ตอนที่ 11 กฎแห่งแก่นแท้! ปรากฏการณ์กายาเทพสวรรค์

กฎแห่งแก่นแท้สมกับเป็นโชควาสนาอันสูงสุด หลังจากที่สือฮ่าวผ่านการขัดเกลาร่างกายถึงเก้าครั้ง กฎแห่งแก่นแท้ก็ยังคงหลงเหลืออยู่อีกไม่น้อย เขาจึงเริ่มหมุนเวียนคัมภีร์แห่งเต๋าภายในกาย เตรียมเปิดทะเลทุกข์

การใช้กฎแห่งแก่นแท้เพื่อเปิดทะเลทุกข์ การกระทำอันฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ในช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา เกรงว่าจะมีเพียงสือฮ่าวคนเดียวเท่านั้นที่ทำเช่นนี้!

ทันใดนั้น ณ ตันเถียนของสือฮ่าวก็ปรากฏจุดแสงสว่างใสระยิบระยับขึ้นมาหนึ่งจุด แสงสว่างนั้นดุจดั่งดวงดาว เปี่ยมด้วยความมหัศจรรย์ ส่องประกายเจิดจ้าหาที่เปรียบมิได้ นั่นก็คือ ‘ทะเลทุกข์แรกเริ่ม’

ภายใต้การหลั่งไหลของกฎแห่งแก่นแท้ ทะเลทุกข์ที่แต่เดิมมีขนาดเพียงเท่าเมล็ดงาก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นมีขนาดเท่าก้อนหิน บ้านเรือน ภูเขาสูง แม่น้ำ และจนกระทั่งกลายเป็นทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาล

เพียงครึ่งชั่วยาม ภายในทะเลทุกข์ของสือฮ่าวก็ดังสนั่นไปด้วยเสียงคลื่นซัดสาดอย่างรุนแรง นั่นคือเสียงของการเปิดทะเลทุกข์

ทันใดนั้น แสงดาวสลัวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายในทะเลทุกข์รวมตัวกันอยู่เหนือทะเล และค่อย ๆ แปรปลี่ยนเป็นร่างเงามนุษย์สูงตระหง่านค้ำฟ้า

ภายใต้การปรากฏขึ้นของแก่นแท้แห่งโลก ร่างเงามนุษย์นี้ค่อย ๆ กลายเป็นรูปสลักเทพสวรรค์อย่างสมบูรณ์

รูปสลักเทพสวรรค์นี้ทั้งสูงใหญ่และใสสะอาด ทั่วร่างส่องแสงระยิบระยับ ทุกการเคลื่อนไหวแผ่พลังเทพอันไร้ที่สิ้นสุดไปทั่วทุกทิศทาง

ฉั๊ง!!

สายตาของรูปสลักเทพสวรรค์กวาดมอง แสงสว่างอันไร้ที่ติพุ่งออกจากดวงตา แสงนั้นสาดลงด้านหลังของสือฮ่าวกลายเป็นปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์ ปรากฏการณ์นี้แม้จะสูงเพียงไม่กี่เมตร แต่กลับให้ความรู้สึกที่สามารถสะกดได้ทุกสิ่งในจักรวาล

สือฮ่าวนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้ารูปสลักเทพสวรรค์ราวกับเป็นเงามายาอันศักดิ์สิทธิ์ที่เขาสร้างขึ้นมา คอยปกป้องอย่างเงียบ ๆ ศักดิ์สิทธิ์หาที่เปรียบมิได้

วินาทีต่อมา รูปสลักเทพสวรรค์ก็อ้าปากกว้าง ดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินจากโลกรอบด้าน ผสานกับกฎแห่งแก่นแท้ที่เหลืออยู่ทั้งหมดแล้วหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของสือฮ่าว

ร่างกายของสือฮ่าวสั่นสะเทือนไม่หยุด ราวกับกำลังได้รับการขัดเกลาจากสวรรค์ เพียงชั่วครู่ ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า พลังก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าเช่นกัน

เมื่อพินิจดูดี ๆ ร่างกายของเขาส่องประกายราวกับสายตาพลันมีลายอักขระลึกลับไหลผ่าน เส้นผมสะบัดไหวราวเทพหยั่งลงบนโลกมนุษย์ไม่มีผิด

“เปิดทะเลทุกข์สำเร็จ! ภายในขอบเขตล้อหมุนทะเลลับ ต่อไปก็คือการสร้างบ่อน้ำแห่งชีวิต สร้างสะพานเทพ และถึงฝั่งแห่งฟากฟ้า!”

