ตอนที่ 9 ช่างโชคดีนัก! กฎแห่งแก่นแท้!
ตอนที่ 9 ช่างโชคดีนัก! กฎแห่งแก่นแท้!
ภายในกลุ่มแชท
【จางซานเฟิง】: “เคล็ดวิชาภายในอันล้ำค่าเช่นนี้ นักพรตเฒ่าอย่างข้ารู้สึกละอายใจนักที่จะรับไว้!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ท่านจางไม่ต้องเกรงใจไป ท่านมอบตำราปรุงโอสถให้แก่ข้า สิ่งนั้นเองก็มีประโยชน์ต่อข้านัก”
【จางซานเฟิง】: “ตำราปรุงโอสถเหล่านั้นเป็นเพียงวิชาเล็กน้อย จะนำไปเทียบกับสิ่งที่ท่านให้มาได้อย่างไร!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “หากท่านจางเกรงใจข้าจริง ก็ลองนำคัมภีร์เก้าสุริยันมาตัวเต็มมาให้ข้าได้หรือไม่ หากได้คัมภีร์เก้าสุริยันฉบับสมบูรณ์มา วิถีแห่งวิชาภายในก็อาจก้าวหน้าไปอีกขั้นได้”
【จางซานเฟิง】: “เคล็ดหยางบริสุทธิ์อู๋จี๋ของนักพรตเฒ่าผู้นี้พัฒนามาจากส่วนหนึ่งของคัมภีร์เก้าสุริยันจริง แต่หลังจากที่ท่านอาจารย์จูเหยียนละสังขารไป ก็ไม่เคยได้เห็นคัมภีร์ฉบับสมบูรณ์อีกเลย… ท่านอ๋วงเทียนตี้พอจะทราบหรือไม่ว่ามันอยู่ที่ใดกัน?”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “อยู่ในร่างของลิงขาวตัวใหญ่บนยอดเขาจิงเสินแห่งเทือกเขาคุนหลุน ท่านจางสามารถไปนำกลับมาได้”
【จางซานเฟิง】: “ได้! นักพรตเฒ่าผู้นี้จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”
เมื่อจบบทสนทนา จางซานเฟิงก็เรียกซ่งหย่วนเฉียว
“หย่วนเฉียว อาจารย์ต้องออกนอกสำนักสักระยะ จากนี้ เรื่องราวใหญ่น้อยในสำนักเจ้าจงดูแลแทนไปก่อน”
ซ่งหย่วนเฉียวตกใจ “ท่านอาจารย์! อีกเพียงเดือนเดียวก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยปีของท่านแล้ว ขอท่านรีบไปรีบกลับด้วยเถิด!”
“วางใจเถิด! ข้าจะรีบเดินทางอย่างเต็มกำลัง และจะกลับมาให้ทันแน่นอน ไม่กระทบกระเทือนงานอันใด!”
กล่าวจบ จางซานเฟิงสะบัดชายเสื้อนักพรต ร่างกายพุ่งทะยานลงจากเขาดั่งสายลม
ในขณะเดียวกัน ภายในกลุ่มแชต
【หลินเจิ้งอิง】: “เมื่อมีวิชาภายนอกเช่นนี้ แม้ผีดิบเหาะเหินปรากฏกาย ข้าก็สามารถปราบมันได้ด้วยมือเดียว!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ก่อนหน้านี้ข้าอาจยังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ข้าเชื่อสนิทใจ!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “จริงสิ! ขอเรียนถามท่านอ๋วงเทียนตี้ ข้าสามารถถ่ายทอดวิชาภายนอกนี้ให้แก่กองทัพได้หรือไม่?”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ย่อมได้ วิชาได้ถ่ายทอดให้แก่ท่านแล้ว ท่านจะทำอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ขอบคุณมาก! นี่คือหยกและแร่ล้ำค่าบางส่วนที่ข้ารวบรวมมา ขอท่านอ๋วงเทียนตี้โปรดรับไว้ก่อน!”
【อิ๋งเจิ้งได้ส่งซองแดงส่วนตัวให้แก่อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ท่านช่างมีน้ำใจนัก!”
อิ๋งเจิ้งหลังจากได้รับความยินยอมจากสือฮ่าว ก็ออฟไลน์ไปอย่างมีความสุข เขารีบเรียกเหมิงเถียนและจางหานมาพบ
“ถวายบังคมฝ่าบาท!”
ไม่ช้าสองแม่ทัพรูปร่างกำยำก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าอิ๋งเจิ้ง
“ข้าเพิ่งได้รับวิชาเซียนมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าจะถ่ายทอดให้แก่พวกเจ้าเป็นพิเศษ พวกเจ้าจงนำมันกลับไปถ่ายทอดให้แก่กองทัพ เมื่อทำสำเร็จ กองทัพต้าฉินของเราจะมีกำลังเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสิบเท่า!”
“วิชาเซียน?”
“เพิ่มขึ้นสิบเท่า?”
จางหานและเหมิงเถียนสบตากัน แม้ว่าคำพูดนี้จะมาจากฮ่องเต้แต่ก็ยากที่จะเชื่อได้! หรือว่าจะเป็นนักพรตคนไหนมาหลอกลวงอีกแล้ว?
