บทที่ 4 การทดสอบใหญ่ของสำนักเสวียนหยาง

บทที่ 4 การทดสอบใหญ่ของสำนักเสวียนหยาง

ฟางอี้ประเมินในใจ

“อสูรหมาป่ามีนิสัยโดดเดี่ยว เว้นแต่จะมีราชันหมาป่าระดับสองคุมอยู่ มิฉะนั้นหมาป่าหินปฐพีและหมาป่าลมล้วนที่เป็นสัตว์เพศผู้ระดับหนึ่งจะร่วมมือกันได้อย่างไร แล้วถ้ามีราชันหมาป่าระดับสองคุมอยู่ล่ะ”

ฟางอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย

หากมีราชันหมาป่าระดับสองที่เทียบได้กับปรมาจารย์สร้างรากฐานจริง เขาคงจะตายกลายเป็นปุ๋ยไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว

ดังนั้นจึงเหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือหมาป่าทั้งสองตัวถูกสัตว์อสูรพังพอนควบคุม ทำให้พวกมันต้องทำตามคำสั่ง

“ฉึก!”

ฟางอี้ใช้มีดสั้นเหล็กทมิฬ ชำแหละพังพอนสี่ขาออกราวกับผู้เชี่ยวชาญ แล่สมองออก ควักไข่มุกสีขาวขนาดหัวแม่มือออกมา

ไข่มุกมีผิวสัมผัสที่อบอุ่น เปล่งประกายแสงสีเงินอ่อน ๆ และทำให้รู้สึกสงบจิตใจสงบเล็กน้อย

“ของวิเศษระดับหนึ่ง ไข่มุกบำรุงจิต” ฟางอี้เผยสีหน้ายินดี

ของวิเศษนี้หายากอย่างยิ่ง เป็นเลิศในการบำรุงจิตวิญญาณ มีเพียงอสูรสัตว์ที่เชี่ยวชาญจิตวิญญาณเท่านั้นที่มีโอกาสจะบ่มเพาะได้

อสูรสัตว์ที่เชี่ยวชาญจิตวิญญาณ มักจะมีพลังต่อสู้ทางกายภาพที่อ่อนแอ เติบโตได้ยาก ทำตัวระมัดระวัง และปรากฏกายอย่างลึกลับ

เช่นเดียวกับพังพอนสี่ขาตัวนี้ เมื่ออสูรหมาป่าที่มันควบคุมตาย ตัวมันเองก็ได้รับบาดเจ็บจากการสะท้อนกลับอย่างรุนแรง

หรืออาจจะรวมตัวกันเป็นฝูง ใช้พลังฝูงกดข่มพื้นที่หนึ่ง

ฟางอี้เคยเห็น ผีเสื้อสามสี ซึ่งเป็นอสูรสัตว์จิตวิญญาณระดับหนึ่งในชีวิตก่อน

ผีเสื้อสามสีหลายสิบตัว หรือแม้กระทั่งเป็นร้อยตัว ภายใต้การรวมตัวของราชันผีเสื้อ พวกมันสามารถสื่อสารทางจิตได้ แม้แต่ปรมาจารย์สร้างรากฐานก็ยังต้องหลีกเลี่ยง

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร พลังปราณนั้นฝึกฝนได้ง่าย แต่จิตวิญญาณนั้นยาก

การเพิ่มพลังปราณพัฒนาได้จากทั้งการหลอมรวมพลังวิญญาณ หรือการกินโอสถ แม้จะใช้เงินมาก แต่ก็มีหนทางเสมอ

ส่วนจิตวิญญาณล่ะ

ยกเว้นวัสดุสวรรค์และสมบัติธรรมชาติบางอย่าง ก็ทำได้เพียงอาศัยเวลาเพื่อทำความเข้าใจและสะสม นั่นคือการบ่มเพาะอย่างช้า ๆ

ดังนั้น ไข่มุกบำรุงจิต ระดับกลางระดับหนึ่งนี้จึงเป็นวัสดุวิญญาณระดับหนึ่งที่หายากที่สุดชนิดหนึ่ง มีมูลค่ามากกว่าวัสดุวิญญาณชนิดเดียวกันหลายเท่า

หากมีคุณภาพสูงขึ้นอีก ก็สามารถเทียบได้กับวัสดุวิญญาณระดับสองที่ปรมาจารย์สร้างรากฐานใช้

มีค่าแต่ไม่มีในตลาด เมื่อสมบัติเช่นนี้ปรากฏในตลาด ก็จะถูกสำนักใหญ่และตระกูลใหญ่ ๆ เก็บเข้าคลังอย่างรวดเร็ว เพื่อมอบให้กับอัจฉริยะผู้สืบทอดสายเลือด

