บทที่ 8 ฉันยังต้องเรียนรู้อีกเยอะจากนายนะสโมกเกอร์

บทที่ 8 ฉันยังต้องเรียนรู้อีกเยอะจากนายนะสโมกเกอร์

"ฮาคิเกราะ!"

สโมกเกอร์จ้องมองแขนสีดำสนิทของฮอว์คด้วยความตกตะลึง

เขามาจากค่ายฝึกศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ จึงคุ้นเคยกับพลังนี้เป็นอย่างดี

ฮาคิเกราะคือฮาคิที่สามารถเสริมพลังป้องกันและการโจมตี และยังสามารถจับร่างจริงของผู้ใช้ผลปีศาจสายโลเกียที่มีสภาพไหลได้อีกด้วย

นี่เป็นหนึ่งในวิธีการรับมือผู้ใช้พลังสายโลเกียที่ได้ผลชะงัดนัก

พลังนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในแกรนด์ไลน์

แต่... ที่นี่คืออีสต์บลู!

อีสต์บลู ทะเลที่ขึ้นชื่อว่าอ่อนแอที่สุด!!!

ฮอว์ค... หมอนี่ แค่แรงบีบก็มหาศาลแล้ว... แถมยังมีฮาคิเกราะที่ชำนาญและแข็งแกร่งขนาดนี้... สีและความเข้มข้นของฮาคินี้ไม่ใช่ระดับมือใหม่แน่นอน...!

นี่คือนาวาตรีจากสาขา 16 ของอีสต์บลูจริงๆ เหรอ?

ไม่ใช่ปีศาจจากศูนย์บัญชาการใหญ่ปลอมตัวมาใช่ไหม?!

ถ้านาวาตรีในสาขาย่อยทุกคนเก่งขนาดนี้ ทะเลทั้งโลกคงถูกกองทัพเรือยึดครองไปนานแล้ว!

"..."

ทาชิกิเองก็อึ้งจนปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างภายใต้กรอบแว่น

ฮาคิเกราะ?

นาวาตรีฮอว์คใช้ฮาคิเกราะได้ ทั้งที่นายทหารหลายคนในศูนย์บัญชาการใหญ่ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ?

และดูจากปฏิกิริยาของพันเอกสโมกเกอร์ ความเข้มข้นของฮาคิเกราะนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย!

สุดยอดเกินไปแล้ว...!

"..."

ทหารเรือแห่งสาขา 16 ต่างสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

พวกเขารู้ว่านาวาตรีของพวกเขาเก่ง... แต่คำว่า "ฮาคิเกราะ" เป็นสิ่งที่พวกเขาเคยได้ยินแต่ในข่าวลือเท่านั้น

นั่นเป็นพลังที่พวกหัวกะทิจากศูนย์บัญชาการใหญ่ใช้กัน!

นาวาตรีฮอว์คก็มีพลังนี้ด้วยเหรอ?!

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาที่ทหารมองฮอว์คเปลี่ยนจากความเคารพเป็นความศรัทธาและภาคภูมิใจอย่างบ้าคลั่ง

มิน่าล่ะ!

มิน่าล่ะ นาวาตรีถึงต่อยอารอง มนุษย์เงือกตายได้ในหมัดเดียว!

เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้ติดตามนายทหารแบบนี้!

"ซี๊ด—"

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อมือ ทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าสโมกเกอร์กระตุกยิกๆ

ภายใต้แรงกดดันของฮาคิเกราะ ความเจ็บปวดจากแขนที่กลายเป็นควันเสียดแทงลึกถึงกระดูก

เขากัดฟันทนเจ็บ ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ล้วงซิการ์ออกมาจากอกเสื้ออย่างยากลำบาก แล้วยื่นให้ฮอว์ค

"ลองหน่อยไหม?"

"ซิการ์เกรดพิเศษสำหรับนายทหารศูนย์บัญชาการใหญ่เชียวนะ รสชาติเข้มข้น!"