ด้วยเคล็ดวิชาที่จากคัมภีร์แห่งเต๋าและความเข้าใจฟ้าประทานของตนที่สร้างขึ้นมา เขาจึงมีความรู้ขอบเขตล้อหมุนทะเลลับกับตัว หากมีทรัพยากรเพียงพอ เขาก็สามารถบำเพ็ญเพียรขอบเขตล้อหมุนทะเลลับให้ถึงขีดสุดได้อย่างรวดเร็วแน่นอน!

แน่นอนว่าเคล็ดวิชาอื่น ๆ ของสำนักไท่เสวียนเขาก็ต้องการเช่นกัน! มีแต่เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือก ผู้ใหญ่อย่างเขาเอาทั้งหมด!

หลายวันต่อมา สือฮ่าวก็ยังคงขัดเกลาร่างกาย สั่งสมพลัง ฝึกกายไม่หยุด ขณะเดียวกันก็พูดคุยกับสหายในกลุ่มแชทด้วย นอกจากนี้ เขายังเก็บน้ำค้างจากสวนสมุนไพรและบุปผชาติทุกวันเพื่อนำมาปรุงเป็นโอสถคืนชีวิตบุปผาสิบสองเม็ด เดิมทีโอสถเหล่านี้เขาเตรียมไว้ใช้เพื่อเปิดทะเลทุกข์ แต่ตอนนี้เขาได้ใช้กฎแห่งแก่นแท้เปิดทะเลทุกข์จนสมบูรณ์แล้ว โอสถเหล่านี้จึงแทบไม่มีประโยชน์อันใดอีกต่อไป

เปิดกลุ่มแชท

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ข้าเพิ่งปรุงโอสถใหม่มาได้เล็กน้อย น่าจะช่วยให้ทุกท่านบำเพ็ญเพียรได้ง่ายขึ้นบ้าง”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวได้ส่งซองแดงกลุ่มให้แก่สมาชิกในกลุ่ม】

อิ๋งเจิ้งได้กดรับซองแดงของท่านแล้ว

โคโจ คานาเอะได้กดรับซองแดงของท่านแล้ว

ไห่ถังตั่วตั่วได้กดรับซองแดงของท่านแล้ว

จางซานเฟิงได้กดรับซองแดงของท่านแล้ว

หลินเจิ้งอิงได้กดรับซองแดงของท่านแล้ว

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “เอ๊ะ? กลิ่นของโอสถนี้ทำไมถึงคุ้น ๆ จัง”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “โอสถนี้ข้าได้ใส่จิตแห่งเตียนอีของท่านเข้าไปด้วย แน่นอนว่าท่านต้องคุ้นเคยเป็นธรรมดา”

【หลินเจิ้งอิง】: “ฤทธิ์ยาแรงมาก ข้าคงต้องปิดด่านสักพักแล้ว!”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ข้าก็ด้วย! โอสถสามเม็ดนี้น่าจะทำให้ข้าทะลวงถึงขอบเขตยอดปรมาจารย์ได้!”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “แรงขนาดนั้นเชียวหรือ? พวกท่านกินกันหมดแล้วหรือ?”

【อิ๋งเจิ้ง】: “ไม่เช่นนั้นจะเก็บไว้ทำไมกันเล่า? หรือจะเก็บไว้กินตอนปีใหม่?”

【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “พวกท่านช่างขยันขันแข็งนัก! ข้าคงต้องปิดด่านบ้างแล้ว!”

【โคโจ คานาเอะ】: “@ท่านอ๋วงเทียนตี้ โอสถนี้ฉันกินได้หรือไม่คะ?”

