บทที่ 10 แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ!

ความโศกเศร้าที่กัดกินใจยิ่งกว่าความตาย สำหรับเหล่านักรบแห่งแคว้นโบราณหวาซวี พวกเขาเพิ่งจะเริ่มมองเห็นความหวังในการฟื้นฟูแคว้น หลายคนถึงกับเริ่มวาดฝันถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์ ทว่าการรุกรานครั้งใหญ่ของกองทัพฉวี่หรงกลับฉุดกระชากพวกเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย เป็นสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ราวกับถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าแสกหน้าอย่างจัง

ความแตกต่างของขุมกำลังระหว่างสองฝ่ายปรากฏชัดเจน มันคนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง ความห่างชั้นนี้เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ แม้จะมีปราการธรรมชาติคอยกำบัง ได้เปรียบทั้งชัยภูมิและเวลา แต่กองทัพแคว้นโบราณหวาซวีก็ยังคงแตกพ่ายถอยร่นไม่เป็นท่า ขวัญกำลังใจตกต่ำถึงขีดสุด ทหารบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ก็ด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้าเท่านั้น

“หรือว่าจะหมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ”

“สวรรค์เพิ่งจะประทานความหวังมาให้ ไยจึงผลักไสแคว้นหวาซวีของเราลงสู่หุบเหวไร้ก้นบึ้งอีกเล่า”

“ไอ้พวกสัตว์ป่าเถื่อนพวกนี้ ยอมแลกชีวิตเพื่อทำลายล้างแคว้นหวาซวีของเราให้ได้เลยหรือ”

เหล่าทหารต่างสิ้นหวัง ในสถานการณ์ที่ไร้กำลังเสริม อาวุธด้อยกว่า ฝีมือด้อยกว่า แม้แต่จำนวนคนก็ยังน้อยกว่า มองไม่เห็นหนทางชนะเลยแม้แต่น้อย นี่คือสถานการณ์ที่เข้าตาจน ไร้หนทางแก้

ในทางตรงกันข้าม ฝ่ายแคว้นฉวี่หรงกลับฮึกเหิมถึงขีดสุด ฆ่าฟันจนตาแดงฉาน

“ฆ่า!”

“สังหารไอ้พวกสิ่งมีชีวิตสกปรกโสโครกพวกนี้ให้หมด!”

“ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเรา”

“หากไม่อยากให้ครอบครัวของเราต้องกลับไปใช้ชีวิตในป่าเขา ต้องอยู่อย่างหวาดผวา พี่น้องทั้งหลาย...ลุยเข้าไป!”

กองทัพฉวี่หรงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว นับตั้งแต่เทพแห่งขุนเขาและสายน้ำจากไป สภาพแวดล้อมในแคว้นฉวี่หรงก็เสื่อมโทรมลงทุกวัน มีเพียงต้องทำลายแคว้นโบราณหวาซวีให้สิ้นซาก เทพเหล่านั้นจึงจะยอมกลับคืนสู่บัลลังก์ แคว้นฉวี่หรงจึงจะดำรงอยู่ต่อไปได้ ถอยหลังคือตาย

ด้วยเหตุนี้พลังการต่อสู้ที่พวกมันระเบิดออกมาจึงเหนือกว่าฝ่ายแคว้นหวาซวีอย่างทาบไม่ติด อายุขัยของเผ่าอสูรนั้นยืนยาวกว่ามนุษย์มากนัก ดังนั้นหลายคนในกองทัพจึงเคยผ่านชีวิตอันยากลำบากเมื่อหลายร้อยปีก่อนมาแล้ว รู้ซึ้งถึงรสชาติของความหวาดกลัวและการมีชีวิตอยู่ไปวันๆ อย่างไร้ความหวัง เหตุการณ์ในครั้งนี้ได้ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนของชาวฉวี่หรงให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

ตูม ตูม ตูม!

ทันใดนั้นเสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาท รถศึกหรูหราอลังการที่ลากโดยสัตว์อสูรหน้าตาดุร้ายน่ากลัวปรากฏขึ้นข้างกองทัพฉวี่หรง เหล่าทหารต่างแหวกทางให้อย่างพร้อมเพรียง

จ้าวฝูถูที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองด่านปากเสือ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เจ้าแคว้นฉวี่หรง!

โฮก...

ความคิดยังไม่ทันจางหาย เสียงคำรามกึกก้องก็ดังขึ้น สุนัขยักษ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ดูสง่างามและน่าเกรงขามปรากฏกายขึ้นสู่สายตาผู้คน เหล่านักรบที่อ่อนล้าจนถึงขีดสุดเมื่อได้เห็นสุนัขยักษ์ตัวนี้ ความสิ้นหวังบนใบหน้าก็ฉายชัดออกมา

เจ้าแคว้นฉวี่หรงนำทัพมาด้วยตนเอง คาดเดาได้เลยว่าความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะในศึกครั้งนี้ของพวกมันน่ากลัวเพียงใด เจ้าแคว้นฉวี่หรงมีพลังเหนือกว่าระดับเสินทงไปไกลแล้ว หากมันลงมือเองคงไม่มีใครต้านทานได้แน่

ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงแล้ว แม้แต่จ้าวฝูถูเมื่อเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ หากสวรรค์จะทำลายผู้ใด ย่อมทำให้ผู้นั้นบ้าคลั่งเสียก่อน ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเห็นความหวังรำไร แต่กลับถูกผลักให้จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังอีกครา

