ตอนที่ 19 ประลองชี้เป็นชี้ตาย

“ถึงกับสามารถต้านกระบี่สามเล่มของข้าได้ต่อเนื่อง น่าสนใจอยู่บ้าง!”

เซียวชิงเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังหลิงเฟิง ย่นปากกล่าว “ทว่า ก็เพียงเท่านี้ ข้าขอเตือนเจ้าว่าส่งตำราหมัด ‘หมัดเก้าชั้นสะท้านสมุทร’ ออกมาเสียดีๆ มิเช่นนั้นด้วยกำลังเพียงเท่านี้ของเจ้า คงได้กินความขมขื่นอยู่บ้าง หรือกระทั่งต้องเสียชีวิตน้อยๆ ของเจ้าไป!”

เมื่อกล่าวถึงคำว่า “ชีวิตน้อยๆ” สายตาของเซียวชิงเฟิงก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งศิษย์โดยรอบยังรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมา อดตัวสั่นไม่ได้

“โอ้” หลิงเฟิงหัวเราะเสียงดัง “บังเอิญเหลือเกิน ข้าหลิงเฟิงยอมอ่อนไม่ยอมแข็งมาตลอด อยากได้ตำราหมัดก็ได้ ใช้กำลังมาเอาสิ!”

“เฮือก!”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ศิษย์โดยรอบล้วนสูดหายใจเย็นเยือก

เจ้าคนนี้ หรือว่าสมองถูกลาเตะมา

กำลังของเซียวชิงเฟิง นั่นคือรวบรวมปราณขั้นแปดเชียวนะ!

หรือเขาคิดว่าเมื่อครู่ต้านทานการโจมตีของเซียวชิงเฟิงได้หลายครั้ง ก็สามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเช่นนี้ได้แล้ว

โง่เขลาสิ้นดี!

เซียวชิงเฟิงแทบจะโกรธจนหัวเราะออกมา “เจ้าหนู เมื่อครู่ข้าใช้กำลังเพียงสามส่วนเท่านั้น! ดี ดีมาก!”

เซียวชิงเฟิงจ้องหลิงเฟิงอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้าคิดรนหาที่ตาย ก็อย่าโทษว่าข้าใจร้ายมือหนัก!”

“เข้ามาเลย!” หลิงเฟิงไม่เปลี่ยนสีหน้า แม้เซียวชิงเฟิงจะได้เปรียบด้านปราณ แต่ตนเองก็มีเนตรวิถีสวรรค์ที่สามารถมองทะลุจุดอ่อนได้ ต่อให้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ก็ไม่ถึงขั้นไม่มีโอกาสหนีรอด

ขณะนั้นเอง พลันมีศิษย์ผู้หนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา กระซิบข้างหูเซียวชิงเฟิงหลายประโยค เซียวชิงเฟิงแค่นเสียงเย็นชา จ้องหลิงเฟิงแล้วกล่าว “เจ้าหนู นับว่าเจ้าโชคดี หนีรอดไปได้! ทว่า อีกสิบวันให้หลัง เจ้ากล้าขึ้นประลองชี้เป็นชี้ตายกับข้าหรือไม่!”

เมื่อขึ้นลานประลองชีวิตและความตาย ชีวิตและความตายไม่เกี่ยวข้องกัน เป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิต!

หลิงเฟิงย่อมเข้าใจความหมายของลานประลองชีวิตและความตายดี แต่กลับไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย กล่าวเสียงเย็นชา “หากเจ้าไม่กลัวตาย ข้ายินดีอยู่เป็นเพื่อน!”

“ดี! ดีมาก!”

เซียวชิงเฟิงจ้องหลิงเฟิงแวบหนึ่ง “เช่นนั้นจะให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบวัน! สิบวันให้หลัง เจ้าจะเข้าใจว่า เจ้าล่วงเกินคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวเพียงใด!”

กล่าวจบ เซียวชิงเฟิงก็เดินจากไปพร้อมศิษย์ผู้นั้น ผู้นำยอดเขาเรียกพบ มิอาจไม่ไป

เมื่อเห็นเซียวชิงเฟิงจากไปแล้ว หลิงเฟิงกลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยักไหล่แล้วจากไป

สำหรับเขาแล้ว เซียวชิงเฟิงในตอนนี้อาจนับเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ทว่าสิบวันให้หลัง อาจไม่แน่เสมอไป

…....

ไม่นาน เรื่องการประลองของเซียวชิงเฟิงและหลิงเฟิงก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งสำนักถามเซียน

ชื่อเสียงของหลิงเฟิง นับว่าโด่งดังไปชั่วขณะ

แรกเริ่มคือในสถานที่เช่นยอดเขาไผ่น้อย กลับสามารถอยู่รอดมาได้ จากนั้นก็สั่งสอนสือไท่หลงอย่างอุกอาจ ทำให้ตาเขาบอดไปข้างหนึ่ง

จากนั้นยังนำป้ายคำสั่งเจ้าสำนักออกมา กระทั่งผู้อาวุโสผู้ดูแลหอยังต้องยอมอ่อนข้อ

ตอนนี้ ข่าวหลายเรื่องก่อนหน้านี้ยังไม่ทันร้อนดี ก็มีข่าวว่าเขาและอัจฉริยะอย่างเซียวชิงเฟิงกำหนดการประลองชี้เป็นชี้ตายในอีกสิบวัน!

