ตอนที่ 15

ตอนที่ 15

อาเธอร์ดำดิ่งสู่ผืนทะเลสีขาวปล่อยให้แรงกดดันของน้ำโถมเข้าใส่ร่าง ใช้เป็นแรงฝึกฝนให้กล้ามเนื้อแข็งกล้า

กลางวัน กลางคืนไม่มีวันใดเลยที่เขาหยุดพัก

แม้พละกำลังของเขาในตอนนี้จะแตกต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว แต่เขาก็ไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย

เพราะในโลกของ วันพีซพลังของ “ผลปีศาจ” เพียงอย่างเดียว ไม่เคยเพียงพอ

ผู้ใช้ผลจำต้องมี “ร่างกายที่แข็งแกร่ง” และ “ความทรหดเกินคนธรรมดา” เพื่อควบคุมพลังของมันอย่างต่อเนื่อง

ผลปีศาจส่วนใหญ่ต้องการกำลังกล้ามเนื้อเพื่อดึงศักยภาพที่แท้จริงออกมา

ยิ่งกว่านั้นร่างกายที่แข็งแกร่ง จะทำให้พลังของผล “พัฒนาเร็วขึ้น” อย่างมีนัยสำคัญ

เมื่อกินผลเข้าไป มันจะออกฤทธิ์ทันที

แต่คนที่ร่างกายแข็งแรงจะเรียนรู้การควบคุมพลังได้ไวกว่า เช่น

ลูฟี่สามารถยืดตัวได้ทันทีหลังกลืนผลยางเข้าไป แต่ควบคุมไม่เป็น มักตีตัวเองบ่อยครั้ง

ในขณะที่ซาโบเมื่อได้ผลเมร่าเมร่ากลับสามารถใช้พลังไฟได้ในทันที

หลักฐานชัดเจนว่า “ร่างกาย” เป็นตัวแปรสำคัญ

"ซ่า"

อาเธอร์โผล่ขึ้นจากทะเล สะบัดน้ำออกจากร่างอย่างไม่ใส่ใจ สวมเสื้อผ้าที่ขโมยจากชาวบ้าน แล้วลงมือทานอาหารเช้า

หลังจากที่ค้นหาไปทั่วเบียร์ก้าตลอดหนึ่งปีเต็ม กลับไม่พบวี่แววของผลสายฟ้า

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าบางทีมันอาจ “ไม่ได้อยู่ที่นี่” ตั้งแต่แรก

หลังอาหารเช้า อาเธอร์นั่งนิ่งเรียบเรียงความทรงจำเกี่ยวกับ “ชีวิตของเอเนล”

เขารู้ว่าในเวลาต่อมา เอเนลทำลายเบียร์ก้าด้วยมือเปล่า จากนั้นนำผู้ติดตามบุกยึด “อัปเปอร์ยาร์ด” ขับไล่พระเจ้า “กัน ฟอล” ลงจากบัลลังก์

เขากลายเป็นพระเจ้าองค์ใหม่ และเริ่มสั่งสร้าง “เรืออาร์ค แมกซิม” โดยใช้คนในหน่วยเทพของตน

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในปี 1514

แบบแปลนเรืออาร์ค แมกซิมแน่นอนว่าขโมยมาจากเบียร์ก้า แต่ก่อนทำลายเบียร์ก้าเอเนลต้องมีพลังสายฟ้าในครอบครองแล้ว

เพราะเขาเรียกพลังนั้นว่า “เทพ”

คำถามคือเขาได้พลังนั้นมาจากไหน?

เอเนลไม่มีพละกำลัง ไม่มีทักษะการต่อสู้ ฮาคิสังเกตในตอนนั้นก็ยังอ่อนนัก

เด็กหนุ่มที่เคยโดนรุมซ้อมจากชาวบ้านจนต้องนอนจมเมฆจะพลิกมา “ล้างเผ่าพันธุ์” หมู่บ้านทั้งเกาะได้อย่างไร?

