ตอนที่ 47 เธอจะเรียกฉันว่าพ่อก็ยังได้

ใกล้จะสี่ทุ่ม เสียง “แกร๊ก” ประตูเปิดออก

พอเห็นไช่เสี่ยวเหมยกับหยูตงหมิงเดินเข้าบ้านมาพร้อมกัน หยูเส้าซึ่งกำลังนั่งดูหนังอยู่บนโซฟาก็รีบพูดขึ้น “พ่อ แม่ กลับมาแล้วเหรอ?”

“อืม”

ไช่เสี่ยวเหมยถอดรองเท้าไปพลาง ถามขึ้น “วันนี้อาจารย์ใหญ่โทรมาหาแม่ บอกว่าจะให้ลูกไปแข่งโกะ เรื่องมันเป็นยังไง?”

หยูตงหมิงก็ทำหน้าประหลาด วางรองเท้าไว้บนชั้นเก็บรองเท้า แล้วถามขึ้น “ตอนแรกพ่อนึกว่าโทรผิดซะอีก ปรากฏว่าอาจารย์ใหญ่บอกว่าเป็นลูกจริงๆ ลูกเล่นโกะเป็นด้วยเหรอ? ทำไมเราไม่รู้?”

เขารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองรู้จักลูกชายดี แต่ตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ใหญ่ เขาก็ถึงกับงงไปเลย

ลูกชายเขาจะเล่นโกะเป็นได้ยังไง แถมยังจะต้องเป็นตัวแทนโรงเรียนอีก?

ก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยอยากจะให้ลูกชายไปลงเรียนคอร์สกิจกรรมเสริมพวกดนตรี ศิลปะ อะไรพวกนี้ แต่ตอนนั้นหยูเส้าทำท่าเหมือนจะยอมตายเสียยังดีกว่า เขาเลยไม่บังคับ

“ก่อนหน้านี้ผมว่างๆ เลยลองอ่านหนังสือโกะสองสามเล่ม รู้สึกว่าน่าสนใจดี ก็เลยหัดเล่นด้วยตัวเองครับ” หยูเส้าคิดหาข้ออ้างไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงรีบอธิบาย

“เรียนเองเหรอ?”

หยูตงหมิงกับไช่เสี่ยวเหมยมองหน้ากัน

ในฐานะพ่อแม่ พวกเขาย่อมไม่คิดว่าลูกตัวเองโง่ ถ้าอยากจะเรียนโกะก็น่าจะเรียนรู้ได้

แต่พวกเขาก็ไม่คิดเลยว่าลูกชายจะเป็นคนที่อดทนพอจะนั่งเล่นโกะได้ครึ่งค่อนวัน

“ต่อให้ลูกเรียนเองก็เถอะ แต่แค่ฝีมือที่เรียนเอง มันจะถึงขั้นเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งโกะระดับมัธยมปลายได้เลยเหรอ?” หยูตงหมิงรู้สึกเหลือเชื่อ

“อาจจะเพราะผมมีพรสวรรค์ก็ได้นะครับ ฮ่าๆ”

หยูเส้าหัวเราะกลบเกลื่อน “อาจารย์ใหญ่บอกว่าผมเล่นได้ดี ก็เลยให้ผมเข้าร่วมครับ”

“ดูทำเข้า”

ไช่เสี่ยวเหมยกลอกตา “ถึงจะมีพรสวรรค์จริง ก็ห้ามหลงตัวเองนะ ต้องมีความถ่อมตน ระวังจะหยิ่งทะนงไปเสียก่อน ในโลกนี้คนมีพรสวรรค์ก็มีเยอะ ถ้าลูกคิดว่าตัวเองเก่งแล้วไม่ขยัน วันหนึ่งก็จะโดนคนอื่นทิ้งห่างอยู่ดี”

“แม่พูดถูก!”

หยูเส้าพยักหน้ารัวๆ

“งั้นก็เป็นเรื่องดีนะ”

หยูตงหมิงลูบคาง แล้วถาม “ถ้าลูกสนใจโกะจริงๆ จะให้ไปลงเรียนคอร์สดูมั้ย?”

