บทที่ 40 ผลลวงควันมายา

###

หลังจากลู่เซวียนให้รางวัลกับแมวป่าทะยานเมฆแล้ว เขาก็นำพันธุ์พืชวิญญาณลึกลับที่มีลักษณะคล้ายควันออกมาจากถุงเก็บของ

เขาหาพื้นที่ว่างในสวนวิญญาณ และใช้วิชาเรียกดินเพื่อเปิดช่องในดินวิญญาณ จากนั้นจึงฝังเมล็ดพันธุ์ลงไป

ลู่เซวียนจิตรวมสมาธิเพื่อสัมผัสกับเมล็ดพันธุ์ในดิน

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของเขา

“ผลลวงควันมายา เป็นพืชวิญญาณระดับสาม ผลที่สุกงอมแล้วสามารถเร่งการฝึกฝนวิชาอาคมลวงตา และเพิ่มพลังอาคมได้ อีกทั้งยังสามารถนำไปใช้เลี้ยงสัตว์อสูรที่มีพลังเกี่ยวกับการลวงตา หรือใช้ปรุงยาบางชนิดได้”

“ในกระบวนการเติบโต พืชนี้จะปล่อยควันออกมาอย่างต่อเนื่อง และหากสะสมควันไปนานๆ ก็อาจก่อเกิดเป็นเขตมายาขั้นต่ำ ทำให้การค้นหาตำแหน่งของพืชวิญญาณนี้ทำได้ยาก”

“‘ข้าอยู่ตรงหน้าเจ้า ทำไมเจ้าถึงไม่เห็นข้าเล่า?’”

ข้อมูลเกี่ยวกับพันธุ์พืชวิญญาณนี้ไหลเข้าสู่จิตของลู่เซวียนพร้อมกับสถานะปัจจุบันของมัน

“พืชวิญญาณระดับสาม ข้ารวยแล้ว!”

ลู่เซวียนย่อยข้อมูลที่เข้ามาในหัวด้วยความปิติยินดี

พืชวิญญาณระดับสามถือว่าเข้าสู่ขอบเขตของระดับสร้างฐานพลังแล้ว

ในสวนวิญญาณของเขาในตอนนี้ มีพืชวิญญาณระดับสองเพียงสองต้น ได้แก่ หญ้ากระบี่ และ เห็ดกระดูกดำ

พืชอื่นๆ อย่างเช่น โสมเลือดหยก, ต้นสนเมฆแดง, บัวหิมะบริสุทธิ์ ล้วนเป็นเพียงพืชระดับหนึ่ง และยังมีหญ้าวิญญาณอีกหลายสิบต้นที่ไม่มีระดับ

พืชวิญญาณระดับสองทั้งสองต้นที่เขามีนี้ ก็มาจากพันธุ์พืชวิญญาณลึกลับที่เขาได้รับมาเช่นเดียวกับผลลวงควันมายา ซึ่งเขาสามารถปลูกได้สำเร็จด้วยความสามารถพิเศษในการรับรู้ข้อมูลจากพันธุ์พืชวิญญาณ

หากไม่มีความสามารถนี้ ต่อให้ได้พันธุ์พืชวิญญาณลึกลับมา เขาก็คงทำอะไรไม่ถูก

หลังจากที่ปลูกเมล็ดพันธุ์ของผลลวงควันมายา ลู่เซวียนก็รู้สึกได้ถึงควันที่บางเบาและแทบมองไม่เห็นที่เริ่มเล็ดลอดออกมาจากเมล็ดพันธุ์

“พอเติบโตขึ้น ควันคงจะมากขึ้น แล้วมันคงจะเล่นซ่อนหากับข้า แต่ข้าก็ไม่ต้องกังวล เพราะข้าสามารถมองเห็นสถานะปัจจุบันของพืชได้ตลอดเวลา”

ลู่เซวียนคิดในใจขณะที่ใช้วิชาเรียกฝนวิญญาณรดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์

เมื่อเขาปลูกผลลวงควันมายาเสร็จและรู้ถึงคุณสมบัติของมัน เขาก็เดินไปตรวจสอบพืชวิญญาณอื่นๆ ในสวนของเขา

ต้นสนเมฆแดง ใบสนแดงเล็กๆ ของมันมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และใกล้จะถึงระยะสุกงอมแล้ว

ลู่เซวียนคาดหวังกับต้นสนเมฆแดงมาก เนื่องจากพืชที่สุกแล้วก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นหญ้าวิญญาณหรือผลซื่อเยว่ ล้วนแต่ไม่มีระดับ เขาจึงไม่แน่ใจว่าพืชระดับหนึ่งจะให้รางวัลอย่างไร

