ตอนที่ 24 จะแข่งกันเกินไปแล้ว!

กลุ่มแชต

【สงป้า】: “อะไรกัน?! เมื่อวานตอนที่ข้าแลกโอสถไป ยังเหลืออีก 16 เม็ดไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงหายไปไหนหมด?”

【หลินเจิ้งอิง】: “ใครรวยขนาดนี้กัน? แลกไปหมดเลยหรือ? เป็นเจ้าใช่หรือไม่? @โคโจ คานาเอะ?”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ให้ตายสิ! อสูรตัวหนึ่งแลกได้แค่แต้มเดียว คานาเอะ เจ้าขายอสูรไป 1,600 ตัวเลยรึ? หรือเจ้าไปบุกรังอสูรมา?”

【โคโจ คานาเอะ】: “ไม่ใช่ฉันนะคะ! ตอนฉันเข้าไปเหลือแค่ 4 เม็ด นี่ก็เพิ่งแลกไป 2 เม็ดเอง ไม่นึกเลยว่าเพียงพริบตาเดียว 2 เม็ดที่เหลือก็หายไปแล้ว!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ใครฟุ่มเฟือยขนาดนี้กัน!”

【จางซานเฟิง】: “ในกลุ่มตอนนี้นอกจากท่านอ๋วงเทียนตี้แล้ว ก็เหลือแค่คนเดียวเท่านั้น!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “คิก ๆ ฉันเองแหละค่ะ! ฉันแลกแต้มโอสถคืนชีวิตบุปผาไปทั้งหมด 14 เม็ดค่ะ!”

【สงป้า】: “ให้ตายสิ! คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ! ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่เด็กน้อยอ่อนหัด ไม่นึกเลยว่าจะร่ำรวยขนาดนี้!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ครั้งนี้โดนหลินเข่อเอ๋อร์หลอกเข้าให้แล้ว!”

【โคโจ คานาเอะ】: “+1”

【จางซานเฟิง】: “+1”

【หลินเจิ้งอิง】: “+1”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ไม่ใช่สักหน่อย! แค่ที่บ้านฉันรวยเฉย ๆ น่ะค่ะ เพราะตอนนี้อยู่ในยุคโกลาหล พ่อของฉันเลยเปลี่ยนทรัพย์สินเป็นทองคำไว้ล่วงหน้า ฉันก็เลยเอามาขายหมดเลย!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “เช่นนั้น พลังของเจ้าก็ต้องก้าวหน้าไปมากแล้วสินะ?”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “คิก ๆ ถึงระดับเทพมนุษย์แล้วค่ะ!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ให้ตายสิ! นึกว่าข้าถึงระดับยอดปรมาจารย์ได้ก็ยากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะโดนพวกเจ้าแซงหน้าในพริบตา! แข่งขันกันน่าดู!”

【โคโจ คานาเอะ】: “จริงจังกันมาก!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “แข่งกันขนาดนี้เชียวรึ!”

【สงป้า】: “ข้าต้องไปเร่งความคืบหน้าของเฟิงและหยุนเสียแล้ว ให้รีบเอาทรัพยากรของเมืองอู่ซวงกลับมาให้ ข้าชักจะทนไม่ไหวแล้ว!”

【จางซานเฟิง】: “นักพรตเฒ่าผู้นี้กำลังกลับเขาบู๊ตึ๊ง ระหว่างทางก็เตรียมจะสั่งสอนพวกสำนักมารแล้วปล้นเสียหน่อย!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ก่อนหน้านี้ท่านนักพรตยังมีความลังเลที่จะจับผีดิบอยู่บ้าง อย่างไรเสีย ผีดิบหลายตนก็เป็นบรรพบุรุษของคนอื่น แต่ตอนนี้คงต้องปล่อยวางแล้วสินะ!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “คิก ๆ! ทุกคนอย่าพูดแบบนั้นสิคะ! เรื่องของฉันมันเกี่ยวกับความปลอดภัยและความอยู่รอดของมนุษยชาติ เลยต้องรีบหน่อยน่ะค่ะ!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “จริงสิ ไม่รู้ว่าท่านอ๋วงเทียนตี้จะปรุงโอสถอีกเมื่อไหร่นะคะ?”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “วางใจได้! แค่เจ้าเผยแพร่วิทยายุทธ์จนกลายเป็นบุตรแห่งสวรรค์ โอสถจะมีให้เจ้ามากจนพอใจแน่!”

สือฮ่าวเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา การปรุงโอสถนั้นง่ายเหมือนปอกกล้วย แค่รอเก็บน้ำค้างบนดอกไม้และสมุนไพรทุกเช้าก็พอแล้ว   หากหลินเข่อเอ๋อร์กลายเป็นบุตรแห่งสวรรค์ เขาก็จะได้รับกฎแห่งแก่นแท้ของโลก การค้าขายแบบนี้ยิ่งมีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีต่อเขาสุด ๆ!

...