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระทั่วไป แม้แต่คุณสมบัติที่จะรู้ชื่อไข่มุกนี้ก็ยังไม่มี

“อึก…”

ฟางอี้ใช้พลังปราณห่อหุ้ม ไข่มุกบำรุงจิต นี้ แล้วกลืนลงไปในคราวเดียว

ไข่มุกบำรุงจิตเคลื่อนที่ตามพลังปราณไปสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก ไข่มุกหมุนวนอย่างช้า ๆ แผ่แสงสีขาวออกมาเล็กน้อย

ภายใต้แสงสีขาวที่สาดส่อง จิตวิญญาณของฟางอี้รู้สึกเย็นสบายเล็กน้อย หลังจากจิตวิญญาณได้รับการบำรุง ความเหนื่อยล้าก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

“ในที่สุด ก็สามารถใช้เคล็ดวิชาจิตวิญญาณได้ และพอจะมีพลังป้องกันตัวเองอยู่บ้างแล้ว”

ฟางอี้มองไปที่ซากพังพอน

‘เลือดเนื้อของอสูรสัตว์ตัวนี้ อย่างน้อยก็ยังเป็นยาบำรุงได้บ้าง’

แสงสีแดงพลุ่งพล่านในมือ เขาใช้เคล็ดวิชาดูดเลือดระดับหนึ่งของวิถีมารอย่างชำนาญ

เลือดและพลังของพังพอนสี่ขาถูกกลืนกินไปอย่างรวดเร็วจนร่างกายครึ่งหนึ่งกลายเป็นซากศพที่แห้งเหี่ยว

เมื่อเทียบกันแล้ว ใบหน้าของฟางอี้ก็ค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด บาดแผลที่หน้าอกก็มีเนื้อเยื่องอกออกมา คาดว่าไม่เกินสามถึงห้าวันก็จะหายสนิท

เขานำกระดูกและขนของพังพอนสี่ขาที่เหลืออยู่ใส่ลงในถุงเก็บของเก่า แม้เลือดเนื้อจะสูญเสียพลังชีวิตไปบ้างก็ยังถือเป็นกำไรส่วนหนึ่ง

ในเรื่องมูลค่า มันยังสูงกว่าอสูรหมาป่าสองตัวนั้นอีก

ถุงเก็บของนี้เป็นของที่เก็บมาจากผู้บำเพ็ญเพียรเริ่มต้นที่ตายไปหลายคน ฟางอี้ หยางไฉ่เอ๋อร์ และฟ่านต้าเฉิงต่างได้ไปคนละใบ

ฟางอี้กระตุ้นพลังปราณ พืชพรรณเจริญงอกงาม จัดการรอยเลือดและซากศพรอบ ๆ ให้สะอาด

ฟางอี้กลับมาที่ค่ายพัก เห็นหยางไฉ่เอ๋อร์และคนอื่น ๆ หลับสบาย เขาก็หลับตาพักผ่อนเช่นกัน

ครึ่งวันต่อมา

ฟางอี้และอีกสองคนออกไปล่าสัตว์ป่ามาเป็นอาหาร

หลี่หานไป่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา พอว่าจุดลมปราณของตนถูกทำลาย ใบหน้าก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

“เส้นทางแห่งเซียนของข้า… มันพังพินาศไปแล้ว”

“ไม่… มันต้องมีวิธีอื่น…”

หลี่หานไป่เป็นตระกูลพ่อค้าที่มักจะชอบแย่งขูดรีดผู้อื่นอยู่เสมอ แม้จะสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็มีความสงสัยอย่างมาก

เมื่อคิดถึงความแค้นที่ตนเองกับฟางอี้และคนอื่นที่มีต่อตนไม่น้อย หากพวกเขาจะลงมือกับตนเอง หลี่ชิงซงไอ้เศษเดนคนนั้นคงปกป้องตนเองไม่ได้แน่

“ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องออกจากที่นี่ก่อน”

หลี่หานไป่ลุกขึ้นอย่างโซซัดโซเซ

“พี่ใหญ่ ฟื้นแล้วหรือขอรับ!” หลี่ชิงซงเผยสีหน้ายินดี

“ไปให้พ้น!! อย่าเข้าใกล้ข้า”

หลี่หานไป่มองหลี่ชิงซงที่หดหัวอยู่ข้างรถม้าอย่างเกลียดชัง

‘ทั้งเรื่องพลังบำเพ็ญเพียรและสติปัญญา เจ้ามีอะไรที่เทียบกับข้าได้บ้าง ทำไมคนที่ไม่ถูกทำลายจุดลมปราณถึงไม่ใช่ไอ้เศษเดนอย่างเจ้า!’