สโมกเกอร์แสดงเจตจำนงดี หวังจะยุติสถานการณ์น่าอึดอัดนี้

"ขอบใจ"

ฮอว์คกล่าวขอบคุณตามมารยาท รับซิการ์มาคาบไว้ในปาก

แต่แรงบีบที่ข้อมือกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ยังคงแน่นและมั่นคง

หึๆ—

แค่มวนเดียวเหรอ?

"..."

"ซี๊ด—"

สโมกเกอร์สูดปาก รู้สึกเหมือนกระดูกข้อมือจะแตก

เขาเอื้อมมือไปหยิบซิการ์มวนที่สองออกมา แล้วยื่นให้ฮอว์คอีกครั้ง

"สูบสองมวนพร้อมกัน รสชาติยิ่งเข้มข้น!"

"ขอบใจ"

ฮอว์ครับซิการ์มวนที่สองมาคาบไว้คู่กับมวนแรกอย่างสุภาพ

ฝ่ามือสีดำสนิทก็ยังคงบีบแน่นเหมือนเดิม

อืม รสชาติในปากคือซิการ์ชั้นยอดจริงๆ

แต่... สโมกเกอร์ นายเป็นคนเริ่มเองนะ ฉันแค่ป้องกันตัว

ซิการ์สองมวนคุ้มกับความเหนื่อยและความเครียดที่เสียไปไหมล่ะ?

"..."

สโมกเกอร์รู้สึกว่ามือจะพิการอยู่แล้ว

เขากัดฟันกรอด ความเจ็บปวดฉายชัดบนใบหน้า ก่อนจะควักซิการ์ทั้งกล่องออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่อกเสื้อฮอว์ค

"เอ้า เอาไปเลย ให้ทั้งกล่อง!"

"พี่น้องทหารเรือด้วยกัน อย่าเกรงใจ!"

"ขอบใจ"

ในที่สุดฮอว์คก็ยิ้มมุมปาก "ซิการ์รสชาติดีจริงๆ!"

แรงบีบที่มือคลายลงเล็กน้อย

"..."

สโมกเกอร์ทำใจแข็ง มองรอยยิ้ม "ใจดี" ของฮอว์คแล้วรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงกระซิบของปีศาจ

เขาจะปล่อยให้ยืดเยื้อแบบนี้ไม่ได้

คนอื่นมองอยู่เต็มไปหมด... คนที่เสียหน้าและเจ็บตัวคือเขาเอง!

"กล่องเดียวมันน้อยไป ห้ากล่องไปเลย!"

เขาแทบจะกัดฟันพูด

"ตอนนี้ติดตัวมาไม่พอ เดี๋ยวให้คนเอามาส่งให้ทีหลัง!"

"ไม่ต้องเกรงใจเลยสักนิด!"

"พี่น้องกัน มีสุขร่วมเสพ!"

หัวใจสโมกเกอร์แทบสลาย!

ห้ากล่อง!

ซิการ์เกรดนายทหารศูนย์บัญชาการใหญ่ห้ากล่อง... นั่นมันโควตาทั้งเดือนของเขาเลยนะ!

โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองที่ดันอยากลองของ!

เป็นไงล่ะ เตะแผ่นเหล็กเข้าเต็มเปา!

ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่นาวาตรีประจำสาขาธรรมดาๆ แล้ว มันปีศาจในคราบนาวาตรีชัดๆ!

ยอมเสียเงินดีกว่าเจ็บตัว งานนี้ต้องยอมรับชะตากรรม!

"สโมกเกอร์ พี่ชายที่แสนดี"

ในที่สุดฮอว์คก็ปล่อยมือ รอยยิ้มปรากฏเต็มใบหน้า "ขอบพระคุณอย่างสูงครับ"

เขารับซิการ์ทั้งกล่องที่สโมกเกอร์ยื่นให้มาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนจะเก็บเข้าอกเสื้ออย่างพอใจ

ไม่เลว ได้กำไรเห็นๆ

นี่มันซิการ์เกรดพิเศษสำหรับนายทหารศูนย์บัญชาการใหญ่ หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้

แค่ออกแรง "ทักทาย" เพื่อนร่วมอาชีพนิดหน่อยก็ได้มาฟรีๆ ห้ากล่อง

สบายแฮ!

