ตอนที่ 21 ชอบก็ต้องพูดออกมาดัง ๆ หน่อย! พวกคนโบราณนี่ทำไมเขินกันนัก!

【อิ๋งเจิ้ง】: “สงป้า ท่านก็เป็นถึงจอมยุทธ์ใหญ่ครองครึ่งแคว้น เหตุใดจึงตื่นตระหนกได้ขนาดนี้!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ใช่แล้ว! ท่านใจเย็นลงก่อนเถิด!”

【จางซานเฟิง】: “แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเหล่านี้ไปก่อน แล้วค่อย ๆ วางหมากทีละก้าว!”

【สงป้า】: “ขอบคุณทุกท่านที่เตือนสติ! ทว่าตอนนี้ข้าอยู่ในสถานการณ์คับขัน เรื่องเกิดขึ้นต่อหน้าแต่กลับมองอะไรไม่เห็น จะให้สงบใจตอนนี้ข้าทำไม่ได้จริง ๆ! หากใครพอจะอธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้ โปรดชี้แนะข้าสักหน่อยเถิด!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ตอนนี้ท่านมีพลังบ่มเพาะระดับเทพมนุษย์แล้ว ค่อย ๆ ขับพิษที่ซ่อนอยู่ในร่างกายออกก่อน จากนั้นก็ให้โจมตีเมืองอู่ซวง กวาดเอาสมบัติและคัมภีร์ยุทธ์ทั้งหมดมาแลกแต้ม”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “อีกอย่าง เฟิงและหยุนสองคนนั้นคือบุตรแห่งสวรรค์ในโลกของท่านตอนนี้ ท่านจงปฏิบัติต่อพวกเขาให้ดี อย่าได้สร้างเรื่องรักสามเส้าสุดน้ำเน่าขึ้นมาอีก ดึงพวกเขาทั้งสองมาอยู่ฝั่งท่านให้ได้เสียสนิท เช่นนั้นก็จะไม่เกิดปัญหาใหญ่อะไร!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ช่วงนี้ก็ซ่อนตัวไปสักพักก่อน รอให้แต้มเพียงพอจนแข็งแกร่งขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกลัวตี้ซื่อเทียนหรือใครทั้งนั้น!”

สงป้าอ่านจบก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

【สงป้า】: “ขอบคุณท่านอ๋วงเทียนตี้! ด้วยคำพูดของท่าน ข้าก็วางใจมากขึ้น!”

...

โลกฟงอวิ๋น

สงป้ารีบนั่งขัดสมาธิ หมุนเวียนพลังบำเพ็ญเพียรระดับเทพมนุษย์ ไม่นาน โลหิตสีดำสายหนึ่งก็ไหลออกจากมุมปาก พิษที่ตี้ซื่อเทียนแอบวางไว้ถูกขับออกจากร่างกายจนหมดสิ้น

“เจ้าตี้ซื่อเทียนนี่มันสุนัขเฒ่าเจ้าเล่ห์จริง ๆ พลังแข็งแกร่งขนาดนี้แล้วยังแอบวางยาพิษข้าอีก!”

“แต่เจ้าคงคิดไม่ถึงว่าข้าไม่เพียงจะขับพิษออกมาได้ แต่ยังรู้แผนการของเจ้าทั้งหมดด้วย! วางใจเถอะ นับจากนี้ไป เฟิงและหยุน สองคนนั้นคือลูกชายแท้ ๆ ของข้า!”

คิดได้ดังนั้น สงป้าก็เรียกเหวินโฉ่วโฉ่วเข้ามา

“โฉ่วโฉ่ว สั่งให้หัวหน้าหน่วยฟงอวิ๋นทั้งสองมาพบข้า!”

“ขอรับ! ท่านประมุข!”

ไม่นาน เนี่ยเฟิงผู้สุภาพอ่อนโยนและปู้จิงหยุนผู้มีผมหยิกเหมือนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็มาอยู่เบื้องหน้าสงป้า

“เฟิง หยุน อาจารย์มีภารกิจที่ยากลำบากจะมอบให้พวกเจ้าทั้งสอง! ตอนนี้ ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ขวางทางพรรคใต้หล้าของเราอยู่ก็คือเมืองอู่ซวง! ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งสองนำทัพไปโจมตีเมืองอู่ซวง ตัดหัวตู๋กูอี้ฟางกลับมาให้จงได้! แล้วนำคัมภีร์และสมบัติทั้งหมดของเมืองอู่ซวงกลับมา!”

“จำไว้ว่า...ทั้งหมด!!!”

เฟิงและหยุนทั้งสองประสานมือรับคำสั่ง “ขอรับ!”

“หากเรื่องนี้สำเร็จ อาจารย์จะให้รางวัลอย่างงาม!”

“หยุน เจ้าชอบข่งฉือมิใช่หรือ? เมื่อถึงตอนนั้น อาจารย์จะจัดงานแต่งงานให้เจ้าด้วยตนเอง!”

“เฟิง เจ้าอยากจะตามหาเบาะแสของมารดาเจ้าใช่หรือไม่? เช่นนั้นอาจารย์จะส่งคนไปยังตงอิ๋งเพื่อตามหามารดาของเจ้าให้ทันที!”

เนี่ยเฟิงและปู้จิงหยุนได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ในใจพลันเกิดความคิดที่จะยอมตายถวายหัวให้แก่สงป้า

...

ภายในกลุ่มแชต

【สงป้า】: “ข้าได้ทำตามคำแนะนำของท่านอ๋วงเทียนตี้แล้ว ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอกเสียที!”

