ก็เริ่มสร้างมิตรภาพกันทีละน้อยมีพื้นฐานความไว้วางใจซึ่งกันและกันแล้ว

ทั้งสามคนปรึกษาหารือกันที่จะเข้าไปในเทือกเขาชิงอวิ๋นให้ลึกขึ้นอีกเพื่อล่าสัตว์อสูรระดับต่ำที่มีมูลค่าสูง

แม้จะเป็นสัตว์อสูรระดับต่ำเหมือนกัน แต่หมาป่าวายุคลั่งมีราคามากกว่าแกะใบไม้เขียวเป็นเท่าตัวและอันตรายก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ค้อนทลายขุนเขาด้ามนี้เป็นสมบัติวิเศษที่ฟ่านต้าเฉิงและอีกสองคนร่วมกันแลกมาเพื่อเพิ่มความสามารถในการป้องกันตนเอง

ดังนั้นฟางอี้ซึ่งมีรากวิญญาณธาตุไม้และเชี่ยวชาญวิชาควบคุมจึงเป็นเป้าหมายในการเชิญชวนของฟ่านต้าเฉิงอย่างเป็นธรรมชาติ

“พี่ฟาง ถ้าท่านเปลี่ยนใจก็มาหาข้าที่เรือนเลขที่19อักษรปิงนะ”

ฟางอี้แย้มรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับหยกเล็กน้อย “ต้าเฉิงไม่ต้องห่วง ถ้าข้าจะไปล่าสัตว์อสูรข้าจะไปหาเจ้าแน่นอน”

เห็นฟางอี้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ฟ่านต้าเฉิงจึงได้แต่ถอนหายใจแต่ไม่พูดอะไรและเริ่มเลือกภารกิจบนแผ่นหยกเขียว

ฟางอี้เลือกอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีภารกิจอื่นที่เหมาะสมกว่าแล้ว

เขาก็รับภารกิจปลูกพืชวิญญาณและทักทายฟ่านต้าเฉิงแล้วก็มุ่งหน้าไปยังสวนสมุนไพร

หลังจากเขาออกจากศาลาตรวจสอบผลงาน จางหลงก็พูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“สหายฟ่าน เห็นเจ้าชมฟางอี้ซะขนาดนั้น นึกว่าเขาจะรับภารกิจอะไร ที่แท้ก็แค่ไปเป็นคนงานปลูกพืชวิญญาณในสวนสมุนไพรเท่านั้น

สวนสมุนไพรเป็นเขตอิทธิพลของตระกูลหลี่ซึ่งอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน คนงานที่นั่นแต่ละคนถูกคัดเลือกมาอย่างดี เขาคิดว่าจะเข้าไปได้ง่ายๆอย่างนั้นหรือ”

จางหลงยิ้มเยาะ “อย่าได้หวังลมๆแล้งๆเลย!”

“สหายฟ่าน พี่ฟางของเจ้าค่อนข้างไม่ค่อยน่านับถือนัก ระมัดระวังเกินเหตุจนไม่ยอมเสี่ยงเลยสักนิด หากเป็นเช่นนี้แล้วจะบำเพ็ญเซียนไปทำไมเล่า

ผู้บำเพ็ญเพียรแบบนี้ข้าก็เคยเห็นมาเยอะแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นบำเพ็ญปราณมีอายุขัยจำกัด เมื่ออายุใกล้หกสิบพลังชีวิตก็เริ่มเสื่อมลงหมด ถึงตอนนี้หวังที่จะสร้างรากฐานก็สายเกินไปแล้ว”

จ้าวหู่ก็ไม่พอใจเช่นกันแต่เขากลับเป็นห่วงเรื่องการเข้าไปล่าอสูรในเทือกเขาชิงอวิ๋นมากกว่า

“สหายฟ่าน เจ้าจะชวนเขาอีกสักรอบไหม ขาดผู้บำเพ็ญเพียรที่เชี่ยวชาญวิชาควบคุมไป พวกเราเข้าไปในเทือกเขาชิงอวิ๋นลึกขึ้นก็ยากที่จะจับสัตว์อสูรระดับหนึ่งที่มีมูลค่าสูงได้”