"ฟู่ว—"

สโมกเกอร์สะบัดข้อมือที่ชาและปวดหนึบ ขยับข้อนิ้ว แล้วหยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า

"แชะ"

เขาจุดให้ตัวเองก่อน สูดควันเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์

จากนั้นจึงโน้มตัวไปจุดไฟให้ซิการ์สองมวนในปากฮอว์ค

"ฟู่ว—"

"ฟู่ว—"

ชั่วขณะหนึ่ง สองสิงห์อมควันพ่นควันออกมาพร้อมกัน ควันซิการ์หนาทึบหมุนวนและลอยขึ้นระหว่างทั้งสอง

บรรยากาศตึงเครียดที่เกือบจะระเบิดเป็นสงครามเมื่อครู่ จางหายไปในพริบตา

"พี่น้องครับ ไม่มีอะไรแล้ว!"

ฮอว์คหันไปพูดกับชาวบ้านที่ยังคงตื่นตระหนกอยู่ด้านหลัง น้ำเสียงสงบและหนักแน่น

"เราต่างก็เป็นทหารเรือ พี่น้องกันทั้งนั้น เมื่อกี้แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ตอนนี้เคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว"

"ทุกคนกลับไปที่หมู่บ้านก่อน ทางนี้ทหารเรือจะจัดการต่อเอง"

"ทรัพย์สินที่อารองปล้นไปตลอดหลายปีมานี้ พอทางสาขาตรวจสอบและลงบัญชีเสร็จ จะรีบส่งคืนให้ทุกคนทันที"

"ทุกคนวางใจได้ครับ"

"..."

ชาวบ้านมองนาวาตรีฮอว์คและทหารเรือผมเงินท่าทางน่าเกรงขามที่ดูเหมือนจะตกลงกันได้แล้ว ความกังวลค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความซาบซึ้งและโล่งใจ

ขอแค่นาวาตรีฮอว์คไม่เป็นไร ทุกอย่างก็โอเค

"เยี่ยม!"

"พวกเราเชื่อมั่นในตัวนาวาตรีฮอว์ค!"

"ถ้านาวาตรีฮอว์คบอกว่าไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นไร!"

"ไปๆๆ กลับบ้านกัน อย่ามุงรบกวนการทำงานของท่านนาวาตรี!"

"กลับบ้าน! ไปบอกข่าวดีเรื่องอารองตายให้คนในหมู่บ้านรู้ แล้วจัดงานฉลองกัน!"

"ไป!"

ชาวบ้านแยกย้ายกันกลับบ้านอย่างอึกทึกครึกโครม

"ฟู่ว—"

สโมกเกอร์มองดูฉากนี้เงียบๆ

เขาเดินเข้าไปหาฮอว์ค น้ำเสียงเป็นกันเองขึ้น "การตายของนาวาเอกสาขาย่อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ในทะเลอันกว้างใหญ่นี้"

"แต่ทางศูนย์บัญชาการใหญ่น่าจะส่งคนมาตรวจสอบสถานการณ์ และตัดสินใจว่าจะจัดการยังไง"

"อีกอย่าง..."

สโมกเกอร์ชี้ไปที่ศพของเนซูมิที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล "เห็นสิ่งที่หล่นออกมาจากอกเสื้อหมอนั่นไหม?"

หอยทากสื่อสารรูปร่างแปลกตาวางสงบนิ่งอยู่ข้างกองเลือด

"หอยทากสื่อสารฉุกเฉิน สายตรงถึงศูนย์บัญชาการใหญ่"

"ป่านนี้ศูนย์บัญชาการใหญ่อาจจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ได้"

"ผู้ใต้บังคับบัญชาฝ่าฝืนคำสั่ง ฆาตกรรมผู้บังคับบัญชาโดยตรง"

"ต่อให้เนซูมิจะสมควรตายแค่ไหน แต่ถ้าข้อหานี้ยืนยันได้ ก็หนีไม่พ้นศาลทหารแน่นอน"