ตอนที่ 8 ฝึกตนสำเร็จลุล่วง เหล่ากลุ่มสหายถึงกับตะลึง
ตอนที่ 8 ฝึกตนสำเร็จลุล่วง เหล่ากลุ่มสหายถึงกับตะลึง
ทันใดนั้น ร่างของสือฮ่าวก็เปล่งประกายราวหยกขาว ผิวที่เคยเป็นสีข้าวสาลีกลับแปรเปลี่ยนเป็นขาวนวลกระจ่างใส ให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งแต่ก็และยืดหยุ่นในคราวเดียวกัน
ภายในร่างกาย ช่องพลังทั่วร่างส่องแสงดั่งดวงดาวกลางนภา ระยิบระยับพราวพร่างไม่หยุด เส้นลมปราณไหลเวียนเหมือนสายน้ำกว้างใหญ่ เชื่อมโยงจุดพลังเหล่านั้นให้กลายเป็นทางช้างเผือกที่หมุนเวียนรอบกาย
“พลังนี้…ช่างแข็งแกร่งนัก!”
หลังจากสัมผัสพลังอย่างละเอียดถี่ถ้วน สือฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น ตอนนี้พลังของเขาเพิ่มขึ้นจากเดิมถึงสิบเท่า แขนเพียงข้างเดียวสามารถเหวี่ยงน้ำหนักได้ถึงหนึ่งล้านชั่ง!
แน่นอนว่ากายภาพของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งเพียงในด้านพละกำลังเท่านั้น ส่วนความมหัศจรรย์ของกายาเทพอื่น ๆ เขายังทำไม่ได้ ตัวอย่างเช่น กายาโกลาหลมีพลังแห่งความโกลาหลติดตัวมาแต่กำเนิด สามารถมองเห็นต้นกำเนิดแห่งเต๋าได้ ดังนั้น กายาเทพสวรรค์อันสูงสุดของเขายังห่างไกลนัก เพราะสร้างขึ้นจากวิชายุทธ์ธรรมดาจากโลกต่าง ๆ ความลึกล้ำย่อมยังไม่มากนัก
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ขัดเกลาและปรับปรุงต่อไปในภายหลังก็ได้ กายาเทพสวรรค์ของเราจะต้องกลายเป็นกายาเทพสวรรค์อันสูงสุดที่แท้จริงในสักวันหนึ่ง! แต่ตอนนี้ร่างกายของเราแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ หากต้องการจะเสริมพลังต่อในระยะสั้นคงไม่ง่ายนัก”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สือฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวิชาปรุงโอสถของบู๊ตึ๊งที่จางซานเฟิงมอบให้ และจิตแห่งเตียนอีของไห่ถังตั่วตั่ว
จิตแห่งเตียนอีมีชื่อเสียงในด้านการรักษา ในโลกของหาญท้าชะตาฟ้า ปริศนายุทธจักร ขู่เหอที่บำเพ็ญเพียรจิตแห่งเตียนอีจนถึงระดับยอดปรมาจารย์ ก็ได้รับการขนานนามว่า “ไม่มีโรคใดที่รักษาไม่ได้”
【ท่านได้ผสานจิตแห่งเตียนอีและวิชาปรุงโอสถของบู๊ตึ๊งเข้าด้วยกัน และสร้างวิธีการปรุง ‘โอสถคืนชีวิตบุปผา’ ขึ้นมาได้สำเร็จ】
โอสถคืนชีวิตบุปผา: รวบรวมน้ำค้างจากดอกไม้และสมุนไพรมาปรุงเป็นโอสถ ช่วยเยียวยาบาดแผลและชำระล้างร่างกายให้บริสุทธิ์
เมื่อสือฮ่าวมองดูดอกไม้และสมุนไพรมากมายตรงหน้า ดวงตาก็เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง อย่างไรเสีย น้ำค้างดอกไม้ก็ไม่มีใครใช้ และไม่ส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของสมุนไพร สู้เก็บมาสกัดโอสถเสียดีกว่า!