ฟ่านต้าเฉิงเห็นว่าฟางอี้มีนิสัยระมัดระวังมากขึ้นและเกรงว่าจะเกลี้ยกล่อมยากจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้ารู้จักผู้บำเพ็ญเพียรธาตุไม้อีกคน แม้จะไม่ดีเท่าพี่ฟางแต่ก็ใช้วิชาควบคุมได้บ้าง

หลังจากรับภารกิจเสร็จแล้วข้าจะไปชวนเขาดู”

วันที่สอง

หน้าสวนสมุนไพรบนยอดเขาหลิงหยาง

ฟางอี้เห็นผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคนกำลังรออยู่หน้าประตูใหญ่

“ศิษย์น้องฟาง เจ้าก็มาที่นี่ด้วยรึ”

ฟางอี้หันกลับไป เห็นว่าเป็นฉางซุนเป้าที่เคยพบกันที่โรงเรือนทำความสะอาดนั่นเอง

ฉางซุนเป้าต่างจากวันนั้นที่ดูเหมือนพ่อค้าทั่วไป วันนี้เขาดูได้รับการดูแลอย่างดี

สวมมงกุฎหยกเขียว คาดเอวด้วยห่วงหยก สวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ส่วนที่เอวมีถุงเก็บของปักดิ้นทอง

พัดในมือสะบัดเบาๆ เพื่อมีท่าทางคล้ายคุณชาย

แต่ในสายตาของฟางอี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

มงกุฎหยก เสื้อผ้า ถุงเก็บของ ประสบการณ์จากชาติที่แล้วทำให้ฟางอี้ประเมินทรัพย์สินของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

มงกุฎหยกน่าจะเป็นสมบัติวิเศษระดับต่ำที่ช่วยชำระจิตใจ ราคาประมาณ50หินวิญญาณ เสื้อผ้าวิเศษที่มีแสงป้องกันตัวเล็กน้อย ราคาสูงกว่าหน่อย80หินวิญญาณ

ถุงเก็บของมีสัญลักษณ์ดิ้นทอง น่าจะเป็นของที่ผู้อาวุโสสักคนให้มา น่าจะมีขนาดใหญ่กว่าถุงเก็บของทั่วไปหลายเท่าและส่วนใหญ่จะมีเครื่องหมายลับติดอยู่ ได้มาแล้วคงต้องขายครึ่งราคา

อืม…ในตลาดมืดถ้าอยากรีบปล่อยออกไปคงได้ราคาเดียวคือ150หินวิญญาณระดับต่ำ

แต่พลังบำเพ็ญเพียรยังต่ำไปหน่อย เนื้อ เลือดและวิญญาณก็ไม่มีประโยชน์มากนัก

แต่รูปลักษณ์โดดเด่น หากจับเป็นได้ ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกามน่าจะสนใจจับมาบำเรอประมาณ100หินวิญญาณ

ฟางอี้ส่ายหัวอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยและเตือนตัวเองว่านี่คือเขาเสวียนหยางไม่ใช่สำนักเหยียนฉวน

“ศิษย์พี่ฉางซุน ท่านไม่ได้ทำงานที่โรงเรือนทำความสะอาดหรอกรึ ทำไมถึงมาที่สวนสมุนไพรนี้ได้ล่ะ”

ได้ยินคำถามของฟางอี้ สีหน้าของฉางซุนเป้าก็ขมขื่น

“ไม่รู้ไอ้บัดซบคนไหนไปฟ้องผู้อาวุโสเรื่องที่ข้ารับสินบน

ผู้อาวุโสบอกว่าข้าคิดตื้นเกินไปจึงลงโทษให้มาที่สวนสมุนไพรนี้เพื่อขัดเกลาจิตใจบ้าง”

“แต่ศิษย์น้องฟางวางใจได้ การปลูกพืชวิญญาณนี้ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่ผลตอบแทนไม่ได้มีแค่30หินวิญญาณหรอกนะ”

ฟางอี้ได้ยินเช่นนั้นก็คิดจะสอบถามข้อมูลเพิ่มขึ้น จึงชี้ไปที่ฉางซุนเป้าที่แต่งกายเหมือนคุณชาย

“ศิษพี่ แต่ท่านดูไม่เหมือนคนจะมาปลูกพืชวิญญาณเลยนะ แต่ดูเหมือน…”