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “รอสักครู่ ข้าจะส่งเคล็ดวิชาภายในหกขอบเขตให้ เมื่อกินโอสถนี้แล้วก็บำเพ็ญเพียรเองได้เลย!”

สือฮ่าวรู้สึกดีกับโคโจ คานาเอะเป็นอย่างมาก อย่างไรเสีย นางก็เป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนมากคนหนึ่ง

【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวได้ส่งซองแดงส่วนตัวให้แก่โคโจ คานาเอะ】

【โคโจ คานาเอะ】: “ได้ค่ะ! ขอบคุณท่านอ๋วงเทียนตี้เป็นอย่างสูง!”

จากนั้น สมาชิกในกลุ่มก็พากันออฟไลน์ไป ต่างก็ยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียร

สือฮ่าวเองก็ปิดกลุ่มแชทเช่นกัน ด้านหนึ่งหมุนเวียนคัมภีร์แห่งเต๋า อีกด้านหนึ่งก็ดูแลสวนสมุนไพรและบุปผชาติ ส่วนเรื่องการรับเคล็ดวิชาต่อจากสำนัก เขายังไม่รีบร้อน อย่างไรเสียก็เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วันหลังจากที่ผู้อาวุโสหลี่รั่วหยูบรรยายธรรม หากเขาประกาศในตอนนี้ว่าทะเลทุกข์ของเขาเต็มเปี่ยมแล้วคงสะดุดตาเกินไป สำนักไท่เสวียนก็มีศัตรูอยู่ไม่น้อย บางสำนักเป็นถึงตระกูลใหญ่ในแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่อยากตกเป็นเป้าหมายของการลอบสังหารตั้งแต่เนิ่น ๆ

...

โลกหาญท้าชะตาฟ้า ปริศนายุทธจักร

ไห่ถังตั่วตั่ว เดิมทีกำลังพูดคุยกับสหายสนิททั้งสองของนาง หนึ่งในนั้นคือ จ้านโต้วโต้ว จักรพรรดินีแห่งเป่ยฉี

เมื่อนางได้รับซองแดงโอสถ สีหน้าก็เปลี่ยนไป

“เป็นอะไรไป? ตั่วตั่ว?”

จ้านโต้วโต้วสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ฝ่าบาท ข้าเกิดปัญญาแจ่มกระจ่างจำเป็นต้องปิดด่านด่วนเพคะ!”

“ปัญญาแจ่มกระจ่างรึ?”

จ้านโต้วโต้วไม่ได้ประหลาดใจกับเรื่องนี้มากนัก นางรู้ว่าสหายสนิทคนนี้มีพรสวรรค์สูงส่ง เป็นยอดฝีมือระดับเก้าขั้นสูงที่อายุน้อยที่สุดในเป่ยฉีและทั่วทั้งใต้หล้า การเกิดความเข้าใจขึ้นมากะทันหันจึงเป็นเรื่องปกติ

“ในสวนหลวงของข้ามีห้องเงียบอยู่ห้องหนึ่ง ตั่วตั่วเจ้าไปปิดด่านที่นั่นได้”

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท!”

จากนั้น ไห่ถังตั่วตั่วก็รีบเดินจากไป

“ฝ่าบาท ตั่วตั่วของพวกเราเป็นถึงยอดฝีมือระดับเก้าขั้นสูงแล้ว หรือว่าการเข้าใจครั้งนี้ นางจะสามารถทะลวงถึงระดับยอดปรมาจารย์หรือเพคะ?”

ข้างกันนั้น หญิงสาวงามหยดย้อย ผู้มีใบหน้างดงามสง่างามเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ นางคือซือหลี่หลี่ โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเป่ยฉี นางสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนสง่างาม ผมดำขลับหนาสลวย รูปร่างอรชรสมส่วนซ่อนอยู่ใต้ชุดกระโปรงยาว เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบ

“ยอดปรมาจารย์รึ?”

จ้านโต้วโต้วส่ายหน้า “หากยอดปรมาจารย์บรรลุได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น ใต้หล้านี้คงไม่เหลือเพียงสี่คนหรอก!”

[จบแล้ว]