หญ้ากระบี่ และ เห็ดกระดูกดำ ก็เติบโตได้ดีเช่นกัน เพียงแต่ยังเหลือเวลาอีกสักระยะกว่าจะสุกงอม

รอบๆ หญ้ากระบี่ ดินวิญญาณถูกคมดาบล่องหนไถพรวนจนเกิดร่องรอยเล็กๆ มากมาย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพลังดาบในนั้นเข้มข้นขึ้น

ส่วนเห็ดกระดูกดำนั้นมีเส้นใยสีแดงเข้มโอบล้อมท่อนไม้ผุไว้อย่างแน่นหนา ดูดซับสารอาหารจากไม้ผุเร็วกว่าก่อนมาก ลู่เซวียนคิดว่าอีกไม่นานเขาคงต้องเปลี่ยนไม้ผุใหม่ให้มัน

บัวหิมะบริสุทธิ์ ยืนตระหง่านอยู่ในบ่อน้ำวิญญาณ ใบสีขาวใสของมันบานออกอย่างงดงามและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ส่วน หญ้าวิญญาณ หลังจากที่ต้นแรกสุกงอม ตอนนี้พวกมันกำลังเข้าสู่ระยะสุกงอมอย่างรวดเร็ว

ลู่เซวียนเดินตรวจสอบไปทั่ว และเก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณได้สิบต้นที่สุกเต็มที่

ต้นที่เหลืออีกหลายสิบต้นยังไม่สุกดี เขาจึงยังไม่เก็บเกี่ยวเพราะกลัวจะพลาดรางวัลจากลูกกลมแสง

จากหญ้าวิญญาณสิบต้นนี้ มีสองต้นที่เป็นคุณภาพสมบูรณ์แบบ ส่วนอีกแปดต้นนั้น ห้าต้นเป็นคุณภาพดี และอีกสามต้นเป็นคุณภาพดีเยี่ยม

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับการบ่มเพาะพลังหกเดือน” *2

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับการบ่มเพาะพลังเก้าเดือน”

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับการบ่มเพาะพลังหนึ่งปี”

ในสิบต้นนี้ มีแสงสีขาวสี่กลุ่มที่มอบรางวัลเป็นพลังการบ่มเพาะ

พลังวิญญาณภายในร่างกายของลู่เซวียนพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขารีบปรับลมหายใจและควบคุมพลังให้สงบลงอย่างรวดเร็ว

“เพิ่มพลังบ่มเพาะไปเกือบสามปีในครั้งเดียว การปลูกพืชวิญญาณมันช่างน่าหลงใหลจริงๆ...”

ลู่เซวียนพึมพำกับตัวเอง

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับยันต์กระบี่พลังหนึ่งใบ” *3

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับยันต์ขับไล่ปีศาจหนึ่งใบ”

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับวิชา มู่เซิงซู่”

ยันต์ระดับหนึ่งสี่ใบปรากฏขึ้นในมือของลู่เซวียน

ยันต์ระดับหนึ่งนั้นแม้จะใช้สู้กับผู้ฝึกตนระดับสูงไม่ได้ แต่หากมีจำนวนมากพอ พลังโจมตีที่รุนแรงก็อาจจะเพียงพอที่จะฆ่าผู้ฝึกตนระดับปราณขั้นสูงได้เช่นกัน

เมื่อแสงสีขาวที่มีวิชามู่เซิงซู่ไหลเข้าสู่จิตของเขา ลู่เซวียนก็เข้าใจวิชานี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ราวกับว่าเขาได้ฝึกฝนมันมานับร้อยครั้ง ทำให้สามารถใช้งานมันได้อย่างง่ายดาย

แสงสีขาวกลุ่มสุดท้ายมาจากหญ้าวิญญาณคุณภาพสมบูรณ์แบบต้นหนึ่ง

เมื่อเขารับมันเข้าไป แสงก็แปรเปลี่ยนเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนที่ไหลเข้าสู่จิตของเขา

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา

“เก็บเกี่ยวหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น ได้รับตำราสูตรยา หยางชี่ตาน ระดับหนึ่ง”

“ได้ตำราสูตรยามาอีกแล้วสินะ”

ลู่เซวียนตรวจสอบข้อมูลของสูตรยาที่ปรากฏในหัวเขา และเข้าใจขั้นตอนการปรุงยาอย่างละเอียดทันที

ทั้งชนิดของวัตถุดิบ ปริมาณ การจัดการ ว่าควรใช้ไฟแรงแค่ไหน และเวลาที่เหมาะสมในการนำยาออกจากเตา...

