ตอนที่ 8

ตอนที่ 8

หญิงชราอเมซอนยืนนิ่งตะลึง อาเธอร์หลบการโจมตีจากอิมแพคไดอัลได้ ทั้งที่หันหลังให้กับเธอ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลย

เธอพยายามทรงตัวหลังแรงสะท้อนจากไดอัลมหาศาล ก่อนจะเล็งอีกครั้ง

“บึ้ม!”

เสียงอัดกระแทกดังสะท้าน ลมแรงพลันพัดกรูจากด้านหลัง

แต่ครั้งนี้

อาเธอร์ไม่ได้คิดจะรับมันตรง ๆ อีกต่อไป

เขาต้องการทดสอบ ฮาคิสังเกต ที่เพิ่งตื่นขึ้นมา

แม้จะไม่หันกลับไปมองอเมซอน แต่ในใจของเขา

ภาพร่างมัวขาวจาง ๆ ได้ปรากฏขึ้น

ร่างนั้น คือ ภาพของอเมซอน

ที่จิตของเขา “สัมผัส” ได้ผ่าน ฮาคิสังเกต

เขาเอียงศีรษะหลบไปทางซ้ายแรงกระแทกเฉียดผ่านใบหูอีกครั้ง

อีกหนึ่งการหลบหลีกที่แม่นยำ

อาเธอร์แทบกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่

การตื่นรู้ครั้งแรกนี้ช่างยอดเยี่ยมเกินคาด มันไม่ใช่แค่รู้ทิศลม หรือจับแรงลมรอบตัว

แต่เขาสามารถ “ฉายภาพ” ร่างของศัตรูเข้าไปในจิตใจได้โดยตรง

เขา “มองเห็น” การเคลื่อนไหวของเป้าหมายแม้แต่การเปลี่ยนทิศของอากาศที่เกิดจากท่าโจมตี!

มันคล้ายคลึงอย่างยิ่งกับ ฮาคิสังเกตของพลเรือเอกฟูจิโทระในอนาคต

เขานึกถึงถ้อยคำของเรย์ลี่ย์

“ฮาคิ คือพลังที่แฝงอยู่ในมนุษย์ทุกคนบนโลก”

พลังนี้ คือสัญชาตญาณที่ดำรงอยู่คู่กับการรับรู้ ความน่าเกรงขาม และการเอาตัวรอด

แต่ผู้คนส่วนใหญ่ ไม่รู้ว่าตนมีมัน หรือไม่ก็

ใช้ชีวิตทั้งชีวิตโดยไม่อาจปลดปล่อยมันออกมาได้เลย

นอกจาก ฮาคิราชันย์ แล้ว

ฮาคิเกราะ และฮาคิสังเกตสามารถฝึกฝนและพัฒนาได้

แต่ ฮาคิราชันย์

คือเครื่องหมายของ ราชา

ผู้ที่ครอบครองฮาคิราชันย์สามารถโจมตีผู้อื่นได้ โดยไม่ต้องยกนิ้วแม้แต่น้อย

เป็นการโจมตีทางจิตใจอย่างแท้จริง

ผู้ถูกโจมตีจะชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปาก และสลบไสล

ฮาคิราชันย์ไม่สามารถฝึกฝน ไม่สามารถสืบทอด มันขึ้นอยู่กับ โชคชะตา

ต้องมี “จิตวิญญาณ” แข็งแกร่งมาตั้งแต่เกิดเท่านั้น

ทุกผู้คนที่มีฮาคิราชันย์ ล้วนเป็นพวกนอกกรอบ เป็นผู้ใช้ชีวิตตามใจตน

โจรสลัดส่วนมาก จึงเป็นผู้ตื่นรู้ฮาคิราชันย์

เพราะทหารเรือต้องทำตามคำสั่งจิตวิญญาณจะเติบโตได้อย่างไร?

แต่ช่างฮาคิราชันย์ก่อนเถอะ

ฮาคิสังเกต คือพลังที่ขยายประสาทสัมผัสทั้งห้า

ทำให้สามารถจับพลังชีวิต ความรู้สึกนึกคิด และหลีกเลี่ยงอันตรายได้

ตราบใดที่สิ่งมีชีวิตยังหายใจร่างกายจะส่งเสียงเฉพาะตัว

ฮาคิสังเกตสามารถ “ฟังเสียงเหล่านั้น” และคาดเดาการเคลื่อนไหวล่วงหน้าได้

หากฝึกฝนหนักระยะสัมผัสก็จะยิ่งขยายขึ้น

อาเธอร์มีประสาทสัมผัสที่แข็งแกร่งแต่กำเนิด

เขามักรู้เสมอเมื่อมีใครจับจ้องเขา

ดังนั้นไม่น่าแปลกเลยที่เขาจะ ตื่นรู้ฮาคิสังเกตได้ในเวลานี้!

“เราเดิมพันกับกระแสน้ำที่พุ่งสู่ฟ้า แล้วได้พลังนี้มาเร็วกว่าที่คาด ฮ่าฮ่าฮ่าสมบูรณ์แบบ!”