【สงป้า】: “ถึงข้าไม่พูดพวกท่านก็คงพอรู้ ดูจากสีหน้าของเฟิง หยุนสองคนนั้นแล้ว พวกเขาพร้อมทุ่มเทให้ข้าอย่างสุดใจจริง ๆ นี่เป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!”

【จางซานเฟิง】: “ขอแสดงความยินดีกับท่านประมุขสงที่หลุดพ้นจากสถานการณ์คับขัน!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ขอแสดงความยินดีด้วย!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ฮ่า ๆ! แต่ก่อนหน้านี้ท่าทีที่ท่านประมุขสงกลัวตาย ก็ดูน่าเป็นห่วงไม่น้อย!”

【โคโจ คานาเอะ】: “คิก ๆ!”

【หลินเจิ้งอิง】: “ท่านประมุขสงน่าจะเป็นคนที่กลัวตายที่สุดในกลุ่มนี้แล้วกระมัง! ฮ่า ๆ!”

【สงป้า】: “เหลวไหล! จะเรียกว่ากลัวตายได้อย่างไรกัน สิ่งนี้เรียกว่าการหลีกเลี่ยงภัยฉุกเฉินต่างหาก!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “สรุปคือ หากเรื่องไหนตัดสินใจไม่ได้ให้ถามท่านอ๋วงเทียนตี้! ขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋วงเทียนตี้ถูกต้องที่สุด!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “เอ่อ...พูดตามตรง ฉันเองก็กลัวตายเหมือนกันค่ะ!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ท่านสงป้าอย่างน้อยก็เป็นจอมยุทธ์ใหญ่ มีบุตรแห่งสวรรค์อยู่ข้างกาย พลังของตัวเองแข็งแกร่ง! แต่ฉันสิคะ ฉันไม่มีอะไรเลย! อีกอย่าง โลกของฉันกำลังเกิดพลังวิญญาณฟื้นคืน สัตว์ปิศาจมากมายปรากฏตัวต่อหน้า หลายเมืองได้รับความเสียหายอย่างหนัก! ดังนั้น ฉันเองก็อยากจะขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋วงเทียนตี้เช่นกันค่ะ! (คำนับ.jpg)”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ตอนนี้ได้เคล็ดวิชาเพลงเตะวายุเทพไปแล้วมิใช่หรือ? ลองฝึกดูก่อน แล้วดึงความสนใจจากรัฐบาลให้ได้ จากนั้นก็ตุนทองคำไว้เยอะ ๆ เมื่อถึงตอนนั้นก็สามารถนำมาแลกแต้มได้”

ทองคำร้อยเหลียงแลกได้หนึ่งแต้ม แสนเหลียงก็คือหนึ่งพันแต้ม สำหรับประเทศสมัยใหม่ย่อมมีทองเป็นตัน เดี๋ยวแต้มก็พุ่ง

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ว้าว! จริงด้วย! ท่านอ๋วงเทียนตี้สายตาช่างเฉียบแหลม!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ทางฝั่งเจ้ามีสัตว์ปิศาจมากมายมิใช่หรือ รอให้แข็งแกร่งขึ้นแล้ว ซากสัตว์ปิศาจก็สามารถขายให้ร้านค้าได้เช่นกัน ถือเป็นของดีอย่างหนึ่ง!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “นั่นสินะคะ!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “อย่างไรเสีย โลกของเจ้าก็เป็นโลกสมัยใหม่ การเผยแพร่วิทยายุทธ์ย่อมง่ายกว่าโลกโบราณ เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าสามารถนำเคล็ดวิทยายุทธ์บางอย่างลงอินเทอร์เน็ตให้คนดาวน์โหลดได้ แบบนี้ก็จะสามารถดึงความสนใจของเจตจำนงแห่งฟ้าดินได้ทันที จากนั้นโชคชะตาเจ้าก็จะเพิ่มขึ้น!”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ได้ค่ะ! แต่แบบนี้จะไม่เป็นการถ่ายทอดให้ประเทศอื่น ๆ ด้วยหรอกหรือคะ? อย่างไรเสีย ที่นี่ก็มีสหรัฐอเมริกา เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และอื่น ๆ ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ พวกเขาเล็งเป้ามาที่เราตั้งแต่ก่อนการฟื้นคืนเสียอีก!”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “อย่าได้กังวล”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ชาวต่างชาติอย่าว่าแต่จะฝึกเคล็ดวิชาได้ยากเลย แค่จะมีคนสามารถแปลเคล็ดวิชาเป็นภาษาต่างประเทศได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่ แค่นั้นก็ถือเป็นปัญหาใหญ่แล้ว”

ก็ลองสิ! เส้นลมปราณแปดสาย จุดพลัง 180 จุดในร่างกาย ตันเถียน สามบุปผาหลอมรวมห้าพลังหวนคืน...แน่จริงก็ไปแปลสิ!

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “ฮ่า ๆ ๆ! ท่านอ๋วงเทียนตี้ร้ายกาจนัก! ฉันชอบท่านจัง!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “หืม?”

【โคโจ คานาเอะ】: “หืม?”

【อิ๋งเจิ้ง】: “หืม?”

【หลินเจิ้งอิง】: “หืม?”

【หลินเข่อเอ๋อร์】: “เป็นอะไรกันคะ! ชอบก็ต้องพูดออกมาสิ ฉันน่ะไม่เหมือนพวกคนโบราณอย่างพวกท่านทั้งหลายหรอกนะคะ มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้! งั้นฉันไปก่อนนะคะ!”

[จบแล้ว]