แม้จะยังไม่ได้ทดลองปรุงจริง แต่ลู่เซวียนก็มีความเชี่ยวชาญในการปรุงยาเม็ดหยางชี่ตานระดับหนึ่งเป็นอย่างดี

“ตอนนี้ข้ามีสูตรยาอยู่สองสูตรแล้ว รวมถึงสูตรยาบำรุงพลังที่เคยได้รับมาก่อนหน้านี้”

“หากข้าดูดซับแสงที่มีสูตรยามากกว่านี้ จนทำให้ฝีมือในการปรุงยาสูงขึ้น ข้าอาจจะลองปรุงยาดูในยามว่าง”

ลู่เซวียนเก็บหญ้าวิญญาณสิบต้นใส่กล่องหยกและนำมันเก็บไว้ในถุงเก็บของ

จากความเร็วในการสุกของหญ้าวิญญาณตอนนี้ เขาคาดว่าในอีกสองสามวันข้างหน้าก็ต้องไปยังไป่เฉ่าถังอีกครั้ง

หลังจากตรวจสอบสวนวิญญาณเสร็จ ลู่เซวียนก็เตรียมตัวกลับเข้าบ้านเพื่อฝึกฝน

แมวป่าทะยานเมฆเห็นดังนั้น จึงหยุดเล่นกับปลาคาร์พหนวดแดงในบ่อน้ำวิญญาณ ขาของมันที่นุ่มเหมือนปุยเมฆเหยียบลงเบาๆ บนพื้น ขณะที่มันเดินตามลู่เซวียนอย่างสง่างาม

“สหายท่านอยู่บ้านหรือไม่? เราเป็นผู้ดูแลของตลาดหลินหยาง”

“ระยะนี้มีปีศาจร้ายปรากฏตัวในตลาด เรามาทำการตรวจสอบตามปกติ ขอให้สหายเข้าใจและให้ความร่วมมือด้วย”

ไม่นานนัก ก็มีเสียงดังขึ้นจากนอกบ้าน

“ผู้ดูแลของตลาดหลินหยางมาตรวจสอบ?”

ลู่เซวียนรู้ว่าเขาปฏิเสธไม่ได้ จึงเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย

หน้าประตูบ้าน มีผู้ฝึกตนสามคนยืนอยู่ ทุกคนมีสีหน้าจริงจัง คนหนึ่งมีพลังระดับฝึกปราณขั้นห้าส่วนอีกสองคนมีพลังระดับฝึกปราณขั้นสาม

“สวัสดีสหาย”

ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นห้าที่เป็นหัวหน้า กล่าวทักทายเมื่อเห็นลู่เซวียนออกมา

ลู่เซวียนพยักหน้าตอบด้วยท่าทีสงบ

“ไม่ทราบว่าท่านจะตรวจสอบอย่างไร?”

“เราจะใช้เครื่องมือเวทเพื่อตรวจสอบรอบบ้านของท่าน และจะปล่อยคาถาขับไล่ปีศาจลงบนร่างของท่าน ขอให้ท่านเข้าใจด้วย”

ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นสามคนหนึ่งกล่าวอธิบาย

“การใช้คาถาขับไล่ปีศาจนั้นไม่เป็นปัญหา แต่การตรวจสอบในบ้านคงไม่สะดวกนัก เพราะใครๆ ก็ไม่อยากให้ความเป็นส่วนตัวของตนถูกรุกล้ำ”

ลู่เซวียนปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาไม่คิดมากเรื่องการใช้คาถาบนร่างของตน แต่การเข้ามาตรวจสอบในบ้านนั้นเขาไม่ชอบใจ เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครเห็นสวนวิญญาณที่เต็มไปด้วยพืชหายากของเขา

หากมีปีศาจจริงๆ คาถาขับไล่ก็เพียงพอที่จะตรวจจับได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้ามาตรวจสอบในบ้าน

“นี่แหละคือความลำบากของผู้ฝึกตนอิสระ…”

“หากจำเป็นจริงๆ ก็ต้องใช้วิธีนี้แล้ว”

ลู่เซวียนถอนหายใจเบาๆ และยื่นมือไปที่แขนเสื้อของตน

ผู้ฝึกตนทั้งสามเห็นเช่นนั้น ก็ตื่นตัวขึ้นทันที