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นจงดูด้วยตาตัวเองเถอะ!”
อิ๋งเจิ้งโยนม้วนตำราไม้ไผ่ให้พวกเขา ภายในนั้น เขาได้จารึกวิชาภายนอกสามระดับแรก หมิงจิ้ง อันจิ้ง และฮว่าจิ้งลงไป
สองแม่ทัพเปิดดูเพียงไม่นาน ก็เบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
ในฐานะแม่ทัพที่เชี่ยวชาญการฝึกกาย จึงเข้าใจเนื้อหาในม้วนตำราไม้ไผ่นี้อย่างลึกได้ทันที พวกเขาสัมผัสได้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่ธรรมดาราวกับได้พบเจอเทพเซียนตัวจริง!
“ฝ่าบาท นี่... นี่มันยอดวิชาไร้เทียมทานชัด ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”
“หากสามารถเผยแพร่ในกองทัพได้ ไม่เพียงสิบเท่า อาจจะยี่สิบเท่า สามสิบเท่าก็เป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ!”
ทั้งสองตื่นเต้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ
“แน่นอน! ข้าจะสาธิตให้พวกเจ้าดูก่อน แล้วนำกลับไปจงถ่ายทอดให้ดี!”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”
ในไม่ช้า อิ๋งเจิ้งก็ตั้งท่า ทั้งอธิบายและสาธิต จางหานและเหมิงเถียนก็มองดูด้วยสายตาเป็นประกาย
ครึ่งวันผ่านไป ทั้งสองคนก็เริ่มฝึกวิชาได้คล่องแคล่ว มีท่าทางที่ดูดีขึ้น
ขณะที่อิ๋งเจิ้งกำลังจะให้ทั้งสองคนกลับไป จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากลุ่มแชตสั่นสะเทือน เขารีบเปิดกลุ่มแชตขึ้นมา เมื่อเห็นข้อความก็มีสีหน้ายินดี
【ติ๊ง! วิถีแห่งวิชาภายนอกได้แพร่หลายในต้าฉิน ได้รับความสนใจจากเจตจำนงแห่งโลก โชคชะตาของอิ๋งเจิ้งเพิ่มขึ้น จาก ‘ตัวประกอบ’ กลายเป็น ‘ตัวเอก’】
【ติ๊ง! วิถีแห่งวิชาภายนอกของสือฮ่าวได้รับความโปรดปรานจากโลกต้าฉิน ได้รับกฎแห่งแก่นแท้ของโลกต้าฉินหนึ่งส่วน】
【อิ๋งเจิ้ง】: “นี่มัน...เพียงเผยแพร่วิชาภายนอกกลับได้ผลลัพธ์ดีขนาดนี้เชียวหรือ?”
【หลินเจิ้งอิง】: “โชคชะตาเพิ่มขึ้น?! ขอแสดงความยินดีด้วย ฮ่องเต้!”
【โคโจ คานาเอะ】: “โชคชะตาคืออะไร?”
【หลินเจิ้งอิง】: “โชคชะตาก็คือการได้รับความโปรดปรานจากฟ้าดิน เช่นเรื่องเล็กน้อยอย่างแค่เดินเก็บเงินได้ จนถึงเรื่องใหญ่ก็คือสมปรารถนาทุกประการ สรุปคือยิ่งมีโชคชะตามากเท่าไหร่ ทำอะไรก็จะยิ่งราบรื่นเท่านั้น!”
【จางซานเฟิง】: “สุดยอดจริง ๆ!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ฮ่า ๆ! ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณวิชาของท่านอ๋วงเทียนตี้!”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ข้าจะรีบไปแจ้งอาจารย์และคนอื่น ๆ ให้พวกเขารีบฝึกตนและนำไปเผยแพร่ด้วย!”
…
สำนักไท่เสวียน
ขณะเดียวกัน สือฮ่าวกำลังดื่มโอสถบุปผามหาพฤกษา โดยปกติแล้วโอสนี้จะใช้เพื่อบำรุงตันเถียนและเปิดทะเลทุกข์ แต่สือฮ่าวที่ไม่รีบร้อนเปิดทะเลทุกข์กลับใช้มันเพื่อขัดเกลาร่างกายแทน
ร่างกายของสือฮ่าวภายใต้การบำรุงของโอสถบุปผามหาพฤกษา ทำให้ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งยิ่งขึ้น ส่องแสงระยิบระยับ พลังแฝงในกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ในขณะนั้น เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตดังขึ้นมา เขารีบหยุดการบำเพ็ญเพียรแล้วเปิดอ่านดูก่อนจะตกใจสุดขีด
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “มีกฎแห่งแก่นแท้ของโลกด้วยหรือ?”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋วงเทียนตี้! กฎแห่งแก่นแท้นี้ต้องเป็นของดีแน่ ๆ!”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “แม้จะไม่เคยใช้ แต่คาดว่าต้องดีมากแน่ ๆ!”
【จางซานเฟิง】: “ท่านอ๋วงเทียนตี้ ข้าพบคัมภีร์เก้าสุริยันแล้ว!”
สือฮ่าวตะลึงงัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี
นี่มันเรียกว่าโชคสองชั้นโดยแท้!
[จบแล้ว]