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าแคว้นฉวี่หรงผู้ทรงพลัง ปราการธรรมชาติอย่างด่านปากเสือก็แทบจะไร้ความหมาย

“ยอมจำนน หรือจะตาย! ข้าขอสัญญาว่าจะไม่ฆ่าผู้ที่ยอมจำนน และพวกเจ้ายังสามารถพาครอบครัวไปตั้งรกรากที่ใดก็ได้ตามใจปรารถนา” เจ้าแคว้นฉวี่หรงเอ่ยขึ้นช้าๆ

แผนการนี้ช่างอำมหิตยิ่งนัก! แม้หลายคนจะรู้ว่าเป็นเพียงคำลวง แต่เมื่อมีโอกาสรอดชีวิตปรากฏอยู่ตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะลองเสี่ยงดู ทำลายการต่อต้านจากภายในคือเป้าหมายสูงสุดของมัน และจากการแสดงออกของทหารหลายนาย เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีคนหวั่นไหวไปกับคำลวงนี้แล้ว

“พี่น้องทหารหาญ! อย่าไปหลงเชื่อคำลวงของศัตรู ชาวฉวี่หรงเจ้าเล่ห์เพทุบายและโหดเหี้ยมอำมหิต คิดหรือว่ายอมจำนนแล้วจะได้รับการละเว้น! เราไม่มีทางเลือกอื่น มีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือสู้จนตัวตาย!”

จ้าวฝูถูตะโกนก้องเรียกสติ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลนัก นับตั้งแต่เจ้าแคว้นฉวี่หรงปรากฏตัว ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่เหนือชั้น ความเชื่อมั่นใดๆ ล้วนพังทลายลงอย่างง่ายดาย ความพ่ายแพ้แทบจะถูกกำหนดไว้แล้ว เจ้าแคว้นฉวี่หรงหัวเราะร่าด้วยความลำพอง

แต่ในขณะนั้นเอง รถม้ามังกรที่เทียมด้วยม้าสวรรค์เก้าตัวก็พุ่งทะยานมาจากเส้นขอบฟ้าด้วยความเร็วสูง

“ท่านเจ้าแคว้น?”

ทหารนับไม่ถ้วนต่างตกตะลึง พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าฉู่เสินซิ่วจะมาปรากฏตัวที่แนวหน้าด้วยตนเอง อันตรายเพียงใดไม่ต้องเอ่ยถึง หากท่านเจ้าแคว้นเป็นอะไรไป การสูญเสียครั้งนี้คงเกินกว่าที่แคว้นโบราณหวาซวีจะรับไหว ถึงขั้นสิ้นชาติสิ้นแผ่นดิน แม้ฉู่เสินซิ่วจะแก้ปัญหาเรื่องเงินทองได้ แต่นั่นไม่ได้หมายถึงความแข็งแกร่งในการรบ

รถม้าเทียมม้าสวรรค์เก้าตัวร่อนลงจอดบนกำแพงเมืองอย่างนิ่มนวล จ้าวฝูถูรีบนำเหล่าทหารคุกเข่าลงถวายบังคม

“ขอท่านเจ้าแคว้นทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

ฉู่เสินซิ่วก้าวลงจากรถม้า มองสถานการณ์ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว “ท่านแม่ทัพจ้าวไม่ต้องมากพิธี รายงานสถานการณ์การรบให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้”

จ้าวฝูถูรีบลุกขึ้นรายงานสถานการณ์ปัจจุบันอย่างคร่าวๆ ดูเหมือนฉู่เสินซิ่วจะไม่แปลกใจเท่าใดนัก เพียงแต่สถานการณ์จริงกลับเลวร้ายกว่าที่คาดไว้มาก แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เมื่อเขามาถึงแล้วสถานการณ์การรบจะต้องพลิกกลับอย่างแน่นอน ตราบใดที่ด่านปากเสือยังไม่แตก เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถนำพาแคว้นหวาซวีคว้าชัยชนะได้ นี่คือความมั่นใจในฝีมือของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม

แต่เหล่าทหารหาญกลับไม่คิดว่าการมาถึงของฉู่เสินซิ่วจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ สงครามต้องการความแข็งแกร่งเข้าห้ำหั่น ไม่ใช่แค่มีฐานะสูงส่งแล้วจะชนะได้ ความแตกต่างตรงนี้ช่างมากมายมหาศาลนัก

“ท่านเจ้าแคว้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พระองค์ควรจะมา ตราบใดที่พระองค์ปลอดภัย ต่อให้เสียด่านปากเสือไปเราก็ยังมีโอกาสฟื้นตัว หากพระองค์เป็นอะไรไป ผลที่ตามมาไม่อาจคาดเดาได้เลยพะยะค่ะ!” จ้าวฝูถูเอ่ยด้วยความร้อนรน ความคิดของเขาตรงกับทุกคน

ฉู่เสินซิ่วไม่ได้อธิบายอันใด เพียงกวาดตามองเหล่าทหารแล้วเอ่ยขึ้น

“ผู้ใดที่ยังพอมีแรงสู้ จงเปิดประตูเมือง แล้วตามข้าออกไปฆ่าศัตรู!”

สิ้นคำสั่ง ความตกตะลึงพรึงเพริดแผ่ซ่านไปทั่ว เกินกว่าจินตนาการของทุกคน ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เปิดประตูเมืองออกไปแลกชีวิตกับศัตรู? นั่นมันไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ! ไม่มีทางชนะได้เลยแม้แต่น้อย