บทที่ 38 อดรนทนไม่ไหว

“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

อวี๋เหม่ยเหรินเดินเข้ามาพร้อมย่อกายคารวะ เพียงแค่รอยยิ้มและแววตาก็เปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์ยั่วยวนใจบุรุษ หากเป็นชายอื่นได้พบเห็นหญิงงามปานล่มเมืองเช่นนี้ คงมิอาจหักห้ามใจไหวปรารถนาที่จะร่วมอภิรมย์กับนางเป็นแน่

แต่ทว่าในยามนี้ แม้จะมีนางงามหยาดเยิ้มอยู่ตรงหน้า สำหรับฉู่เสินซิ่วแล้วนางก็เปรียบเสมือนสตรีทั่วไป ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อจิตใจของเขา

เขาพยักหน้าเบาๆ “ลุกขึ้นเถิด...ลมอะไรหอบเจ้ามาหาเราถึงที่นี่”

“หม่อมฉันเห็นฝ่าบาททรงงานหนักตรากตรำพระวรกายในช่วงนี้ คงจะรู้สึกอ่อนเพลียไม่น้อย หม่อมฉันเรียนรู้วิธีนวดผ่อนคลายเส้นเอ็นมาตั้งแต่เด็ก จึงอยากจะมาช่วยนวดถวายเพื่อให้ฝ่าบาททรงผ่อนคลายเพคะ”

อวี๋เหม่ยเหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ฉู่เสินซิ่วยิ้มบางๆ “เจ้ามีน้ำใจจริงๆ เราก็รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวอยู่พอดี ถ้าอย่างนั้นก็มาช่วยยืดเส้นยืดสายให้เราหน่อยเถิด”

เขาโบกมือไล่ข้าราชบริพารออกไป ภายในตำหนักเหลือเพียงคนสองคน คนเก่งย่อมใจกล้า ฉู่เสินซิ่วมั่นใจในฝีมือของตนจึงไม่กังวลว่าอีกฝ่ายจะเล่นลูกไม้อะไร เขาจึงไม่รีบร้อนเพราะเป้าหมายหลักคือต้องการรู้ให้แน่ชัดว่า ระหว่างอวี๋เหม่ยเหรินกับจ้าวฝูถูมีข้อตกลงลับอะไรต่อกันแน่

หากนางคิดจะเข้ามาลอบสังหารเขา วิธีการเช่นนั้นก็ต่ำช้าเกินไปและไม่มีทางสำเร็จ

ฉู่เสินซิ่วเอนกายลงบนตั่งมังกร อวี๋เหม่ยเหรินค่อยๆ ถอดรองเท้าออกอย่างระมัดระวังแล้วคุกเข่าลงข้างกายเขา ฝ่ามือนุ่มนิ่มไร้กระดูกวางทาบลงบนแผ่นหลังของเขา ฝ่ามือของนางช่างนุ่มนวลแต่ในความนุ่มนวลนั้นกลับลงน้ำหนักได้พอดิบพอดี ผสานกับน้ำเสียงกระเส่าของนางทำให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มง่วงงุน จิตใจผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว

ฉู่เสินซิ่วไม่ได้กังวลเลย ด้วยตบะระดับตู้เจี๋ยต่อให้เขาจะลดการป้องกันลง อีกฝ่ายก็ไม่มีทางทำร้ายเขาได้ หากอวี๋เหม่ยเหรินเผยจิตสังหารออกมาแม้แต่น้อยนางคงรับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่

แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น นางเพียงแค่นวดให้ฉู่เสินซิ่วอย่างตั้งใจ และต้องยอมรับว่าฝีมือการนวดของนางนั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ หาข้อตำหนิไม่ได้เลย

ในระหว่างที่นวดเฟ้น ร่างกายของอวี๋เหม่ยเหรินแทบจะแนบชิดไปกับแผ่นหลังของเขา เรือนร่างนุ่มหยุ่นชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง สีหน้าและท่าทางของเขาบ่งบอกความรู้สึกนี้ได้เป็นอย่างดี

อวี๋เหม่ยเหรินลอบยิ้มกระหยิ่มในใจ นึกว่าฉู่เสินซิ่วจะไม่สนใจนางเสียแล้ว ที่แท้ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ปากบอกว่าไม่แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ยิ่งนัก เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้นางดีใจ อีกไม่นานเจ้าแคว้นน้อยผู้นี้คงจะตกอยู่ภายใต้อาณัติของกระโปรงนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

แต่ทว่าไม่นานนักอวี๋เหม่ยเหรินก็เริ่มรู้สึกว่าความคิดของนางอาจจะผิด ไม่ว่านางจะพยายามยั่วยวนเพียงใด ฉู่เสินซิ่วกลับนิ่งเฉยไม่มีการตอบสนองใดๆ ดูเหมือนสำหรับเขาความเพลิดเพลินมีอยู่เพียงเท่านี้ เขาไม่คิดจะทำอะไรต่อเลยหรือ

เรื่องนี้ทำให้นางสับสนงุนงงและคาดไม่ถึงอย่างยิ่ง สถานการณ์เช่นนี้เกินความคาดหมายของนางไปมาก มีบุรุษมากมายเพียงใดที่แค่ได้เห็นหน้านางก็แทบอดใจไม่ไหว แต่บัดนี้...การกระทำของฉู่เสินซิ่วกลับทำให้นางไม่อยากจะเชื่อ นางรุกหนักถึงเพียงนี้เขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