“ไม่เอาดีกว่าครับ...”

หยูเส้าชะงักไปทันที ถ้าต้องไปเรียนคอร์สโกะจริงๆ สู้ให้ไปติดคุกยังจะดีกว่า มันทรมานเกินไป

อาจารย์บนเวทีพูดถึงรูปแบบที่เลิกใช้ไปนานแล้ว เขาจะทำตัวเหมือนไม่รู้ หรือจะลุกไปชี้ว่ารูปแบบนั้นใช้ไม่ได้ดี?

แค่คิดถึงภาพนั้น หนังศีรษะก็เริ่มชาแล้ว

“ดูลูกสิ เมื่อกี้แม่ยังบอกว่าแม้มีพรสวรรค์ก็ต้องขยัน แต่ตอนนี้ก็ลืมหมดแล้ว”

ไช่เสี่ยวเหมยพูดอย่างไม่พอใจ “แม่ว่านะ ลูกมีพรสวรรค์ก็ควรพัฒนาเถอะ เผื่ออนาคตจะไปได้ไกลในทางนี้ก็ได้?”

“แม่ โกะผมก็เล่นแค่สนุกๆและในฐานะนักเรียน สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การตั้งใจเรียนเหรอครับ?”

หยูเส้ายิ้ม “ปกติก็มีแค่วันหยุดสองวัน ควรพักให้เต็มที่ จะได้เรียนดีขึ้นเมื่อถึงเวลาเรียน พักผ่อนให้สมดุลไงครับ”

“ข้ออ้างเยอะจริงๆ”

ไช่เสี่ยวเหมยกลอกตาให้เขา แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “ที่บ้านยังไม่มีกระดานโกะใช่มั้ย เดี๋ยวแม่ซื้อให้สักอัน”

“ถ้าไม่มีอะไรทำก็ลองดูเกมของพวกมืออาชีพในเน็ตบ่อยๆ แล้วลองจัดหมากตามดูว่าเขาทำไมถึงเดินแบบนั้น”

“แบบนี้จะได้ไม่ต้องมัวแต่เล่นเกมกับเพื่อนฝูงไร้สาระ รู้มั้ยว่าเพื่อนแบบไหนก็มีผลต่อเรา ใกล้คนดีเราก็ดี ใกล้คนแย่เราก็แย่?”

“ไม่ได้หมายความว่าจะเล่นเกมไม่ได้ แต่ทุกอย่างต้องมีขอบเขต คอมพิวเตอร์ก็มีรังสี อย่าให้เกรดตก แถมยังทำลายสายตาอีกนะ...”

ไช่เสี่ยวเหมยพูดไปเรื่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้น หยูเส้าก็ไม่ได้ขัดอะไร นั่งฟังเงียบๆ

สุดท้ายเป็นหยูตงหมิงที่ทนไม่ไหว ดึงไหล่ภรรยาแล้วกล่าว “พอแล้วที่รัก ดึกแล้ว พรุ่งนี้ลูกต้องไปเรียนอีกนะ”

ได้ยินแบบนั้น ไช่เสี่ยวเหมยก็เงียบลงในที่สุด มองหยูเส้าแล้วกล่าว “ยังไม่รีบไปอาบน้ำนอนอีก!”

“ไปแล้วครับ”

หยูเส้ายิ้ม หยิบรีโมตมาปิดทีวี แล้วเดินไปยังห้องน้ำ

…

ไม่นานหลังจากอาบน้ำเสร็จ หยูเส้าก็เข้าห้องนอน ปิดไฟเตรียมเข้านอน

“หรือว่า... ลืมอะไรไป?”

หยูเส้านอนอยู่บนเตียง รู้สึกเหมือนว่าลืมอะไรบางอย่างไป

คิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็นึกออก

ยังไม่ได้รับแอดเพื่อนจากอู๋จื่อซวนเลย!