หลังจากฟางอี้กลับมาจากการล่าสัตว์และเห็นหลี่ชิงซงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

‘หลี่หานไป่ไปแล้วหรือ’

เส้นทางเซียนนั้นคดเคี้ยว หลี่หานไป่คนนี้อายุยังน้อย แต่ก็มีพลังบำเพ็ญปราณระดับสองแล้ว

พรสวรรค์ไม่เลว คาดว่าจะต้องมีรากวิญญาณระดับสูงเป็นอย่างน้อย นิสัยก็โลภและโหดเหี้ยมพอ หากสามารถเข้าสู่สำนักเสวียนหยางได้ ก็มีโอกาสไปถึงขั้นสร้างรากฐานได้

แต่กลับต้องมาพลัดตกหลุมข้างเส้นทางบำเพ็ญเพียรไปเพราะความประมาทชั่วเลินเล่อ

การแสวงหาเส้นทางเซียนนั้นคดเคี้ยวทุกย่างก้าว ควรใช้ใจที่ระมัดระวังราวกับเดินบนน้ำแข็งบางๆจึงจะดีที่สุด

สามวันต่อมา

“ถึงแล้ว!”

“ชู่ว!”

ฟางอี้สะบัดมือจับบังเหียน หยุดรถม้า

“ไฉ่เอ๋อร์ ต้าเฉิงถึงเขาเสวียนหยางแล้ว!”

ทุกคนเงยหน้ามองเห็นก็เห็นหมอกวิญญาณปกคลุมทั่วภูเขาราวกับแดนสวรรค์ที่บางครั้งก็มีนกกระเรียนเมฆตัวหนึ่งบินร่อน ส่งเสียงร้องใสไพเราะมาให้เห็น

ฟางอี้เดินไปที่ซุ้มประตูหยกสีเขียวหน้าประตูสำนัก เห็นป้ายสลักอักษรวิญญาณสามตัวว่า “เขาเสวียนหยาง”

อักษรเหล่านี้มีแสงวิญญาณไหลเวียน ราวกับมังกรและงูเลื้อยไปมา แผ่บรรยากาศเหนือโลก

‘พลังนี้…สมบัติวิเศษระดับสุดยอด’

ฟางอี้หรี่ตาเล็กน้อย คิดในใจ

สำนักเสวียนหยางสมกับเป็นสำนักใหญ่ชั้นนำในแดนบำเพ็ญเพียรต้าอวิ๋น การใช้สบัติระดับสุดยอดทำซุ้มประตู แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งอย่างมหาศาล

และยังสามารถจัดหาเส้นลมปราณและวัตถุวิญญาณที่จำเป็นสำหรับการบำเพ็ญเพียรได้

สายตาของฟางอี้ลึกล้ำราวกับบึงน้ำเย็นเยียบพันปี

‘รากวิญญาณในภพชาตินี้ แม้จะยังไม่ได้ใช้สมบัติวิเศษทดสอบ แต่ดูจากประสิทธิภาพในการหลอมรวมพลังวิญญาณแล้ว ไม่น่าจะมีพรสวรรค์ถึงขั้นรากวิญญาณระดับสูงเหมือนในชีวิตก่อน

ตอนนี้ขาดทั้งเงิน เพื่อนร่วมทาง วิชา และสถานที่’

‘ต้องเข้าสู่สำนักเสวียนหยางให้ได้! มิฉะนั้นการสร้างรากฐานจะเป็นไปอย่างยากลำบากมาก!’

ด้านหลังซุ้มประตูหยกสีเขียว มีบันไดหินคดเคี้ยว ทอดยาวเข้าไปในม่านหมอก มีผู้บำเพ็ญเพียรมากมายเดินขึ้นลงบนบันไดหิน

หลี่ชิงซงและหยางไฉ่เอ๋อร์กับคนอื่น ๆ ที่มาจากชนชั้นสามัญชนที่เพิ่งเคยเห็นทิวทัศน์อันงดงามของแดนเซียนเป็นครั้งแรก ต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

หยางไฉ่เอ๋อร์เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

“พี่ฟาง นี่คือสำนักเสวียนหยางหรือเจ้าคะ การได้อยู่ที่นี่จะต้องมีแต่บุคคลที่เป็นระดับเซียนแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”