ชั่วขณะหนึ่ง อวี๋เหม่ยเหรินถึงกับมีความคิดบ้าบิ่นผุดขึ้นมา หรือว่าเจ้านี่จะไร้น้ำยาตั้งแต่ยังหนุ่ม มิเช่นนั้นจะเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร! จิตใจของเขาช่างมั่นคงดุจหินผา เรื่องนี้แทบไม่ต้องพูดให้มากความ เมื่อมาถึงขั้นนี้ทุกอย่างก็ประจักษ์ชัด

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ แต่อวี๋เหม่ยเหรินก็ไม่กล้าเอ่ยปาก ใบหน้าของนางยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม นางเอ่ยถามฉู่เสินซิ่ว

“ฝ่าบาท พอพระทัยฝีมือการนวดของหม่อมฉันไหมเพคะ วันหน้าหม่อมฉันจะมานวดถวายบ่อยๆ นะเพคะ”

“ฝีมือดีทีเดียว ช่วยให้เราสบายตัวขึ้นมาก หากเจ้าไม่กลัวเหนื่อยจะมาเมื่อไหร่ก็ได้” ฉู่เสินซิ่วตอบ

อวี๋เหม่ยเหรินดีใจ “การได้ปรนนิบัติฝ่าบาทจะเหนื่อยได้อย่างไรเพคะ นี่เป็นสิ่งที่หญิงสาวมากมายใฝ่ฝันแต่ไม่อาจเอื้อม ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ประทานโอกาสให้หม่อมฉันเพคะ”

ฉู่เสินซิ่วไม่ได้ปฏิเสธ ผ่านไปครู่ใหญ่จนกระทั่งฉู่เสินซิ่วสั่งให้หยุด อวี๋เหม่ยเหรินก็ยังไม่ได้ในสิ่งที่นางคาดหวัง เรื่องนี้ทำลายความมั่นใจของนางจนป่นปี้ ชั่วขณะหนึ่งนางเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตนเอง

ในฐานะคนของเผ่าหมื่นพิษ นางเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มคลั่งไคล้ แต่วันนี้นางเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเองแท้ๆ ฉู่เสินซิ่วกลับไม่มีความคิดในเรื่องนั้นเลย ทั้งๆ ที่เมื่อวานและวันก่อนเขาเพิ่งจะร่วมหอลงโรงกับสตรีอีกสองนางไปหมาดๆ นั่นแสดงว่าเขาไม่ได้ตายด้าน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสาวงามหยาดเยิ้มอย่างนางเขากลับไม่มีอารมณ์แม้แต่นิดเดียว

เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ! วินาทีนี้อวี๋เหม่ยเหรินเริ่มสงสัยตัวเอง หรือว่าเมื่อเทียบกับแม่สาวน้อยสองคนนั้น นางกลับไม่มีแรงดึงดูดต่อฉู่เสินซิ่วเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ทำให้นางกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก

ไม่นานนักอวี๋เหม่ยเหรินก็จากไป ฉู่เสินซิ่วมองดูเบื้องล่างของตนเองแล้วยิ้มขื่นๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีอารมณ์ แต่เขามีความยับยั้งชั่งใจเป็นเลิศต่างหาก มิเช่นนั้นคงความแตกไปนานแล้ว!

แต่เมื่อเทียบกับเรื่องนั้น ความเป็นมาของอวี๋เหม่ยเหรินยิ่งทำให้ฉู่เสินซิ่วสนใจมากขึ้นไปอีก เพราะเขาสัมผัสได้ว่าสตรีผู้นี้มีวรยุทธ์และระดับก็ไม่ธรรมดาเสียด้วย นอกจากนี้ในร่างกายของนางยังมีพลังอีกสายหนึ่งซุกซ่อนอยู่ เพียงแค่พลังสายนี้ก็ทำให้ฉู่เสินซิ่วประหลาดใจไม่น้อย ที่มาของผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคาดไว้จริงๆ

“ดูเหมือนเรื่องราวจะน่าสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ”

ฉู่เสินซิ่วลูบคาง พึมพำกับตัวเอง สำหรับเขาสถานการณ์เช่นนี้ยังคงอยู่ในสายตาของเขาอย่างครบถ้วน

ส่วนอวี๋เหม่ยเหรินที่เดินจากไป ความคิดของนางก็ไม่ต่างจากฉู่เสินซิ่วนัก นางกำลังคิดว่าฐานะของนางถูกเปิดเผยแล้วหรือไม่ มิเช่นนั้นเนื้อชิ้นโตที่มาจ่อถึงปากเหตุใดเขาจึงปฏิเสธ นางไม่ได้ต้องการมีความสัมพันธ์กับฉู่เสินซิ่วจริงๆ หรอก แต่มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นนางจึงจะสามารถควบคุมฉู่เสินซิ่วได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อกลับไปรายงานจ้าวฝูถู แผนการของฝ่ายนั้นจึงจะสำเร็จลุล่วง

เพียงแต่...ตอนนี้ฉู่เสินซิ่วไม่มีทีท่าว่าจะอยากยุ่งเกี่ยวกับนางเลยแม้แต่น้อย สถานการณ์เช่นนี้ทำให้นางจนปัญญาจริงๆ เปรียบเสมือนแม่ครัวฝีมือเยี่ยมก็ยังต้องมีวัตถุดิบและเครื่องปรุงจึงจะทำอาหารรสเลิศออกมาได้ แต่การกระทำของอีกฝ่ายช่างน่าตกใจยิ่งนัก

“เจ้าแคว้นน้อย ข้าไม่ยอมแพ้หรอก ข้าจะต้องทำให้เจ้าสยบอยู่แทบเท้าข้าให้ได้!” อวี๋เหม่ยเหรินไม่ยอมถอดใจง่ายๆ เพียงแค่นี้