พอคิดถึงตรงนี้ หยูเส้าก็คว้ามือถือจากใต้หมอน เปิดแอปแชท เลื่อนเข้าไปในรายชื่อ แล้วแตะที่จุดแดงเล็กๆรับคำขอเป็นเพื่อนจากอู๋จื่อซวน

หลังจากรับเพื่อนเสร็จ กำลังจะวางมือถือเข้านอน มือถือก็สั่นสองที

[ยะฮู้: โห เธอเพิ่งรับเพื่อนตอนนี้ ฉันนึกว่าเธอจะไม่รับแล้วซะอีก!]

หยูเส้าพิมพ์ตอบทันที

[ปลาขาดอากาศ: เธอไม่ควรรู้สึกซาบซึ้งเหรอ? ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันยังคิดจะรับแอดเธออยู่เลยนะ]

[ยะฮู้: เอ๊ะ? ก็จริงแฮะ]

[ปลาขาดอากาศ: อะไรคือก็จริงล่ะ มันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว]

[ยะฮู้: โอเคๆ ขอบใจที่ยังจำได้ว่าต้องรับแอดฉัน เป็นฉันเองที่เข้าใจผิดจ้า!]

หยูเส้ารู้สึกว่าอู๋จื่อซวนน่ารักจริงๆก็เลยพิมพ์ออกไป

[ปลาขาดอากาศ: งั้นเธอไม่มีอะไรจะชดเชยเลยเหรอ?]

[ยะฮู้: ฉันจนมากนะ!!! (เปิดกระเป๋าตังค์แล้วหลับตาด้วยความเจ็บปวด.jpg)]

[ปลาขาดอากาศ: ฉันไม่ได้จะเอาเงิน]

[ยะฮู้: งั้นเธออยากได้อะไรล่ะ?]

หยูเส้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ไป

[ปลาขาดอากาศ: ยังไงเธอก็จะต้องกลายเป็นนักเล่นโกะหญิงที่เก่งที่สุดแน่นอน งั้นทุกครั้งที่เธอเลื่อนขั้น ก็ส่งรูปพร้อมลายเซ็นให้ฉันสักใบ เธอรู้มั้ยว่าฉันจะได้อวดไปอีกนานแค่ไหน]

[ยะฮู้: ได้เลย! เร็ว ส่งที่อยู่มานะ!]

หยูเส้าส่งที่อยู่บ้านกับเบอร์โทรของตัวเองให้อู๋จื่อซวนทันที

[ยะฮู้: โอเคๆ อีกไม่กี่วันเธอก็จะได้รับรูปพร้อมลายเซ็นของราชินีโกะแล้ว! ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ?]

[ปลาขาดอากาศ: ก็เพราะต้องมารับแอดเธอไงล่ะ]

[ยะฮู้: ขอโทษจ้า!!!]

[ปลาขาดอากาศ: แล้วเธอเองก็ยังไม่นอนเหมือนกันนี่]

[ยะฮู้: ฉันอายุมากกว่าเธอ แน่นอนว่าต้องนอนดึกกว่าอยู่แล้ว มีแต่พวกเด็กน้อยแบบเธอแหละที่นอนเร็ว]

[ปลาขาดอากาศ: หืม เธออายุเท่าไหร่กันล่ะ?]

[ยะฮู้: 17 แต่ไม่กี่เดือนก็จะ 18 แล้ว เพราะงั้นเธอควรเรียกฉันว่าพี่สาวสิ]

[ปลาขาดอากาศ: แต่ฉันรู้สึกว่าอายุทางจิตใจเธออาจจะมีแค่ 7 ขวบเองนะ เธอเรียกฉันว่าพ่อยังได้เลย]

อู๋จื่อซวนส่งสติกเกอร์หน้าโกรธกลับมาทันที

หยูเส้ายิ้ม พิมพ์ตอบ:

[ปลาขาดอากาศ: พอแล้ว ฉันจะนอนแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียน เธอเองก็นอนเร็วหน่อยนะ]

[อู๋จื่อซวน: ราตรีสวัสดี ฝันดีนะ!]