ฟางอี้พยักหน้าเล็กน้อย

น้ำเสียงของเขามีความหมายลึกซึ้ง ราวกับตอบหยางไฉ่เอ๋อร์ และราวกับตอบตัวเองด้วย

“ต้าเฉิง สี่ยวหยาง หากสามารถยืนหยัดในเส้นทางเซียนได้ตลอดไป ทิวทัศน์เช่นนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา…หากไม่สมหวังก็เป็นเพียงกระดูกแห้งในหลุมศพ ทิวทัศน์จะงดงามเพียงใดก็เป็นเพียงบุปผาในกระจก จันทราในน้ำ”

กล่าวจบ เขาก็สูดลมหายใจเอากาศจากสายลมบนภูเขาเข้าไปลึกๆ แล้วก้าวขึ้นบันไดหิน เดินเข้าสู่สำนักเสวียนหยาง

การบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีเพื่อเอาชีวิตรอด ความยากลำบากมากมาย วิกฤตความเป็นความตายมากมาย ตอนนี้ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

ในภพชาตินี้ เขาจะต้องบรรลุขอบเขตแก่นวิญญาณให้ได้ เพื่อดูว่าบนเส้นทางเซียนที่สูงขึ้นไปนั้น มีความงดงามอลังการเพียงใด

ด่านเข้มแข็งดุจเหล็ก แต่ข้าได้รับโอกาสให้เริ่มใหม่

เส้นทางเซียนอันยาวไกล ข้าฟางอี้กลับมาแล้ว!

หลังปีนบันไดหินหลายพันขั้น ทุกคนก็เริ่มหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย

พลันเห็นแท่นหินสูงหลายสิบจ้างตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางภูเขา

บนแท่นหินมีอักษรวิญญาณสลักคำว่า ‘หอหลวนอวิ๋น’ สามตัว ซึ่งเปล่งประกายเจิดจ้าภายใต้แสงอาทิตย์ ดูเก่าแก่และงดงาม

บนหอหลวนอวิ๋นมีหินสีเขียวปูพื้น ผู้บำเพ็ญเพียรหลายพันคนรวมตัวกันพูดคุยกันอย่างจอแจ บรรยากาศวุ่นวายมาก

ครึ่งวันต่อมา ดวงอาทิตย์อยู่กลางท้องฟ้า

“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเป็นระยะ

เรือสมบัติลำหนึ่งที่พันด้วยลมและสายฟ้า นำผู้บำเพ็ญเพียรสวมชุดคลุมสีขาวสิบกว่าคน พร้อมเซียนผู้เหยียบกระบี่บินพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เรือลมสายฟ้าจอดอยู่กลางอากาศ เรือบินเปล่งประกายระยิบระยับพร้อมกับพลังแห่งลมและสายฟ้า นี่เป็นสมบัติวิเศษที่มีพลังไม่น้อย

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำคนหนึ่งมีท่าทีเย็นชาและเคร่งขรึม ร่างกายสูงโปร่งก้าวเดินอย่างมั่นคง ก้าวเท้าไปในอากาศ ลงมาจากเรือลมสายฟ้าอย่างช้า ๆ

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำลงมายืนบนแท่นหินสีเขียวของหอหลวนอวิ๋น กวาดสายตามองไป

“เงียบ!”

ด้วยแรงกดดันจาง ๆ ที่แผ่ออกมา บรรยากาศก็หยุดนิ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหลายพันคนไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก ทุกคนเงียบสนิท

“ข้าคือเซียวฉางเช่อ ศิษย์สายตรงขั้นขั้นสร้างรากฐานของสำนักเสวียนหยาง วันนี้การทดสอบเข้าสำนักใหญ่จะดำเนินการโดยข้าเอง”

เสียงของเซียวฉางเช่อทุ้มลึก ก้องกังวานไปทั่วหอหลวนอวิ๋นราวกับเสียงฟ้าร้องอู้อี้

เห็นผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากเงียบสนิท เขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จากนั้นก็ตบถุงเก็บของ แสงวิญญาณสีดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นกระจกทองสัมฤทธิ์โบราณลอยอยู่เหนือศีรษะ

คาถาหลายบทถูกร่ายเข้าไปในกระจกทองสัมฤทธิ์โบราณ กระจกโบราณหมุนวนอย่างช้าๆ จากพื้นผิวกระจกสีทองสัมฤทธิ์ มีแสงวิญญาณหลายพันสายพุ่งออกมา ส่องไปยังผู้บำเพ็ญเพียรแต่ละคนในที่นั้น

“ให้ข้าดูสิว่ารากวิญญาณของพวกเจ้าเป็นอย่างไร และมีวาสนากับเขาเสวียนหยางของข้าหรือไม่”