หากมิใช่เพราะหลิงเฟิงเข้าสู่ยอดเขาไผ่น้อย เกรงว่าเขาคงกลายเป็นบุคคลในตำนานที่ศิษย์ในสำนักชื่นชม

น่าเสียดาย เขากลับเป็นศิษย์ของตวนมู่ชิงซาน ผู้สังหารเจ้าสำนักคนก่อน

หลิงเฟิงมิทราบว่าตน “โด่งดัง” เพียงใด และไม่สนใจเรื่องเหล่านี้

ขณะนี้ เขาได้กลับไปยังเรือนไม้ไผ่ของยอดเขาไผ่น้อยแล้ว เมื่อเห็นตวนมู่ชิงซานกำลังดื่มสุราอยู่ในสวน ก็รีบเข้าไปคารวะทันที

“ขอบคุณอาจารย์มากขอรับ!”

ยามอยู่ที่หอคัมภีร์ หากมิใช่ว่าตวนมู่ชิงซานส่งปราณกระบี่ผ่านป้ายหยกเจ้าสำนักมา เกรงว่าเขาคงถูกผู้อาวุโสผู้ดูแลหอผู้นั้นทำร้ายไปแล้ว

“ข้าเคยกล่าวว่าข้าคุ้มครองเจ้าได้ ตอนนี้ไม่มีข้อสงสัยแล้วกระมัง” ตวนมู่ชิงซานเงยหน้าขึ้นดื่มสุรา “กึกๆ” ไปหลายอึก จากนั้นจึงยิ้มกว้าง

“ฮ่าๆ ศิษย์หามีข้อสงสัยใดไม่” หลิงเฟิงลูบสันจมูก ยามกล่าววาจานี้ในใจรู้สึกไม่มั่นคงอยู่บ้าง

“เจ้าเด็กนี่ ฮ่าๆๆๆ…” ตวนมู่ชิงซานหัวเราะเสียงดังขึ้นมา จากนั้นพลันเอ่ย “แม้ข้าจะสามารถส่งปราณกระบี่ไปคุ้มครองเจ้าผ่านป้ายคำสั่งได้ แต่เจ้าก็พยายามอยู่ข้างกายข้าให้มากที่สุด มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าพวกเขาจะใช้วิธีชั่วร้ายอันใดมาจัดการเจ้า”

“ข้าเข้าใจแล้ว” หลิงเฟิงผงกศีรษะ จากนั้นจึงกล่าว “จริงสิอาจารย์ ข้าเลือกสมุนไพรมาไม่น้อยจากหอโอสถ ทั้งยังคิดตำรับยาใหม่ออกแล้ว น่าจะสามารถเร่งการขจัดปราณกระบี่ในกายท่านได้”

“เด็กดี ทำให้เจ้าต้องลำบากอีกแล้ว” ตวนมู่ชิงซานลูบศีรษะหลิงเฟิง ยิ้มบางเบา ทว่าคล้ายคิดถึงเรื่องเศร้าอันใดขึ้นมาได้ ทอดถอนใจอย่างเศร้าสร้อย

หลิงเฟิงรู้ว่าตวนมู่ชิงซานต้องคิดถึงภรรยาและบุตรีของตนเป็นแน่ ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไร ทำได้เพียงอยู่ดื่มสุราเป็นเพื่อนเขาในสวน

…...

รุ่งเช้า หลังยอดเขาไผ่น้อย หน้าผาขาดแห่งหนึ่ง

ทะเลเมฆไร้สิ้นสุดลอยฟ่อง สายลมเย็นพัดมา หลิงเฟิงถือกระบี่เผชิญหน้าสายลม

ขณะนี้ กระบี่ในมือเขาเปลี่ยนไปเล่มหนึ่งแล้ว คราวที่แล้วตอนปะทะกับเซียวชิงเฟิง กระบี่เหล็กกล้าของเขาถูกฟันจนบิ่นไปสามแห่ง นี่มิใช่เพราะวิชากระบี่ของเขาด้อยกว่าอีกฝ่าย แต่เพราะคุณภาพของกระบี่เหล็กกล้าด้อยกว่าอาวุธลี้ลับในมือของเซียวชิงเฟิงมากนัก

สำหรับศิษย์คนโปรดเช่นนี้ ตวนมู่ชิงซานย่อมไม่ตระหนี่ถี่เหนียว เมื่อเห็นกระบี่ของหลิงเฟิงเสียหายก็โยนอาวุธลี้ลับชั้นต่ำให้เขาเล่มหนึ่งทันที ชื่อว่า “กระบี่จันทราประหาร”