เปิดกลุ่มแชต
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ฮ่า ๆ! สำเร็จแล้ว!”
【จางซานเฟิง】: “ท่านอ๋วงเทียนตี้บำเพ็ญเพียรสำเร็จแล้วหรือ?”
【หลินเจิ้งอิง】: “เร็วขนาดนี้เชียว? พวกเราให้ตำราวิชาไปมากมาย ทั้งวิชาภายในและภายนอก หรือว่าจะสำเร็จทั้งหมดแล้ว?”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “น่ากลัวอะไรเช่นนี้! นี่หรือคือพรสวรรค์ของจักรพรรดิสวรรค์?”
【โคโจ คานาเอะ】: “สุโก้ย ท่านอ๋วงเทียนตี้!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ท่านอ๋วงเทียนตี้รีบเล่ามาเถิด ให้พวกข้าได้รับรู้ความยิ่งใหญ่นี้ด้วย!”
สือฮ่าวยิ้มเล็กน้อย เขาได้แบ่งวิชาภายนอกและวิชาภายในออกเป็นชุด ๆ แล้วส่งให้ทุกคนผ่านทางซองแดงกลุ่ม
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวได้ส่งซองแดงวิชาภายในให้แก่จางซานเฟิงและไห่ถังตั่วตั่ว】
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าวได้ส่งซองแดงวิชาภายนอกให้แก่หลินเจิ้งอิง โคโจ คานาเอะ และอิ๋งเจิ้ง】
ทุกคนรีบรับซองแดง แล้วจมอยู่กับการตรวจสอบทันที
【หลินเจิ้งอิง】: “นี่มัน...ช่างล้ำค่าเกินไปแล้ว! สิ่งที่ข้าให้เป็นเพียงวิชาหมัดมวยพื้นฐานของเหมาซานเท่านั้น!”
【จางซานเฟิง】: “เมื่อเทียบกับเนื้อหาในซองแดงนี้แล้ว เคล็ดเพียวหยางกงของข้าที่ให้ไปนั้นช่างไร้ค่าสิ้นดี!”
【ไห่ถังตั่วตั่ว】: “ใช่แล้ว! ในโลกของข้า สูงสุดก็บำเพ็ญเพียรได้ถึงระดับยอดปรมาจารย์เท่านั้น แต่ตำราวิชาในซองแดงที่ท่านอ๋วงเทียนตี้ให้มา กลับไปถึงระดับเทพมนุษย์ที่สูงขึ้นไปอีกขั้น!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “วิชาขี่ม้าและยิงธนูจากหกลักษณ์แห่งจวินจื่อของข้ายิ่งเทียบไม่ได้เลย! เปรียบดั่งแสงหิ่งห้อย จักหาญกล้าเทียบรัศมีจันทราสุริยันได้อย่างไร?”
【อ๋วงเทียนตี้ สือฮ่าว】: “ในนี้มีความเข้าใจของข้าอยู่ด้วย ด้วยความเข้าใจที่แตกต่างกันของทุกท่าน จะสามารถบำเพ็ญเพียรไปถึงขอบเขตที่สอดคล้องกันได้อย่างรวดเร็ว ทุกคนรีบไปลองดูเถิด!”
【อิ๋งเจิ้ง】: “ข้ารอไม่ไหวแล้ว!”
…
พระราชวังฉิน
อิ๋งเจิ้งสัมผัสได้ถึงวิถีแห่งวิชาภายนอกจากซองแดง ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
หมิงจิ้งสามารถต่อกรได้หนึ่งต่อสิบ อันจิ้งสามารถต่อกรได้หนึ่งต่อร้อย ฮว่าจิ้งสามารถต่อกรได้หนึ่งต่อร้อยทหารเกราะ ตันจิ้งสามารถต่อกรได้หนึ่งต่อห้าร้อยทหารเกราะ กังจิ้งสามารถต่อกรได้หนึ่งต่อพันทหารเกราะ และเสินจิ้ง ร่างกายจะไร้เทียมทาน ดั่งเพชรคงกระพัน!