อาเธอร์หัวเราะลั่น กายเคลื่อนไหวเหมือนต้นหลิวยามลมพัด

หลบการโจมตีจากอิมแพคไดอัลซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

หญิงชราอเมซอนเริ่มตะลึงงัน

แขนของนางเริ่มสั่นร่างกายรับแรงสะท้อนจากไดอัลไม่ไหวอีกต่อไป

“ข้าไม่คิดจะต่อสู้กับใครก่อน แต่นางกลับไม่ปล่อยผ่าน ถ้าจะสู้กันล่ะก็ข้าจะเล่นให้ถึงที่สุด!”

แววตาดำสนิทของอาเธอร์วาบประกายเยียบเย็น

ฝ่าเท้าเขาเคลื่อนไหวฉับพลัน

แรงสะท้อนจากฝีเท้าทำให้เขาหายวับไปจากที่เดิม ร่างปรากฏขึ้นตรงหน้าหญิงชราในชั่วพริบตาเดียว

หมัดเหล็กถูกชักออกเพื่อปิดปากเงียบเงียบ!

เขาไม่อยากโหดร้ายกับหญิงชรา

แต่หากปล่อย “พยาน” ไว้เขาจะไม่มีที่ให้ซ่อนตัวบนเกาะท้องฟ้าอีก

อเมซอนย่อมรายงานเขาให้ เทพเจ้าผู้ปกป้องประตูแห่งสวรรค์กัน ฟอล ทราบแน่

และด้วยพลังเพียงน้อยนิดในตอนนี้ หากต้องรับมือกับกองกำลังสกายเปี้ยนทั้งหมดนั่นคือความโง่เขลา

กัน ฟอลในวัยหนุ่ม พร้อมด้วยเหล่าสมณะของเขา

ต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าอาเธอร์ในเวลานี้แน่นอน

หากเรื่องราวลุกลาม เขาจะถูกตามล่า จับกุม หรืออาจถึงตาย

หนทางเดียวคือฆ่าเธอ ปิดปากเสีย

มีเพียงคนตายเท่านั้น ที่ไม่สามารถเปิดเผยความลับได้

มันจะช่วยให้เขาซ่อนตัวได้สักพัก

แม้ทหารจะพบศพในภายหลัง แต่ก่อนหน้านั้น

เขาจะต้องได้ “ผลสายฟ้า” มาให้ได้!

เขาพิจารณาไว้แล้วสองทางเลือก

เมื่อทหารเกาะท้องฟ้าเริ่มตามล่า เขาต้องรีบ “ซ่อนตัว”

ในหมู่ชาวสกายเปี้ยน หรือหนีไปยังพื้นที่ห่างไกล

หรือเขาอาจ “เข้าร่วมกับชาวชานเดีย”

ต่อสู้กับสกายเปี้ยนโดยตรง

ชานเดียคือชนเผ่าดั้งเดิมแห่งดินแดนเทพเจ้า อัปเปอร์ยาร์ด

พวกเขาถูกชาวแองเจิลขับไล่ เพราะความละโมบใน “ดิน”

และพวกเขาก็ยังไม่เคยล้มเลิกการทวงคืนบ้านเกิด

อาเธอร์เชื่อหากเขาเสนอพลังให้ ชานเดียไม่มีวันปฏิเสธเว้นแต่จะเสียสติไปแล้ว

ตราบใดที่ยังไม่มีพลังบดขยี้ทุกแผนการแผนล่วงหน้าคือสิ่งจำเป็น

แต่เมื่อมี “พลังนั้น” แล้ว

เขาจะ “บดขยี้ทุกสิ่งตรงหน้า” โดยไม่ต้องวางแผนใด ๆ อีก!

อาเธอร์เข้าใจสิ่งนี้ อย่างถ่องแท้

การเคลื่อนไหวรวดเร็วจนราวกับหายตัว

ฝีเท้าของเขาพุ่งเข้าใส่อเมซอนจนร่างสั่น

หมัดเหล็กพุ่งทะลวงศีรษะของนาง

“เจ้าพวกทะเลสีน้ำเงินเทพจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า”

คำพูดสุดท้ายของอเมซอนพร่าพราย ก่อนหมัดกระแทกศีรษะเธออย่างรุนแรง

ร่างของเธอลอยคว้างดั่งกระสอบขาด

“ตึง!!!”

ร่างไร้ชีวิตกระแทกใส่กำแพงของประตูแห่งสวรรค์

เลือดพุ่งทะลักออกจากปาก จมูก และตา กระดูกแตกละเอียดดับสิ้นทันที

อาเธอร์ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม เขารู้สึกสะใจบางส่วน

โลกนี้ไร้กฎมีเพียงพลังที่เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

หากอยากไล่ล่าความฝัน ความทะเยอทะยาน และเสรีภาพที่แท้จริง

ต้องมีพลังเท่านั้น!

“การฆ่าโดยไร้พันธะ ไร้ความรู้สึกผิด มันช่างน่ารื่นรมย์นัก”

อาเธอร์ยิ้มเย็น สายลมพัดผ่านเส้นผมสีดำของเขาอย่างแผ่วเบา

ภาพตรงหน้าที่พร่ามัวกำลังชัดเจนขึ้น

และในเงาสะท้อนจากแอ่งเลือด

เงาของเขาดูไม่ต่างจากปีศาจ

[จบตอน]