มีเพียงคำตอบเดียว

ก่อนทำลายเบียร์ก้า ก่อนบุกอัปเปอร์ยาร์ดเขา “ต้อง” ได้ผลสายฟ้ามาแล้วแน่นอน

ถ้าเป็นเช่นนั้น ผลสายฟ้าย่อมไม่อาจอยู่บนอัปเปอร์ยาร์ดหรือเกาะเทวดา

มันต้องอยู่ “ใกล้เบียร์ก้า” เท่านั้น

แต่เขาค้นหาแล้วทุกตารางนิ้วของเกาะไม่มีแม้แต่เงา

ข้อสรุปเดียวคือผลสายฟ้ามาจาก “ที่อื่น”

หรืออาจมาจากทะเลสีขาวที่อยู่รอบ ๆ

ความคิดนั้นทำให้ความตึงเครียดในใบหน้าเขาคลายลงมีความเป็นไปได้อยู่จริง

ผลปีศาจคือขุมทรัพย์ของท้องทะเลมันสามารถปรากฏในที่ใดก็ได้ บางครั้งก็ไร้เหตุผล

ดังนั้นเกาะท้องฟ้าอาจ “ไม่ได้ผลิตผลปีศาจขึ้นมาเอง”

แต่อาจเป็น “สิ่งที่ถูกนำขึ้นมา” ด้วยกระแสน้ำยกตัว หรือผู้มาเยือนจากทะเลเบื้องล่าง

มองทั้งเกาะฟ้านอกจากผลสายฟ้าของเอเนล ยังมีแค่ “สัตว์ขี่” ของกัน ฟอลเจ้านกสีชมพูที่กิน “ผลม้าร่างเพกาซัส” อยู่เท่านั้น

นั่นหมายความว่าเกาะฟ้า “ไม่ใช่ถิ่นกำเนิดของผลปีศาจ”

โอกาสที่ผลสายฟ้าจะ “ลอยขึ้นมาพร้อมกระแสน้ำ” นั้นสูงมาก!

ใจของอาเธอร์เต้นถี่ แม้หายใจลึกก็ไม่ช่วยให้สงบ

เขารู้สึกมั่นใจในข้อสันนิษฐานนี้เหลือเกิน

แต่แม้เบียร์ก้าจะเล็ก

พื้นที่ของทะเลสีขาวนั้น “กว้างใหญ่ราวมหาสมุทร”

ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะค้นหาให้ครบในระยะสั้น

"เอเนลโดนรังแกจากชาวบ้านทุกวัน สักวันหนึ่งอาจจะทนไม่ไหวต่อเรือแล้วล่องออกไปจากเบียร์ก้า"

"แม้หมู่บ้านจะตัดขาดจากเกาะเทวดา แต่ทุกคนยังรู้ทิศทางของมัน"

"ถ้าเช่นนั้น ผลปีศาจต้องลอยอยู่ระหว่าง ‘เบียร์ก้า’ กับ ‘เกาะเทวดา’!"

สมองของเขาเริ่มแล่น เขาวิเคราะห์ด้วยตรรกะอย่างแม่นยำ

"แต่อย่าเพิ่งตัดสินเร็วเกินไป!"

"อีกหนึ่งความเป็นไปได้คือแบบเรืออาร์ค แมกซิมนั้นใครก็เข้าไปดูได้ ยกเว้นเอเนล"

"เอเนลแอบเข้าไปเพราะอยากสานฝันไปดวงจันทร์"

"แต่นั่นเป็นการละเมิดกฎของเบียร์ก้า พวกชาวบ้านรอมานานแล้ว เพียงขาดข้ออ้างในการ ‘ประหาร’ เขา"

"การแอบดูแบบแปลนเรือ กลายเป็นข้อหาที่พวกนั้นใช้จัดการเขา!"

บนเกาะท้องฟ้า “การประหาร” เรียกว่า คลาวด์ ดริฟติ้ง

คือการจับคนใส่ “เมฆลอย” แล้วปล่อยให้ล่องไปตามลมไร้ที่ยึดเหนี่ยว

อาเธอร์คาดว่าเอเนลคงถูกลงโทษด้วยวิธีนั้น

แล้ว “ด้วยโชคชะตา”เขาจึงได้พบกับผลสายฟ้าระหว่างลอยเคว้ง!