หลังออกจากกลุ่มแชต หลินเข่อเอ๋อร์ก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

“พ่อแม่คะ โอสถที่เหลืออีก 2 เม็ด หนูซื้อมาหมดแล้วนะคะ”

หลินฮวาตกใจ มีสีหน้ากังวล “หา? โอสถหมดแล้วหรอลูก? แล้วจะทำอย่างไรกันดี?”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านอ๋วงเทียนตี้บอกว่าเขาสามารถปรุงอีกเยอะ ๆ ได้”

“ค่อยโล่งใจหน่อย ตอนนี้เหลืออีกสี่เม็ด พ่อกับแม่จะกินคนละเม็ดก่อน และจะพยายามทะลวงถึงระดับยอดปรมาจารย์ให้ได้!”

“ได้เลยค่ะ!”

...

วันรุ่งขึ้น

สิ่งแรกที่หลินเข่อเอ๋อร์ทำหลังจากตื่นนอนคือเปิดกลุ่มแชท แน่นอนว่าในร้านค้ามีโอสถเพิ่มขึ้นอีกห้าร้อยเม็ด

“ท่านอ๋วงเทียนตี้สุดยอดจริง ๆ เป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นสินะ!”

หลินเข่อเอ๋อร์รีบแจ้งข่าวนี้ให้หลินฮวาพ่อของตนทราบในทันที

“ดีมาก! ในเมื่อมีโอสถสำรองขนาดนี้แล้ว พ่อก็วางใจแล้ว คืนนี้จะได้ไปเจรจาต่อรองกับพวกเขาได้อย่างเต็มที่!”

หลินฮวายิ้มเล็กน้อย สายตาเป็นประกาย

“พ่อคะ นี่พ่อจะไปปล้นหรือไงกัน?”

“ปล้นอะไรกันล่ะลูก? เราเป็นคนดีมีศีลธรรมนะ! แค่ทำกำไรสักสิบเท่าร้อยเท่ามันไม่เท่าไร่หรอก!”

หลินเข่อเอ๋อร์กลอกตา แล้วพูดอย่างจริงจัง “พ่อคะ อย่าลืมนะว่าต้องหาทางร่วมมือกับรัฐบาลให้ได้ ท่านอ๋วงเทียนตี้ต้องการให้เราเผยแพร่วิทยายุทธ์โดยเร็วที่สุด”

“วางใจเถอะ พ่อไม่ลืมหรอก!”

...

ค่ำวันนั้น

ชั้นสูงสุดของตึกจินเหม่าในเซี่ยงไฮ้

นักธุรกิจและข้าราชการชั้นสูงหลายสิบคนต่างมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อที่จะหารือเรื่องการสร้างเมืองฐานที่มั่นในเซี่ยงไฮ้

เพราะการเกิดพลังวิญญาณฟื้นคืน ทำให้ป่าเขาและทะเลสาบบางแห่งได้กลายเป็นป่าลึกดึกดำบรรพ์ สัตว์ปิศาจนับไม่ถ้วนต่างซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

เพื่อปกป้องประชาชน ผู้บริหารระดับสูงของประเทศจีนจึงได้ตัดสินใจสร้างมาตรการป้องกันในเมืองชั้นหนึ่ง โดยดัดแปลงให้เป็นเมืองฐานที่มั่น

การดำเนินการนี้ต้องใช้งบประมาณมหาศาล จึงได้เรียกร้องให้นักธุรกิจที่มีศักยภาพมาร่วมหารือ

“คุณหวัง ครั้งนี้เตรียมจะลงทุนเท่าไหร่ครับ?”

“ผมจะมีเงินอะไรเล่า ทรัพย์สินถาวรที่มีก็ถูกพวกสัตว์ปิศาจทำลายไปหมดแล้ว!”

“คุณหลี่ ไม่เจอกันนานเลย!”

“วันนี้ใครสนับสนุนมากที่สุด รัฐบาลจะต้องจดจำเขาไว้อย่างแน่นอน!”

“เฮ้อ พวกเราจะพยายามให้เต็มที่!”

ในขณะนั้น ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

ห้องประชุมที่เคยคึกคักก็เงียบลงทันที

“นี่ใครกัน?”

“เด็กหนุ่มนี่มาจากตระกูลไหน ทำไมถึงได้มาที่นี่ได้?”

“ไม่รู้หรือว่าวันนี้ที่นี่ถูกจองไว้แล้ว?”

“ระบบรักษาความปลอดภัยข้างนอกใช้ระบบจดจำม่านตาที่ทันสมัยที่สุด หากไม่ใช่ผู้ที่ได้รับเชิญก็ไม่สามารถเข้ามาได้ไม่ใช่หรอ?”

“เกิดอะไรขึ้น?”

ทุกคนต่างขมวดคิ้วจ้องมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

“พวกคุณจำผมไม่ได้กันเลยหรอครับ? ผมเอง หลินฮวาจากสมาคมการค้าหลงเถิงอย่างไรเล่า!”

หลินฮวามีรอยยิ้มบนใบหน้า

“หลินฮวา? อย่ามาล้อเล่นนะ!”

“หลินฮวาอายุสี่สิบแล้ว นายเป็นแค่เด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่า อย่ามาทำเป็นเล่นแถวนี้!”

“เธอคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของหลินฮวาหรอกนะ? หน้าตาก็คล้ายกับหลินฮวาอยู่เหมือนกันนี่!”

“คิดว่าพวกเราแก่แล้วจะหลอกได้รึ?”

“การ์ด! มาพาตัวเด็กคนนี้ออกไป!”

[จบแล้ว]