“ร่างกายไร้เทียมทาน ดั่งเพชรคงกระพัน? ต่อกรได้พันทหารเกราะ? นี่มันเรื่องจริงหรือนี่?”
ในฐานะจักรพรรดิ อิ๋งเจิ้งรู้ซึ้งดีถึงความแข็งแกร่งของชุดเกราะ ในยุคของเขาถึงกับมีกฎหมายห้ามมิให้บุคคลทั่วไปครอบครองชุดเกราะ ยกเว้นทหาร ทหารเกราะที่สวมใส่อุปกรณ์ครบครันจะสามารถต่อสู้กับคนธรรมดาสิบกว่าคนได้อย่างสบาย ๆ
การต่อสู้หนึ่งต่อพันทหารเกราะ หมายความว่าคนคนเดียวจะสามารถทะลวงกองทัพหลายหมื่นคนได้เลยหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เสินจิ้งระดับสูงสุด ยังอ้างว่าร่างกายไร้เทียมทาน ดั่งเพชรคงกระพันไม่อาจทำลายได้!
ด้วยใจที่ไม่อาจสงบสุข อิ๋งเจิ้งรีบเดินไปยังสวนหลังวังเพื่อไปยังสถานที่ที่เขาใช้ฝึกฝนขี่ม้าและยิงธนูจากหกลักษณ์แห่งจวินจื่อเป็นประจำ แล้วเริ่มบำเพ็ญเพียรตามเคล็ดวิชา ด้วยการรับรู้ความเข้าใข เขาสามารถบำเพ็ญเพียรสำเร็จในระดับชั้นแรก “หมิงจิ้ง” ได้อย่างรวดเร็ว
เพียงโบกแขน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นในอากาศ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหมิงจิ้ง
“สำเร็จแล้วหรือ?” อิ๋งเจิ้งมองดูมือของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาคว้าก้อนหินหนักร้อยชั่งข้าง ๆ ยกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นลูกบอลหินหนักสองร้อยชั่ง ก็ยังยกขึ้นสูงได้อย่างสบาย ๆ จนกระทั่งถึงกระถางธูปหนักพันชั่ง จึงเริ่มรู้สึกว่าหนัก
“นี่เป็นเพียงระดับชั้นแรกหมิงจิ้งเท่านั้น หากถึงระดับต่อ ๆ ไปจะเป็นอย่างไรกัน?”
“ดูเหมือนว่าร่างกายไร้เทียมทาน ดั่งเพชรคงกระพันระดับสูงสุดนี้คงไม่ใช่เรื่องเหลวไหล!”
อิ๋งเจิ้งใจเต้นระรัว ท่านอ๋วงเทียนตี้ให้ของดีแก่เขาถึงเพียงนี้ แต่เขากลับจ่ายเพียงวิชาขี่ม้าและยิงธนูจากหกลักษณ์แห่งจวินจื่อธรรมดา ๆ เท่านั้น
“ไม่ได้แล้ว! ต้องตอบแทนให้สมเกียรติ! ต้องเอาของดี ๆ มอบแด่ท่านอ๋วงเทียนตี้บ้าง”
อิ๋งเจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ของมีค่าทั่วไปย่อมไร้ค่าสำหรับท่านอ๋วงเทียนตี้ ต้องหาสิ่งที่คู่ควรกับเทพเช่นนั้น
“ทหาร! จงสั่งการให้หน่วย ‘เฮยปิงไถ’ ออกค้นหาทั่วหล้า รวบรวมของวิเศษหายากทุกชนิด นำมาถวายที่วังเสียนหยางทั้งหมด!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
[จบแล้ว]