“เหมือนมาดูตัวใช่ไหม สหาย เจ้านี่ตาถึงจริงๆ”

เสียงไม่คุ้นหูเสียงหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาในบทสนทนาระหว่างฟางอี้กับฉางซุนเป้าด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ฟางอี้หันไปมอง ก็เห็นผู้บ่มเพาะหนุ่มชุดคลุมสีแดงเพลิงคนหนึ่งที่มีพลังชีวิตบริสุทธิ์เดินเข้ามา

เขาแบกจอบวิญญาณไว้บนบ่า เท้าเปล่าเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าฉางซุนเป้าแล้วมองฉางซุนเป้าด้วยสายตาท้าทาย

แล้วก็ทักทาย

“ข้าน้อยหลี่หยวนจื่อ ขอคารวะสหายฉางซุน”

พอฟางอี้เห็นหลี่หยวนจื่อมาแล้ว บรรยากาศก็ดูไม่ค่อยดีนัก

จึงค่อยๆถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วปะปนไปในฝูงชนเพราะไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการโต้เถียงของคุณชายตระกูลทั้งสองนี้

เขารับรู้ถึงพลังที่หลี่หยวนจื่อไม่ได้ปิดบัง

“ขั้นบำเพ็ญปราณช่วงกลาง จอบนั่นก็เป็นสมบัติวิเศษระดับกลาง”

ฉางซุนเป้าเห็นหลี่หยวนจื่อพูดจาแซะตนก็มีสีหน้าสงสัย

“สหายหลี่ ท่านกับข้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหตุใดจึงพูดจาเช่นนี้”

หลี่หยวนจื่อมองฉางซุนเป้าอย่างลึกซึ้ง ลูบจอบวิญญาณในมือน้ำเสียงมีความหมายแฝง

“หากสหายมาที่สวนสมุนไพรของข้าในฐานะแขก สวนสมุนไพรของข้าย่อมยินดีต้อนรับ”

“แต่เกรงว่าสหายมีเจตนาแอบแฝงและมีความคิดที่ไม่ควรมี เช่นนั้นสหายก็ต้องระมัดระวังตัวให้ดี”

ฉางซุนเป้ามีสีหน้ามึนงงและหยิบป้าคำสั่งออกมาจากอกเสื้อ

“สหายหมายความว่าอย่างไร ข้าเพียงแค่รับภารกิจจากสำนักมาปลูกพืชวิญญาณที่นี่และถือโอกาสใช้บ่อน้ำพุวิญญาณชำระล้างร่างกายเท่านั้น”

“ถ้าแค่นั้นจะดีที่สุด!”หลี่หยวนจื่อส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชา

เขารู้ว่าตระกูลฉางซุนก็มีปรมาจารย์สร้างรากฐานอยู่ในสำนัก

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานจะมีอายุขัยสี่เท่าของผู้บำเพ็ยเพียรขั้นปราณ แม้แต่ในสำนักใหญ่อย่างเสวียนหยางก็ถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่ง

ฉางซุนเป้ามาพร้อมคำสั่งที่ถูกต้องตามกฎ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของตนเองไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เขาถอยกลับไปได้

อย่างไรก็ตามเขาก็แค่มาลองดู ไม่ได้หวังอะไรมากนัก

หลี่หยวนจื่อแอบมองฟางอี้และคนอื่นๆแล้วก็หันหลังเดินจากไป

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ดูแลคนหนึ่งซึ่งไว้หนวดทรงเลขแปด (八)และมีลูกคิดวิเศษผูกติดอยู่ที่เอวก็ผลักประตูสวนสมุนไพรออก

เขามองผู้บำเพ็ญเพียรขั้นบำเพ็ญปราณสามสิบถึงห้าสิบคนที่อยู่หน้าประตูอย่างประหลาดใจ

เขาพึมพำในใจ

‘สวนสมุนไพรนี้คัดเลือกผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเข้มงวดเสมอ นี่ไม่ใช่การรับคนครั้งแรกทำไมครั้งนี้ถึงมีผู้บำเพ็ญเพียรมามากขนาดนี้แถมยังมีผู้บำเพ็ญเพียรกระบี่ด้วย!’