เขาพิจารณาแล้วมีแค่ สองความเป็นไปได้นี้เท่านั้น

เขาไม่เชื่อว่าเอเนลเจอมัน “ในน้ำรอบเกาะ”

เพราะเขาค้นมาหมดแล้วแม้แต่ซากเรือยังไม่มีให้เห็น

เหล่าสัตว์น้ำแถวนั้นก็กลายเป็นอาหารของเขาไปหมดแล้วย่อยสลายกลายเป็นพลังหมดสิ้น

"ก่อนอื่นข้าจะไปสอบถามชาวบ้าน ว่าเขาประหารคนกันที่ไหน"

"ถ้าไม่เจอผลที่นั่น ข้าก็จะไปค้น ‘ทิศทางเกาะเทวดา’ ต่อ!"

ตัดสินใจได้แล้ว อาเธอร์ไม่ต้องการชักช้า

ดวงใจเขาโหยหา “ผลสายฟ้า” อย่างแรงกล้า

เขาแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าสู่หมู่บ้าน

ในไม่ช้า เขาพบชายชราแบกอวน เตรียมไปตกปลา

อาเธอร์หยุด เขาเสยผมยาวไปด้านหลัง พยายามส่งยิ้มแบบ “เป็นมิตรที่สุดในชีวิต”

แล้วกล่าวถามเสียงราบ

"ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าที่เบียร์ก้านี้ เขาประหารด้วย คลาวด์ ดริฟติ้ง ที่ไหนหรือครับ?"

แต่ชายชราเมินเขา เดินผ่านไปอย่างไร้เยื่อใย พลางบ่นพึมพำ

"ไอ้ตัวประหลาดไร้ปีกถามเรื่องเมฆประหาร? อยากลองรึไง? โง่ชะมัด"

ฮาคิสังเกตของอาเธอร์พัฒนาไปมาก หูตาไวเหนือสามัญจะไม่ได้ยินได้อย่างไร?

รอยยิ้มของเขา “หยุดชะงักกลางอากาศ” แววตาเย็นวาบจนคล้ายมีน้ำแข็งซ่อนอยู่

"ดูเหมือนต้อง ‘ใช้กำลัง’ สั่งสอนพวกนี้ก่อน ถึงจะยอมพูดกับข้าอย่าง ‘ปกติ’"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น"

เขาหันกลับไป คว้าคอเสื้อชายชราในพริบตา

มือข้างเดียวของอาเธอร์ยกชายสูงวัยหนักไม่ถึงร้อยปอนด์ขึ้นจากพื้นราวกับตุ๊กตา

"ถ้าไม่อยากพูดข้ามี ‘หลายวิธี’ ให้เจ้าพูดออกมาเอง!"

อาเธอร์แสยะยิ้มเย็นเฉียบ

เขาไม่ทนกับคำสบประมาทของคนแก่ปากเสียเช่นนี้อีกต่อไป

เขาหิ้วร่างนั้นพุ่งตรงกลับชายหาด

"เจ้าจะทำอะไร!? ไอ้ประหลาด! เจ้าคิดจะฆ่าคนรึไง! ข้าจะฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน! เจ้าจะโดนส่งไปลอยเมฆ! ปล่อยข้า! อ๊าก!"

"ผัวะ!"

"หุบปาก ถ้ายังพูดอีก ข้าจะให้เจ้าเสียใจไปทั้งชาติ!"

"ผัวะ!!"

"ผัวะ!!!"

เสียงตบหนักหน่วง ฟาดใบหน้าเหี่ยวย่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุด ชายแก่ก็เงียบกริบ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว มองใบหน้าเย็นชาของอาเธอร์ราวกับเห็นปีศาจ

เมื่อถึงชายหาด อาเธอร์เหวี่ยงร่างชราลงบนเมฆอย่างไม่ใยดี

เขาก้มมองลงเย็นเยียบ พูดชัดทุกถ้อยคำ

"บอกมาพวกเจ้าประหารคนด้วย คลาวด์ ดริฟติ้ง กันที่ไหนบนเกาะนี้!"

[จบตอน]