หลังร่ายรำเพลงกระบี่พินาศดาวอยู่หลายรอบ หลิงเฟิงก็ควักคัมภีร์สามเล่มในอกออกมา

เขาได้คัมภีร์ท่าร่างมาเล่มหนึ่งที่หอคัมภีร์ชื่อ ‘ก้าวแสงฉับพลัน’ ก่อนหน้านี้แม้จะใช้เนตรวิถีสวรรค์คัดลอก ‘ก้าวเมฆาไล่ล่า’ มา แต่เคล็ดวิชานี้เป็นของดาษดื่นที่ศิษย์คนใดก็ได้ กระทั่งศิษย์นอกสำนักก็สามารถฝึกฝนได้ ก้าวแสงฉับพลันสูงส่งกว่ามาก

เคล็ดวิชาหลอมกายา ‘กายาหินผา’ หนึ่งเล่ม ตวนมู่ชิงซานเคยกล่าวว่า ‘เคล็ดวิชาหลอมปราณถามเซียน’ ของตนเพียงพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เลือกเคล็ดวิชาหลอมปราณที่หลากหลาย แต่เลือกเคล็ดวิชาหลอมกายาเล่มหนึ่ง

เมื่อคืนหลังเปิดเนตรวิถีมนุษย์ใช้เวลาสามสิบอึดใจเสร็จสิ้น เขาก็เริ่มบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาใน ‘กายาหินผา’ แล้ว การหลอมกายาและวิทยายุทธ์ทั่วไปแตกต่างกัน ไม่มีทางลัดให้เดิน หนึ่งคือการฝึกฝนของตนเอง สองคือการชำระไขกระดูกด้วยการอาบโอสถ

‘กายาหินผา’ มิได้นับเป็นเคล็ดวิชาชั้นสูงอันใด ดังนั้นสมุนไพรที่ต้องการก็หาได้ไม่ยาก ในสวนยาของตวนมู่ชิงซานล้วนมีครบ ต่อไปก็คือการใช้เวลา กายาหินผาย่อมฝึกฝนจนสำเร็จได้

ยังมีอีกหนึ่งเล่มคือ ‘หมัดเก้าชั้นสะท้านสมุทร’ ทว่าได้แลกเปลี่ยนกับเซียวชิงเฟิงเป็นตำราส่วนหลังที่ขาดไปแล้ว

หลิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รีบร้อนฝึกฝน ‘หมัดเก้าชั้นสะท้านสมุทร’ แต่พลิกเปิดคัมภีร์ ‘ก้าวแสงฉับพลัน’ ขึ้นมา

บางทีอาจเพราะเคยเป็นแพทย์มาก่อน หลิงเฟิงจึงไม่ชอบการปะทะซึ่งหน้ากับผู้อื่น หากสามารถใช้ท่าร่างหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่าย มีเพียงตนที่สามารถโจมตีผู้อื่นได้ ส่วนคู่ต่อสู้กลับตีตนไม่ได้เลย นั่นมิใช่เรื่องน่าสนุกหรือ

“ลายเทพวิถีสวรรค์ลำดับแรก ประทับ!”

ดวงตาข้างขวาร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อยจากลายเทพประทับ หลิงเฟิงคล้ายเห็นรูปภาพในคัมภีร์เคลื่อนไหวด้วยตัวเอง

“การเคลื่อนไหว” เช่นนี้ แม้จะด้อยกว่าการแสดงให้ดูต่อหน้าจริงๆ แต่ยามเปิดเนตรวิถีสวรรค์ หลิงเฟิงรู้สึกว่าตนเองหูตาสว่างไสว ความคิดว่องไวราวสายฟ้า ทุกข้อมูลในสมองล้วนชัดเจนอย่างยิ่ง

เมื่อรูปภาพเหล่านั้นเข้าสู่สมอง เขาก็เริ่มจำลองกระบวนท่าการแสดงของตนในห้วงความคิด

ทำเช่นนี้ซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง ในที่สุดหลิงเฟิงก็เริ่มฝึกฝนท่าร่างก้าวเมฆาไล่ล่า

เพียงครั้งแรกก็สำเร็จโดยง่ายดาย แม้จะยังขาดความชำนาญอยู่บ้าง แต่เมื่อฝึกฝนต่อไปก็มิได้ยากที่จะเชี่ยวชาญ

นี่คือความน่ากลัวของเนตรวิถีสวรรค์ ศิษย์ทั่วไปฝึกฝนก้าวเมฆาไล่ล่า หนึ่งเดือนเข้าสู่ขั้นพื้นฐานนับว่าหาได้ยากแล้ว ส่วนหลิงเฟิงเพียงดูคัมภีร์ไม่กี่ครั้งก็เข้าสู่ขั้นพื้นฐานแล้ว