ตอนที่ 18

ตอนที่ 18

ผลปีศาจที่หลับใหลในห้องเก็บสมบัติถูกจัดวางไว้อย่างเงียบเชียบ เป็นผลไม้ทรงกล้วยสีขาวแต้มลวดลายราวขนนกเพียงแรกเห็น อาเธอร์ก็เบือนสายตาด้วยความเบื่อหน่าย

ผลทรงกล้วยมักจะเป็นสายโซออนเสมอ และในความคิดของเขา มันไร้ค่าจนน่าหัวเราะ หากไม่ใช่โซออนในตำนานซึ่งหายากยิ่งกว่าโรเกีย อาเธอร์ก็ไม่แม้แต่จะเหลียวแล

เขาไม่เชื่อในโชคระดับเทพขนาดนั้นหรอกเพิ่งได้ ผลสายฟ้า มาแท้ ๆ จะได้ โซออนในตำนาน ต่อทันทีเลยงั้นหรือ?

“ชั้นแย่งโชคชะตาของเอเนลมาก็ควรทดแทนอะไรให้เขาบ้าง”

อาเธอร์ลูบคาง ครุ่นคิดราวเป็นผู้เปี่ยมเมตตา

อารมณ์นำพาการกระทำ!

เขากำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ การตัดสินใจจึงเต็มไปด้วยความหุนหันพลันแล่น

อิสระที่ค่อย ๆ กัดเซาะสติและเมื่อจิตวิญญาณเขาเข้มแข็งถึงจุดหนึ่ง เขามั่นใจว่า ฮาคิราชันย์ จะตื่นขึ้นแน่นอน

เกิดใหม่ในตระกูลซีบิวรี่ ผู้มีอักษร D ในชื่อ ศัตรูโดยธรรมชาติของพระเจ้า โชคชะตาเขาจึงไม่อาจธรรมดา เขาคือผู้มีคุณสมบัติของราชา

หากขัดเกลาจิตใจให้มากพอฮาคิราชันย์ จะปรากฏอย่างง่ายดาย

เขาเก็บ ผลโซออนสีขาว ซุกไว้ในอกเสื้อ ก่อนทะยานขึ้นจากโพรงที่ระเบิดไว้

เรือโบราณซึ่งเคยอวดตัวต่อเวหากำลังจมสู่น้ำเมฆอย่างเชื่องช้า ถึงจุดจบของมันแล้ว

อาเธอร์ลอยอยู่กลางอากาศ สายตาเยือกเย็น สลักภาพเรือยักษ์นั้นไว้ในความทรงจำสถานที่ที่เขาได้พลังอันเปลี่ยนชะตาชีวิตตลอดกาล

จากนั้นจึงกลับมายัง เวฟเวอร์ ที่จอดไม่ไกล

ผลสายฟ้าทำให้เขาบินได้ อยู่กลางอากาศนานเท่าไรก็ได้

แต่การบินทางไกลก็ยังเปลืองพลังงานนัก

ตลอดหนึ่งปีแห่งการแสวงหา วันนี้คือวันที่ความอุตสาหะตอบแทน

อาเธอร์ยิ้มอย่างพึงใจ ขณะควบเวฟเวอร์มุ่งหน้ากลับ เบียร์ก้า

“ลำดับถัดไปต้องไปเอาแบบแปลน เรือแมกซิม ที่เก็บไว้บนเกาะเบียร์ก้า ไม่มีนักสู้เก่ง ๆ อยู่แล้ว ไม่มีใครขวางชั้นได้หรอก”

สำหรับเอเนล หากเขาได้กลับ แผ่นดินนิรันดร์ ในอนาคตนั่นก็ไม่ใช่เรื่องของอาเธอร์อีก

เขาให้อะไรตอบแทนไปแล้ว ผลโซออนผลหนึ่ง

มากกว่านี้จะเอาอะไรอีก? จักรยานเรอะ?

“หลังได้แบบแปลนแมกซิม ชั้นควรฝึกใช้พลังผลปีศาจให้ช่ำชองก่อนบุก อัปเปอร์ยาร์ด ดีไหมนะ? ทองคำทั้งหมดนั่นไม่หนีไปไหนหรอกการฝึกสำคัญสุด กำลังคือรากฐานของทุกสิ่ง”

เขาครุ่นคิดโดยไม่ปริปาก

แม้ ผลสายฟ้า จะทำให้ร่างกลายเป็นธาตุสัมผัสไม่ได้ แต่ก็ยังต้องใช้พลังงานในการรักษารูปธาตุ

อีกทั้งเขายังไม่รู้ว่ามีผู้พิทักษ์ใน อัปเปอร์ยาร์ด กี่คน จึงตัดสินใจเลื่อนแผนบุกออกไปก่อน

อย่าหลงคิดว่า ผลโรเกีย คือความไร้เทียมทานมันคือหลุมพรางของคนที่เชื่อว่าตนคือพระเจ้า

เอส ก็เคยเป็นแบบนั้น

เขาท้าสู้ จินเบ แห่ง 7 เทพโจรสลัดอยู่ 5 วัน 5 คืน

เชื่อว่าตนไม่มีวันแพ้

จากนั้นเขาไปท้า หนวดขาว

หากไม่ใช่เพราะ หนวดขาว ใจกว้างไม่เอาจริงแต่แรก เขาคงโดน หมัดแผ่นดินแตก บดจนแหลก

โชคยังดีที่เขาไม่ได้ท้า บิ๊กมัม หรือ ไคโด ไม่งั้นคงไม่ได้ไปถึงสงครามมารีนฟอร์ดด้วยซ้ำ

เขาจะตายตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรื่อง

เวฟเวอร์แล่นฉิวไปตามเส้นทางเดิม เพียงครึ่งวันก็ถึงเบียร์ก้า

อาเธอร์กระโจนขึ้นสู่เวหา แปรร่างเป็นสายฟ้าบินไปด้วยสัญชาตญาณ

เขาไม่ต้องฝึกบินเลยด้วยซ้ำเหมือนสิ่งนี้คือ ของที่เป็นของเขาแต่แรก

ในพริบตา เขาพุ่งลงมาดั่งฟ้าผ่า ลงจอดหน้าบ้านของ เอเนล อย่างเงียบงัน

เป็นเวลาเที่ยงวัน แต่ละบ้านกำลังเตรียมอาหาร

ถนนไร้ผู้คนไม่มีใครเห็นเขา

แม้แต่เอเนลก็ไม่ต่างกัน เขากำลังง่วนอยู่ในครัว เตรียมอาหารมื้อจิ๋วของตัวเอง

เขาไม่มีสิทธิ์ในเครื่องมือการผลิต ต้องเก็บปลา กุ้ง หอย ตามชายหาด หรือขโมยเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อประทังชีวิต

อาเธอร์หยิบผลปีศาจออกมา

ขณะที่เอเนลยังไม่หันมา เขาวางมันไว้ในตะกร้าแอปเปิลที่อีกฝ่ายชอบกิน

เอเนลโปรดแอปเปิลที่สุด บางทีก็กินกล้วยบ้าง

เขาต้องเห็นมันแน่อาเธอร์มั่นใจ

เขาหลบหลังประตู เฝ้ามองจากช่องแคบ ยังไม่ออกไป

เพราะอยากเห็นว่าผลปีศาจนี้มีพลังแบบใด

เอเนลไม่รู้ตัวเลย กินปลาจนหมด ปล่อยเสียงเรอ แล้วเอื้อมมือลงตะกร้า

แต่สิ่งที่เขาหยิบกลับไม่ใช่แอปเปิลกลม ๆ อย่างเคย

“ผลไม้อะไรเนี่ย? กล้วย?” เอเนลพึมพำกับตัวเอง

เขาปอกเปลือกสีขาว เผยเนื้อด้านในที่มีลวดลายแปลกตา

ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง

แต่คิดถึงเรื่องไม่มีของกินอื่นแล้วเขาก็ตัดสินใจกิน “กล้วย” นี้

เขากลืนมันทั้งคำ!

ดังที่อาเธอร์คาดไว้เอเนลทนรสชาติ “ผลปีศาจ” ไม่ได้

ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดทนมันได้

เขาอาเจียนจนถึงน้ำดี ก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นคืน

จากนั้นบางสิ่งก็เกิดขึ้น

เสื้อของเอเนลพองขึ้นด้านหลัง

ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะระเบิดออกมา

“ฉีก!!”

เสื้อฉีกขาดเผย ปีกสีขาวบริสุทธิ์ ที่งอกออกมาคู่หนึ่ง เหมือนชาวสกายเปี้ยน แต่ใหญ่กว่าหลายเท่า

“ผลมนุษย์สายโซออนในตำนาน? รูปแบบเทวทูต งั้นรึ?”

อาเธอร์เบิกตากว้าง

เขาถูกหลอกแล้ว

ถ้าเป็นโซออนในตำนานจริง เขาคงไม่มีวันยกให้ใคร

แม้แต่จะปล่อยให้มันเน่า ก็ยังดีกว่าให้ใครถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว

แต่เขาก็ขมวดคิ้ว “ไม่สิอาจเป็นสาย นก-นก แบบหนึ่งก็ได้”

แค่มีปีกไม่ได้แปลว่าคือโซออนในตำนานเสมอไป

ผู้ใช้ผลนก-นกหลายรายก็มีปีกทั้งนั้น

การเปลี่ยนแปลงของเอเนลยังไม่หยุดแค่นั้น

หลังจากมีปีกใหญ่โต ใบหน้าเขาก็เริ่มเปลี่ยน

ติ่งหูค่อย ๆ หดตัว กลายเป็นหูม้า

ใบหน้าเริ่มยืดยาว

ไม่ช้าเอเนลก็มี หน้าม้ายาวเหยียด แม้แต่แขนขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นกีบสัตว์

“นี่มันผลม้า-ม้า รุ่น เพกาซัส ไม่ใช่หรือ?!

ผลที่ควรตกเป็นของ วิหคเทพเจ้า ที่เป็นพาหนะของ กัน ฟอลล์!!”

อาเธอร์ตะลึงงัน เฝ้ามองเอเนลแปรร่างอย่างตกใจ

แต่ร่างนั้นยังไม่สมบูรณ์เด็กหนุ่มยังอ่อนวัย ร่างกายขาดสารอาหาร เขาไม่มีพลังพอจะแปลงร่างเต็มรูปแบบ

ไม่ถึงนาทีเขาก็กลับสู่ร่างมนุษย์ ล้มลงกับพื้น หอบหายใจหนัก

“มันสมเหตุสมผลดีบนเกาะท้องฟ้ามีผลปีศาจแค่สองลูก ชั้นกินไปหนึ่ง นี่คือลูกที่เหลือ”

“เจ้านกของกัน ฟอลล์คงยังไม่มีโอกาสกินมันแค่นั้นเอง”

เพราะเวลานั้นผ่านมาแล้วนานนักจากปี 1520

เป็นเรื่องธรรมดาที่ผลปีศาจจะยังหลงเหลืออยู่

[จบตอน]